(1994)2 Ιουνίου, 1994 [ΝΙΚΗΤΑΣ,Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ146ΤΟΥΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΝΙΚΟΣΧ" ΙΩΑΝΝΟΥ, ΩΣΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣΤΟΥ ΑΠΟΒΙΩΣΑΝΤΟΣΘΗΣΕΑΒΙΟΛΑΝΤΗ, Αιτητής, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ,ΜΕΣΩΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝΚΑΙ/ΗΑΛΛΟΥ, Καθ'ων ηαίτηση. (ΥπόθεσηΑρ.203/93) ΦορολογίαΕισοδήματος— Εξουσία τονΕφόρουνακρίνει τονφορολο γούμενο ένοχο δόλου ή εσκεμμένης παράλειψηςβάσει του Άρθρου 23
(2)τ(ονΠερί ΒεβαιώσεωςκαιΕισπράξωςΦόρωνΝόμων 1978και 1979δενπροϋποθέτειπροηγούμενηδικαστικήαπόφαση— Ηεξουσία είναιδιοικητικής(ρύσεωςκαιηνομιμότητατηςκρίνεταιβάσειτωναρ- 5 χών τουδιοικητικού δικαίου. Ανώτατο Δικαστήριο — Αεσμευτικότητα δικαστικών αποφάσεων — Αποφάσεις Ανωτάτου Δικαστηρίουμεμονομελήσύνθεσηδενδεσμεύ ουν τονς άλλους δικαστέςτονίδιου δικαστηρίου— Δύοαντιφατικές 10 αποφάσειςμένουν ισχυρέςμέχρινααρθείηαντινομίαμεαπόφασητης ΟλομέλειαςήτουΕφετείου. Ανώτατο Δικαστήριο — Δικαστικήαπόφαση—Αεσμευτικότητα —Μό νο ηαιτία (ratio)τηςαπόφασης«vortδεσμευτική— Οιπαρατηρήσεις 15 (obiterdictum)δενδεσμεύονν. Οαιτητήςπουκατέθεσετηνπροσφυγήτουαυτοπροσώπωςωςδια χειριστήςτηςπεριουσίαςτουαποβιώσαντοςΘησέαΒιολάντη, προσέ βαλετηναπόφασητωνκαθ' ωνηαίτησημετηνοποίαεπιβλήθηκεσυ- 20 μπληρωματικήφορολογίαεισοδήματοςστοναποβιώσανταγιατηνπε ρίοδο 1980-1985καθώςκαιφορολογίαγιαέκτακτηεισφοράγια όλες τιςτριμηνίεςτηςπεριόδου 1983και 1984. Μεβάση τιςπρόνοιεςτου 1270 4Α.ΛΛ. Χ'Ίωάννονν.Δημοκρατίαςκ.ά. 5 Αρθρου 23
(2)των περί Βεβαιώσεως και Εισπράξεως ΦόρωνΝόμων 1978 και 1979 ο Εφορος ΦόρουΕισοδήματος θεώρησε τοναποβιώ σανταως ένοχο δόλου ήεσκεμμένης παράλειψηςγιατί καθ'όλατα επίδικα χρόνια δεν δήλωνε στις φορολογικές του δηλώσεις τους τόκουςαπόκαταθέσειςτουστηνΤράπεζα. 10 Οαιτητήςισχυρίστηκε πωςτοΑρθρο23
(2)δενπαρείχεστονΕφο ροτην εξουσία νακρίνει ανοφορολογούμενος είναι ένοχος δόλου ή εσκεμμένης παράλειψηςαλλάαυτόπρέπεινααποφασιστείπρώτααπό ποινικόδικαστήριο. ΤοΑνώτατο Δικαστήριο,απορρίπτονταςτηνπροσφυγή,αποφάσι σεότι: 15 20 25 35 40 (Ο Ηκρίση του Εφόρου κάτω απότο 23
(2)δεν προϋποθέτειπροη γούμενηδικαστικήαπόφαση- είναιαρκετόανο Εφοροςμεβάση ταστοιχεία πουείχεκατέληξε σελογικά επιτρεπτόσυμπέρασμα.
(2)Αναφορικά μετηδεσμευτικότητα των δικαστικών αποφάσεωνο γενικόςκανόναςείναιπώςκάθεδικαστήςέχειυποχρέωση ναακο λουθεί και εφαρμόζει τις αποφάσειςτων δικαστηρίων που είναι ανώτεραιεραρχικάαπόαυτό. ΕτσιαποφάσειςτουΑνωτάτου Δι καστηρίου με μονομελήσύνθεση δεδεσμεύουν τουςάλλουςδικα στέςτου ίδιουδικαστηρίου.Ωστόσοστην πράξησυμβαίνει συχνά οι πρωτόδικεςαποφάσειςναακολουθούνται γιαχάρητης ομοιό μορφηςαπονομήςτηςδικαιοσύνης. Φυσικάμπορεί - καιδεν εί ναι σπάνιες οι φορές που συμβαίνει -να υπάρχει διαφορετική γνώμη οπότανκαι οι δύοαποφάσειςπαραμένουν ισχυρές μέχρις ότουδοθείηευκαιρίανααρθείηαντινομίαμεαπόφασητηςΟλο μέλειας ήτουΕφετείου. Είναιορθόότιτοαπόσπασμααπότηνυπόθεση Ιωαννίδηπουπα ράθεσαν οι καθών δεν αποτελεί την αιτία (ratio) τηςαπόφασης. Αποτελείότι αποδίδεταιστηνομικήγλώσσα μετηλατινικήφράση"obiter dictum". Και παράτοσημαντικό ρόλο πουδιαδραμά τισανοιπαρατηρήσειςαυτέςδιαχρονικάστημορφοποίησητουδι καίουδεδεσμεύουν. Ωστόσοπρέπειναλεχθείότι τόσο σεπρογε νέστερεςόσοκαιμεταγενέστερες αποφάσειςεπίτουθέματοςηπα ραπάνωαρχήδιατυπώθηκεσανμέρος τηςδικαιολογητικής βάσης τηςαπόφασης.
(3)Ούτεαπότο23
(2)ούτεαπόοποιαδήποτεάλληδιάταξητουΝόμου συνάγεται πρόθεσηνακαταστεί ηκαταδίκητου φορολογούμενου απόποινικόδικαστήριο προϋπόθεσηγιατηνπροσφυγήτουΕφό1271 Χ'ΐωάννου ν.Δημοκρατίαςκ.ά.
(1994)ρουστιςδιατάξειςαυτές. Τοάρθροβρίσκεται στο κεφάλαιοτου Νόμου που τιτλοφορείται "Βεβαίωσις Φορολογίας", ενώ το Αρθρο 49, που ποινικοποιεί ορισμένες συμπεριφορές και δρα στηριότητες, απαντάταιστοκεφάλαιοΧ, πουθεσπίζει "Ποικίλες Διατάξεις".Αυτόεπιμαρτυρείότιπρόκειταιγιαδύοπρόνοιεςδια- 5 κεκριμένεςκαιανεξάρτητες. Στην προκείμενη περίπτωσητο εισόδημα τουαιτητή προερχόταν από τησύνταξηκαιτουςτόκους των χρημάτωντου. Ενώόμως δήλωνετοεισόδημααπότηνπρώτηπηγήανελλιπώς,τουςτόκους 10 πουέπαιρνε- καιεπρόκειτογιασεβαστόποσόετησίως- δεντους ανέφερε. Στη σχετική στήληπαρατηρείταικενό. Καιαυτό εξακο λουθούσεσυστηματικάγιαόλα ταεπίδικαχρόνια. Υπό τιςσυν θήκες το εύρηματου Εφόρουγιαεσκεμμένηπαράλειψηδενμπο ρείπαράνακριθείαπόλυταδικαιολογημένο. 15 Είναιγεγονόςότιεκτόςγιατο 1980ταυπόλοιπαχρόνιαοαιτητής δενέγραψετηλέξη"ΤΙΠΟΤΕ"όπωςλέγειο Εφοροςστηνεπιστο λή του στη στήλητων τόκων. Αυτό όμως δεν αλλάζει τηνκατά σταση. Σημασίαέχειότιπουθενάδεδηλώθηκανοιτόκοι.Αραδεν 20 υπάρχει πλάνη. Καιανακόμηγίνει αποδεκτήηαντίθετηάποψη, ηπλάνη,όπωςέχειπεριγραφεί,δενεπιφέρειτηνακύρωσητης φο ρολογίαςγιατίδεν είναιουσιώδης. Ο Εφοροςείχεεξουσία απότοΑρθρο23
(2)ναενεργήσεικαιαπο- 25 φασίσει με βάση φυσικά τους κανόνες του διοικητικούδικαίου. Και δεν ήταναπότις περιπτώσεις πουενδιαφερόμενος καλείται νααναπτύξειαπόψειςήνααποκρούσεικατηγορία: Ο Νόμοςπαρέχειδικαίωμα προβολής ένστασης πουάσκησεο OLτητής σανδιαχειριστής. 30 Ηπροσφυγήαπορρίπτεταιμεέξοδα, Αναφερόμενεςυποθέσεις: 35 loannides v.Republic
(1985)3 C.L.R. 1801, Republic v.Demetriades
(1977)3C.L.R. 213, ConstanneEstatesLtdv. Republic
(1982)3C.L.R. 859, ΖαχαροπλαστικεςΕπιχειρήσεις'ΌΚΑΠΓΑτδ v.Δημοκρατίας
(1990)3 Α.ΑΛ. 2312, 1272 40 4Α.ΑΛ. ΧΊωάννουν.Δημοκρατίαςκ.ά. Παπαχαραλάμπους και Αλλος ν. Εφόρου Φόρου Εισοδήματος κ.ά.
(1993)4Α.ΑΑ. 724, Kovak v. Morris[1985]S.T.C. 183, 5 Pleasancev. Atkinson[1987]S.T.C. 728, Παντελούοηςκ.ά. v. ΥπουργικούΣυμβουλίου
(1991)3AAA.
- 10 Προσφυγή. Προσφυγή εναντίον της επιβολής συμπληρωματικής φορολο γίας εισοδήματοςστον αποβιώσανταΘησέα Βιολάντηγιατηνπε ρίοδο 1980-1985και εναντίον της επιβολής φορολογίας γιαέκτα15 κτηεισφοράσεσχέσημεόλεςτις τριμηνίες τηςπεριόδου 1983και
- Ο αιτητήςπαρουσιάστηκεαυτοπροσώπως. 20 Α.Λημητριάδον, Δικηγόρος τηςΔημοκρατίας,γιατους Καθ' ων ηαίτηση. Cw.adv. vult. 25 ΝΙΚΗΤΑΣ,Δ.: Οαιτητής είναι δικηγόρος. Κατέθεσετηνκρι νόμενηπροσφυγήυπότηνιδιότητατουωςδιαχειριστήτηςπεριου σίαςτουαποβιώσαντοςτην 16/1/92 Θησέα Βιολάντη,τέως από τη Λευκωσία. Αντικείμενο τηςείναι ηνομιμότητα της επιβολήςσυ μπληρωματικής φορολογίας εισοδήματος στον αποβιώσανταγια 30 τηνπερίοδο 1980 μέχρι
- Επίσηςτηςφορολογίας γιαέκτακτη εισφοράσεσχέσημεόλεςτιςτριμηνίεςτηςπεριόδου 1983και
- Τοαίτημαπεριλαμβάνεικαιέκτακτηεισφορά-γιατηνάμυναγιατήν περίοδο αυτή. Διαπιστώνεται όμως ότι τέτοια εισφορά δενκατα λογίστηκε. 35 Οι συνθήκες πουδημιούργησαν τηδιαφορά μπορεί νακατα γραφούνεύκολακαισύντομα. Οαποβιώσαςείχεκαταθέσειςχρη μάτωνστηνΤράπεζαΚύπρουκαιτοΣυνεργατικόΤαμιευτήριοΔα σκάλων. Ανέρχονταν,συνολικά,σης£130.
- Δεναμφισβητείται 40 ότιο αποβιώσαςδεδήλωσεστις φορολογικές δηλώσεις πουυπέ βαλλεκατάκαιρούςτοεισόδημααπότουςτόκουςτωνκαταθέσεων αυτών. Τούτοαποκαλύφθηκεμετάτοθάνατοτου Βιολάντη,όταν ο διαχειριστής προσκόμισε στη φορολογική αρχή, ύστερααπό απαίτησητης,πιστοποιητικότωντόκων μετουςοποίουςπιστώνο1273 Νικήτας,Δ. Χ'Ίωαννουν.Δημοκρατίαςκ.ά.
(1994)νταν ετήσια οι λογαριασμοί καταθέσεων απότα προαναφερθέντα ιδρύματα. Η εξέλιξη αυτή οδήγησε σε αναθεώρηση της αρχικής φορολο γίαςγιαταέτη 1980 μέχρι 1991 έτσιώστεοιτόκοιπουεισπράχθη- 5 κανκαιπουο ΈφοροςΦόρουΕισοδήματοςθεώρησε ωςεισόδημα να τύχουν φορολόγησης. Γιατοσκοπόαυτόοκαθούέκαμεχρήση των εξουσιών πουτουπαρέχειτοάρθρο23
(2)τωνπερί Βεβαιώσε ως και Εισπράξεως ΦόρωνΝόμων 1978 και
- Είναιαπαραί τητα δυόλόγια γιατο άρθρο
- Τοκανονικόχρονικό όριο μέσα 10 στο οποίοείναι δυνατήηβεβαίωσητουφόρουείναι 6χρόνιααπό τηλήξητουσχετικού φορολογικού έτους [(άρθρο23
(1). Όμωςαν ο φορολογούμενος "είναι ένοχος δόλου ή εσκεμμένηςπαραλείψε ως" τοόριοβεβαίωσηςεπεκτείνεται σε 12χρόνια [άρθρο23
(2)]. 15 Στις1Q/11/92οαιτητήςυπέβαλεγραπτήένσταση,αλλάμετηνεπι στολήτουτης 15/1/93οΕφοροςτηναπέρριψεμετηναιτιολογίαότι " η μησυμπερίληψη απόμέρους του αποβιώσαντος των εισπρακτέωντραπεζικώντόκων πουείχεκατάταπιοπάνωχρό- 20 νιαστιςδηλώσεις τουεισοδήματοςτουκαιηχρησιμοποίησητης λέξης"ΤΙΠΟΤΕ"στηστήλητωνεισπρακτέωντόκωνδενμπορεί παρά ναθεωρηθεί εσκεμμένηπαράλειψη απόμέρους τουσύμ φωναμετοάρθρο23
(2)τωνπερί Βεβαιώσεως και Εισπράξεως ΦόρωνΝόμων 1978-1991." 25 Επίκεντρο των επιχειρημάτων του αιτητήείναι τοάρθρο23
(2). ΙσχυρίζεταιότιηδιάταξηαυτήδενπαρέχειεξουσίαστονΈφορονα κρίνει ανοφορολογούμενος είναι ένοχος δόλου ήεσκεμμένης πα ράλειψης. Ηαρμοδιότητααυτήανήκειστοποινικόδικαστήριο. Με 30 βάσητοάρθρο49(παλαιότερα46)τουίδιουνόμουαυτόδικαιούται ναεκδικάζειαδικήματαγιαψευδείςδηλώσειςκ.λ.π.πουεξειδικεύο νται απότις διατάξειςτου49 καικαλύπτουνκαι τησυμπεριφορά γιατηνοποίακάμνειπρόβλεψητο23
(2).Πρέπειναπροηγηθείηκα ταδίκητουφορολογουμένου ότι "είναι ένοχος δόλουήεσκεμμένης 35 παραλείψεως"γιαναδικαιούταιοΈφοροςνακαταφύγειστιςδια τάξειςτουάρθρου23
(2). Διαςρορετικάυπάρχεικαιπαραβίασηαπό τονΈφοροτωνπαραγράφων4και5τουαρθρ. 12τουσυντάγματος πουαναφέρονταιαντίστοιχαστο τεκμήριοαθωότηταςκατηγορου μένουπροσώπουκαιταελάχιστα δικαιώματατου. 40 Σεαντίθεση μεόσα ανέπτυξε οκ.Χ'Ίωαννου ηνομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου δέχεταισανορθήτηθέση ότι ηκρίση του Εφόρουκάτωαπότο23
(2)δενπροϋποθέτειπροηγούμενηδικαστι1274 4 ΑΛΛ. 5 Χ'Ιωαννου ν.Δημοκρατίαςκ.ά. Νικήτας,Δ. κήαπόφαση. ΕίναιαρκετόανοΈφορος μεβάσηταστοιχεία που είχεκατέληξε σε λογικά επιτρεπτό συμπέρασμα. Ο αιτητήςαντέ τεινεότιόλεςοιυποθέσεις πουανέφερεηαντίδικοςτουείναιπρω τόδικεςκαισαντέτοιες δενείναι δεσμευτικές. Περαιτέρωστηρίζονται σε obiter dictum στην υπόθεση ίωαννίδης ν. Δημοκρατίας
(1985)3Α.ΑΛ. 1801,
- Καιπρόσθεσε ότινέοστοιχείο είναιότι εισηγείται τηνεξέταση των εξουσιών του Εφόρουκαιυπότοπρί σματουάρθρου
- 10 Αναφορικά μετηδεσμευτικότητατωνδικαστικώναποφάσεωνο γενικός κανόναςείναι πωςκάθεδικαστής έχειυποχρέωση να ακο λουθεί και εφαρμόζει τις αποφάσεις των δικαστηρίων που είναι ανώτερα ιεραρχικάαπό αυτό. Έτσι αποφάσειςτουΑνωτάτου Δι καστηρίου με μονομελήσύνθεσηδε δεσμεύουν τους άλλους δικα15 στέςτουίδιουδικαστηρίου. Ωστόστοστηνπράξησυμβαίνει συχνά οι πρωτόδικες αποφάσειςναακολουθούνται για χάρητης ομοιό μορφηςαπονομήςτηςδικαιοσύνης. Φυσικάμπορεί - καιδενείναι σπάνιες οι φορές που συμβαίνει - ναυπάρχει διαφορετική γνώμη οπότανκαιοιδύοαποφάσειςπαραμένουνισχυρές μέχρις ότουδο20 θείη ευκαιρίανααρθείη αντινομίαμεαπόφασητηςΟλομέλειας ή του Εφετείου: ΒλέπεΔημοκρατία ν. ΔημήτριουΔημητριάδη
(1977)3ΑΛΛ. 213 και επίσης Salmond onJurisprudence, 12ηέκδοση,σελ. 158καιεπέκεινα. 25 EivaLορθό ότι το απόσπασμααπότην υπόθεση Ιωαννίδηπου παράθεσανοι καθώνδεν αποτελεί την αιτία(ratio)τηςαπόφασης. Αποτελείότι αποδίδεταιστηνομικήγλώσσαμετηλατινικήφράση "obiterdictum". Καιπαράτο σημαντικό ρόλοπου διαδραμάτισαν 30 οιπρατηρήσειςαυτέςδιαχρονικάστημορφοποίησητουδικαίουδε δεσμεύουν._Ωστόσο_πρέπει να_λεχθεί ότι τόσο σε_ προγενέστερες όσο και μεταγενέστερες αποφάσεις επί του θέματος η παραπάνω αρχήδιατυπώθηκεσαν μέρος τηςδικαιολογητικής βάσηςτης από φασης. Αναφέρω σαν παραδείγματα την Constanne Estates Ltd. 35 ν.Δημοκρατίας
(1982)3 ΑΛΛ 859, 868, Ζαχαροπλαατικές Etuχειρήσεις"ΟΚΑΠΓΑτδ. ν.Δημοκρατίας
(1990)3ΑΛΛ. 2312, Παπαχαραλάμπονςκαι 'Αλλος ν. ΕφόρουΦόρου Εισοδήματος χ.ά.
(1993)4ΑΛΛ. 724. 40 Θαπρόσθεταότι ούτεαπότο23
(2)ούτεαπόοποιαδήποτεάλλη διάταξη του νόμου συνάγεται πρόθεση να καταστεί η καταδίκη τουφορολογούμενου από ποινικό δικαστήριο προϋπόθεσηγιατην προσφυγήτου Εφόρου στις διατάξειςαυτές. Τοάρθρο βρίσκεται στο κεφάλαιο του νόμου που τιτλοφορείται "Βεβαίωσις Φορολο1275 Νικήτας, Δ. Χ'Ίωαννουν.Δημοκρατίαςκ.ά.
(1994)γίας", ενώτο49, που ποινικοποιεί ορισμένες συμπεριφορές και δραστηριότητες,απαντάται στοκεφάλαιοΧ,πουθεσπίζει "Ποικί λες Διατάξεις". Αυτόεπιμαρτυρείότι πρόκειταιγιαδύοπρόνοιες διακεκριμένες και ανεξάρτητες. Κατάσυνέπειαν τοσχετικό επι χείρημα τουαιτητήαπορρίπτεταιως αβάσιμο. 5 Είναι περαιτέρωηθέσητουαιτητήότι απότο συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 23
(2)και49προκύπτει ότι το βάροςαπό δειξης που έχει οΔιευθυντής ότιο φορολογούμενος ήταν ένοχος εσκεμμένηςπράλειψης είναι τοίδιο μεεκείνο της Κατηγορίαςσε 10 ποινικήυπόθεση,δηλαδή,απόδειξηπέρααπόκάθελογική αμφιβο λία.Γιατίόπως είπε"πρέπειναερμηνευθεί ησυγκεκριμένη νομοθε τικήπρόνοιαωςδιοικητικήπράξηστοχώροτουποινικούδικαίου". Καιτέτοιααπόδειξηδενυπήρξε.Οίδιοςοαιτητήςχαρακτήρισετην πρότασητουαυτή"υπερβολικάπαράξενη". Δεθαδιαφωνήσωμαζί 15 του. Τέτοια διάκριση είναι άγνωστη στο διοικητικό δίκαιο.Όπως έχειλεχθείστην ΟΚΑΠΙΛτδ., (Στυλιανίδης,Δ.),ανωτέρω: "Η απόφαση του(Εφόρου)κρίνεται απότο Αναθεωρητικό Δι καστήριο όπως οιάλλες διοικητικές αποφάσεις: Είναι εύλογα 20 επιτρεπτή; Ακυρώνεται μόνο εάνκανέναλογικό πρόσωπο, με βάσηταενώπιον τουΔιευθυντήγεγονότα,δενμπορούσε νακα ταλήξει στην απόφαση ότι ο φορολογούμενος είναι ένοχος εσκεμμένης παράλειψης -[Amis v.Colls (Η.Μ. Inspectorof Taxes)!.C. 148]." 25 Όμωςκαι με το συνηθισμένο μέτρο απόδειξης, υποστήριξε πε ραιτέρω ο αιτητής,πάλιν δεδικαιολογείται το συμπέρασματου Εφόρου. Καιεπανέλαβε τα επιχειρήματα πουέθεσε υπόψητου Εφόρουστην ένστασητουγιαναδείξει πωςηπαράλειψηδενήταν 30 εσκεμμένη. Μεταξύ άλλων ανάφερε ότι ο αποβιώσας που ήταν απλόςδημόσιος υπάλληλος δεγνώριζε OTL είχενομική υποχρέωση να δηλώνει τους τόκους που εισπράττε και OTL υπήρχανυπαλλακτικοί τρόποι ενόσωζούσε ναχειρισθεί την περιουσία του γιανα μηναντιμετωπίζουνοικληρονόμοι τουτηνυποχρέωσηνακαταβά- 35 λουν φόρουςστο δημόσιο. Μετην ίδιαευκαιρίαμπορείναεξετα σθεί και ηεισήγησηότιηαπόφασηείναι προϊόν πλάνης περί τα πράγματα διότι μετηνεξαίρεσητου 1980 οαποβιώσαςδεν έγραψε στις φορολογικές δηλώσεις τουγιαταυπόλοιπαεπίδικαχρόνιατη λέξη'ΤΙΠΟΤΕ"στησχετική στήλη τωντόκων. 40 Στην Αγγλία, πριν τηντροποποίηση τουσχετικού νόμου το 1989, υπήρχανσε ισχύδιατάξειςόμοιες μετοάρθρο
- Στηνυπό θεσηKovak v.Morris[1985] S.T.C.183,κρίθηκεότιησυνεχής πα1276 4ΑΛΛ, 5 Χ'Ίωαννουν.Δημοκρατίαςκ.ά. Νικήτας,Δ. ράλειψη του φορολογούμενου να υποβάλει δηλώσεις ισοδυνα μούσε με wilful default (εσκεμμένηπαράλειψη). Ενδιαφέρουσα εί ναιηυπόθεσηPleasance v.Atkinson[1987]S.T.C.
- Παρόλο πουο ίδιος οφορολογούμενος ήταναθώοςτου αποδόθηκεεσκεμμένη παράλειψηγιατις επιλήψιμες ενέργειεςτων λογιστών του με τηναιτιολογία ότι ενεργούσαν γιαλογαριασμό του. Στην προκείμενη περίπτωση το εισόδημα του αιτητήπροερχό ταναπότησύνταξηκαιτουςτόκουςτωνχρημάτωντου. Ενώόμως 10 δήλωνε το εισόδημα απότην πρώτηπηγήανελλιπώς, τους τόκους πουέπαιρνε - καιεπρόκειτο γιασεβαστό ποσό ετησίως - δεν τους ανέφερε. Στησχετική στήλη παρατηρείταικενό. Και αυτόεξακο λουθούσεσυστηματικάγιαόλαταεπίδικαχρόνια. Υπό τιςσυνθή κες το εύρημα του Εφόρου για εσκεμμένηπαράλειψη δεν μπορεί 15 παράνακριθεί απόλυτα δικαιολογημένο. 20 Είναι γεγονός ότι εκτός για το 1980 ταυπόλοιπα χρόνια οαιτητής δεν έγραψε τη λέξη"ΤΙΠΟΤΕ" όπως λέγει ο Έφορος στην επιστολήτουστηστήλητωντόκων. Αυτόόμωςδεναλλάζειτηνκαχάσταση. Σημασίαέχει ότι πουθενάδεδηλώθηκαν οι τόκοι. Αρα δεν υπάρχει πλάνη. Και να δεχθώ την αντίθετη άποψη,η πλάνη, όπως την έχω περιγράψει, δεν επιφέρει την ακύρωση της φορολο γίαςγιατί δενείναι ουσιώδης. 25 Το τελευταίο επιχείρημα είναι ότι παραβιάστηκανοι αρχές της φυσικήςδικαιοσύνης. Από τημιάδενακούστηκε ο ενδιαφερόμενος και απότην άλληο Έφορος ενήργησεσαν δικαστής στην ίδιατην υπόθεσητου.Νομίζωσυνεχίζεται ησύγχισηαναφορικά μετηφύση τωνδιαδικασιώνκαιτη φύσητηςπροσβαλλόμενης πράξης. ΟΈφο30 ρος είχεεξουσία απότο άρθρο23
(2)να ενεργήσεικαι αποφασίσει _ _μεβάσηφυσικά.τουςκανόνεςτουδιοικητικούδικαίου.Καιδενήταν από τις περιπτώσεις που ενδιαφερόμενος καλείται να αναπτύξει απόψεις ήνα αποκρούσει κατηγορία: ΠαντελήςΠάντελονρης και Άλλοι ν. ΥπουργικούΣυμβουλίου
(1991)3Α.ΑΛ. 78. Ονόμος πα35 ρέχειδικαίωμαπροβολής ένστασης πουάσκησε οαιτητήςσανδια χειριστής. Δενομίζωναχρειάζεταιναλεχθείοτιδήποτεάλλο. Ηπροσφυγήαπορρίπτεταιμεέξοδα. Ηεπίδικηφορολογία επι κυρώνεται. Ηπροσφυγή απορρίπτεταιμεέξοδα. 1277