clr/1994/1994_3_460.pdf

(1994)16 Σεπτεμβρίου, 1994 [ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ,Π.,ΠΟΠΑΤΖΗΣ,ΝΙΚΗΤΑΣ, ΑΡΤΕΜΗΣ. ΚΩΝΣΤΑΝΉΝΙΔΗΣ,Δ/στές] ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ, Εφεσείοντες ν. DEMAND SHIPPING CO.LTD., Εφεσφλήτων. (Αναθεωρητική Έφεση Αρ. 1506). Συνταγματικό Δίκαιο — Συνταγματικότητα Νόμων — Οπερί της Διε­ θνούς Συμβάσεως περί Ασφάλειας τηςΑνθρώπινης Ζωής στη θά­ λασσα του 1974,τον Πρωτοχόλλον αυτής τον 1978και των Απο­ φάσεων MSC1 (XLV) και MSC2(XLV) τον 1981(Κνρωτικός) και περί Σνναφών ΘεμάτωνΝόμος τον 1985, (Αρ. 77/85), (οΝόμος) — 5 Άρθρο 8 του Νόμου — Πρόνοια για επφολή χρηματικής ποινής από την Αρμόδια Αρχή για παράβαση των προνοιών τον Νόμου, της Συμβάσεως, του Πρωτοκόλλου, των Αποφάσεων και των εις εκτέλεση αυτών Κανονισμών — Κατά πόσο το πιο πάνω Άρθρο τον Νόμον παραβιάζει ης διατάξεις των Άρθρων 30.1 και 30.2 10 του Συντάγματος ή τηναρχή τηςδιάκρισης των Εξουσιών. Συνταγματικό Δίκαιο — Σύνταγμα — Αρχή της διάκρισης των Εξου­ σιών. Ποινική κατηγορία — Ποια ταεφαρμοστέα κριτήρια για ύπαρξη ή όχι ποινικής κατηγορίας. ^ Λέξεις και Φράσεις — "Criminal charge" — Ποινική κατηγορία στο Άρθρο 30.2τον Συντάγματος. Λέξεις και Φράσεις — "Δικαστικές επιτροπές" και "Έκτακτα Δικα­ στήρια" στο σύγγραμμα Α. Ι.Μάνεση. Ποινή—Διοικητική καιποινική ποινή — Πώςδιακρίνονται. Αρχή της αναλογικότητας — Εφαρμόζεται κατά την επφολή δνσμενών διοικητικών μέτρων ή ποινών. Εκτελεστή διοικητική πράξη — Επιβολή χρηματικής ποινής από διοι- 460 20 3ΑΛΛ. Δημοκρατίαv.DemandShip.Co. Ltd. κητικό όργανο — Κατά πόσο αποτελεί εκτελεστή διοικητική πράξη. 5 Η εφεσίβλητη είναι εγγεγραμμένη Κυπριακήεταιρεία,πλοιο­ κτήτρια του υπό Κυπριακή Σημαία πλοίου M/V "Lendousis Evangelos II",(το "πλοίο"). 10 Στις 18.3.1987τοπλοίο επιθεωρήθηκε απότηΒελγική Ναυτι­ λιακήΔιοίκηση ενώ βρισκόταν στο λιμάνι της Αμβέρσας καιβρέ­ θηκενα έχει εννέαελλείψειςκατάπαράβασητηςΣύμβασης. ΗΑρ­ μόδιαΑρχήεπέβαλε στην εφεσίβλητη εταιρεία μεβάσητο Αρθρο 8

(2)τουΝόμουσυνολική χρηματικήποινήΛΚ700.00. 15 Η εφεσίβλητη εταιρεία άσκησε ιεραρχική προσφυγή ενώπιον του Υπουργού Συγκοινωνιών και Έργων, σύμφωνα μετο Άρθρο 8

(4)του Νόμου,ηοποίααπορρίφθηκε.Στησυνέχειακαταχώρησε προσφυγή στο Ανώτατο Δικαστήριο εναντίον της απόφασηςτου αρμόδιου Υπουργού 20 25 30 35 40 ΤοπρωτόδικοΔικαστήριο αποδέχτηκετηνπροσφυγήκαιακύ­ ρωσε την επίδικηαπόφασηγια τον λόγο ότι οι πρόνοιες του Άρ­ θρου8τουΝόμου, στιςοποίεςστηρίχτηκε,ήταναντίθετεςπροςτις διατάξεις του Άρθρου 30.1 και 30.2 του Συντάγματος.Το μόνο θέμαπου ηγέρθηκαισυζητήθηκε στην έφεση είναι ανοι πρόνοιες του Άρθρου 8 του Νόμου είναι αντίθετες μετην αρχήτηςδιάκρι­ σηςτων Εξουσιών καιτις πρόνοιες τουΆρθρου 30.1και 30.2 του Συντάγματος. Η δικηγόρος των εφεσειόντων υπέβαλε ότι οι σχετικές πρόνοιες του Άρθρου 8του Νόμουδεν είναι αντισυνταγματικέςούτε παραβιάζουν την αρχήτης διάκρισης των Εξουσιών. Εισηγήθηκε ότι ηχρηματικήποινήπου επεβλήθηκε απότηΔιοίκηση αποτελεί εκτελεστή διοικητικήπράξη. Οδικηγόρος τηςεφεσίβλητης εταιρείαςυπέβαλεότι το Άρθρο 8 είναι σαφώς ξένο προς τη Συνταγματικήτάξητης Κύπρουκαι υποστήριξε ότι στηδιοικητικήδιαδικασία μεβάση τις προσβαλλό­ μενεςπρόνοιεςτουΝόμου,η εφεσίβλητη εταιρείαστερείται τωνδι­ καιωμάτων που διασφαλίζονταιαπότο Άρθρο 12.5 τουΣυντάγ­ ματος. Υπέβαλε επίσης ότι η επιβολή χρηματικής ποινής μέχρι ΛΚ5.000που επιβάλλει, εκφεύγει των ορίων δικαιοδοσίας ακόμα και του ΕπαρχιακούΔικαστή και μπορεί να επιβληθεί μόνο από Κακουργιοδικείο. Η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου αφούέκαμε εκτενή αναφορά στην αρχή της διάκρισης των Εξουσιών στην Γαλλία, Γερμανίακαι Ηνωμένες Πολιτείες όπως επίσης και στις σχετικές με το υπό εξέταση θέμααποφάσειςτου ΣυμβουλίουΕπικρατείας τηςΕλλάδαςκαιστις Κυπριακέςαυθεντίεςαποφάσισεκατάπλειο­ ψηφία ότι το Άρθρο 8τουΝόμουδενείναι αντίθετοήασύμφωνο μετοΆρθρο 30.2 τουΣυντάγματοςγιατουςπιοκάτωλόγους: 461 Δημοκρατίαv. DemandShip. Co.Ltd.

(1994)Α. Υπό Στυλιανίδη Π.,συμφωνούντων και των ΠογιατζήΔ., καιΑρτεμηΔ.:

1. Η παράγραφος2 του Αρθρου 30 του Συντάγματος είναι πιστή αντιγραφήτουπρώτου μέρους τηςπαραγράφου 1του Άρ­ θρου 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης δια την Προάσπισιν των Αν- 5 θρωπίνων Δικαιωμάτων και των θεμελιωδών Ελευθεριών (Ε.ΣΛΆ.),ηοποίακυρώθηκεαπότηνΕλλάδακαιΓαλλία. Σύμφω­ να με το Σύνταγματων χωρών αυτώνοι Διεθνείς Συμβάσεις που κυρώνονται αποτελούν μέρος του εσωτερικού δικαίουτωνχωρών αυτώνκαιυπερισχύουν απόκάθεάλληαντίθετηδιάταξηνόμου. 10
2. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο στην υπόθεση Eogel and Others είπε ότι ο όρος "criminal charge" είναι αυτόνομος και πρέπει να ερευνάται μέσασταπλαίσιατηςΣύμβασης.ΣύμφωναμετηΣύμβα­ ση κάθεχώρα είναι ελεύθερηνα καθιδρύει και διατηρεί διάκριση μεταξύτου ποινικούκαι του πειθαρχικούνόμου καινακαθορίζει 15 ως ποινικό αδίκημα πράξη ή παράλειψη ή να μην ποινικοποιεί ορισμένεςπράξειςήπαραλείψεις.
3. Το Ελληνικό Συμβούλιο Επικρατείας,σε σαρά υποθέσεων τουαποφάσισεότι: (α)Η χρηματικήποινήωςδιοικητικό μέτρο δενπαραβιάζειτο 20 Σύνταγμα. (β) Ηεπιβολή τέτοιας ποινής απόΛιμενικήΑρχήθεωρήθηκε ωςεκτελεστήδιοικητικήπράξη. (γ) Η διοικητική ποινή του προστίμου, ανεξάρτητα από την τυχόν ποινική ευθύνητωνπαραβατώνη οποίαδιαπιστώνεται από 25 ποινικά δικαστήρια, δεν συνιστά ρύθμιση που παραβαίνει την αρχήτης διάκρισης των Εξουσιών όπως προβλέπεται στο άρθρο 28 του Συντάγματοςούτε αντιβαίνει στα άρθρα7 και 8 του Συν­ τάγματος,δεδομένουότι εναπόκειταιστηνευχέρεια τουνομοθέτου να ρυθμίζει τη συναλλακτική δραστηριότητα με την πρόβλεψη 30 διοικητικήςπαρέμβασης. (δ)Οι διοικητικές ποινές αφορούντους ιδιώτες πουδενσυμ­ μορφώνονται προςτηδιοικητικήνομοθεσία καιη επιβολήτουςγί­ νεταιγιαλόγουςδημοσίου συμφέροντος. (ε) Ηγενικήαρχήτης αναλογικότητας εφαρμόζεται κατάτην 35 επιβολήδυσμενών διοικητικών μέτρωνήποινών.
4. Το Γαλλικό Συνταγματικό Δικαστήριο αναγνώρισε τη συ­ νταγματικότητα των διοικητικών ποινών νοουμένου ότι σέβονται ορισμένες αρχές όπως είναι η μη επιβολή ποινής χωρίς νόμο, η αρχήτουδικαιώματοςτηςυπεράσπισης,η μηαναδρομικήεφαρμο- 40 γήαυστηρότερης νομοθεσίας, η ανάγκη γιααιτιολογία τηςαπόφα­ σης με τηνοποία επιβάλλεται ηδιοικητικήχρηματικήποινή,η τή462 3ΑΛΛ. Δημοκρατίαv.DemandShip. Co. Ltd. ρήσητηςαρχήςτηςαναλογικότηταςκαιηυπαγωγή τωναποφάσε­ ωναυτώνστονέλεγχοτουΓαλλικούΣυμβουλίουΕπικρατείας. 5 5.ΤοΑνώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειώναποφά­ σισεότι ηεπιβολήχρηματικήςποινήςαπόδιοικητικόόργανο, δεν είναι αντίθετη με την αρχήτης διάκρισης των εξουσιών, ούτε με τηναρχήτουdueprocessof law.
5. Ηδιοικητικήποινή διακρίνεται απότην ποινική ποινή. Η φράση "criminal charge"- "ποινικήκατηγορία"αναφέρεταιστηντε­ λευταία. 10 15 7 · OL παραβάσεις πουκαταγράφονταιστην έκθεση τωνΒελγι­ κώνΑρχώνείναιδιοικητικέςπαραβάσειςκαιδενσυνιστούν ποινι­ κάαδικήματαμεαποτέλεσμαναυπάρξειθέμαγια "ποινικήκατη­ γορία".Η χρηματικήποινήαποτελεί απλώςεπιβάρυνσηπάνωστο πλοίο.Δεν συνεπάγεται προσβολήτης ελευθερίαςτουατόμου που διασφαλίζεται από το Άρθρο 11 του Συντάγματος. Η αρχήτης αναλογικότηταςτηρείταικαιπεριέχεταιστοκείμενο του ίδιουτου Άρθρου. Ηπροσβαλλόμενη απόφασηείναι εκτελεστήδιοικητική πράξηκαιυπόκειταισεαναθεώρησηαπότοΑνώτατοΔικαστήριο. Β.Υπό ΚωνσταντινίδηΔ„συμφωνούντοςκαιτουΝικήταΔ.: 20 25 30 35 40 45 1·ΤοΆρθρο96.2 τουΕλληνικού Συντάγματοςτοοποίο επικα­ λέσθηκε ειδικά και η εφεσίβλητη εταιρεία ως διαφοροποιητικό στοιχείο μεταξύτουελληνικού καιτουκυπριακού συστήματοςδι­ καίου, ως προς το υπό εξέταση θέμα,επιτρέπει κατ' εξαίρεση σε αρχέςπουασκούναστυνομικάκαθήκοντα,τηνεκδίκασηαστυνομικών παραβάσεων που τιμωρούνται με πρόστιμο και σε αρχές αγροτικήςασφάλειαςτην εκδίκασηπταισμάτωνσχετικών μετους αγρούςκαιτων διοικητικών διαφορώνπουαπορρέουναπόαυτά. Το Άρθρο 96.2 αποτελεί εξαίρεση στο τελικό συμπέρασμα στο οποίοκαταλήγει τοσύγγραμμα "ΗΈννοιατωνΔιοικητικώνΠροστίμων καιη ΣυνταγματικότητατηςΕπιβολήςτους",πωςστην Ελ­ λάδαπαράτηναντίθετηνομολογιακήκατεύθυνση,ηεπιβολήδιοι­ κητικώνπροστίμων είναιαντισυνταγματική.
6. Το Άρθρο 8 εισάγει τη δυνατότητα επιβολής τιμωρίας με τηνκυριολεκτική σημασίατουόρου. Η χρηματικήποινήπου μπορείναεπιβάλειηαρμόδιααρχή μεβάση τοΆρθρο8, χαρακτηρίζε­ ταιαπότο ίδιοτοάρθρο ωςτιμωρία.Από τοΝόμο δενπροκύπτει εννοιολογική διάκρισημεταξύσυμπεριφοράςπουμπορεί νασυνι­ στάζήτημαδιοικητικήςφύσηςή ποινικό αδίκημα.Ηίδιασυμπερι­ φορά μπορεί να είναι την ίδιαστιγμή ποινικό αδίκημα καιπαράβάσηηοποίατιμωρείται μετηχρηματικήποινήτου άρθρου8.Η επιλογή τηςπρονόησης τηςδυνατότητας επιβολής της ίδιαςτιμω­ ρίας,όσον αφοράτηχρηματική ποινήαπόαρμόδιααρχή δεναπο­ τελεί κριτήριο. Το ΕυρωπαϊκόΔικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιω­ μάτων χαρακτήρισε ως αδικαιολόγητη την τοποθέτηση των "regulatoryfineproceedings",εκτός του άρθρου 6 τηςΣύμβασης, 463 Δημοκρατίαv.DemandShip.Co.Ltd.

(1994)κατά τη γερμανική θεώρηση του θέματος στην υπόθεσηOzturk. Επίσης είναι ορθό ναεπισημανθεί ότι ηπαράβασησειράςαγορα­ νομικών αλλάκαιάλλων διατάξεωνκαιοι κυρώσεις γι' αυτές,οι οποίες σύμφωνα με τηνεληνικήνομολογία εμπίπτουν στοδιοικη­ τικόχώρο,στην Κύπροανάγονταισεποινικάαδικήματαπουυπά­ γονταιστηναποκλειστικήδικαιοδοσίατουΔικαστηρίου.

1. Ηδιάγνωση ποινικής κατηγορίαςείναι δυνατήμόνο μετον τρόπο που επιτάσσει το Σύνταγμα. Η τιμωρία προϋποθέτει συ­ νταγματικάπαραδεκτήδιάγνωσηενοχήςχωρίςτηνοποίαδενείναι επιτρεπτή κατάληξη.Ηκατάστασηδεν μεταβάλλεται απότο γεγο­ νός ότι ηαπόφασητηςαρμόδιαςαρχήςυπόκειταιδυνάμειτουάρ­ θρου 146 του Συντάγματος σε αναθεωρητικό δικαστικό έλεγχο. Αυτόδενσυνιστάκριτήριογιατηνκατάταξηορισμένουζητήματος στη διοικητική σφαίρα,αλλάαναγκαίο παρακολούθηματηςκατά­ ταξηςτουσεαυτή. 10 15
2. Ηχρηματικήποινήστηνπαρούσαυπόθεσηδενσυνιστά ανα­ πόφευκτα διοικητικό μέτρο ούτε μέτρο διοικητικού καταναγκα­ σμού και για τον λόγο ότι εισπράττεται ως αστικό χρέος. 'Οταν στην υπόθεση Eagel αναφέρεται ηπροβλεπόμενη ποινή ωςκριτήριο διάκρισης της ποινικής κατηγορίας δεν εννοείται ότι με την 20 πρόβλεψη χρηματικής ποινής,όσο μικρής, μεταλλάσσεται ηεγγε­ νήςφύσηορισμένηςπαράβασης.
3. Οι υποθέσεις KantaraShipping Ltdκαι Geoighiadcsδενβοη­ θούντηνεπιχειρηματολογίατων εφεσειόντων.
4. Ηανάθεσητηςεξουσίαςγιαεπιβολήτιμωρίαςαπό διοικητι- 25 κόόργανο,είναι αντίθετηπροςτιςδιατάξειςτουΆρθρου30.2 του Συντάγματος και κατάσυνέπεια ηεπιβληθείσα ποινή είναι άκυρη και ηαπόφασητουπρωτόδικουΔικαστηρίουορθή. Ηέφεσηεπιτρέπεται. Ηεπίδικηδιοικητικήαπόφασηεπικυρώνεται. 30 Δεν εκδίδεταιδιαταγήγιαέξοδα. Ηέφεσηεπιτρέπεταιχωρίςέξοδα. Υποθέσειςποναναφέρθηκαν: Chiysostomou ν TheRepublic

(1986)3C.LJt.2666PasteUopoullosν TheRepublic

(1985)2 C.LR. 165President of the Republic ν House of Representatives

(1985)3 C.LR. 2165ΡαδιοφωνικόΊδρυμαΚύπρου & Άλλοι ν Καραγιώργη & Αλλου 464 35 3 ΑΛΛ. Δημοκρατίαv. Demand Ship.Co. Ltd,

(1991)3AAA. 159- Engel & Others, Eur.CourtH.R.,Απόφαση 8.6/23.11. 1976, Series A, No225 X v. Austria, European Commission on Human Rights, Decisions andReports, Vol. 32,Digest of Strasbourg CaseLawRelating to the European Convention on HumanRights, Vol. 2 (Article 6) σελ. 260-266Demicoli. Eur.CourtΗ^.Απόφαση27.8.1991, SeriesA, No. 210XvAustria.Απόφασηημερ.3.3.1983,D&R 10 32- Απόφαση Συμβουλίου Επικρατείας671/551829/87257/87" 4299/86688/87- 15 " 1840/89- " 1396/76- " 4024/90- Debbasch(Ch) "LesGrands Arrets duDroit deVAudiovisuel,Paris, Sirey 1991· 20 OceanicSteamNav. Co. νStranahan,53LawEd., U.S. 211-214 Kantara Shipping Ltd ν TheRepublic (Director of InlandRevenue)

(1971)3C.LH.176 · Κυπριακή Δημοκρατία ν Χ"Ιωάννον &.'Αλλων

(1994)3 Α.Α.Δ. 401- 25 Directorof SocialInsurance ν Georghiades

(1988)2AAA 74 Αναφορικά με την αίτηση Παμπίνον Χαραλάμπους Α Άλλων.

(1991)1ΑΛΛ. 677Πρόεδρος της Δημοκρατίας ν Βουλτίς Αντιπροσώπων (Αρ.3)

(1994)3 ΑΛΛ.93- 30 Raftis &Co. νMunicipalityofPaphos

(1982)2 C.LJi. 1Ozturk. DigestofStrasburg CaseLawσελ.264- 465 Στνλιανίδης,Π. Δημοκρατίαv. Demand Ship.Co.Ltd.

(1994)Georgallides νThe Village CommissionofAyia Phyla4R.S.C.C94Loizou νSewageBoardofNicosia

(1988)1C.L.R.

1. Έφεση. Έφεσηεναντίον της απόφασηςΔικαστήτου Ανώτατου 5 Δικαστηρίου Κύπρου (Αρτεμίδης, Δ.)που δόθηκε στις 7 Ιανουαρίου, 1992 (Προσφυγή αρ. 472/90) με τηνοποία ακύρωσε την απόφασητουΥπουργού Συγκοινωνιών και Έργων,ημερομηνίας30/4/90, μετηνοποίααπορρίφθηκε η ιεραρχική προσφυγή τηςεφεσίβλητης εταιρείας εναντίον απόφασης τηςΑρμόδιας Αρχής γιαεπιβολή χρηματικής 10 ποινής£700,
2. Φρ. Παρρησιάδον (κα), Εισαγγελέας τηςΔημοκρατίας, με τηΡ. Παπαέτη(δ/δα ), ΔικηγόροτηςΔημοκρατίας, γιατους εφεσείοντες. Λ. Παπαφιλίππον,γιατουςεφεσίβλητους. 15 Cur. adv. vult. Αυτή είναι ηΑπόφαση τηςπλειοψηφίας -του Προέ­ δρου Δ.Γ. Στυλιανίδηκαι τωνΔικαστών Ι.Πογιατζή και Π.Αρτεμη. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ, Π.:Η παρούσαέφεσηστρέφεται ενα- 20 ντίον Απόφασης Δικαστή τουΔικαστηρίου τούτου,που, στην άσκηση πρωτοβάθμιας Αναθεωρητικής Δικαιοδο­ σίας,ακύρωσετηναπόφαση τουΥπουργού Συγκοινωνιών και Έργων, ημερομηνίας 30Απριλίου, 1990, μετηνοποία απορρίφθηκεηιεραρχικήπροσφυγήτηςεφεσίβλητης εται- 25 ρείας εναντίον της απόφασης της Αρμόδιας Αρχήςγια επιβολή χρηματικής ποινής £700,00,μεβάσητοΆρθρο8 τουπερίτηςΔιεθνούςΣυμβάσεωςπερίΑσφάλειαςτηςΑν­ θρώπινης Ζωής στηθάλασσα του 1974,τουΠρωτοκόλ­ λου αυτήςτου 1978 καιτων Αποφάσεων MSCl(XLV)και 30 MSC2(XLV)του 1981 (Κυρωτικός)καιπερί Συναφών Θε­ μάτωνΝόμουτου 1985,(Αρ. 77/85), (ο "Νόμος"). 466 3 ΑΛΛ. Δημοκρατία v. Demand Ship.Co. Ltd. Στυλιανίόης, Π. Η επίδικη διοικητική απόφασηακυρώθηκε για το λόγο ότι οι πρόνοιες του Άρθρου 8 του Νόμου, πάνω στις οποίες στηρίχτηκε η έκδοση της, παραβιάζουντις διατά­ ξεις του Άρθρου 30.1 και 30.2 τουΣυντάγματος. 5 Η ΚυπριακήΔημοκρατία, με το Νόμο,κύρωσε τη Διε­ θνή Σύμβαση περί Ασφάλειας της Ανθρώπινης Ζωής στη Θάλασσα, που υπεγράφη στο Λονδίνο την 1η Νοεμβρίου, 1974, το Πρωτόκολλο προς βελτίωση και συμπλήρωση των προνοιών της Διεθνούς αυτής Συμβάσεως, που υπε10 γράφη στις 17 Φεβρουαρίου, 1978, και τις Αποφάσεις, "τροποποιήσεις της ΣυμβάσεωςκαιτουΠρωτοκόλλου, που υπεγράφησαν στο Λονδίνο την 20ή Νοεμβρίου, 1981, από τη 45η Σύνοδο της Επιτροπής Ναυτικής Ασφάλειας του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού, ως Αποφάσεις 15 MSCl(XLV^aiMSC2(XLV). 2 0 Η εφαρμογή του Νόμου εκτείνεται στα Κυπριακά πλοία, οπουδήποτε ευρισκόμενα, και στα αλλοδαπά,εφό­ σον αυτά βρίσκονται στα χωρικά ύδατα της Δημοκρατίας, ανεξάρτητα αν οι χώρες, των οποίων φέρουν τη σημαία, μετέχουν ή μη στη Σύμβαση,το Πρωτόκολλο και τις Απο­ φάσεις. Το Άρθρο 5 καθορίζει την Αρμόδια Αρχή για την εφαρμογήτων προνοιών τουΝόμου,τηβεβαίωση παραβά­ σεων καιτην επιβολή κυρώσεων. 25 30 35 Το Άρθρο 8, που κρίνεται στην παρούσα υπόθεση, έχει:"8

(1)Παράβαση των προνοιών του παρόντος Νόμου, της Συμβάσεως, του Πρωτοκόλλου, των Απο­ φάσεων και των εις εκτέλεσηαυτών Κανονισμών τιμωρείται, ανεξάρτητα αν συντρέχει περίπτωση ποινικής ή πειθαρχικής ευθύνης δυνάμει άλλης νομικής πρόνοιας, με χρηματική ποινή από εκατόν μέχρι και πέντε χιλιά­ δων λιρών, ανάλογα με τη βαρύτητα της βεβαιούμενης παραβάσεως.

(2)Η χρηματική ποινή επιβάλλεται στον πλοιοκτή- 467 Σινλιανίδης,Π. Δημοκρατίαv.DemandShip.Co. Ltd.

(1994)τη,ήστον έχοντατην εκμετάλλευση τουπλοίου,ήστον πλοίαρχο, με αιτιολογημένη απόφαση της Αρμόδιας Αρχής πουβεβαιώνει την παράβαση.Τούψος τηςκατά περίπτωσηεπιβαλλόμενης ποινήςθακαθορίζεται ενδει5 κτικά σε οδηγίες του Υπουργού, στις οποίες θαπεριέχονται οιβασικέςπαραβάσειςμαζίμετις αναλογούσες χρηματικές ποινές, χωρίς τούτο να περιορίζει, μέσα στα πλαίσια τωνοδηγιών, τηδιακριτική ευχέρειατης Αρμόδιας Αρχήςπουβεβαιώνει τησυγκεκριμένηπαρά­ βαση νααποφασίζει ελεύθερα, μεβάση τακατά περί- 10 πτώσηπραγματικάπεριστατικά.

(3)ΗΑρμόδια Αρχήκοινοποιεί στον πλοίαρχοτην περί επιβολής χρηματικής ποινής απόφασητηςκαι δεν επιτρέπει άρσητηςκατάτοπροηγούμενο άρθρο απαγο­ ρεύσεωςαπόπλου,μέχρις ότουκαταβληθείηχρηματική i 5 ποινή ήκατατεθείτραπεζικήεγγύησηίσουποσού,ανα­ γνωρισμένης τράπεζας και με όρους ικανοποιούντας τηνΑρμόδια Αρχή.

(4)Κατάτης αποφάσεωςπερί επιβολής χρηματικής ποινής επιτρέπεται ηάσκηση προσφυγής ενώπιον του 2 0 Υπουργού. Ηπροσφυγήενώπιον του Υπουργούασκεί­ ταισεπροθεσμίατριάνταημερών απότης κοινοποιήσε­ ως τηςαποφάσεως,προκειμένου περί παραβάσεως βε­ βαιούμενης σε λιμένα της Δημοκρατίας, ή εξήντα ημερών, προκειμένου περί παραβάσεως βεβαιούμενης 2 5 σελιμένα τηςαλλοδαπής.

(5)Ηκατά τοεδάφιο

(4)προσφυγήδεν αναστέλλει •τηνεκτέλεση τηςαποφάσεως.

(6)Τοποσό τηςχρηματικήςποινής ήη τραπεζική εγ­ γύηση καταπίπτεικαι περιέρχεται οριστικά στηΔήμο- 30 κρατία,ανπεράσει άπρακτηη προςάσκησηπροσφυγής ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου προθεσμία των εβδομήντα πέντε ημερών απότης κοινοποιήσεως της αποφάσεως περί επιβολής της χρηματικής ποινής ή,σε περίπτωση που κατάτοεδάφιο

(4)ασκείται προσφυγή 35 ενώπιον τουΥπουργού, απότηςκοινοποιήσεως τηςεπί τηςπροσφυγήςαποφάσεωςτου Υπουργού." 468 3 ΑΛΛ. Δημοκρατία v. Demand Ship.Co. Ltd. Στυλιανίοης, Π. Το Άρθρο 10 προνοεί ότι ηχρηματικήποινήπουεπι­ βάλλεται μεβάση τοΆρθρο 8συνιστά επιβάρυνση επίτου πλοίουσχετικά μετοοποίοδιαπιστώθηκεηπαράβαση. Το Άρθρο 11 εξουσιοδοτεί το Υπουργικό Συμβούλιο 5 ναεκδίδει Κανονισμούς, μεταξύάλλων,προς "καθορισμό ποινής φυλακίσεως μέχρι δύο ετών ήχρηματικήςποινής μέχρι πέντε χιλιάδων λιρών ήκαιτων δύοποινών για τα προνοούμεναστους Κανονισμούςποινικάαδικήματα". Δεν έχουν εκδοθεί κανονισμοί και,ως εκ τούτου,δεν 10 υπάρχειπρόνοιαγια ποινικά αδικήματα,κατά παράβαση τηςΣύμβασης, τουΠρωτοκόλλου ή τωνΑποφάσεων. Ταγεγονότατηςυπόθεσης, σεσυντομία,έχουν:Η εφεσίβλητη είναι εγγεγραμμένη Κυπριακή εταιρεία, πλοιοκτήτρια του υπό Κυπριακή Σημαία πλοίου M/V 15 "LENDOUDISEVANGELOS Π", (το"πλοίο"). Στις 18Μαρτίου,1987,τοπλοίοβρισκότανστολιμάνι τηςΑμβέρσαςστο Βέλγιο, όπουεπιθεωρήθηκεαπότηΒελ­ γικήΝαυτιλιακήΔιοίκηση. Βρέθηκε ναέχειδώδεκα ελλεί­ ψεις, εννέα απότις οποίεςκατά παράβασητηςΣύμβασης. 20 Οι ελλείψεις καταγράφησανσε σχετική έκθεση. Μεταξύ τωνελλείψεωνήταν καιοιακόλουθες:-Οιναυτικοίχάρτεςδενήταν ενημερωμένοι. -Η μαγνητική πυξίδα δελειτουργούσε κανονικά. 25 - Μερικάαυτόματαφώτατων σωσιβίων δενυπήρχαν καιάλλαδελειτουργούσαν. - Τοδιοξείδιοτουάνθρακοςδενμπορούσεναδιαφύγει στοδωμάτιο τηςμηχανήςεντόςδύολεπτών. -ΤαFiredampers of engineroom andholdsδενέκλειαν. 30 -Τα Quick closingvalves of engine room δε λειτουργούσαν. Στυλιανίδης, Π. Δημοκρατία v. Demand Ship.Co. Ltd.

(1994)Αντίγραφο τηςέκθεσης στάληκεαπότιςΑρχέςτηςΑμβέρ­ σας στην Πρεσβεία της Δημοκρατίας στις Βρυξέλλες, η οποία το διαβίβασεστο Τμήμα ΕμπορικήςΝαυτιλίας,(το 'Τμήμα"),του Υπουργείου Συγκοινωνιώνκαι'Εργων. Το πλοίο κατακρατήθηκε απότις Βελγικές Αρχές και 5 αφέθηκε να αποπλεύσει μετά την επιδιόρθωση των ελατ­ τωμάτων. Στις 6 Οκτωβρίου, 1988, ο Διευθυντής τουΤμήματος έστειλε στην εφεσίβλητη εταιρεία επιστολή, με επισυνημμένητην έκθεση των Βελγικών Αρχών, καιζήτησε όπωςο 10 πλοίαρχοςυποβάλειμέσασε45ημέρεςέκθεση,στηνοποία νααναφέρειτους λόγους καιαιτίεςτωνελλείψεωνκαι τα μέτραπουλήφθηκανγιατηναποκατάσταση τους. Την ίδιαημέρατοΤμήμακοινοποίησε την έκθεσητων Βελγικών Αρχών στο Νηογνώμονα (American Bureau of 15 Shipping), πουενεργούσε γιατοπλοίο,καιζήτησε τασχό­ λιατου. Στις 8 Νοεμβρίου, 1988, ο δικηγόρος της εφεσίβλητης 'εταιρείαςδιαβίβασεστο Νηολόγο ΚυπριακώνΠλοίων έκ­ θεση - απάντηση-τωνπλοιοκτητών,ημερομηνίας2Νοεμ- 20 βρίου, 1988, μετασχόλια καιτις απόψειςτους γιατις ελ­ λείψεις γενικάκαιτηνκάθεμιαξεχωριστά. Οπλοίαρχοςδεναπέστειλε ο ίδιοςκαμιάέκθεση. ΟΝηογνώμοναςέστειλετηδική τουέκθεση. Ύστερα από μελέτη και αξιολόγηση του υλικού που 25 συγκεντρώθηκε και εισήγηση του Τμήματος, η Αρμόδια Αρχή επέβαλε στην εφεσίβλητη εταιρεία, με βάση το Άρθρο 8

(2)του Νόμου, συνολική χρηματική ποινή £700,00 - (σε έξι παραβάσειςαπό £100,00 στην κάθεμια και σε δύοπαραβάσεις από£50,00στην κάθεμια).Σεμια 30 απότις παραβάσειςδενεπέβαλεκαμιάχρηματική ποινή. Στις 16Νοεμβρίου, 1988, η απόφαση επιβολής της χρη­ ματικής ποινής κοινοποιήθηκε στην εφεσίβλητη εταιρεία, 470 3 ΑΛΛ. Δημοκρατία v. Demand Ship.Co. Ltd. Στυλιανί&ης,Π. η οποία άσκησε, σύμφωνα με το Άρθρο 8

(4)τουΝόμου, ιεραρχική προσφυγή ενώπιον του Υπουργού Συγκοινω­ νιώνκαι Έργων. Κατάτηνακρόασητης ιεραρχικήςπροσφυγής,οιδικη5 γόροι της εφεσίβλητης εταιρείας εισηγήθηκαν, μεταξύ άλλων,ότι οιπρόνοιεςτουΆρθρου 8είναιαντισυνταγμα­ τικές. Στις 30 Απριλίου, 1990, ο Υπουργός απέρριψε την ιε­ ραρχικήπροσφυγή. Δε φαίνεταινα επιλήφθηκε του ζητή10 ματοςτηςαντισυνταγματικότητας. Ηνομιμότητα της απόφασης του Υπουργού προσβλή­ θηκεενώπιον τουΑνωτάτου Δικαστηρίου μετηνΠροσφυ­ γήΑρ.472/90. Το πρωτόδικο Δικαστήριο ακύρωσε την επίδικη από15 φάση, για το λόγο ότι OL πρόνοιες του Άρθρου 8 του Νόμου, στις οποίες στηρίχτηκε, παραβιάζουντις διατά­ ξειςτουΆρθρου 30.1 και30.2 του Συντάγματος. Το μόνο ζήτημαπου ηγέρθηκαι συζητήθηκε στηνπα­ ρούσα έφεση είναι αν οι πρόνοιες του Άρθρου 8 του 20 Νόμου,που δίδουν εξουσία επιβολής χρηματικήςποινής, είναι αντίθετες ή ασύμφωνες με την αρχήτης διάκρισης των εξουσιών καιτις πρόνοιες του Άρθρου 30.1 και 30.2 του Συντάγματος. Οι δικηγόροι των διαδίκων ανέπτυξαν διαμετρικά 25 αντίθετεςαπόψεις. Ηδικηγόροςτων εφεσειόντων υπέβαλεότι οι σχετικές πρόνοιες του Άρθρου 8δενείναι αντισυνταγματικές.Δεν παραβιάζουν την αρχήτης διάκρισης των εξουσιών, ούτε τις ειδικές διατάξεις των παραγράφων 1και 2 του Άρ30 θρου30του Συντάγματος. Εισηγήθηκε ότι ηχρηματικήποινή επιβλήθηκε απότη Διοίκηση και αποτελεί εκτελεστή διοικητική πράξη. Δεν είναι κύρωση του Ποινικού Δικαίου, η επιβολή της δεν 471 Στυλιανί&ης,Π. Δημοκρατία v.Demand Ship.Co. Ltd.

(1994)έχει σχέση μεποινική διαδικασίακαι ηΔιοίκηση δεν επι­ λήφθηκε ποινικής κατηγορίας. Ηπροβλεπόμενη από το Νόμο χρηματική ποινή είναι σύμφωνη με την αρχήτης αναλογικότητας. ΠαρέθεσεγιαυποστήριξητωνεπιχειρημάτωντηςΑπο- 5 φάσεις τουΕλληνικού Συμβουλίου Επικρατείας,Αποφά­ σεις του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου, απότοσύγγραμμα Basu's - "Commentary on the Constitution of India" -6η Έκδοση,Τόμος Β,1975, τις σελ. 57-59, που αναφέρονται στο administrative 10 adjudication στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, και Από­ φασητου Γαλλικού ΣυνταγματικούΔικαστηρίου. Οδικηγόρος τηςεφεσίβλητης εταιρείαςυποστήριξεότι η επιβολή τηςχρηματικής ποινής αποτελεί αποκλειστική δικαιοδοσία των Δικαστηρίων καιοι επίδικες πρόνοιες Ι 5 του Άρθρου 8 είναι αντίθετες μετην αρχήτηςδιάκρισης των εξουσιών καιτο Άρθρο 30 του Συντάγματος.Για υποστήριξη παρέθεσε την Απόφαση Chrysostomou ν. Republic

(1986)3C.L.R.2666, σελ.2674. Πρόβαλε ότι,στηδιοικητική διαδικασία,μεβάσητις 20 προσβαλλόμενες πρόνοιες του Νόμου,ηεφεσίβλητη εται­ ρείαστερείται τωνδικαιωμάτωνπουδιασφαλίζονταιαπό τοΆρθρο 12.5 τουΣυντάγματος γιακάθεκατηγορούμενο. Ηαρχήτης διάκρισης των εξουσιών είναι διάχυτη στο Σύνταγμα μας - (βλ., μεταξύ άλλων, PastellopouHos ν. 2 5 Republic

(1985)2 C.L.R. 165· President of Republic v. House ofRepresentatives

(1985)3C.L.R.2165· Ραδιοφωνι­ κό Ίδρυμα Κύπρου και 'Αλλοι ν. Χρίστου Καραγκΰργη και Άλλου

(1991)3Α.Α.Δ.

1. Η παράγραφος 1και τοουσιαστικό μέρος τηςπάρα- 30 γράφου2τουΆρθρου 30τουΣυντάγματοςέχουν:"
2. Εις ουδένα δύναταιV απαγορευθήηπροσφυγή ενώπιον του δικαστηρίου ειςοδικαιούταιναπροσφυ­ γή δυνάμει τουΣυντάγματος. Ησύστασις δικαστικών επιτροπών ή εκτάκτων δικαστηρίων υπό οιονδήποτε 35 472 3 ΑΛΛ. Δημοκρατίαv.Demand Ship.Co. Ltd. Στυλιανίόης,Π. όνομααπαγορεύεται. 5
3. Έκαστος, κατάτηνδιάγνωσιν τωναστικώναυτού δικαιωμάτων και υποχρεώσεων ή οιασδήποτε κατ' αυτού ποινικής κατηγορίας,δικαιούταιανεπηρέαστου, δημοσίας ακροαματικής διαδικασίας εντός ευλόγου χρόνου,ενώπιον ανεξαρτήτου,αμερόληπτου και αρμο­ δίουδικαστηρίου ιδρυομένουδιάνόμου." Τοπρώτο μέρος της παραγράφου 1διασφαλίζει τοδι­ καίωμα της δικαστικής προστασίας. Το δεύτερο μέρος 10 απαγορεύει τησύσταση δικαστικών επιτροπών και εκτά­ κτων δικαστηρίων. Πανομοιότυπο μετομέρος αυτόείναι το δεύτερο μέρος του Άρθρου8του Συντάγματοςτης Ελ­ λάδας. Στο σύγγραμμα Α.Ι. Μάνεση-"Συνταγματικά Δικαιώ15 ματαα' ατομικές ελευθερίες",-δ'Έκδοση, 1982, στησελ. 218, αναφέρεται:- 20 25 30 35 " ' Δ ι κ α σ τ ι κ έ ς ε π ι τ ρ ο π έ ς ' είναι οι αποτε­ λούμενεςαπόπρόσωπα- είτεδικαστικούς ή άλλους δη­ μόσιους λειτουργούς ή υπαλλήλους (πολιτικούς ή στρατιωτικούς ή εκκλησιαστικούς) είτε ιδιώτες - που ορίζονται ειδικά για να δικάσουν μίαορισμένη υπόθε­ σηκαι ιδίωςσυγκεκριμένα άτομαμεσκοπό νατα κατα­ δικάσουνή, αντίστροφα, νατα αθωώσουν). " Ε κ τ α ­ κ τ α δ ι κ α σ τ ή ρ ι α ' είναι ταδικαστήρια, των οποίων ησύνθεσηκαι ηαρμοδιότηταδενορίζονταιεκ των προτέρων γενικά, αλλά ιδρύονται ad hoc, εκ των υστέρων -ιδίως μετά την τέλεσημιας αξιόποινης πρά­ ξης ήτηδημιουργία μιας διαφοράς-, για ναδικάσουν σ υ γ κ ε κ ρ ι μ έ ν η υπόθεσηή ορισμένα πρόσωπα που είναι ήδη δ ε δ ο μ έ ν α . Η διάκρισημεταξύτωνδικα­ στικών επιτροπών και εκτάκτων δικαστηρίων έγκειται βασικά στο ότι τα δεύτερα είναι πάντως, απόκάθε άποψη-οργάνωσης, σύνθεσης, λειτουργίας -, δ ι κ α ­ σ τ ή ρ ι α , πράγμαπου δεν συμβαίνει μετις" δικαστικές επιτροπές'." Ούτε ηΑρμόδια Αρχή, ούτε οΥπουργός είναι δικαστι473 Στυλιανίδης,Π. Δημοκρατία v.Demand Ship.Co.Ltd.

(1994)κήεπιτροπή ήέκτακτο δικαστήριο. Είναι αρχέςοι οποίες ασκούν εκτελεστική καιδιοικητικήλειτουργία. ΗδεύτερηπαράγραφοςτουΆρθρου30του Συντάγμα­ τος είναι πιστή αντιγραφήτου πρώτου μέρους της παρα­ γράφου 1τουΆρθρου6τηςΕυρωπαϊκής Συμβάσεως διά 5 την προάσπισιν τωνΑνθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, (Ε.Σ.Δ.Α.),η οποίαέχεικυρωθεί από μιασειρά ευρωπαϊκώνχωρών, μεταξύτων οποίων, η Ελλάδα καιηΓαλλία. Σύμφωναμε τοΆρθρο28του Ελ­ ληνικού Συντάγματος καιτο Άρθρο 55 του Γαλλικού 10 Συντάγματος, οι Διεθνείς Συμβάσεις που κυρώνονται αποτελούν μέρος του εσωτερικού δικαίου των χωρών αυτών καιυπερισχύουν απόκάθε άλληαντίθετηδιάταξη νόμου. Ηπαράγραφος αυτήκαι,ειδικά,τομέρος που αναφέ- 15 ρεται στην ποινική κατηγορία,(criminal charge), αποτέλε­ σε αντικείμενο εξέτασης απότα εποπτικά όργανα της Ε.Σ.Δ.Α. Στην υπόθεση EngeJand others, Eur. Court H.R.,Από­ φαση8 Ιουνίου/23 Νοεμβρίου, 1976,Series A,No.22,το 20 Δικαστήριο είπε ότιοόρος "criminal charge"είναιαυτόνο­ μοςκαιπρέπει ναερευνάταιμέσασταπλαίσιατης Σύμβα­ σης. ΗΣύμβασηεπιτρέπει σεκάθεχώρανακαθιδρύεικαι διατηρεί διάκρισημεταξύτουποινικούνόμουκαιτουπει­ θαρχικού. Κάθεχώραείναι ελεύθερη νακαθορίζειωςποι- 25 νικό αδίκημα πράξηήπαράλειψη ήναμηνποινικοποιεί ορισμένεςπράξειςήπαραλείψεις. Τακριτήριαγιατηνύπαρξηή όχιποινικήςκατηγορίας είναιτρία:(α)Οχαρακτηρισμόςπουδίδειτοδίκαιοτηςχώρας- 30 (β)Ηφύσητουαδικήματος αυτού· και (γ) Οβαθμός αυστηρότητας τηςπρονοουμένης κύρω­ σης. 474 3 ΑΛΛ. Δημοκρατία v. Demand Ship.Co. Ltd. Στυλιανίδης, Π. Αυτόεπαναλήφθηκεσε αριθμόυποθέσεων -(βλ. τελευ­ ταίαυπόθεσηDemicoli, Eur.Court H.R.,Απόφαση 27 Αυ­ γούστου, 1991,SeriesA,No.210). Στην Αίτηση 8998/80- Χ. ν. Austria -ημερομηνίας 3 5 Μαρτίου,1983, D. &R. 32,σελ. 150,η Επιτροπή είπε:- 10 "The availability of a criminal penalty in the formal sense,the nature of the offence and the kind anddegree of severity of the sanction are criteria to be applied in determining whether administrative proceedings which have apunitive character concern the ' determination of acriminal charge'." Στην Ελλάδα,το Σύνταγμα,καιειδικά του 1975 όπως καιτου 1952,προβλέπει διαχωρισμότων εξουσιών. Το Ελληνικό Συμβούλιο Επικρατείας, σε μια σειρά 15 υποθέσεων του,αποφάσισεότιη χρηματικήποινήωςδιοι­ κητικόμέτροδενείναιαντίθετημετο Σύνταγμα. Η επιβολή χρηματικής κύρωσης με τη μορφήχρηματι­ κής ποινής από Λιμενική Αρχή θεωρήθηκε ως εκτελεστή διοικητική πράξη (Απόφαση Συμβουλίου Επικρατείας 20 671/55(Ολομέλειας)). ΣτηνΑπόφαση 1829/87 τοΣυμβούλιοτηςΕπικρατείας αποφάσισεότιη επιβολή"τηςδιοικητικήςποινήςτου προ­ στίμου και μάλιστα ανεξαρτήτως της τυχόν ποινικής ευ­ θύνης των παραβατών, η οποία διαπιστούται υπό των 25 ποινικών δικαστηρίων,ουδόλως συνιστά ρύθμιση ενέχουσα παράβαση της κατά το άρθρο 26 του Συντάγματος αρχής της διακρίσεως των εξουσιών ήαντιβαίνουσαστα άρθρα 7και8του Συντάγματος,δεδομένου ότιαπόκειται στην ευχέρεια του νομοθέτου να ρυθμίζει τη συναλλακτι30 *ή δραστηριότητα με την πρόβλεψη διοικητικήςπαρεμβά­ σεως". ΣτηνΑπόφαση257/87 ειπώθηκε:"Επειδή η διά των ανωτέρω διατάξεων του νόμου 475 Στυλιανίδης,Π. Δημοκρατία v. Demand Ship.Co. Ltd.

(1994)ανάθεσιςειςδιοικητικάόργανα τηςδιαπιστώσεωςαγο­ ρανομικήςπαραβάσεως καιεπιβολής συντρεχούσης πε­ ριπτώσεως, πλην άλλων και του διοικητικού μέτρου 5 τουπροστίμου καιδηανεξαρτήτωςτης τυχόν ποινικής ευθύνης των παραβατών,η οποία διαπιστούται υπό των ποινικών δικαστηρίων, απόκειται εις την ευχέρειαν του νομοθέτου να ρυθμίζη την συναλλακτικήν δραστηριότητα μετηνπρόβλεψιν καταλλήλουδιοικητι­ κής παρεμβάσεως,ώστεδιατηςθεσπίσως των διάταξε- 10 ων αυτώνδεν παραβιάζονται συνταγματικοίδιατάξεις και ειδικώτερον αι περί διακρίσεως των λειτουργιών (ΣΕ 4299/86). Συνεπώς ο προβαλλόμενος λόγος αντι­ συνταγματικότητας των διατάξεωναυτών,διότι η διαπίστωσις αγορανομικήςπαραβάσεωςθαέπρεπεναανα- ^ τίθεται εις τα αρμόδιαδικαστήρια και όχι εις όργανα τηςδιοικήσεως,πρέπεινααπορριφθή ως αβάσιμος. (Βλ., επίσης,Απόφαση688/87.) ΤοΣυμβούλιο Επικρατείαςαποφάσισε ότι η ανεξαρτη­ σία,κατ'αρχήν,της επιβολής διοικητικών κυρώσεων από 20 εκείνη των ποινικών αποτελεί γενική αρχή του διοικητι­ κούδικαίου-(βλ.Απόφαση 1840/89).Ηεπιβολήδιοικητι­ κών κυρώσεων αποτελεί άσκηση διοικητικής κατ'ουσίαν αρμοδιότητας -(βλ. Αποφάσεις 671/1955, 1396/1976,688/ 1987). Οι διοικητικές κυρώσεις δεν αντίκεινται στις δια- 25 τάξεις του Συντάγματοςγιατο φυσικό Δικαστή -(Άρθρο 8,παράγραφος 1)- καιούτεαντίκεινταιστη συνταγματική αρχή τηςδιάκρισηςτωνλειτουργιών - (βλ.Απόφαση 1396/ 1976). Οι διοικητικές ποινές αφορούν τους μη συμμορ­ φούμενους προς τηδιοικητικήνομοθεσία ιδιώτες καιεπι- 50 βάλλονται για λόγους δημόσιου συμφέροντος -(βλ. Από­ φαση 688/1987). Η γενική αρχή της αναλογικότητας εφαρμόζεται κατά την επιβολή δυσμενών διοικητικών μέ­ τρων ή ποινών, δηλαδή, πρέπει ηδιοίκηση ναπροβαίνει σεσυνεκτίμηση τηςβαρύτηταςτηςπαράβασηςκαιτης επι- 35 βαλλόμενης κύρωσης - (βλ. Αποφάσεις 257/1987, 1829/ 1987,4024/1990). Το Γαλλικό Συνταγματικό Δικαστήριο (Conseil Constitutionnel),<mrv Απόφαση 88-248 DC,της 17ηςΙα476 3 ΑΛΛ. Λημοκοατίαv. DemandShip.Co. Ud. Στνλιανίόικ, Π. νουαρίου, 1989 - (βλ. Debbasch (Ch)"Les GrandsArretsdu Droit de ΓAudiovisuel",Paris, Sirey 1991, σελ. 319-336)αποφάσισε ότι οι πρόνοιες του Νόμουπερί Ελέγχου της Ραδιοφωνίας -Τηλεόρασης (Κρατικής και Ιδιωτικής),με 5 τις οποίες δίδεταιεξουσία στο Ανώτερο Συμβούλιο Οπτι­ κοακουστικών Μέσων ΜαζικήςΕπικοινωνίας,ναεπιβάλλει:- 10 (α) με βάσητο 'Αρθρο42-1,τις ακόλουθες ποινές: αναστολήτης άδειαςλειτουργίας ήαναστολή ενός μέρουςτων προγραμμάτωντουσταθμού, αλλάόχι περισ­ σότερο απόέναμήνακαιμετάαπόόχληση* -μείωσητηςδιάρκειαςτηςάδειαςλειτουργίας,αλλά όχιπερισσότερο απόένα χρόνο* 15 - εάνηπαράλειψηδεναποτελεί ποινικήπαράβαση, χρηματική ποινή, συνδυασμένη ενδεχομένως με ανα­ στολή της άδειας λειτουργίας ή με αναστολή μέρους τωνπρογραμμάτων* -ανάκλησητηςάδειας λειτουργίας*και 20 25 (β) με βάση το Άρθρο 42-2, χρηματική ποινή που δεν μπορεί να υπερβεί το 3% του κύκλου εργασιών (αφορολόγητου)τουαδειούχου, υπολογιζόμενου σεμια περίοδο 12 μηνών,δεν είναι αντίθετες μετην αρχήτης διακρίσεως των εξουσιών, όπως διακηρύχθηκε με το Άρθρο 16 της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του ΑνθρώπουκαιτουΠολίτητου 1789. Το Γαλλικό ΣυνταγματικόΔικαστήριο αναγνώρισε τη συνταγματικότητα των διοικητικών ποινών, οι οποίες, όμως,πρέπεινασέβονται τιςπιοκάτωαρχές:1.Ουδεμίαποινήεπιβάλλεταιχωρίς νόμο. 30 2. Αναγκαιότητα της ποινής στη συγκεκριμένη περί­ πτωση. ή-π Γτνλιανίύρς, Π. Δημοκρατία v.Demand Snip.Co. Ltd.

(1971)3C.LR. 176,ηΟλομέλειατου Ανωτάτου Δικαστη­ ρίου αποφάσισε ότιτοΆρθρο 8

(1)του περί Εισπράξεως 30 ΦόρωνΝόμουτου 1962, (Αρ. 31/62), δεν είναιαντίθετο με το Άρθρο 12του Συντάγματος καιηεπιβολή της πρόσθε­ της επιβάρυνσης δεναποτελεί ποινήστην έννοια τουΆρ47S 3 ΑΛΛ, Δημοκρατία v.Demand Ship.Co. Ltd. Στνλ»αν16ι-ς,Π. θρου 12.3 τουΣυντάγματος. Στην υπόθεση Chrysostomou, (ανωτέρω), η αναφορά είναισεποινικόνόμο πουεπιβάλλει ποινή. Ηδιοικητικήποινήδιακρίνεταιαπότηνποινικήποινή 5 -(sanction administrative ήpenale). Οι δυο διαφορετικές κυρώσεις αντιστοιχούν με το διοικητικό μέτρο και την ποινική ποινή κολασμού ποινικών αδικημάτων. Είναι στην τελευταία πουαναφέρεταιηφράση"criminal charge" -"ποινικήκατηγορία". 10 Αντικείμενοτηςπαρούσαςδιαδικασίαςείναιηνομιμό­ τητα της προσβαλλόμενης εκτελεστής διοικητικής απόφα­ σης. Εξετάζεται, παρεμπιπτόντως, η συνταγματικότητα του μέρους τουνόμου που επηρεάζει τηνομιμότητατης προσβαλλόμενης πράξης.Το Δικαστήριο δεν επεκτείνεται 15 στην έρευνα τηςγενικής αντισυνταγματικότητας. Μόνο, αν ηδιάταξηνόμου, μεβάσητηνοποία εκδόθηκε η προ­ σβαλλόμενηδιοικητική πράξη,είναι, πέραν κάθε λογικής αμφιβολίας,αντίθετηκαιασύμφωνη μεσυνταγματικήδιά­ ταξη,παραμερίζεταικαιδεν εφαρμόζεται και ηπροσβαλ20 λόμενη διοικητικήπράξηακυρώνεται - (βλ. ΚυπριακήΔη­ μοκρατία ν.Αντρέα Κ.Χ" Ιωάννουκαι Αλλων

(1994)3 Α.Α.Δ.401). Στηνπαρούσαυπόθεση εξετάσαμε το επίδικο Άρθρο8 τουΝόμου,μεβάσητιςαρχέςπουέχουμεπροαναφέρει. 25 Η Διοίκηση έχει την εποπτεία της εφαρμογής του Νόμουκαιτήρησης της Σύμβασης απόταπλοίαπου είναι γραμμένα στο Κυπριακό Νηολόγιο, οπουδήποτε και αν βρίσκονται, καιαπότααλλοδαπάπλοία μέσα σταχωρικά ύδατατηςΔημοκρατίας. 30 Λάβαμε υπόψη τιςπαραβάσεις,όπως καταγράφονται στην έκθεσητωνΒελγικών Αρχών που έχουμε αναφέρει. Είναι διοικητικές παραβάσεις καιδε συνιστούν ποινικά αδικήματα. Δεν υπάρχει στην παρούσα υπόθεση, με βάση όλα τα 479 Δημοκρατία v. Demand Ship.Co. Ltd.

(1994)κριτήρια στα οποία έχουμε αναφερθεί, "ποινική κατηγο­ ρία". Οι αρχές της φυσικής δικαιοσύνης τηρούνται καιτο πλοίο έχει το δικαίωμαακροάσεως,το οποίο ασκείται με υποβολήγραπτήςέκθεσης,όπωςορίζει οΝόμος.Η χρημα­ τικήποινή,απλώς,αποτελεί επιβάρυνσηπάνωστο πλοίο. 5 Δε συνεπάγεται προσβολή της ελευθερίας τουατόμουπου διασφαλίζεται από το Άρθρο 11 του Συντάγματος. Η αρχήτης αναλογικότηταςτηρείται καιπεριέχεται στο κεί­ μενο του ίδιου του Άρθρου. Ηπροσβαλλόμενη απόφαση είναι εκτελεστήδιοικητικήπράξη καιυπόκειται σε αναθε- 10 ώρησηαπότοΑνώτατο Δικαστήριο. Το Άρθρο30.2 τουΣυντάγματοςαναφέρεταισε ποινι­ κήκατηγορία μόνο και δεν αποκλείει την επιβολήχρημα­ τικήςδιοικητικήςποινήςσεπεριπτώσεις όπωςη παρούσα. Για όλους τους πω πάνω λόγους, βρίσκουμε ότι το 15 Άρθρο 8τουΝόμουδεν είναι αντίθετοήασύμφωνο μετο Άρθρο 30.2 του Συντάγματος και,ως εκ τούτου, ηπρο­ σβαλλόμενη διοικητική πράξη της επιβολής της χρηματι­ κήςποινής των£700,00 δεν εκδόθηκε μεβάση αντισυνταγ­ ματικήνομικήδιάταξη. 20 Ηέφεσηεπιτρέπεται. Ηεπίδικηδιοικητικήαπόφασηεπικυρώνεται. Καμιάδιαταγήγιαέξοδα. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ,Δ.: Με την απόφασηαυτή συμ­ φωνείκαιοαδελφόςΔικαστής Σ.Νικήτας. 25 ΛειτουργόςτουΤμήματος ΕμπορικήςΝαυτιλίας, εξου­ σιοδοτημένος κατά το Νόμο, επέβαλε ως "αρμόδιααρχή" στην εφεσίβλητη εταιρεία,ως ιδιοκτήτριατουυπό κυπρια­ κή σημαία πλοίου "Lendoudis Evangelos II", πρόστιμο £700για παράβασηδιατάξεων του περί Διεθνούς Συμβά- 30 σεως Περί Ασφάλειας της Ανθρώπινης Ζωής στη Θάλασ­ σα του 1974, του Πρωτοκόλλου αυτής του 1976 και των αποφάσεων MSCl(XLV) και MSC2(XLV) του 1981 (Κυ480 3ΑΛΛ. Δημοκρατίαv.DemandShip.Co. Ltd. ΚωνσταντινΚης,Δ. ρωτικού)καιΠερίΣυναφώνΘεμάτωνΝόμουτου 1985(Ν. 77/85). Ηεφεσίβλητη εταιρείαάσκησε,κατάτοάρθρο8

(4)του Νόμου, ιεραρχικήπροσφυγήενώπιον του ΥπουργούΣυγ5 κοινωνιών και Έργων. Η ιεραρχική προσφυγή απορρί­ φθηκε και το θέμα άχθηκε με διοικητική προσφυγή ενώ­ πιον τουΑνωτάτου Δικαστηρίου. Το κεντρικό ζήτημα αφορούσε στη συνταγματικότητα τουάρθρου8τουΝόμουπουπαρέχειστην αρμόδιααρχή 10 εξουσία επιβολής χρηματικήςποινής.Οαδελφόςδικαστής πουεκδίκασεπρωτοδίκωςτηνυπόθεσηαποφάσισεπωςοι πρόνοιες τουάρθρου8τουΝόμουπαραβιάζουντΐ£διατά­ ξειςτου άρθρου30.1 και2 του Συντάγματος*έκρινε πως, αντίθεταπροςτηβασικήεισήγησητων καθ'ωνη αίτηση, η 15 προβλεπόμενη χρηματική ποινή δεν είναι "διοικητική ποινή προς εξαναγκασμό" αλλά ποινή πουδεν μπορεί να επιβληθεί απόόργανοάλλοαπότοΔικαστήριο. Η απόφα­ σητηςαρμόδιαςαρχής, εφόσον στηρίχτηκε σεαντισυνταγ­ ματικόνόμο, ακυρώθηκε. 20 Διατυπώθηκαντρειςλόγοιέφεσης αλλάαναπτύχθηκαν ως ενιαίο σύνολο, όπως πράγματι είναι. Εν τούτοις, ο δεύτερος απόαυτούςδημιουργεί ζήτημαωςπροςτιςπρο­ εκτάσεις της πρωτόδικης απόφασηςκαικατ'επέκταση ως προςτο αντικείμενο της έφεσης το οποίο είναι απαραίτη25 το να διευκρινιστεί από την αρχή. Αναφέρει ο δεύτερος λόγος έφεσης πως "το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν έκρινε ορθά με το να δεχθεί ότι δεν υπάρχει διαφοροποίηση με­ ταξύ 'διοικητικής ποινής προς εξαναγκασμό'και'ποινής που επιβάλλει αρμόδιο Δικαστήριο' και' πωςαποδίδεται 30 απλώς διαφορετικός λεκτικός χαρακτηρισμός στην ίδια λειτουργία,τοκολασμό δηλαδή παρανόμουπράξεως'". Δεν νομίζουμε πωςμετηνπρωτόδικηαπόφασηαποκη­ ρύχθηκε ως αντισυνταγματικός ο διοικητικός καταναγκα­ σμός ή οι διοικητικές κυρώσεις ως θεσμός ανεξάρτητα 35 απότη φύσητου θέματος,καιγενικάτοκαθόλου νομοθε­ τικό πλαίσιο που εξουσιοδοτεί την επιβολή τους. Καθί481 Κωνσταντινίδης,Δ. Δημοκρατία v. Demand Ship.Co. Ltd.

(1994)σταται σαφέςστηνπρωτόδικηαπόφαση,ειδικάστο μέρος της που περιγράφει το "διοικητικό καταναγκασμό" ως διαφορετικό λεκτικό χαρακτηρισμό του κολασμού παρά­ νομης πράξηςπως αναφερόταν"στην υπόσυζήτησηπρό­ νοιατουάρθρου8τουΝόμου77/85". 5 Δεν είναι και δε νομίζουμε πως θαμπορούσε ναείναι αντικείμενο της δίκης η αφηρημένη δυνατότηταπρόβλε­ ψης μέτρων "διοικητικού καταναγκασμού" ήδιοικητικών κυρώσεων. Ηαγόρευσητων εφεσειόντων, στο βαθμό που, μεαναφοράστακρατούνταστηνΕλλάδακαιστηνυπόλοι- 10 πη Ευρώπη,απέβλεψεστηθεμελίωσητουπαραδεκτούτης νομοθετικής θέσπισης διοικητικών ή πειθαρχικώνκυρώ­ σεων, ενώ δεν άπτεταικατ' ευθείαντου επίδικου ζητήμα­ τος επιτρέπειπιοολοκληρωμένη αντίκρυσηκαιέχουμεμε­ λετήσει το αξιόλογο πράγματιυλικό που τέθηκε ενώπιον 15 μας. (βλ. αποφάσεις 671/55, 1396/76, 4610/76, 1854/77, 257/87,688/87, 1829/87, 1840/89, 4024/90),Διοικητικό Δί­ καιοτου ΗλίαΓ. ΚυριακόπουλουΤόμος Β,4ηέκδοσησε­ λίδες 447 -449, ΔίκαιοΔιοικητικών Πράξεων,Μ.Στασι­ νόπουλου, σελ. 141 - 146, Γενικό Διοικητικό Δίκαιο 20 Δαγτόγλου Β έκδοσησελ. 308,Basus'sCommentary onthe Constitution of India έκτη έκδοση,Τόμος Β, σελ. 55 -65, ΔιοικητικόΔίκαιο τουFritzFleiner μετάφρασηΓ.Α. Στυμφαλιάδη

(1932)σελ. 199,201)τηναπόφασητουΕυρωπαϊ­ κού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτωνστην υπόθε- 25 σηEngel andOthers, Publications of the European Courtof Justice, SeriesA, Judgments andDecisions Vol. 22,στηναί­ τηση 8998/80, X. v. Austria, European Commission on Human Rights, Decisions and Reports, Vol. 32, Digest of Strasbourg Case Law Relatingto the European Convention 30 on HumanRightsVol. 2(Article6,)σελ. 260 - 266,τη μετά­ φραση στα ελληνικά της αναφοράς στην απόφαση του Συταγματικού Συμβουλίου της Γαλλίας Αρ. 88-248DC ημερ. 17.1.89. Έχουμεακόμαμελετήσει την εξειδικευμένη εργασίατου ΣωτήρηΑρ. Λύτρα ο οποίος στο σύγγραμμα 35 "Η Έννοιατων Διοικητικών Προστίμων καιη Συνταγμα­ τικότητα της Επιβολής τους" αναλύει συστηματικά το ζή­ τημαστηνγενικότητατουμεευρύτερηαναφοράστηνομο­ λογία και την επιστήμη την ελληνική και άλλων χωρών 482 3 ΑΛΛ. Δημοκρατία v.DemandShip.Co. Ltd. Κωνσταντινίοης,Δ. της Ευρώπης για νακαταλήξει στο τελικό συμπέρασμα πωςστην Ελλάδα,παράτηναντίθετηνομολογιακήκατεύ­ θυνση, η επιβολή διοικητικών προστίμων είναι αντισυ­ νταγματική·με ενδεχόμενη εξαίρεση τηδυνατότητα επιβο5 λής προστίμων περιορισμένου ύψους και υπό την προϋπόθεσητηςύπαρξηςδυνατότηταςπροσβολής τηςστα τακτικά ποινικά Δικαστήρια, ως πιθανή προέκτασητης εξαίρεσης που εισάγει τοΆρθρο 96.2του Ελληνικού Συ­ ντάγματος. Το Άρθρο 96.2 του Ελληνικού Συντάγματος 10 τοοποίο,όπως θαδούμε, επικαλέσθηκε ειδικάκαι ηεφε­ σίβλητηεταιρείαωςκαίριοδιαφοροποιητικόστοιχείομε­ ταξύτουελληνικούκαιτουκυπριακούσυστήματοςδικαί­ ου, εννοείται ως προς την πτυχή που εξετάζουμε, επιτρέπει κατ'εξαίρεση σεαρχέςπου ασκούν αστυνομικά. 15 καθήκοντα την εκδίκαση αστυνομικών παραβάσεων που τιμωρούνται μεπρόστιμο καισε αρχές αγροτικήςασφά­ λειας τηνεκδίκαση πταισμάτωνσχετικών με τους αγρούς καιτωνδιοικητικών διαφορώνπουαπορρέουναπόαυτά. Μελετήσαμε στοίδιο πλαίσιο καιτιςπαραπομπές σε 20 πρωτόδικες αποφάσεις τουΑνωτάτου Δικαστηρίου ανα­ φορικά μεάλλεςνομοθετικές διατάξειςπου επίσηςεπικα­ λέστηκαν οι εφεσείοντες. (βλ. Kantara Shipping Ltd v. Republic of Cyprusthrough the DepartmentofInland Revenue RevisionalJurisdiction,

(1971)3CLR 176,Dir. of 25 Social Insurance v.Georghiades

(1988)2ΑΑΔ 74,Αναφο­ ρικά με την αίτηση Παμπίνου Χαραλάμπους καιάλλων

(1991)1Α.Α.Δ. 677). Στοτέλος,δενήτανηεισήγησηούτε των εφεσειόντων πως επειδή είναι συνταγματικά παραδεκτήη νομοθετική 30 θέσπιση δυνατότηταςεπιβολής μέτρων διοικητικούκαταγκασμού ησυζητούμενη διάταξητουΝόμου είναι, χωρίς άλλο, συνταγματική. Σεό,τι αφοράστακρατούντα στην Ελλάδα αναφέρθηκανστην εξάρτηση τηςαπάντησηςαπό το ανηπροβλεπόμενη κύρωσηπαραβιάζει ήόχιτηναρχή 35 τηςαναλογικότητας.Σεό,τι αφοράστην Ευρώπη,αναφέρ­ θηκαν στα συγκεκριμένα κριτήρια διάκρισης μεταξύδιοι­ κητικής καιποινικής κύρωσης, όπως ταυιοθέτησε το Ευ­ ρωπαϊκόΔικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. 483 Κωνσταντινίώης,Δ. Δημοκρατία v. DemandShip.Co. Ltd.

(1994)θα προσθέταμε σ' αυτήτην απαραίτητη, νομίζουμε, ει­ σαγωγή και την ίδια τη θέση των εφεσίβλητων πως δεν αντιμάχονται την ενγένει δυνατότηταεπιβολής διοικητι­ κών κυρώσεων. Είναι, συναφώς, χαρακτηριστική η ανα­ γνώριση από την πλευρά τους της συνταγματικότητας 5 άλλων διατάξεωντουΝόμουοι οποίες σαφώςπρονοούν, κατά τρόπο επιτρεπτό όπως εκτιμούν, διοικητικές κυρώ­ σεις. Τοερώτημασ'αυτήτηδιαδικασίααναφέρεταιστησυν­ ταγματικότητατουάρθρου8τουΝόμουτοοποίοπαρέχει 10 εξουσία στην αρμόδια αρχήπροςεπιβολήχρηματικήςποι­ νής για παραβάσεις "του παρόντος Νόμου,τηςΣυμβάσε­ ως,τουΠρωτοκόλλου,των Αποφάσεων καιτων εις εκτέ­ λεση αυτών Κανονισμών". Όπως σε κάθε παρόμοια περίπτωση,το ερώτημα πρέπει νααπαντηθείμε την αντί- 15 παραβολήτων ορισμένων διατάξεωντου Νόμουπρος τις συνταγματικές διατάξειςπροςτις οποίες φέρεταινα προ­ σκρούει. (Βλ. μεταξύ άλλων, Πρόεδροςτης Δημοκρατίας ν. Βουλή των Αντιπροοίάπων(Αρ.3)

(1994)3Α.Α.Δ. 93.) Η σύμπτωση των θέσεων των δύο πλευρών ως προς τη 20 φύση και την έκταση της διασφάλισης που εμπεριέχει το Άρθρο30του Συντάγματος,ειδικάηπαράγραορος2,είναι απόλυτη. Για να περιοριστούμε στα απολύτως σχετικά είναι αντισυνταγματική η διάγνωση ποινικής κατηγο­ ρίας από όργανο άλλο από Δικαστήριο ιδρυόμενο δια 25 νόμου.Η"αρμοδίααρχή"τουΝόμουδενείναι Δικαστήριο και ηαπόφασητου θαείναι άκυρηανεμπεριέχει διάγνω­ ση ποινικής κατηγορίας.Αυτό είναι και το συγκεκριμένο ζήίτημαπου εγείρεται. Τοπρόβλημαδενείναιη ορολογία πουεπιλέγεται. Δεν 30 αλλοιώνεται ηφύσητουθέματος κατάτο δοκούν.Δεν με­ τατρέπεταιη ποινικήκατηγορίασεδιοικητικήεπειδήονο­ μάστηκε έτσι ή επειδήαπλώς ανατέθηκεηεξουσία επιβο­ λής της κύρωσης σε όργανα;της εκτελεστικής εξουσίας. Αυτότοδέχονται,νομίζουμε,όλοι»Μάλιστατο Ευρωπαϊ- 35 κό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κατά την εξέ­ τασηπαραπόνουγια παραβίασητου ταυτόσημου,τουλά­ χιστον ως προς τη συζητούμενη πτυχή,προς το Άρθρο 484 3 ΑΛΛ. Δημοκρατία v. Demand Ship.Co. Ltd. Κωνσταντινίοης,Δ. 30.2 του Συντάγματος μας,άρθρου6

(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπισητων ΑνθρωπίνωνΔικαιω­ μάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών πουκυρώθηκε απότηΒουλήτωνΑντιπροσώπωνμετοΝόμο39/62,προ5 χώρησεέναακόμαβήμα.Δενθεώρησεαρκετή ούτετηγνή­ σιακατάταξηαπότον εσωτερικόνομοθέτηορισμένηςπα­ ράβασηςως μήποινικήςαλλάωςδιοικητικής.Δέχθηκετη σημασίατουεσωτερικούσυστήματοςδικαίουτωνκρατών αλλά μόνο ως εναρκτήριο σημείο. Προσδιόρισε ως το 10 αποφασιστικό κριτήριογια τους σκοπούς ερμηνείας και εφαρμογήςτηςΣύμβασης,τηναυτόνομηέννοιατωνόρων της.ΤαακόλουθααπότηναπόφασηEngel(ανωτέρω),[βλ. επίσης τηνυπόθεσηΧ. v.Austria (ανωτέρω)],είναιχαρα­ κτηριστικά: 15 20 25 30 35 "TheConvention without any doubtallowstheStates, in theperformance of their function as guardians of the public interest, to maintain or establish a distinction between criminal law and disciplinary law, and to draw the dividing line,but only subject to certain conditions. The Convention leaves the States free to designate as a criminal offence an act or omission notconstitutingthe normal exercise of oneof therights thatit protects. This is madeespecially clearby Article 7.Suchachoice,which has theeffect of rendering applicable Articles 6and7,in principleescapes supervision by the Court. Theconverse choice, for its part,is subject tostricter rules. If the Contracting States were able at their discretion toclassify anoffence as disciplinary insteadof criminal,orto prosecute theauthorof a' mixed' offence on thedisciplinary ratherthanonthecriminal plane, the operation of the fundamental clauses of Article 6 and 7 would be subordinated totheir sovereign will.A latitude extending thusfar might leadtoresults incompatiblewith the purpose and object of the Convention. The Court therefore has jurisdiction, under Article 6 and even without reference to Articles 17 and 18,to satisfy itself that the disciplinary does not improperly encroachupon the criminal". 485 Κώνσταντινίδης,Δ. Δημοκρατία v. Demand Ship.Co. Ltd.

(1994)Σε μετάφραση: "Η Σύμβασηχωρίς αμφιβολίαεπιτρέπει σταΚράτη, κατά την εκπλήρωση της λειτουργίας τους ωςθεματο­ φυλάκων του δημοσίου συμφέροντος να διατηρούν ή να εγκαθιδρύουνδιάκρισημεταξύτουποινικούκαιτου 5 πειθαρχικού δικαίου και να σύρουν τη διαχωριστική γραμμήαλλά μόνοκάτω απόσυγκεκριμένους όρους.Η Σύμίβασηαφήνει τακράτηελεύθερα νακατατάξουνως ποινικό αδίκημα πράξη ή παράλειψη που δε συνιστά συνηθισμένη άσκηση κάποιου από τα δικαιώματα τα 10 οποίαπροστατεύει.Αυτόγίνεται ιδιαίτερακαθαρόαπό το Άρθρο

1. Τέτοια επιλογή, ηοποίαέχει το αποτέλε­ σμανακαθιστάεφαρμόσιματαΆρθρα 6και7,ωςθέμα αρχήςεκφεύγει τηςεποπτείαςτουΔικαστηρίου. Ηαντίθετηεπιλογή υπόκειταισεαυστηρότερους κα- 15 νόνες. Αν τα Συμβαλλόμενα Κράτηείχαν τη δυνατότη­ τα να κατατάσσουν κατά τη διακριτική τους εξουσία ένα αδίκημαως πειθαρχικόαντί ως ποινικό ήναδιώ­ κουν τον διαπράξαντα "μεικτό" αδίκημαστοπειθαρχι­ κό παρά στο ποινικό πεδίο,ηλειτουργία των θεμέλιο 20 δών προνοιών των άρθρων 6 και 7 θα υποτασσόταν στην κυρίαρχη τους βούληση. Ελαστικότητα που θα εκτεινόταν μέχρις αυτού του σημείου δυνατό να οδη­ γούσε σε αποτελέσματα ασυμβίβαστα προς τον σκοπό και το αντικείμενο της Σύμβασης.Το Δικαστήριο, επο- 25 μένως, έχει δικαιοδοσία, δυνάμει του Άρθρου6 ακόμα και χωρίς αναφοράστα Άρθρα 17 και 18, να ικανο­ ποιηθεί το ίδιο ότι τοπειθαρχικόδενπαρεισδύειαναρμόστως στοποινικό". Οι καθ' ων η αίτηση επικαλέστηκαν την προσέγγιση 30 του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου ως καθοδηγητική.Ήταν η θέση τους πως το άρθρο 8 του Νόμου ανταποκρίνεται προς τα κριτήρια που υιοθετήθηκαν και πως εγκύρως αναθέτει στην "αρμόδια αρχή" την εξουσία για επιβολή χρηματικής ποινής. Τακριτήρια αυτά,όπως προκύπτουν 35 από την υπόθεση Engel (ανωτέρω) [βλ. και το Digest of StrasbourgCaseLaw (ανωτέρω)]είναι: 486 3 ΑΛΛ. Δημοκρατία v. Demand Ship.Co. Ltd. Κωνσταντινίοης,Δ. 1.Τοκατάπόσο η πρόνοιαπουορίζει τοαδίκημα ανή­ κει,σύμφωναμετονομικόσύστηματουκαθ'ουηαί­ τησηΚράτους, στοποινικό δίκαιο,στοπειθαρχικόή καισταδυο ταυτόχρονα. 5
2. Η ίδιαη φύσητουαδικήματος.
3. Ο βαθμός αυστηρότητας της ποινής που κινδυνεύει ναυποστεί τοενδιαφερόμενοπρόσωπο. Είναιη εισήγησητωνεφεσειόντων πως 10 15 20 (α)η ιδιαιτερότητα των υποχρεώσεων πουεπιβάλλει η παραβιασθείσαΣύμβαση πουπροκύπτει από τησυ­ νάρτησητηςπροςπλοίο καιηεγγενήςδυσκολία εν­ δεχομένως και αδυναμίαποινικής δίωξης τωνπα­ ραβατών, (β) η προβλεπόμενηποινήπουδενείναιδυνατόνα θεωρηθεί ως αναλογικά μεγάλη έχοντας υπόψη τις οι­ κονομικές διαστάσειςτωνεπιχειρηματικώνδραστη­ ριοτήτων πουσυνδέονται μεπλοίακαι (γ)το γεγονός ότι κατά τοΝόμοτο πρόστιμο εισπράτ­ τεται ως αστικό χρέος οφειλόμενο στηΔημοκρατία έτσι ώστενα αποκλείεται το ενδεχόμενο να απολή­ γει η χρηματική ποινή σε οποιασδήποτε μορφής στέρηση τηςπροσωπικής ελευθερίας, εντάσσουν το θέμαστηδιοικητικήσφαίρα.Συνιστά μέτρο "διοικητικού καταναγκασμού" με την ευρεία έννοια του 25 όρου έστω και αν καλύπτει και περιπτώσεις όπως η πα­ ρούσα στις οποίες,πριντηδιοικητικήπαρέμβαση, επήλθε πλήρης συμμόρφωση. Το τιμωρητικό στοιχείο πουπράγ­ ματι ενέχει η ποινή είναι, εν προκειμένω, δευτερεύον σε σύγκριση με τον πρωταρχικό στόχο της πρόληψης ή της 30 καταστολήςτηςαπείθειαςπροςτιςνομοθετικές πρόνοιες. Οι εφεσίβλητοι υποστήριξαν την πρωτόδικηαπόφαση. Εισηγούνται πως κατάδιαφοροποίησηως προς τοάρθρο 487 Κωνσταντινίδης,Δ. Δημοκρατία v. Demand Ship.Co. Ltd.

(1994)7 τουΝόμου,το άρθρο8 σαφώς είναι σώμα ξένο προςτη συνταγματική τάξητης Κύπρου. Μακράναπότου νασυ­ νιστά διοικητικό καταναγκασμό οποιασδήποτε μορφής αορού, μεταξύ άλλων, δεν περιορίζεται σε ρύθμιση ως προς εν εξελίξει παραβάσεις, συνιστά ποινοίό κολασμό 5 ακραιφνώς, χωρίς όμως τις θεμελειακές διασφαλίσεις μιας δίκης ενώπιον Δικαστηρίου. Υποστηρίζουν ότι ανά­ λογες νομοθετικές ρυθμίσεις στην Ελλάδα κρίθηκαν ότι συνιστούν άσκησηδιοίκησης μέσασταπλαίσιαδιαφορετι­ κώνσυνταγματικών ρυθμίσεων, ιδιαίτεραενόψειτηςρωγ- 10 μής,όπως την χαρακτήρισαν, που επέφερε το Άρθρο 96.2 στο οποίο έχουμε αναφερθεί. Ανέλυσαν τις επί μέρους διατάξεις του Νόμουκαι τόνισαν το γεγονός ότι διάτου άρθρου 8 παρέχεταιεξουσία για επιβολήχρηματικήςποι­ νής μέχρι- £5,000 όταν, στο νομικό μας σύστημα, τέτοια 15 ποινή εκφεύγει των ορίων της δικαιοδοσίας ακόμα και του Επαρχιακού Δικαστή και μπορεί να επιβληθεί μόνο από Κακουργιοδικείο. Επίσης,όπωςείναι ηθέση τους,το ζήτημα δεν μπορεί να συσχετισθεί προς τις πειθαρχικές κυρώσεις πουέχουν ως ίδιασυνταγματικήρίζαταάρθρα 20 124 και 125 του Συντάγματος.Παρέπεμψανστην υπόθεση Chrysostomou v.Republic

(1986)3CLR2666καιεισηγήθη­ καν πως, όπως και εκεί, βρισκόμαστε μπροστά σε αντι­ συνταγματική παράκαμψη της αποκλειστικής δικαιοδο­ σίαςτουΔικαστηρίου. 25 Δεν μπορεί να υπάρξει αμφιβολία πως το άρθρο 8 ει­ σάγει τη δυνατότητα επιβολής τιμωρίας με την κυριολε­ κτικήσημασία του όρου.Αποτελείό,τι έχειχαρακτηριστεί ως η έννομη αντίδρασηστην παράβασηκανόνωνδικαίου ή όπως λέχθηκε στην υπόθεση Raftisand Co v. MAy of 30 Paphos

(1982)2 CLR 1στη σελ. 7,κύρωση για παράβαση τουΝόμου(sunction for transgressingthe Law). Δεν συνδέ­ εται δια των προνοιών του Νόμου προς οτιδήποτε θα μπορούσε να της αφαιρέσει ήνααμβλύνει τονχαρακτήρα τουτιμωρητικού μέτρου.Δενπροκύπτειοτιδήποτεπουθα 35 μπορούσε νατηςπροσδώσει ιδιότηταπαρακολουθηματική άλλης επιδίωξης. Αντίθετα, το άρθρο 8 του Νόμουχαρα­ κτηρίζει το ίδιο τηχρηματικήποινήπουμπορεί να επιβά­ λει ηαρμόδιααρχή,ωςτιμωρία.Αυτήητιμωρία,κατάτις 488 3 ΑΛΛ. Δημοκρατία v. DemandShip.Co. Ltd. Κωνσταντινίδης,Δ. διατάξεις του, μπορεί να επιβληθεί για οποιαδήποτε πα­ ράβασητου Νόμου,της Σύμβασης κλπ, αδιακρίτως"ανε­ ξάρτητα αν συντρέχει περίπτωση ποινικής ήπειθαρχικής ευθύνης". Ο Νόμος διακρίνει μεταξύ της χρηματοιής ποι5 νής πουπρονοεί καιτης "πειθαρχικής ευθύνης" αλλά δεν θασταθούμε σ' αυτό.Το άρθρο 11(γ) παρέχει στο Υπουρ­ γικό Συμβούλιο εξουσία για έκδοση-Κανονισμών "προς καθορισμό ποινής φυλάκισης μέχρι δύο ετών ήχρηματι­ κήςποινής μέχρι πέντεχιλιάδων λιρών ήκαιτων δύοποι10 νώνγιαταπρονοούμεναστους Κανονισμούς ποινικάαδι­ κήματα". Αυτά τα ποινικά αδικήματα, όπως συνάγεται από το συνδυασμό των δύο άρθρων, μπορεί ως προς τα συστατικά τους να είναι όμοιου περιεχομένου προς τις παραβάσειςγιατις οποίες τοάρθρο8προβλέπει τηνανα15 φερθείσα τιμωρία. Το ζήτημα δεν είναι αν είναι γενικά νοητή ηύπαρξη,παράλληλης προςτην ποινική, πειθαρχι­ κής ευθύνης για ορισμένησυμπεριφορά. Αναζητούμε εδώ τη φύσητης παράβασηςκαι κατ'επέκτασητηςπροβλεπό­ μενης κύρωσης μέσα από τις διατάξεις του Νόμου. Δεν 20 προκύπτει από το Νόμο εννοιολογική διάκριση μεταξύ της συμπεριφοράς που μπορεί να συνιστά διοικητικής φύσης ζήτημα ή ποινικό αδίκημα. Η ίδια συμπεριφορά μπορεί να είναι την ίδιαστιγμήποινικό αδίκημακαι πα­ ράβαση πουεπισύρει τη χρηματικήποινήτουάρθρου8. 25 Επομένως, δεν μπορούμε να δούμε πώς η εφαρμογή του πρώτου κριτηρίου της υπόθεσης Engels, πουεπικαλέ­ στηκανοι εφεσείοντες, οδηγεί στηνκατάληξη πουεισηγού­ νται. Ο Νόμος, όπως τον διαβάζουμε,απλώς δημιουργεί τη δυνατότηταεπιβολής τιμωρίας, δυνητικάγια την ίδια 30 συμπεριφοράείτεαπότηναρμόδιααρχήείτεαπότοΔικα­ στήριο. Το γεγονός ότι είναι νοητή ηπερίπτωσηδημιουρ­ γίας ποινικών αδικημάτων άλλων, που ενδεχομένως θα συντίθενται και απόεπιπρόσθετα ήδιαφορετικάσυστατι­ κά,δεν αλλοιώνει τηνπιο πάνωπραγματικότητα* ούτε το 35 γεγονός ότι στην περίπτωση των ποινικών αδικημάτων που ενδεχομένως θα δημιουργηθούν θα προνοείται και ποινή φυλάκισης. Ο έλεγχος της συνταγματικότητας Νόμου γίνεται πάνω στη βάση των δοσμένων προνοιών του και δεν εξαρτάται από συμπτωματικούς παράγοντες 489 ΚωνσταντινίΛης,Δ. Δημοκρατία v. Demand Ship.Co. Ltd.

(1994)όπως είναι ο ενδεχόμενος τρόπος της εφαρμογής του. Ο ίδιοςοΝόμοςεμπεριέχει τέτοιαεξίσωση τωνπαραβάσεων έτσιώστε να μήν επιτρέπει την επισήμανση κάποιαςειδο­ ποιού διαφοράςπου ενδεχομένως θα δικαιολογούσε την κατάταξητων μεν στηδιοικητικήκαιτωνδεστηνποινική 5 σφαίρα. Η επιλογή της προνόησης δυνατότητας επιβολής της ίδιας τιμωρίας, όσον αφορά βέβαια στη χρηματική ποινή, από "αρμόδια αρχή" είναι το εξεταζόμενο ζήτημα και,έχοντας υπόψηταόσασημειώσαμε, δεναποτελείκρι­ τήριο. Αν ίσχυε το αντίθετο θα ήταν εύκολο να αντιλη- 10 φθούμετις ευρύτερεςπροεκτάσεις.Έχειτηθέσητηςεδώη παρατήρησητης ΕυρωπαϊκήςΕπιτροπήςΑνθρωπίνων Δι­ καιωμάτων στην υπόθεση Ozturk (Βλ. Digest of Strasburg Case Law (ανωτέρω))στη σελίδα 264 όπου κατά την ανά­ λυση τηςγερμανικής θεώρησης τουθέματος,χαρακτηρίζε- 15 ται ως αδικαιολόγητη η τοποθέτηση των "regulatory fine proceedings"εκτόςτουπλαισίουτουάρθρου6τηςΣύμβα­ σης. Είναιχρήσιμο νασημειωθεί πωςστηΓερμανία,όπως σημειώνει ο Σωτήρης Αρ. Λύτρας (ανωτέρω) στη σελίδα 329, σύμφωναμετοάρθρο 104τουΓερμανικού Σύνταγμα- 20 τος ηεπιβολήποινώνστερητικών τηςελευθερίας είναι δυ­ νατή μόνο με δικαστική απόορασηπράγμα το οποίο επι­ τρέπει να αντληθεί το επιχείρημα πως σε κάθε άλλη περίπτωσητο Γερμανικό Σύνταγμα δενεναντιώνεται στην ανάθεση κυρωτικής δραστηριότητας, περιλαμβανομένων 25 των χρηματικών κυρώσεων, στην εκτελεστική εξουσία. Επίσης είναι ορθόναεπισημανθεί ότι ηπαράβασησειράς αγορανομικών αλλά και άλλων διατάξεων και οι κυρώ­ σειςγι'αυτέςοι οποίες σύμφωνα μετην ελληνικήνομολο­ γία εμπίπτουνστο διοικητικόχώρο,στην Κύπροσταθερά 30 ανάγονται σε ποινικά αδικήματα υπαγόμενα στην απο­ κλειστική δικαιοδοσίατουΔικαστηρίου. Άς δούμε όμως και τις ίδιες τις παραβάσεις στις οποίες αναφέρεταιοΝόμος.Ειδικάεκείνες πουδιαπιστώ­ θηκε ότι διέπραξε η εφεσίβλητη εταιρεία Αναφέρονται 35 στην υποχρέωση για διατήρηση κατάλληλων χαρτών και μαγνητικήςπυξίδας.Οιεφεσείοντες τόνισαντηνιδιαίτερη σοβαρότητα τους. Έχουν να κάμουν,όπως εξήγησαν,και αυτό είναι ορθό, με την ασφάλεια της ανθρώπινης ζωής 490 3 ΑΛΛ. Δημοκρατία v. Demand Ship.Co. Ltd. Κωνσταντινίδης,Δ. όπως άλλωστε υποδηλώνει καιτο ίδιο το όνομα της Διε­ θνούς Σύμβασης.Αυτά βέβαια έχουνλεχθείκατάτηνανά­ πτυξη των επιχειρημάτων αναφορικάμε την τήρηση της αρχήζ της αναλογικότηταςήακόμαμε την ανάγκη ύπαρ5 ξης αποτελεσματικής διαδικασίας επιβολής κυρώσεων. Αλλά εκείνο πουέχειτηνπρώτησημασία είναι το ίδιοτο γεγονός της εγγενούς σοβαρότητας τους. Η άποψη των εφεσειόντων πωςη φύση τωνπαραβάσεωνδείχνει τη διοι­ κητική τους χροιά, υποβιβάζει σε διοικητικό ζήτημα τη 10 διάγνωσητης ευθύνηςκαιτηντιμωρίαγια πρόκλησηκιν­ δύνουσε ανθρώπινη ζωήκαιδεν μπορούμε νατηδεχτού­ με. Σύμφωνα με τη θέσητων εφεσειόντων υπάρχουν δυ­ σκολίες, ίσως και αδυναμίαπροσαγωγής στο Δικαστήριο 15 τωνπαραβατώνκαι,στησυνέχεια, τηθεμελίωση ποινικής ευθύνης για τις παραβάσειςπουτιμωρεί ο Νόμος.Μετα­ φέρουμε την κατάληξη της αγόρευσης για τους εφεσείοντες που προτείνει αυτάταστοιχεία ως σχετικούς παρά­ γοντες: 20 25 "Εδώ όμως ανπαραβιασθούνοι διατάξειςτης Σύμ­ βασης για την ανθρώπινη ζωή στη θάλασσα και δεν έχουμε τη δυνατότηταάλλως πως να εφαρμόσουμε το Νόμο, είναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις που όχι απλώς δικαιολογείται η επιβολή διοικητικών κυρώσεων αλλά είναι επιβεβλημένη λόγω της ιδιάζουσαςμορ­ φήςτωνπλοίωνκαιτουτρόπουεκμετάλλευσης των". Αυτήη περικοπήκαιάλλεςπαρόμοιες,εισάγουνκριτή­ ρια εντελώς διαφορετικάαπόόσα κατά τους εφεσείοντες είναι σχετικά. Παραπέμπει σε επιλογή σκοπιμοτήτων 30 ασύνδετητελικά προςτηφύσητηςπαράβασης αυτήν καθ' εαυτήν. Αλλά και πάλιν δεν αντιλαμβανόμαστε γιατί δεν θα υπάρχει δυνατότηταεφαρμογής του Νόμου διά μέσου τηςδικαστικήςδιαδικασίας.Υποθέτουμε ότι δενυπονοεί­ ταιπως εφόσον οχειρισμός θαείναι "διοικητικός"δεν θα 35 τηρηθούνοι απαιτήσεις τωνκανόνωντης φυσικής δικαιο­ σύνης. Ούτως ήάλλως,οι εφεσίβλητοι είναι εταιρείαΚυ­ πριακή,μεέδρατηΛευκωσία. 491 Κωνσταντινίδης,Δ. Δημοκρατίαv. DemandShip.Co. Ltd.

(1994)To πιο πάνωεπιχείρημα προτείνει καίριο συμβιβασμό. Εντοπίζει ως αιτιολογική ρίζατης ρύθμισης τη διασοράλιση τιμωρίας εκεί όπου τα εχέγγυα που κατοχυρώνει το Σύνταγμα ενδεχομένως θατην απέκλειαν. Δεν μπορεί να γίνειαυτόςοσυμβιβασμός. Εφόσον μιλούμεγιαδιάγνωση 5 ποινικής κατηγορίας,αυτή είναι δυνατή όπως επιτάσσει το Σύνταγμακαι μεκανέναάλλο τρόπο. Ητιμωρίαπροϋ­ ποθέτει συνταγματικάπαραδεκτήδιάγνωση ενοχής χωρίς την οποία δεν είναι επιτρεπτήκατάληξη.Συναφώς,τογε­ γονός ότι η απόφαση της αρμόδιας αρχής υπόκειται σε 10 αναθεωρητικό δικαστικό έλεγχο δυνάμει του άρθρου 146 του Συντάγματος,δεμεταβάλλει τηνκατάσταση.Συνιστά αναγκαίοπαρακολούθηματηςκατάταξηςορισμένου ζητή­ ματος στη διοικητικήσφαίρακαιόχι κριτήριο γιατην κα­ τάταξη σε αυτή. Εν πάση περιπτώσει, το Ανώτατο Δικά- 15 στήριο ασκώντας τη δικαιοδοσία του κατά το άρθρο 146, ασκεί έλεγχο νομιμότητας, δεν διαγιγνώσκει πρωτογενώς ταγεγονότα καιδενυποκαθιστάτηνουσιαστικήκρίση της διοίκησης μετηδικήτου. Υπάρχει ακόμα ένασημείο. Αναφέρεται στο είδος της 20 ποινής που μπορεί ναείναι μόνο χρηματικήκαιστο γεγο­ νός ότι εισπράττεται κατά το Νόμο ως αστικό χρέος. Είναι ορθόπωςτο ΕυρωπαϊκόΔικαστήριο θεώρησε αδια­ νόητη τη δυνατότητα επιβολής, κατά παράκαμψη τουάρ­ θρου6τηςΣύμβασης, ποινήςπουθααπέληγεσεουσιαστι- 25 κή στέρηση της προσωπικής ελευθερίας. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι, εφόσον ηποινή είναι χρηματική μόνο, ανα­ πόφευκταη επιβολήτηςσυνιστά διοικητικό μέτρο.Επιση­ μαίνουμε πάντωςπως κατάτο Νόμο, καιηαρμόδιααρχή και ενδεχομένως το Δικαστήριο μπορούν να επιβάλουν 30 την ίδια χρηματική ποινήως προς το ανώτατο ύψος της. Αναφερόμαστε στο ανώτατούψος της ποινής γιατί στην περίπτωση της τιμωρίας που έχει εξουσία να επιβάλει η αρμόδια αρχή, υπάρχει και το κατώτατο όριο των £100. Αναφέρεται στο Νόμοπως ηποινή επιμετράται "ανάλογα 35 με τη βαρύτητα της βεβαιούμενης παραβάσεως" και πά­ ντως έχοντας υπόψη και "οδηγίες του Υπουργού στις οποίες θαπεριέχονται οι βασικές παραβάσειςμαζί με τις ανάλογες χρηματικέςποινές" αλλά ξεκαθαρίζεταιπωςδεν 492 3 ΑΛΛ. Δημοκρατία v. Demand Ship.Co. Ltd. Κωνσταντινίδης,Δ. θα είναι κατώτερητων £100, εννοείται για κάθεπαράβα­ ση. Δεν εξετάζουμε σ' αυτήτη διαδικασίατο δευτερεύον πλέον ζήτηματης πρόβλεψης κατωτάτουορίουτιμωρίας. Επισημαίνουμε όμως τη ρύθμιση αυτήγιατί δείχνει πως 5 το Δικαστήριο, τελικά, θα μπορεί να επιβάλει χρηματική ποινήμικρότερη απόεκείνη πουδικαιούταιναεπιβάλειη αρμόδιααρχή. Όταν στηνυπόθεσηEngelαναφέρεταιη προβλεπόμενη ποινή ως κριτήριο διάκρισης της ποινικής κατηγορίας, 10 δεν εννοείται ότι δια της πρόβλεψης χρηματικήςποινής, όσο μικρής, μεταλλάσεται η εγγενής φύση ορισμένηςπα­ ράβασης. Την αντιλαμβανόμαστεναεννοείπως οβαθμός σοβαρότητας της προβλεπόμενης ποινής,ιδίως η προνόηση ουσιαστικής στέρησης της προσωπικής ελευθερίας,θα 15 ενέτασσε στο ποινικό χώρο ακόμα και παραβάσεις οι οποίες, στο νομικό σύστημα της ορισμένης χώρας αλλά και υπό το αυτόνομο πρίσμα των προνοιών τηςΣύμβα­ σης, θαενέπιπταν, ως εκ της φύσης τους,στο διοικητικό χώρο. Μεαυτάαποδυναμώνεται νομίζουμε καιτο επιχεί20 ρήμα πωςη χρηματική ποινήστηνπαρούσαυπόθεση συνι­ στά μέτρο διοικητικού καταναγκασμού και επειδή ει­ σπράττεται ως αστικό χρέος. Εν πάση περιπτώσει, δεν πρέπει ναπαροράται πωςηεφεσίβλητη είναι εταιρεία πε­ ριορισμένης ευθύνηςκαιέτσι, τουλάχιστον στηνπερίπτω25 σή της αλλά και ως προς κάθε νομικό πρόσωπο που εμπλέκεται όπωςσυμβαίνει συνήθωςυπότην ιδιότητατου πλοιοκτήτη, είναι εντελώς ακαδημαϊκόζήτημαηανυπαρ­ ξία του ενδεχομένου να απολήγει ηποινήσε στέρηση της προσωπικήςελευθερίας. 30 Οι υποθέσεις Kantara Shipping Ltd και Γεωργιάδης (ανωτέρω) δεν βοηθούν την επιχειρηματολογία των εφε­ σειόντων. ΣτηνυπόθεσηKantara Shipping Ltdηνομοθετι­ κή πρόνοιαήτανδιαφορετική.Επιβάλλεταιαπευθείας διά του άρθρου 8 του περί Εισπράξεως Φόρων του 1962 35 (Ν.31/62) πρόσθετη επιβάρυνση λόγω μή εμπρόθεσμης πληρωμής φόρου.Θεωρήθηκε ότι ηπαράλειψηπληρωμής στο προβλεπόμενο χρόνο δε συνιστά αδίκημα και ότι η πρόσθετη επιβάρυνση δεν αποτελεί ποινή. Το ίδιο και 493 Κωνσταντινίδης,Δ. Δημοκρατία v. Demand Ship.Co.Ltd.

(1994)στην υπόθεσηGeorghiades(ανωτέρω).Αφορούσεστοπρό­ σθετο τέλος πουπρονοούν άρθρατωνπερί Κοινωνικών ΑσφαλίσεωνΝόμων 1980 -1984, τοοποίοεπίσηςδενθεω­ ρήθηκε ότιαποτελεί ποινή.(βλ.επίσης Georgallides v. The VillageCommission of Ayia Phyla, 4 R.S.C.C. 94 και 5 Loizou v. Sewage Board Nsia

(1988)1 CLR 122).Εδώ σαφώς προνοείται ποινή όπως ακριβώς τηχαρακτηρίζει ρητάκαιοίδιοςοΝόμος. Ο Νόμος προνοεί τιμωρία για παράβαση των προ­ νοιών του ήτων άλλων προνοιών πουαναφέρθηκαν. Η 10 διάγνωση της διάπραξης τέτοιων παραβάσεων για τους λόγους που εξηγήσαμε, συνιστά διάγνωσηποινικής κατη­ γορίας. Η ανάθεση της εξουσίας για επιβολή τιμωρίας, από διοικητικό όργανο, προσκρούει στις διατάξεις του Άρθρου 30.2 του Συντάγματος. Συνεπώς η επιβληθείσα 15 ποινή είναι άκυρηόπως ορθά αποφάνθηκεο συνάδελφος μας πουεκδίκασε πρωτόδικος τηνυπόθεση καιηέφεση πρέπεινα απορριφθεί. Ηέφεσηεπιτρέπεταιχωρίςέξοδα. 494