(1994)18Μαρτίου. 1924 {ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ.ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ. ΚΟΝΣΤΑΝΠΝΙΔΗΣ,ΔΛπές] ΗΛΙΑΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, Εφεσείων, V. ΤΗΣΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Εφεσίβλητης. (Πανικέ;Εφέσεις5840και5841). Ποινή — Κλοπή υπό δημόσιονλειτουργού κατάπαράβαση των άρ θρων255και267 και29 τονΠανικού Κώδικα, Κεφ. 154 —Επι βολή ποινής φυλάκισηςδεκαοκτώμηνών— Κρίθηκεέκδηλα υπερ βολική ενόψει των εξαιρετικώνπεριστάσεων και μειώθηκε σε ποινή φυλάκισηςδώδεκαμηνών. j Ποινή — Ελαφρυντικοί παράγοντες — Λευκό ποινικό μητρώο — Δείγματα εντιμότητας σε δύο περιπτώσεις — Διαταραχή συνοχής τηςοικογένειας — Επηρεασμός τηςυγείας—-Επιστροφήολόκλη ρου τουποσούπριν τηνπροσαφηκατηγορίας— Οριστικόςτέρμα- ft ι υ τισμόςεργοδότησηςκαιαπώλε^ σύνταξηςκαισυνσ^ των. Ποινή — Εξατομίκευση — Η ανάγκη για αποτροπή όσο καιανμειώ νει ανάλογα τηνδυνατότηταεξατομίκευσηςτηςποινής δεντηνκα ταργεί ως υπαρκτήεπιδίωξη στο πλαίσιο του συνόλου των στοι χείων, ούτε εξουδετερώνει τους ιδιαίτερους παράγοντες που 15 αναλόγωςτηςπερίπτωσης, δικαιολογούνμείωσητηςποινής. Ποινή — Αποτρεπτικήποινή — Ήταν αναπόφευκτη ενόψειτηςδιά πραξης τηςκλοπής απόδημόσιολειτουργό (δικαστικόεπιδότη). Ποινική Δικονομία — Κατηγορητήριο — Πολλαπλότητα(duplidty) —Συνέπειες 20 ΕρμηνείαΚυπριακώνΝομοθετημάτων—Εφαρμοστέεςαρχές. Λέξεις και Φράσεις 'Πολλαπλότητα"στην Ποινική Δικονομία Κεφ. 155. Λέξεις και Φράσεις "Δόλιας" (fraudulently) στον Κυπριακό Ποινικό ΚώδικαΚεφ. 154. 25 Λέξεις και Φράσεις— "Λνεντίμως" (dishonestly) στο Theft Act του 1968. 14 2ΑΛΛ. Χαραλάμπους ν. Αστυνομίας Ποινική Δικονομία — Οπερί ΠοινικήςΔικονομίας Νόμος Κεφ.155. επιφύλαξη του άρθρου 145
(1)0) — Εξουσία τουΑνωτάτου Δικα στηρίου για επικύρωση της καταδίκηςαν η ύπαρξη λάθους δεν ωδήγησεσε ουσιώδηδικαστικήπλάνη. 5 ι υ 15 20 Οεφεσείων που ήτανδικαστικός επιδότης στο ΕπαρχιακόΔικα στήριο Λευκωσίας αντί ναεκτελέσει ένταλμα πώλησης κινητών της Εταιρείας Γενικές Κατασκευές Λτδ για το ποσό των ΛΚ43.16431 σεντπουαντιπροσώπευε δεδικασμένη Οφειλήτηςπιο πάνωεταιρείαςπροςτο ΓραφείοΦόρουΕισοδ^τος, συμφώνησε μετον Διευθυντή της εταιρείας τη σταδιακή πληρωμή του ποσού με επιταγέςειςδιαταγήτου εφεσείοντα.Οεφεσείων θα εξαργύρω νε τις επιταγές και θα κατέθετε τοποσό στοχρηματοκιβώτιοτου Δικαστηρίου. Ηείσπραξηθαεπισημοποιείτο μετηνέκδοσητηςνενομισμένηςαπόδειξηςότανθασυμπληρωνόταν ολόκληροτο ποσό του εντάλματος. Στις 7.6.1991 ο Διευθυντής της εταιρείας εξέδωσε την πρώτη επιταγήγιατο ποσό των ΛΚ5.000.-τοοποίο ο εφεσείων κατέθεσε τηνεπομένη σε προσωπικό του λογαριασμό σευποκατάστημα της Λαϊκής Τράπεζας στον Αστρομερίτη. Οεφεσείων άρχισε νααποσ ύ ο α β* 0 τ ο 3CU> π α ν ω κατατεθέν ποσό από την 10.6.1991 μέχρις ότου τοαπέσυρε όλο. Στις26.7.1991εκδόθηκεεπιταγήγιατο ποσό τωνΛΚ10.000.-η οποία εξαργυρώθηκε απότονεφεσείοντατην(διαημέρα. 25 Και στις δύο πιοπάνωπεριπτώσεις ο εφεσείωνυπέγραψε ανεπίοημη απόδειξη είσπραξης υπό την ιδιότητα του ως δικαστικός επιδότης. Σε θεληματική κατάθεσηο εφεσείωνδήλωσεότι τιςΛΚ5.000.τις χρησιμοποίησε για την οικογένεια του ενώ τις ΛΧ10.000.- τις ξόδευσε στοχαρτοπαίγνιοκαισεδιάφορουςάλλους τόπους. 30 35 40 Τοπρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε πως η μαρτυρία δεν αποκά λυπτε δύοαδικήματα αλλά ένα ενιαίο αδίκημα που διαπράχθηκε σε δυο φάσειςπου συνδέονταν μεταξύ τους και καθιστούσαν την όλη παράνομη συμπεριφορά ένα συνεχές αδίκημα. Επίσης αφού αναφέρθηκεστο άρθρο267του Κεφ. 154πουπρονοεί ότι στο αδίκηματηςκλοπής αντικειμένου(thingstolen)συνυπάρχουντα στοι χείατηςκλοπής πουπροβλέπεται στο άρθρο255,καιγιατο οποίο ηποινήείναιαυστηρότερη,εξέτασε μεταξύάλλων,αν αποδείχθηκε το στοιχείο της δολιότητας και της πρόθεσης μόνιμης αποστέρη σης Ηποινήπου επιβλήθτρα στον εφεσείονταήτανφυλάκιση 6εκαοκτώ μηνών. Η πρωτόδικη απόφαση εφεσιβλήθηκε τόσο ως προςτηνκαταδίκηόσο καιωςπροςτηνποινή. Σανλόγοι έφεσηςκατάτηςκαταδίκης προβλήθηκαν εκμέρους τονεφεσείονταότι: (α) τοκατηγορητήριο ήταν ελαττωματικό λόγω πολλαπλότη- 15 Χαραλάμπουςν.Αστυνομίας
(1994)τας (duplicity), (β) το κατηγορητήριο με βάση την προσαχθείσα μαρτυρίαθα ήταν δυνατόνα στοιχειοθετήσει κλοπή επιταγώνγιατο ποσό των ΛΚ15.000.- αντίτηςκλοπήςτουανάλογουχρηματικούποσού,και (γ) το στοιχείο της δολιότητας και ηπρόθεση για μόνιμη απο- 5 στέρησηδεναποδείχθηκαν. Σαν λόγος έφεσης κατάτηςποινής αποτέλεσε, κατάτον ισχυ ρισμό του εφεσείοντα, ηπαράλειψητου πρωτόδικου Δικαστηρίου να προσδώσει την πρέπουσαβαρύτητασε όλα ταστοιχεία με απο τέλεσμα την επιβολή ποινής φυλάκισης μεγαλύτερηςδιάρκειας απ' 10 ό,τι δικαιολογούσε καιησχετική νομολογία. ΤοΑνώτατο Δικαστήριο αποφάνθηκεότι:
- Η προσέγγιση του Δικαστηρίου ότι ησχετική μαρτυρίαδεν αποκάλυπτε δύο αδικήματαείναι εσφαλμένη. Οι δύο περιπτώσεις ήταν ξεχωριστές και αυτοτελείς. Ηαντικειμενική υπόσταση (actus 15 reus) του αδικήματος απείχε χρονικά μεταξύ της μίας και της άλλης σε σημείο που εξουδετέρωνε τηνκάποια σύνδεσητους λόγω ομοιότητας στον τρόπο ενέργειας.
- Ηδιαπίστωσητουελαττώματοςστοκατηγορητήριοδενακυ ρώνει τηνκαταδίκηεφόσον δενεπηρέασετον εφεσείοντα στην υπε- 20 ράσπισή του ή γενικότερα δεν του προκάλεσε αδικία.Επίσης δεν επηρεάστηκε η προβολή της άποψης ως προς το εσφαλμένο της πρόσοψης κατηγορίας για κλοπή χρημάτων αντί επιταγών,αφού και αυτήθαήτανδυνατόνναγίνειδεκτήήνα απορριφθεί ανεξάρ τητα απότο γεγονός ότι το κατηγορητήριο περιείχε μιακατηγορία 25 καιγιατις δύοπεριπτώσεις.
- Η αναφοράτου κατηγορητηρίου στο χρηματικό ποσό αντί σε επιταγές ήταν ορθή λόγω του όχι ο κατηγορούμενος που είχε εξουσιοδότηση να εξαργυρώσει τις επιταγές για να κρατήσει το αντίκρυσμα τους μόνο για όσο χρειαζόταν μέχρι να το καταθέσει 30 στο Δικαστήριο,το ιδιοποιήθηκεκαιτο ξόδευσε.
- Ο ισχυρισμός του εφεσείοντα ότι δεν στοιχειοθετείται ηέν νοια του ηθικού στιγματισμού (moral obloquy) που εισήχθηκε με το Theft Act του 1968 όταν κατάτον χρόνο ιδιοποίησης τωνχρη μάτων άλλου υπήρχε πρόθεση επιστροφής τους καιλόγος πουκα- 35 θιστούσε εύλογητην πεποίθησητου κατηγορουμένου ότι θα είναι σεθέσηναταεπιστρέψει, δεν ευσταθεί.
- Οι διαπιστώσεις του πρωτόδικουΔικαστηρίου με βάσητην αξιολόγηση της μαρτυρίαςήταντέτοιες πουκαισε περίπτωσηπου η καθοδήγηση του ως προς το ανεφάρμοστο της υπόθεσης Λ ν 40 Feelyστην Κύπρο -που επικαλέσθηκε ο εφεσείων -ήτανλανθα σμένηηκαταδίκη, θα επικυρώνετο κατ'εφαρμογήτης επιφύλαξης του άρθρου 145
(1)(β)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου,Κεφ.
- 16 2AAJL V.~% 5 10 Ι« Χαραλάμπουςv. Αστυνομίας 6.Ηαπόφαση τουΑγγλικούΕφετείουστηνυπόθεσηR vFeely προσδιορίζει καιτηνπεριορισμένη έκταση τωνεπιπτώσεων της κλοπής απότηνπρακτικήτουςάποψη.Τογεγονόςότιοεφεσείων υπέγραψετιςανεπίσημεςαποδείξεις δεν δείχνειπρόθεση γιαεπιστροφήκαιπολύλιγότεροδυνατότηταεπιστροφήςτωνχρημάτων.
- Ηπροσέγγιση τουπρωτόδικου Δικαστηρίουναερμηνεύσει τονΚυπριακό ΝόμομεβάσητηνκυπριακήΝομολογία είναι'ορθή. Ο όρος "δολίως"(fraudulently) ερμηνεύθηκε "σκόπιμακαιεκ προ θέσεως". Οι αγγλικές αποφάσεις αναφορικά με την έννοιατου όρου "ανεντιμότητα" στο llieft Act του 1968δεν σχετίζονται άμεσακατάτηνερμηνείατουΚυπριακούΝόμου.
- Αν καιη επιβολή ποινής άμεσης φυλάκισης ουσιαστικής διάρκειαςήταναναπόφευκτη,ηδιάρκειατηςκρίνεται υπερβολική ενόψειτωνεξαιρετικώνπεριστάσεωνπουσυνυπήρχανκαι αντικαθιστάταιμεποινήφυλάκισηςδώδεκαμηνών. Ηέφεσηκατά τηςκαταδίκηςαπορρίπτεται. Ηέφεσηκατάτηςποινήςεπιτυγχάνειστο βαθμόπουαναφέρεταιπιοπάνω. Υποθέσειςπουαναφέρθηκαν: 20 RvRatHey[1974]58Cr.App.Rep. 394· R vGreenBeld[im]57Cr. App.Rep. 849· RvBaBysto&i[19n]37 Cr.App.Rep.28· Jemmison νPrids&c(1972]56Cr.App.Rep. 229· R νJohnMclinsciJones&Others [1974)59Cr. App.Rep. 120· 2 5 KyrtakouvTheWelfare Officer
(1961)CLR227PanteliνDistrictLabourOfficeFamagusta
(1985)2CLR205· Karasamanis.vPolice
(1986)2 CLR 229RvKeenallCoxCC.123- . R vDuru& Others11973}3ME.R. 715· 30 R νPatrickJosephDownes[1983] 77Cr.App.Rep.260Iacovou &Others νRepublic
(1976)2CLR 114· AttorneyGeneral vPieris
(1987)2CLR 44· R vFeely[1973) 1AllE.R. 341· Χαραλάμπουςν.Αστυνομίας
(1994)ZisimidesνRepublic
(1978)2CLR 382 PlatritisνThePolice
(1967)2 CLR174· Azinas&AnotherνThePolice
(1981)2 CLR9 Rexν Williams&Another[1953] 1ABER 1068· 5 Soteriou(Pambos) νRepublic
(1962)CLR 188· KatsourisνThePolice
(1988)2CLR 180. Έφεση εναντίονΚαταδίκηςκαι Ποινής. Έφεσηεναντίον τηςκαταδίκηςκαιτηςποινής από τον ΗλίαΧαραλάμπουςοοποίοςβρέθηκε ένοχος στις 21Ιου νίου απότοΕπαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας (Αριθμός 1Θ Ποινικής Υπόθεσης 15731/92) στην κατηγορία κλοπής υπό δημόσιου λειτουργού κατά παράβαση τωνάρθρων 255,267και29τουΠοινικούΚώδικα,Κεφ.154,καικατα δικάστηκεαπότονΝαθαναήλΕ.Δ.σεφυλάκιση 18μηνών. Μ.Κυπριανού καιΓ.Μυλωνάς,γιατονεφεσείοντα. jg Σ.Μάτσας, ΑνώτεροςΔικηγόρος τηςΔημοκρατίας, για τους εφεσίβλητους. Cur. adv. vult. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ,Δ:ΤηναπόφασητουΔικαστηρίου θαδώσει οΔικαστής Γ.Κωνσταντινίδης. 20 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, Δ. Το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίαςβρήκεένοχοτονεφεσείοντα γιακλοπήυπό δη μόσιου λειτουργού κατάπαράβασητωνάρθρων 255 και 267και29τουΠοινικού Κώδικα,Κεφ. 154.Τουεπέβαλε ποινή δεκαοκτάμηνης φυλάκισης. Εφεσιβάλλεται ηαπό- 25 φάση τόσο ωςπρος τηνκαταδίκηόσοκαιωςπρος την ποινή. ΗΚΑΤΑΔΙΚΗ Η αμφισβήτηση δεναναφέρεταιστα γεγονότα όπωςτα 18 2ΑΛΛ. Χαραλάμπουςν.Αστυνομίας Κων/δης, Δ. διαπίστωσε το πρωτόδικο Δικαστήριο. Η εισήγηση του εφεσείοντα είναιπως (α) το κατηγορητήριο ήταν ανεπανόρθωταελαττω ματικόλόγω "πολλαπλότητας" (duplicity). • *-t (β) Το κατηγορητήριο απέδιδε στον κατηγορούμενο κλοπή ποσού £15:000 ενώ προσάχθηκε μαρτυρία που θα ήταν δυνατό, εφόσον συνυπήρχαν τα συστατικά στοιχεία, ναστοιχειοθετήσει κλοπή επιταγώνγιαποσό £15.000και 10 (γ) Δεν αποδείχθηκε το στοιχείο της "δολιότητας" καιηπρόθεσηγιαμόνιμηαποστέρηση. Ταγεγονότα Εκδόθηκε ένταλμα πώλησης κινητών της εταιρείας Γε νικές Κατασκευές Λτδ για το ποσό των £43.164,81 σεντ 15 που αντιπροσώπευε δεδικασμένη οφειλή της προς τοΔη μόσιο σε σχέσημε φόρο εισοδήματος. Ο εφεσείων, ωςδι καστικός επιδοτης στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκω σίας, ανέλαβε την( εκτέλεση του εντάλματος. Παραλεί πουμε ταπεριθωριακάγια να συνοψίσουμε ό,τιαδιαμφι20 σβήτητααποτελεί τον πυρήνα.Ο εφεσείων αντίνα εκτελέ σει το ένταλμα συζήτησε με το Διευθυντή της εταιρείας τρόπους,αντιμετώπισης του προβλήματος που δημιουρ γούσε η* αδυναμία'εξόφλησης ολοκλήρου του ποσού δια μιας. Συμφωνήθηκε η σταδιακή πληρωμή του ποσού με 25 επιταγές.εις διαταγή τουεφεσείοντα. Οεφεσείων θα εξαρ γύρωνετιςεπιταγέςκαιθακατέθετετοποσόστοχρηματο κιβώτιο του Δικαστηρίου, θα επισημοποιείτο η είσπραξη με την έκδοση της νενομισμένης απόδειξης όταν θα συμ πληρωνόταν ολόκληρο το ποσό του εντάλματος. Στις 7 30 Ιουνίου 1991 ο Διευθυντής της εταιρείας εξέδωσε την πρώτηεπιταγή.Ήτανγιατοποσότων£5.000.Οεφεσείων υπέγραψεσχετικάανεπίσημηαπόδειξηείσπραξηςυπότην ιδιότητα τουως δικαστικός επιδότης.Τοποσότηςεπιτα γής θα κατέληγε στο χρηματοκιβώτιο του Δικαστηρίου 35 πουήτανο σαφήςκαι μόνος προορισμός του.Τηνεπομέ19 Κον/δης,Λ Χαραλάμπουςν.Αστυνομίας
(1994)νητης έκδοσης της επιταγής ο εφεσείων άνοιξεπροσωπι κόλογιαριασμό σε υποκατάστηματης Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας στον Αστρομερίτη και κατέθεσε σ' αυτόν το ποσό. Στησυνέχεια, αρχίζονταςαπότις 10 Ιουνίου 1991, απέσυρεολόκληρο τοποσότων£5.
- 5 Στις26 Ιουνίου 1991,έναντιόμοιαςμετηνπρώτη ανε πίσημης απόδειξης,εκδόθηκεηδεύτερη επιταγή πουαυτή τη φορά ήταν για £10.
- Μέχρι τότε ο εφεσείων είχε αποσύρει απότολογαριασμό τουτις£4.500απότις5.000 της πρώτηεπιταγής.Δεν αποκάλυψεοτιδήποτεστο Διευ- 10 θυντήτης εταιρείαςκαι παρέλαβετηδεύτερη επιταγή και πάλινγιανακαταθέσειτοαντίκρυσματηςστοχρηματοκι βώτιο του Δικαστηρίου. Την ίδιαημέρα την εξαργύρωσε. Ο τρόποςτης χρησιμοποίησης τουποσούαυτούαλλάκαι του προηγούμενου περιγράφεταιστη θεληματική κατάθε- 15 ση του εφεσείοντα. Τις πρώτες £5.000τις χρησιμοποίησε σταδιακά "γιατηνοικογένεια του".Τις£10.000τιςφύλαξε κάτωαπότο κάθισματουαυτοκινήτουτου.Το μεγαλύτε ρο μέρος τους το έχασε στο "κουμάρι" στηνΚακοπετριά. Τουπόλοιποτοξόδευσε"σεδιάφορουςτόπους".Μεσολά- 20 βησανοιδιακοπέςτουκαλοκαιριού, τοφθινόπωροη εται ρεία δεν είχε διαθέσιμα κεφάλαιακαι δεν εκδόθηκε άλλη επιταγή. Ηεπαφή ΛειτουργούτουΓραφείουΦόρου Εισο δήματος μετο Διευθυντήτης εταιρείαςοδήγησεσεδιερεύ νηση που απέληξε στην αποκάλυψη των ενεργειών του 25 εφεσείοντα. Εξηγήθηκε στο πρωτόδικο Δικαστήριο ηδια δικασίαπουακολουθείταιως προςτηνεκτέλεση ενταλμά των πώλησηςκινητών.Οι επιδότες έχουν δικαίωμα ναδέ χονται επιταγές μόνο στο όνομα του Πρωτοκολλητή και, εν πάσηπεριπτώσει, έχουν υποχρέωση κατάθεσηςόποιου 30 ποσού εισπράττουν (πέραντων £20)στοΔικαστήριομέσα υε24 ώρες. 'Οταντοποσόεισπράττεταισεσχέσημεοφει λήφόρουεισοδήματοςοι επιδότες μπορούννατοκαταθέ τουν απ'ευθείαςστο ΓραφείοτουΦόρουΕισοδήματος. Η"πολλαπλότητα" 35 Δεν αποκαλύπτεταιπολλαπλότητα απότο κατηγορητή ριο το ίδιο. Δέχθηκε όμως το πρωτόδικο Δικαστήριο και 20 2ΑΛΛ. Χαραλάμπουςν.Αστυνομίας Καν/δης, Λ δεν εκδηλώθηκε αντιγνωμία ως προς αυτή την πτυχή της απόφασης του πως μπορεί να τεθεί θέμα "ελαττώματος" ως εκ του συσχετισμού του κατηγορητηρίου.προς τημαρ τυρία που προσάγεται προς απόδειξη του. Παρέπεμψε σχετικά στην υπόθεση R. v. RacSey [1974] 58 Cr. App. R. 5
- Αποτελεί αντικείμενο συζήτησης αν ο όρος "πολλα πλότητα". ταιριάζει μόνο στην περίπτωση που το ίδιο το κατηγορητήριο περιέχει περισσότερα του ενός αδικήματα ήανδικαιολογείται ναχρησιμοποιείται καιστηνπερίπτω10 ση που προκύπτει από τη μαρτυρία ότι το ένα αδίκημα που αναφέρεταιστο κατηγορητήριο στηνπραγματικότητα συντίθεται από δυο ή περισσότερα. (Βλ. R. v. Greenfield [1973]57 Cr. App. Rep. 849, R. v. Ballysingh [1953]37 Cr. App. Rep.28, Jenunison v.Priddle [1972]56 Cr.App. Rep. 15 229, Archbold Criminal Pleading Evidence and Practice 41η έκδοση παράγραφος 1-57 κ.επ.). Εκείνο που τελικά έχει σημασία είναι πως και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει ελάττωμα με όμοιες ενδεχομίνως συνέπειες ανάλογα με τις περιστάσεις τηςκάθευπόθεσης. Το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε πως η μαρτυρία δεν αποκάλυπτε δύο αδικήματα, θεώρησε ότι αφορούσε σε ένα "ενιαίο φορέα παρανομίας"ή "ένα ενιαίο αδίκημα το οποίο διαπράχθηκε σε δύο ουσιαστικά φάσεις που δεν είναι ασύνδετες μεταξύτους και καθιστούσαν την όληπα 25 ράνομη συμπεριφορά ένα συνεχές αδίκημα". Διέκρινε ως συνδετικό κρίκο το ότι ο εφεσείων "ενήργησε με την ίδια πρόθεση στη διαδικασίααπόσπασης των χρημάτων εκ της θέσης του η δε απόσπασησχετιζόταν με το σύνολο του ποσού (έστω και αν δεν πρόλαβε ο κατηγορούμενος να 30 πάρει όλα ταχρήματαπου περιείχοντο στο ένταλμα κινη τών.)" 20 Διαπιστώνουμε σφάλμασ' αυτή τηνπροσέγγιση. Η πρό θεση μόνιμης αποστέρησης του ιδιοκτήτη από το αντικεί μενο της κλοπής, ενδιαφέρει ως συστατικό του αόικήμα35 τος εφόσον υπήρχε κατάτοχρόνο λήψης του αντικειμένου ή όταν η περίπτωση εμπίπτει στην επιφύλαξη στο άρθρο 255 του Κεφ. 154, εφόσον συνοδεύει την "ιδιοποίηση" του. Αυτή την αναγκαιότητα τη διαπιστώνει στην πορεία και 21 Κβν/θης,Δ. Χαραλάμπουςν.Αστυνομίας
(1994)το πρωτόδικοΔικαστήριο. Όπωςσημείωσε,εφόσονμπο ρεί ηκατοχήτωνεπιταγών απότονεφεσείοντα να έγινε αρχικά μετησυγκατάθεση του Διευθυντή της εταιρείας, δημιουργείται ζήτημα αξιόποινης συμπεριφοράς από τη στιγμήπουοιεπιταγέςωςέγγραφαμετατράπηκανσεχρή- 5 ματα ταοποίαπέρασανστην προσωπικήκατοχήτου κα τηγορούμενου, καθαράέξω απότησυγκατάθεσητου προ σώπου πουτις εξέδωσε. Το πρωτόδικο Δικαστήριο με αναφορά στην υπόθεση R. v. JohnMckinsei Jones and Others[1974]59Cr.App.Rep.120ορθάεξέτασε ανη μαρ- 1 0 τυρία αποκάλυπτεμιαενιαία δραστηριότητα. Τοερώτη μα,ωςθέμαγεγονότων καιβαθμού,απαντάται μεγνώμο να τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Στην παρούσα υπόθεσηδενβρισκόμαστε μπροστάσεμιαενιαία δραστη ριότητα. Ηενδόμυχη σκέψηήτο σχέδιο τουεφεσείοντα 15 όταν συμφωνούσε με τοΔιευθυντή ναπάρειτις επιταγές, δεν ήταν ουσιώδης από τηνάποψητης στοιχειοθέτησης τουαδικήματοςτηςκλοπής,όσοκαιαντατότεδιαμειφθέντα μπορούσανναείναισχετικάωςαποδεικτικάστοιχεία. Οι δύοπεριπτώσεις ήτανξεχωριστές καιαυτοτελείς. Ό,τι20 καταλογιζόταν ως αντικειμενική υπόσταση (actus reus) του αδικήματος απείχε χρονικά μεταξύ τηςμιας και της άλλης σε σημείο πουεξουδετέρωνε τηνκάποιασύνδεση τους εξ αιτίας της ομοιότητας τοντρόπου ενέργειας. Ότανεκδηλώθηκεηδεύτερη,ηπρώτη.είχεπλέοναπόπολ-25 λών ημερώνσυμπληρωθεί καιδενήταν συνεχιζόμενες. Ηδιαπίστωσητουελαττώματοςόπωςκαιαναυτό χα ρακτηριστεί,δενακυρώνει τηδίκη. Μπορεί ναοδηγήσειή ναμηνοδηγήσει σ'αυτότοαποτέλεσμαανάλογαμεταπε ριστατικά. Εφόσον τοΑνώτατο Δικαστήριο κρίνει πωςτο 30 ελάττωμα δενεπηρέασε τονεφεσείοντα στην υπεράσπιση του ήγενικότερα πως δεν προκάλεσε αδικία,οφείλεινα επικυρώσει την καταδίκη. (Βλ. συναφώςFrangiskos Kynakou v.TheWelfareOfficer
(1961)CLR227,Panteli v. Distr. LabourOfficerFsta
(1985)2 CLR 205, Karasamanis 35 v. Police
(1986)2 CLR229).Στην υπόθεση αυτή είναι σαφέςότιδεν επηρεάστηκε οκατηγορούμενος με οποιον δήποτε τρόπο ούτε καιπροκλήθηκε αδικία.Δενυπήρχε οτιδήποτε που θαμπορούσε ναθεωρηθεί ιδιαίτερο περι22 2 ΑΛΛ. Χαραλάμπουςν.Αστυνομίας Kmv/οης,Λ στατικό που αφορούσε στη μια και όχι στην άλλη περί πτωση. Τα ουσιώδη γεγονότα ήτανπαραδεκτά. Η υπερά σπιση του εφεσείοντα ήτανσυγκεκριμένη καιπροβλήθηκε ως ισχύουσα και για τις δύο περιπτώσεις, με τον ίδιο 5 ακριβώς τρόπο.Αφορούσε στην υποκειμενική υπόσταση του αδικήματος και είχε ως κεντρικό της σημείο τη μή στοιχειοθέτηση της ενόψει της κατ' ισχυρισμό πρόθεσης του εφεσείοντα να επιστρέψει τελικά τα χρήματα έναντι της οφειλής της εταιρείας, όταν ερχόταν ο χρόνος γΓ 10 αυτό. Σημειώνουμε παρεμπιπτόντως ότι ήταν εξ αρχής γνωστό πως οι £15.000 του κατηγορητηρίου ήταν το άθροισμα του αντικρύσματος των δύο επιταγών. Επίσης δεν επηρεάστηκε η προβολή της άποψης ως προς το εσφαλμένο της πρόσαψης κατηγορίας για κλοπήχρημά15 των αντί επιταγών,αφούκαιαυτήθαμπορούσε ναγίνει δεκτήήνααπορριφθείανεξάρτητααπό τογεγονός ότι το κατηγορητήριοπεριείχε μιακατηγορίακαιγιατις δύο πε ριπτώσεις. θα προχωρήσουμε, επομένως, στην εξέταση των πιο 20 πάνω θέσεων του εφεσείοντα, οι οποίες συνιστούν το αντικείμενοτωνυπόλοιπωνλόγωντηςέφεσηςτου. Ηκατηγορίαγιακλοπήχρημάτωνκαιημαρτυρία που προσάχθηκε. Ο εφεσείων δενπήρετις επιταγέςχωρίς τησυγκατάθε25 σητουεκδότητουςκαιδενμπορεί νατίθεταιθέμα κλοπής κατ' εκείνο το στάδιο. Εκδόθησαν στο όνομα του γιανα τις εξαργυρώσει. Το αντίκρυσμα τους θα περιερχόταν στην κατοχήτου ως δικαστικού επιδότη όχι όμως γιανα το χρησιμοποιήσει ο ίδιος όσο και αν,όπως εκτων υστέ30 ΡΛ0* ισχυρίστηκε, είχε κατά νουν αφούτο ξοδεύσει να συγκεντρώσει το ισάξιο για νατο πληρώσει στο Γραφείο του Φόρου Εισοδήματος. Ο εφεσείων αφού κατέθεσε σε προσωπικό του λογαριασμό την πρώτηεπιταγήκαιαφού εξαργύρωσε τηδεύτερη,χρησιμοποίησε ταχρήματαγιαδι35 κούςτουσκοπούς,σαφώςχωρίςτησυγκατάθεσητουιδιο κτήτητους καιχωρίς καλόπιστηδιεκδίκηση δικαιώματος. ΤοπρωτόδικοΔικαστήριο,πάνωστηβάση των γεγονότων 23 Κων/δης,Δ. Χαραλάμπουςν.Αστυνομίας -
(1994)αυτών, με αναφορά στις.υποθέσεις R. v. Keena11 Cox C.C. 123,R. v.DuruandOthen[1973] 3All E.R..715 καιR. v.PatrickJoseph Downes[1983]77 Cr.App. Rep.260,κα τέληξεπως ηπρόσαψηκατηγορίας γιακλοπήτωνχρημά των και όχι των επιταγών ήταν. ανοικτή επιλογή. Δεν θα 5 συζητήσουμε αν θα μπορούσε να προσαφθεί κατηγορία καιγιακλοπήτων επιταγών.Εκείνοπουθεωρούμε οπωσ δήποτεορθόείναιπώςδεν:ευσταθεί>9.ισχυρισμόςτηςυπε ράσπισης ότι η μαρτυρία που προσάχθηκε ήταν αντίθετη προς τις λεπτομέρειες του αδικήματος^Ο εφεσείων,που 10 ήταν εξουσιοδοτημένος να εξο^γυρώσει τις επιταγές για να κρατήσει τοαντίκρυσματους μονόγιαόσοχρειαζόταν μέχρι τη κατάθεση του στο Δικαστήριο, το ιδιοποιήθηκε και τοξόδευσε. Ηαναφοράτουκατηγορητηρίου στοχρη ματικόποσό,είναιορθή. 15 Ηυποκειμενική υπόσταση Το άρθρο 255 του Ποινικού Κώδικα, το κύριο μέρος του και η επιφύλαξη σ*αυτό,ορίζει το αδίκηματης κλο πής. Το άρθρο 267 προβλέπει ειδική περίπτωση κλοπής για τηνοποίαορίζεται αυστηρότερηποινή.Αναφέρεται σε 20 "κλοπήαντικειμένου" (thingstolen) καιπροϋποθέτει συνύ παρξη των συστατικών στοιχείων της κλοπής κατά το άρθρο255.( Βλ. MichalakisAndreou IacovouandOthers v. Republic
(1976)2 CLR 114, Attorney-GerieraJ v. Pieris
(1987)2 CLR 44). Με αυτήτην εισαγωγή, το πρωτόδικο 25 Δικαστήριο ορθά εξέτασε, μεταξύ άλλων, αναποδείχθηκε το στοιχείο της "δολιότητας" και της πρόθεστις μόνιμης αποστέρησης. Το πρωτόδικο Δικαστήριο νάναφέρΒηκε σε κάθεπτυχήτηςυπόθεσης μελεπτομέρεια. Η.ό^ότητατων πρωτογενών διαπιστώσεων του δεν έχει α^ΐάβητήθεί. Η 30 εισήγησητου εφεσείοντα ωςπροςτοεσφαλμένο ΐής κατα δίκης του έχει ως υπόβαθροτην άποψητου πώς απότα γεγονότα προέκυπτε ή δεν αποκλειόταν πρόθεση του για πληρωμή στο Γραφείο Φόρου Εισοδήματος όταν θα συγκεντρωνόταν ολόκληροτοποσό του εντάλματος όπως 35 είχε αποδεχθεί ο Διευθυντής της εταιρείας. 0 : εφεσείων επικαλέστηκε τις υποθέσεις R: v. Feeiy.[1973] 1 A11.E.R. 341 καιZisimides v.Republic{191S)2CLR382.Αντικείμε•'.'.•'.."' Γ :24 •* - *•:'• '*'" 2ΑΛΛ. Χαράλαμπουςν.Αστυνομίας Kttv/οης, Λ νο στην R. v.Feelyήταν ο αγγλικός Theft Act του
- Αναγνωρίστηκε ότι το συστατικό της ανεντιμότηταςπου εισήξεοΝόμοςεκείνος,εμπεριέχει την έννοιατου ηθικού στιγματισμού(moralobloquy)καιότιδενστοιχειοθετείται 5 ότανκατάτοχρόνοτηςιδιοποίησηςτωνχρημάτωνάλλου υπήρχε πρόθεση επιστροφής τους και λόγος πουκαθι στούσε εύλογητηνπεποίθηση τουκατηγορουμένουότιθα είναι σε θέση να τα επιστρέψει. Στην υπόθεση Zisimides έγινεδεκτόπωςτοορθόείναιναπροσδοθείστονόρο "δο10 λίως" (fraudulently) ίδιαέννοιααφούο κυπριακόςνόμος ενσωμάτωσε το κοινοδίκαιο και η R. v. Feely απέβλεψε στον προσδιορισμό όχι μόνο του όρου "ανεντίμως" (dishonestly) που χρησιμοποιεί ο νέος αγγλικός νόμος αλλά και του όρου "δολίως" πουχρησιμοποιούσε, ενσω15 ματώνοντας το κοινοδίκαιο,ο καταργηθείς Larceny Act του
- Ηπιοπάνωνομολογία δενθα μπορούσεσε καμιά πε ρίπτωσηναβοηθήσειτονεφεσείοντα. ΤοπρωτόδικοΔικα στήριο προέβη, αξιολογώντας τη μαρτυρία,σε διαπιστώ20 σεις μεβάση τις οποίεςκαιανη καθοδήγηση τουωςπρος το ανεφάρμοστο της υπόθεσης R. v. Feely στην Κύπρο ήταν λανθασμένη, θα επικυρώναμε την καταδίκηκατ' εφαρμογήτης επιφύλαξης στο άρθρο 145
(1)(β) του περί ΠοινικήςΔικονομίαςΝόμου,Κεφ. 154.Τοποσόήταν με25 γάλο καιτο μεγαλύτερο μέρος του,όπως ο ίδιος ο εφε σείων είπε στη γραπτήτουκατάθεση,το έχασε στο"κου μάρι" και "θαπροσπαθούσενα το επιστρέψει".Παρήλθε μεγάλοχρονικόδιάστημα απότην ιδιοποίησητων χρημά των και ο εφεσείων δεν αποκάλυψε στο Διευθυντή της 30 εταιρείαςτιςπράξειςτου.Αντίθετα,αφούσχεδόνξόδευσε το ποσό των £5.000 παρέλαβε τη δεύτερη επιταγή των £10.000 και στη συνέχεια επιχείρησε να παραλάβεικαι άλληχωρίς ναπει οτιδήποτε.Οεφεσείων θα ήταν ένοχος κλοπήςκάτωαπόοποιαδήποτεθεώρησητουθέματος. Ση35 μειώνουμε εδώπωςοLawtton L.J.εκδίδονταςτηναπόφα ση του Αγγλικού Εφετείου στην υπόθεση R. v.Feely δεν παρέλειψε να προσδιορίσει και την περιορισμένη έκταση των επιπτώσεωντηςαπότηνπρακτική τουςάποψη.Ανα φέρειστησελίδα 343πωςοέντιμοςυπάλληλος (οκατηγο25 Kcv/δης,Δ, Χαραλάμαουςν.Αστυνομίας
(1994)ρούμενος εκεί ήταν υπάλληλος) πουπαίρνει τα χρήματα για νααντιμετωπίσει επείγουσα ανάγκη,συνήθωςαναφέ ρει τογεγονός στον εργοδότη του αμέσως ή μετάπάροδο μικρού χρονικού διαστήματος ενώο ανέντιμος δενλέγει τίποτε μέχρις ότουαποκαλυφθείτίέγινεοπότεπροβάλλει 5 τηνπρόθεσητουναταεπιστρέψεικαιτονίζει τηνικανότη τατουνατοπράξει.Τογεγονόςότιοεφεσείωνυπέγραψε τις ανεπίσημες αποδείξεις έτσιπου νακαθίσταταιβέβαιο πωςστοτέλοςθααναζητούντανταχρήματααπότον ίδιο, 10 δεν διαφοροποιείτηνκατάσταση.Δενδείχνει, στο σύνολο τωνγεγονότων,πρόθεσηγιαεπιστροφήκαιπολύλιγότερο δυνατότηταεπιστροφής τωνχρημάτων. Κρίνουμε όμως ορθήκαι τηνκαθοδήγησητουπρωτό δικου Δικαστηρίου ωςπρος τοΝόμο.θεώρησεπως ήταν 15 ερμηνευτικές τουΚυπριακού Νόμου οι υποθέσεις Castas MichaelPlatritis v.ThePolice
(1967)2CLR 174καιAzinas andAnotherv. ThePolice
(1981)2CLRσελ. 9.Στηνπρώτη αποφασίστηκεπωςοόρος "δολίως" (fraudulently) σήμαινε μόνο "σκόπιμα και εκ προθέσεως" δηλαδή χωρίς λάθος 2 ο και πωςηελπίδα ήηπροσδοκία επιστροφής των χρημά των δεν συνιστά υπεράσπιση. (Rex v. Williams and Another[1953]1 All E.R. 1068). Στη δεύτερη,πουακολού θησεπλέον τηθέσπιση τουαγγλικού Theft Act του1968 αλλά και τις υποθέσεις Feely και Zisimides (ανωτέρω), 25 επαναβεβαιώθηκεηυπόθεσηPlatritis. Αποφασίστηκε ότι η υπόθεση Feely αφορούσε στο νέο αγγλικό νόμο οι πρό νοιες του οποίου ήταν διαφορετικές τόσο απόLarceny Actτου 1916όσο καιαπότονΚυπριακόΝόμο. Επαναλή φθηκε, όπως και στην Platritis (Βλ. και Charalambos 30 Sotenou(Pambos) v.Republic
(1962)CLR188),ότι είναι ασφαλέστερο ναπροσεγγίζεται ηυπόθεση έχοντας υπόψη τις πρόνοιες τουδικού μαςΚώδικα αντί ναανατρέχουμε στο αγγλικό κοινοδίκαιο τοοποίοδεν αποτελεί ευθέωςτο πρωτότυποτου.Κρίθηκε πωςοιαποφάσειςαναφορικάμε 35 την έννοια του όρου "ανεντιμότητα" στον Theft Actτου 1968δενέχουν άμεση σχετικότητα κατάτηνερμηνείατου ΚυπριακούΝόμου.Υιοθετούμεαυτήτην προσέγγιση. Καταλήγουμε πωςυπότοφωςτωνγεγονότων όπωςτα 26 2 ΑΛΛ. Χαράλαμπουςν.Αστυνομίας Κων/δης,Δ. συνοψίσαμε, είχανχωρίς καμιάαμφιβολίααποδειχθείόλα τασυστατικάτουαδικήματοςτηςκλοπής όπωςτακαθορί ζει το άρθρο255 και ακόματο επιπρόσθετο τουάρθρου 267 ότι δηλαδήοεφεσείων, ωςεργοδοτούμενος στηδημό5 σιαυπηρεσία,έκλεψεχρήματαπουβρίσκονταν στηνκατο χήτουωςεκτηςεργοδότησής του. ΗΠΟΙΝΗ Το παράπονο του εφεσείοντα είναι συγκεκριμένο. Το πρωτόδικο Δικαστήριο ενώ αναφέρθηκε σε όλα τα στοι10 χεία,παρέλειψε νατουςπροσδώσει τηνπρέπουσαβαρύτη τα μεαποτέλεσμα ναεπιβάλει ποινήφυλάκισης μεγαλύτε ρης διάρκειας από ό,τι δικαιολογούσε και η νομολογία πουτοκαθοδήγησε.Δόθηκε ιδιαίτερηέμφασηστηνυπόθε ση Katsouris v. The Police
(1988)2 CLR 180 στην οποία 15 ποινή δεκαοκτάμηνης φυλάκισης που επεβλήθη σε πενηνταοκτάχρονο κατηγορούμενο γιακλοπήυπόαντιπροσώ που ποσού £17.155, μειώθηκε σε δωδεκάμηνη ενόψει της επιστροφής των χρημάτων,τουλευκού ποινικού μητρώου καιτωνπροσωπικών περιστάσεων τουκατηγορούμενου. 20 Καταγράφουμεταελαφρυντικάόπωςταδιαπίστωσε το πρωτόδικοΔικαστήριο. Ηκαταδίκητουεφεσείοντα σεφυ λάκιση θασημαίνει οριστικό τερματισμό της εργοδότησής του στη Δημόσια Υπηρεσία και ταυτόχρονη απώλεια της σύνταξης του και κάθε άλλου συναφούς ωφελήματος. Ο 25 εφεσείων, ηλικίας 47 χρονών, έχαιρε γενικής εκτίμησης. Είχε άσπιλο παρελθόν, λευκό ποινικό μητρώο και σεδύο περιπτώσεις έδωσεδείγματαεντιμότητας. Επέστρεψεχρή ματα (£1.000)σετράπεζα πουαπόλάθοςτουυπερπληρώθησαν και αρνήθηκε, αν και τραυματισθείς από τους 30 Τούρκους κατά την εισβολή, το αναπηρικό επίδομα που του προσφέρθηκε επειδή ήταν δημόσιος υπάλληλος και διατήρησε την εργασία του. Ηοικογένεια του,αποτελού μενηαπότησύζυγο καιτις δύο θυγατέρες τους ήδη αντι μετωπίζει σοβαράπροβλήματακαι ησυνοχή της,αδιατά1τ ν 35 ρο^η μέΧ(? η καταδίκη του, έχει επηρεαστεί. Επίσης, επηρεάστηκε η υγεία του εφεσείοντα ο οποίος, μαζί με άλλα,παρουσιάζει κατάκαιρούς άγχος,κατάθλιψη, γενι27 Κον/δης,Δ. Χαοαλαμηουςν.Αστυνομίας
(1994)κή κόπωση, ζάλη και περιοδικά οπισθοστερνικό άλγος πουαποδίδονταισεψυχοσωματικούςλόγους.Επεστράφη, πριν από την πρόσαψη κατηγορίας, ολόκληρο το ποσό των£15,000. ΤοπρωτόδικοΔικαστήριο επέβαλετηνποινήτηςδέκα- 5 οκτάμηνηςφυλάκισηςαφούέκρινεπωςη ιδιότητατουκα τηγορούμενου ως δικαστικού επιδότη και η κατάχρηση της, πρόσδιδε ιδιαίτερη σοβαρότητα στην υπόθεση.Συμ φωνούμε με αυτήτην προσέγγιση. Οδικαστικόςεπιδότης επιτελεί πράγματι ιδιαίτερα υπεύθυνο καθήκον. Ηκατά- 10 χρήσητης θέσης τουκλονίζει τηνεμπιστοσύνη στονευαί σθητο αυτό θεσμό και η αντιμετώπιση τέτοιων κρουσμά των πρέπει να είναι αποτελεσματική και αποτρεπτική. Αλλάη ανάγκη γιααποτροπήόσοκαιανμειώνει ανάλογα τηδυνατότητα εξατομίκευσης τηςποινήςδεντηνκαταργεί 15 ως υπαρκτήεπιδίωξηστο πλαίσιοτουσυνόλου των στοι χείων ούτε εξουδετερώνει τους ιδιαίτερους παράγοντες που,κατάπερίπτωση,δικαιολογούνμείωσητηςποινής. Έχουμε καταλήξει πως ενώ η επιβολή ποινής άμεσης φυλάκισης ουσιαστικής διάρκειας ήταν αναπόφευκτη,η 20 έκταση της ήταν, ενόψει των εξαιρετικών περιστάσεων που συνυπήρχαν, υπερβολική. Ξεχωρίζουμε κυρίως, την ιδιαιτέρως σοβαρή παράλληλη τιμωρία που, στην ηλικία των 47χρόνων,θαυποστεί οεφεσείων εξαιτίας τηςαπώ λειας της θέσης του,της σύνταξης καιτων άλλων ωφελη- 25 μάτων του όπωςκαιτο γεγονός της επιστροφής τωνχρη μάτων.Παραμερίζουμετηνποινήκαιτηναντικαθιστούμε μεποινήφυλάκισηςδώδεκαμηνών. Η έφεση κατά της καταδίκηςαπορρίπτεται.Η έφεση κατά της ποινής επιτυγχάνει στο βαθμό που έχουμε ση- 30 μειώσει. Η έφεσηκατάτηςκαταδίκηςαπορ ρίπτεται.Ποινήμειώνεταισε12μήνες. 28 •