4Α.Α.Λ. 27Ιουνίου,1994 [ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ,Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ146ΤΟΥΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΛΟΐΖΟΣ ΚΟΥΤΑΣ, Αιτητής, ΚΥΠΡΙΑΚΗΣΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Καθ'ωνηαίτηση. (ΥπόθεσηΑρ. 788/92) Δημόσιοι Υπάλληλοι— Προαγωγές— Αξία — Ηφύσητωνκαθηκόντων δεναποτελείνόμιμοκριτήριοεπιλογής— Ηεκτέλεση υποδεέστερωνή αυξημένωνκαθηκόντωνδενμπορεί νααποβαίνειειςβάροςήυπέρ των υπαλλήλωνπου ταασκούν. 5 Δημόσιοι Υπάλληλοι—Προαγωγές—Προσόντα —Επιπρόσθεταπροσό νταμηαπαιτούμενα από τοσχέδιουπηρεσίας— Περιθωριακής σημα σίαςκαιοριακήςβαρύτητας. {ο 15 Δημόσιοι Υπάλληλοι— Προαγωγές— Αξία — Πείραπου αποκτάυπάλ ληλος εργαζόμενος υπό συγκεκριμένη ιδιότητα αποτελείπαράγοντα που εμπίπτειστηναξίατου. Δημόσιοι Υπάλληλοι—Προαγωγές—Συστάσεις—Ανεξάρτητο στοιχείο κρίσηςπροσδιοριστικό και επαύξητνκό τηςαξίαςτων υποψηφίων— Δενμπορεί ναπαραγνωρίζεται από τηνΕπιτροπήχωρίςειδική αιτιο λογία. 20 ΔημόσιοιΥπάλληλοι— Προαγωγές — Αρχαιότητα— Υπερισχύει μόνο drav ταάλλαδύοκριτήριαείναι ίσα, 25 Οαιτητήςπροσέβαλεμετηνπροσφυγήτουτηναπόφασητων καθ' ωνηαίτησημετηνοποίαπροήχθηστηθέσηΠρώτουΛειτουργούΑρχεί ων και Επικοινωνιών στο Υπουργείο Εξωτερικών, το ενδιαφερόμενο μέροςαντίτου ιδίου. 1423 Κούτας ν. Δημοκρατίας
(1994)ΤοΑνώτατο Δικαστήριοαπορρίπτονταςτηνπροσφυγή, αποφάσισε ΣύμφωναμετοΑρθρο35
(3)τουπερίΔημοσίας Υπηρεσίας Νόμου του 1990, "Οι διεκδικήσεις των υπαλλήλων γιαπροαγωγήαποφα- 5 σίζονται μεβάση τηναξία, ταπροσόντακαιτηναρχαιότητα". Κα τά συνέπεια οι διεκδικήσεις γιαπροαγωγήυπαλλήλων που κατέ χουντηνίδιαθέσηγίνονταιμεβάσηταθεσμοθετημένακριτήριακαι δενμπορούνναμεταβάλλονταιανάλογαμεταιδιαίτερακαθήκοντα ταοποίααυτοίεκτελούν. Ηφύσητωνκαθηκόντωνδεναποτελείνό- 10 μίμο κριτήριο επιλογής και ο υπάλληλος στον οποίο ανατέθηκαν υποδεέστερα ήπεριορισμένα καθήκονταδεν μπορεί νατίθεται σε δυσμενέστερηθέσηαπόεκείνονστονοποίοπαρασχέθηκεηευκαιρία γιαευρύτερηανάπτυξητωνικανοτήτωντου. 15 Μέτροκρίσης της αξίαςτων υποψηφίων είναι ηεπιτυχία μετην οποίαασκούντακαθήκονταπουτουςανατίθενται,όπωςαυτήαντι κατοπτρίζεταιστιςετήσιες υπηρεσιακέςτουςεκθέσεις. Ησύσταση τουΔιευθυντήστην υπόεξέταση υπόθεσηήτανλεπτό- 20 μερής, δεόντως αιτιολογημένη, ικανοποιούσε τις απαιτήσεις του σχετικού άρθρουτου Νόμουκαικαθιστούσε ευχερή τοδικαστικό της έλεγχο. Συγκρίνοντας τους δύουποψηφίους ο Διευθυντής ορθάκατέληξε 25 ότι ταπροσόντακαιτωνδύοήτανπερίπουταίδια,τοσυμπέρασμα τουδεαυτόβρισκότανσεπλήρη συμφωνίαμετηνομολογιακήαρ χήότιηκατοχήεπιπρόσθετωνπροσόντωνμηαπαιτουμένωναπότα Σχέδια Υπηρεσίας αποτελεί παράγοντα περιθωριακής σημασίας καιοριακήςμόνοβαρύτητας. 30 Αντίθετα προςτον ισχυρισμό τουδικηγόρουτουαιτητή,ότιηανα φορά του Διευθυντή σταγραφειακά καθήκονταπου εκτελούσετο ενδιαφερόμενο μέροςαπότο 1962 μέχριτο 1971 συνιστούσεπλάνη περί ταπράγματα,ηαναφορά αυτήυποστηρίζετο πλήρως απότο 35 περιεχόμενο τωνφακέλωντηςδιοίκησης. Στην σύσταση του ο Διευθυντής δεν παρέλειψε ν' αναφερθείστην αρχαιότητα του αιτητή, πρόσθεσε όμως ότι to ενδιαφερόμενο μέ ρος,πουδιορίστηκεστηΔημόσιαΥπηρεσία απότο 1962καιγιατα 40 πρώταεννέαχρόνιατηςυπηρεσίατουεκτελούσεγραφειακάκαθή κοντα,είχεπιο εκτεταμένηπείρασεθέματα αρχείων,γεγονός που τονκαθιστούσεκαταλληλότερογιαπροαγωγή. 1424 4Α.ΑΛ. Κούταςν. Δημοκρατίας Όπωςέχεικαθιερωθείαπότηνομολογία,πείρατηνοποίααποκτά υπάλληλος εργαζόμενος υπό συγκεκριμένηιδιότητα αποτελείπα ράγονταοοποίοςεμπίπτειστηναξίατου. 5 10 20
(4)Πέρααπό ταθεσμοθετημένακριτήρια,οΔιευθυντής βάσισετη σύ στασητουκαιστηνπροσωπικήτουγνώσηγιατηνπροσφορά, από δοσηκαιυπηρεσιακήεπάρκειατωνδύουποψηφίων.Λόγωτηςγνώ σης αυτής ο Διευθυντής έκρινε πως το ενδιαφερόμενο μέροςθα ανταποκρινόταν πολύ καλύτεραστακαθήκονταπουαπαιτούσεη υπό πλήρωσηθέση. Έχει επανειλημμένα νομολογηθεί πως ησύ στασητουΔιευθυντήαποτελεί ένααπότασημαντικότεραστοιχεία κρίσεωςγιατολόγοότι οΔιευθυντής βρίσκεταισε μοναδική θέση ναγνωρίζειτιςανάγκεςτηςυπηρεσίαςκαιναεκτιμάτιςικανότητες τωνυποψηφίωνπροςεκτέλεσητωνκαθηκόντωνμιαςθέσης. Οισυ στάσειςείναιέναανεξάρτητοστοιχείοκρίσης,προσδιοριστικόκαι επαυξητικότηςαξίαςτωνυποψηφίων,πουδεμπορείναπαραγνω ρίζεταιαπότηνΕπιτροπήχωρίςειδικήαιτιολογία.
(5)Έχει επίσης τονιστεί πωςηαρχαιότητα δεν είναι τοκαθοριστικό κριτήριογια προαγωγή αλλάυπερισχύει μόνονότανταάλλαδύο κριτήριαείναικατάτομάλλονήήττονίσα.· Η προσφυγή απορρίπτεταιχωρίς έξοδα. 25 Αναφερόμενεςυποθέσεις: Ioannidesv.Republic
(1986)3C.LR. 1089, 30 Γεωργίουκ.ά. ν. Δημοκρατίας
(1990)3Α.ΑΑ.4725, Δρουσιώτηςκ.ά. ν.Ρ.Ι.Κ.
(1990)3ΑΛΑ. 1984, Θωμάν. ΚεντρικήςΤράπεζαςΚύπρου
(1991)4Α.ΑΑ.4188, 35 Papadopoulosv.Republic
(1982)3C.L.R. 1070, Evangelou v.Republic
(1965)3C.LR. 292, 4() Republicv. Papaonisiforou
(1984)3CLR. 370, Χαραλαμπίόηςv. ΕA. Y.
(1991)3AAA. 414, Stavrou v.Republic
(1987)3CLR. 725, 1425 Κούταςν.Δημοκρατίας
(1994)Leonidouv.Republic
(1986)3 CLR. 1918, Stephanouv.Republic
(1986)3CLR.779, Δημοσθένουςκ.ά. v. EA.Y.
(1992)4ΑΛΑ. 1720, Piperiv.Republic
(1984)3 C.LR. 1306, Papamichadv.Republic
(1987)3CLR. 1357, 10 Ευαγγέλουv. ΚεντριχήςΤράπεζας
(1989)3ΑΛΑ. 3051, Ραφτόπουλοςν. ΕΑ.Υ.
(1993)4ΑΛΑ. 223, Ηλιάδηςχ.ά ν. Χριστοφή
(1991)3ΑΛΑ. 25, 15 Μαραθεντην. Δημοκρατίας
(1993)4ΑΛΑ. 531, Republicv. Haris
(1985)3 C.LH. 106, 20 Papamichad v.Republic
(1987)3CLR. 1357, Δημοκρατίαv.Παπαμιχσήλ
(1989)3ΑΛΑ. 823, Λύωνακ.ά. ν. Δημοκρατίας
(1990)3ΑΛΑ. 2038, 25 Hadjisawa v.Republic
(1982)3 CLR.76, Tokkasv.Republic
(1983)3 CLR.361, 30 Papaioannou v. Republic
(1987)3CLR. 1444, Λουκαΐδης v. Δημοκρατίας
(1993)4ΑΛΑ. 2778, Πονλλουκ.ά. ν.Δημοκρατίας
(1992)4ΑΛΑ. 1096, 35 Αο'ιζίόηςκ,ά. ν.Δημοκρατίας
(1992)4ΑΛΑ. 4742, Hodjlioannou v.Republic
(1983)3CLR.1041. 40 Προσφυγή. Προσφυγήεναντίοντηςαπόφασηςτης ΕπιτροπήςΔημόσιαςΥπη ρεσίας με την οποία το ενδιαφερόμενο μέρος προάχθηκε στη θέση 1426 4 Λ.ΑΛ. Κούταςν. Δημοκρατίας ΠρώτουΛειτουργού Αρχείων και Επικοινωνιών (ΤακτικόςΠρουπολογισμός)ΥπουργείοΕξωτερικών,αντίτουαιτητή. Κ.Λοΐζον,γιατονΑιτητή. 5 Α. Βασιλειάδης, ΑνώτεροςΔικηγόρος τηςΔημοκρατίας,γιατους Καθ'ωνηαίτηση. 10 Α.Σ. Αγγελίδηςκαι Α. Κοχνσταντίνον, για το Ενδιαφερόμενο μερος. Cur. adv. vult. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ,Δ.: Μετηνπροσφυγήαυτή οαιτητής ζητά 15 απότοΔικαστήριοτηπιοκάτω θεραπεία: 20 "ΔήλωσητουΔικαστηρίουότιη απόφασητωνΚαθ'ωνηΑίτηση, πουδημοσιεύτηκε στηνυπ' αριθμό2742ΕπίσημηΕφημερίδατης Δημοκρατίας,ημ.9.10.1992,αρ.γνωστ.3174,μετηνοποίανπροήγαγαντοενδιαφερόμενο πρόσωποΑνδρέα Βυρίδη, αντίτου Αι τητήστημόνιμη θέση ΠρώτουΛειτουργούΑρχείωνκαιΕπικοι νωνιών (Τακτικός Προϋπολογισμός), Υπουργείο Εξωτερικών, απότην1.9.1992,είναιάκυρηκαιΤήπαράνομηκαι/ήστερημένηοι ουδήποτεεννόμουαποτελέσματος." 25 ΗθέσηΠρώτουΛειτουργούΑρχείωνκαιΕπικοινωνιώνήτανθέ σηπροχχγωγής και η Επιτροπήστη συνεδρίαση της με ημερομηνία 18/2/1992 αποφάσισεναπροβείστην πλήρωσητης,σύμφωναμετις πρόνοιες του άρθρου29
(3)του περί Δημοσίας Υπηρεσίας Νόμου 30 του 1990,χωρίςτηνπροηγούμενηπρότασητηςαρμόδιαςαρχής. ΣτησυνεδρίασητηςΕπιτροπήςημερομηνίας 13/8/1992προσήλθε ο ΓενικόςΔιευθυντήςτουΥπουργείουΕξωτερικών στηδιάθεσητου οποίουτέθηκανοι προσωπικοί φάκελοι καιοι φάκελοι τωνυπηρε35 σιακώνεκθέσεωντωνδυοπροαξίμωνυποψηφίων,αιτητήκαιενδια φερόμενου μέρους. Ο ΓενικόςΔιευθυντής,αφούοτ3στησεγιαπροα γωγήτοενδιαφερόμενο μέρος,αποχώρησεαπότησυνεδρίαση. Στησυνέχεια η Επιτροπή ασχολήθηκε μετηναξιολόγησηκαισύ40 γκριοητωνυποψηφίων. Εξέτασεταουσιώδηστοιχείααπότοφάκελοπλήρωσηςτηςθέσης και τουςπροσωπικούς φακέλουςτωνυποψηφίων,έλαβευπόψητις κρίσεις και τη σύστασητου Διευθυντή, καθώς και το περιεχόμενο 1427 Παπαδόπουλος, Δ. Κούταςν.Δημοκρατίας
(1994)τωνεμπι^ε™ικχύν/υπηρεσιακών εκθέσεων τωνυποψηφίωνστοσύ νολο τους και σημείωσε ενδεικτικά τις αξιολογήσεις στις εκθέσεις αυτέςκατάταπέντετελευταίαχρόνια. Έλαβε επίσης υπόψη τα προσόντα των υποψηφίων καθώς και 5 την αρχαιότητατους και έκρινε με βάσητακαθιερωμένακριτήρια στο σύνολοτους,αξία- προσόντα - αρχαιότητα,ότι τοενδιαφερό μενο μέρος Ανδρέας Βυρίδης,οοποίος είχεκαιτησύστασητουΓε νικούΔιευθυντή,υπερείχετουάλλουυποψηφίου,τονεπέλεξεωςτον πιοκατάλληλοκαιαποφάσισεναπροσφέρεισ' αυτόνπροαγωγήστη 10 θέσηαπό19/9/1991. Η Επιτροπήδεν παρέλειψε νασημειώσειότι επιλέγοντας τοεν διαφερόμενομέρος έλαβευπόψητηνυπεροχήτουαιτητήσεαρχαιό τητα. Εχονταςόμωςυπόψηότιοιδύουποψήφιοιήτανισάξιοι στις 15 εμπιστευτικές/υπηρεσιακές εκθέσειςτων τελευταίων ετών, τηνυπε ροχήτου ενδιαφερόμενου μέρους σε πείρασταθέματααρχείουκαι τη δήλωση του Γενικού Διευθυντή, ο οποίος είχε άμεσηγνώσητης προσφοράς των δύο υπαλλήλων, ότι το ενδιαφερόμενο μέρος θα ανταποκρινόταν πολύ καλύτερα στα καθήκοντα της θέσης, έκρινε 20 ότιτοενδιαφερόμενο μέροςυπερείχε. Αποτέλεσεβασικόεπιχείρηματουδικηγόρου τουαιτητήότι στο κριτήριο της αξίαςο αιτητήςυπερείχε λόγωτουότι προΐστατο του Κλάδου Επικοινωνιών και κατά συνέπεια αξιολογείτο για πλέον 25 υπεύθυνακαθήκοντααπόεκείνατουενδιαφερόμενου μέρους. Οι αρχέςπου διέπουν τοζήτημα,όπως διαμορφώθηκαναπότη νομολογία,καταρρίπτουντοπιοπάνωεπιχείρημα. 30 Σύμφωνα με το άρθρο 35
(3)του περί Δημοσίας Υπηρεσίας Νό μουτου 1990, "Οι διεκδικήσεις τωνυπαλλήλων γιαπροαγωγή απο φασίζονταιμεβάσητηναξία,ταπροσόντακαιτηναρχαιότητα". Κα τάσυνέπεια,οιδιεκδικήσειςγιαπροαγωγήυπαλλήλωνπουκατέχουν την ίδιαθέση γίνονται μεβάση ταθεσμοθετημένα κριτήριακαιδεν 35 μπορούν να μεταβάλλονται ανάλογαμετα ιδιαίτερακαθήκοντα τα οποίααυτοίεκτελούν. Η φύσητωνκαθηκόντωνδεναποτελεί νόμι μοκριτήριοεπιλογήςκαιουπάλληλοςστονοποίοανατέθηκανυπο δεέστεραήπεριορισμένα καθήκονταδενμπορείνατίθεταισεδυσμε νέστερηθέσηαπόεκείνονστονοποίοπαρασχέθηκεηευκαιρίαγιαευ- 40 ρύτερηανάπτυξητωνικανοτήτωντου.[Βλέπεσχετικά,loannides ν. R.
(1986)3 C.L.R. 1089, ΑνδρόνικοςΓεωργίουκ,ά. ν. Δημοκρατίας
(1990)3ΑΛΑ 4725,Αρονσιώτηςκ,ά.v.Ρ.Ι.Κ.
(1990)3ΑΛΑ 1984 καιΓεώργιοςΘωμάν. ΚεντρικήςΤράπεζαςΚύπρου(\99\)4 ΑΛΑ 1428 4Α.Α.Δ. Κούτας ν.Δημοκρατίας Παπαδόπουλος, Δ. 4188]. 5 10 Μέτρο κρίσης της αξίαςτων υποψηφίων είναι η επιτυχίαμετην οποίαασκούντακαθήκονταπουτουςανατίθενται,όπωςαυτήαντικατοπτρίζεται στις ετήσιες υπηρεσιακές τους εκθέσεις. [Βλέπε Papadopoulos v.R.
(1982)3 C.L.R. 1070,Evangelou v.R.
(1965)3 C.L.R. 292, R. v.Papaonisiforou
(1984)3C.L.R.370και Αντώνιος Χαραλαμπίδηςν. ΕΛ.Υ.
(1991)3Α Λ Α 414]. Στηνυπόεξέτασηπερίπτωσηοιεμπιστευτικές εκθέσεις αποκάλυ πταν ισότητατων δύουποψηφίωνστοκριτήριοτηςαξίας·εάν ήθελε δοθείκάποια ελαφράυπεροχή,αυτήθαευνοούσε τοενδιαφερόμενο μέρος Βυρίδηοοποίος στην εμπιστευτική τουέκθεσηγιατο 1978εί χε βαθμολογηθεί "Εξαίρετος" έναντι "Λίαν Καλός" τουαιτητή. 15 Ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Εξωτερικών σύστησεγια προαγωγήστην επίδικηθέσητοενδιαφερόμενο μέρος, αναφέροντας ότι, 20 25 30 35 40 "Και OLδύουποψήφιοι, Κούτας Λοΐζος και Βυρίδης Ανδρέ ας,δεν κατέχουντοπλεονέκτημα. Ταπροσόντα και των δύοεί ναι περίπου τα ίδια, ο Κούτας έχει το Full Technological Certificate απότοCity and Guilds of London Institute,οδε Βυρί δης έχει δίπλωμα τηςΝομικής τουΠανεπιστημίου Αθηνών. Ο Βυρίδης απότο 1962καιγια τα εννέα πρώταχρόνια τηςυπηρε σίαςτουεργαζότανσεγραφειακάκαθήκοντακαιέχειεμπειρίασε θέματα αρχείου. Απότην 1.6.71 τόσο ο Βυρίδης όσο καιο Κού τας απασχολούνται στην Τηλετυπική Υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών καιεκτελούν ταίδιακαθήκοντα. ΟΚούταςέχει αρχαιότηταστην προηγούμενη θέση,αλλά ο Βυρίδης έχει πιο εκτε ταμένηπείρα,συμπεριλαμβανομένης καιτηςπείραςστααρχεία. Λόγωτηςάμεσηςγνώσης πουέχειγιατηνπροσφοράτουςκαι λαμβάνοντας υπόψητην απόδοση,την επάρκειατους,τηνπείρα καιταλοιπά στοιχεία αξιολόγησης στο σύνολο τουςκρίνει ότιο •Βυρίδης θα ανταποκριθεί πολύ καλύτερα στα καθήκονταπου εξυπακούειηθέσητουΠρώτουΛειτουργού Αρχείων και Επικοι νωνιών καιτον συστήνει γιαπροαγωγή." Ησύσταση τουΔιευθυντή στην υπό εξέταση υπόθεση ήτανλε πτομερής,δεόντως αιτιολογημένη, ικανοποιούσε τιςαπαιτήσειςτου σχετικούάρθρουτουΝόμουκαικαθιστούσεευχερήτοδικαστικότης έλεγχο. 1429 Παπαδόπουλος, Δ. Κούταςν.Δημοκρατίας
(1994)Συγκρίνοντας τους δύουποψηφίους οΔιευθυντής ορθά κατέλη ξε ότι ταπροσόντα καιτων δύοήτανπερίπουτα ίδια,τοσυμπέρα σματου δεαυτόβρισκόταν σεπλήρη συμφωνία μετη νομολογιακή αρχή ότι ηκατοχήεπιπρόσθετων προσόντων μη απαιτουμένωναπό τα ΣχέδιαΥπηρεσίας αποτελεί παράγονταπεριθωριακής σημασίας 5 και οριακής μόνο βαρύτητας. [Βλέπεσχετικά, Stavrouv. R.
(1987)3 C.L.R.725, Leonidouv.R.
(1986)3CLR. 1918, Stephanou v. R.
(1986)3C.L.R. 779καιΑνδρέαςΔημοσθένουςκ,ά. ν.ΕΛ.Υ.
(1992)4 Α.ΑΑ 1720]. 10 Αντίθετα προς τονισχυρισμό του δικηγόρου του αιτητή,ότι η αναφοράτουΔιευθυντήσταγραφειακάκαθήκονταπουεκτελούσετο ενδιαφερόμενο μέρος απότο 1962μέχρι το 1971 συνιστούσεπλάνη περίταπράγματα,ηαναφοράαυτήυποστηρίζετοπλήρωςαπότοπε ριεχόμενο των φακέλων της διοίκησης που κατατέθηκανστο Δικά- 15 στήριο καιειδικότερα απότιςσελίδες 13-36 τουπροσωπικούφακέ λουκαιτιςσελίδες 1-6 του φακέλουτων εμπιστευτικών/υπηρεσια κών εκθέσεων τουενδιαφερόμενου μέρους. Στησύσταση τουοΔιευθυντής δενπαρέλειψε ν'αναφερθείστην 20 αρχαιότητατουαιτητή,πρόσθεσε όμωςότιτοενδιαφερόμενο μέρος, πουδιορίστηκε στηΔημόσια Υπηρεσία απότο 1962 καιγιαταπρώ ταεννέαχρόνιατηςυπηρεσίαςτουεκτελούσεγραφειακάκαθήκοντα, είχεπιοεκτεταμένηπείρασεθέματααρχείων,γεγονόςπουτονκαθι στούσεκαταλληλότερο γιαπροαγωγή. 25 Όπωςέχεικαθιερωθεί απότηνομολογία,πείρατηνοποίααποκτά υπάλληλος εργαζόμενος υπό συγκεκριμένη ιδιότητα αποτελεί παρά γονταοοποίος εμπίπτει στηναξίατου. [Βλέπε σχετικά,Piperiv.R.
(1984)3CLR. 1306,1310,Papamichaelv.R.
(1987)3C.L.R.1357,Ιω· 30 σήφ Ευαγγέλου ν.ΚεντρικήςΤράπεζας
(1989)3AAA 3051, ΜιχαλάκηςΡαφτόπουλοςv.ΕΑ.Υ.
(1993)4AAA 223καιΣπύροςΗλιάδηςκ,ά. ν.ΧρυσόστομουΧριστοφή(\99\) 3AAA 25]. Πέρααπόταθεσμοθετημένα κριτήρια,οΔιευθυντής βάσισετησυ- 35 στασή τουκαι στην προσωπική τουγνώσηγιατηνπροσφορά,από δοσηκαιυπηρεσιακήεπάρκειατωνδύουποψηφίων. Λόγωτηςγνώ σηςαυτήςοΔιευθυντής έκρινεπωςτοενδιαφερόμενο μέροςθααντα ποκρινόταν πολύ καλύτερα στα καθήκοντα που απαιτούσε η υπό πλήρωση θέση. Όπως,πολύ πρόσφατα,τονίστηκε στην απόφαση 40 ΜαρίαΜαραθεντην.Δημοκρατίας
(1993)4AAA 531, "Δεν πρέπει,νομίζω,ναπαροράταιτογεγονός πωςη αξιολό γηση των υποψηφίωνδενγίνεται μόνο,καισύμφωνα μεταστοι1430 4Α.Α.Δ. 5 Κούταςν.Δημοκρατίας Παπαδόπουλος, Δ. χεία των φακέλων καιτατυπικάπροσόντα καιτηναρχαιότητα τους, αλλά και βάσει της συνολικής επάρκειας και ικανότητας τουςνααποδώσουνστηνεπίδικηθέση. Είναιακριβώςγιατηνορ θήαξιολόγηση αυτής της συνολικής εικόνας που ο νόμος προβλέπει ειδικάγιασυστάσεις τουδιευθυντή." Έχειεπανειλημμένα νομολογηθεί πωςησύσταση του Διευθυντή αποτελείένααπότασημαντικότεραστοιχείακρίσεως γιατολόγοότι ο Διευθυντής βρίσκεται σε μοναδικήθέσηνα γνωρίζει τις ανάγκες 10 της υπηρεσίας και να εκτιμά τις ικανότητες των υποψηφίων προς εκτέλεση των καθηκόντων μιαςθέσης. Οι συστάσεις είναι έναανε ξάρτητοστοιχείο κρίσης, προσδιοριστικό καιεπαυξητικότηςαξίας τωνυποψηφίων,πουδεμπορείναπαραγνωρίζεταιαπότηνΕπιτρο πήχωρίς ειδικήαιτιολογία. [ΒλέπεΛ. v.Haris
(1985)3C.L.R. 106, 15 110-111,Papamichaelν.Λ.
(1987)3C.LR. 1357,Δημοκρατίαν.Παπάμιχαηλ
(1989)3AAA 823καιΑύωνακ,ά. ν.Δημοκρατίας
(1990)3AAA 2038]. Έχειεπίσης τονιστείπωςηαρχαιότηταδενείναιτοκαθοριστικό 20 κριτήριο για προαγωγήαλλά υπερισχύει μόνον όταν ταάλλα δύο κριτήριαείναικατάτομάλλονήήττονίσα. [ΒλέπεHadjisavvav.R.
(1982)3C.LR. 76,79,Tokkasν.«.
(1983)3C.L.R.361,Papaioannou v. R.
(1987)3 C.L.R. 1444, Ιωάννης Δουχαΐδης ν. Δημοκρατίας
(1993)4 AAA 2778,ΗλίαςΠούλλουκ,ά. ν. Δημοκρατίας
(1992)4 25 AAA. 1096 και Γεώργιος Δοϊζίδης κ,ά. ν.Δημοκρατίας
(1992)4 AAA 4742]. Ηδιαφοράτωνδύουποψηφίων σεαρχαιότητα, που αναμφισβή τητα ευνοούσετον αιτητή, υπήρχε μόνο σε προ-προηγούμενη θέση. 30 ΑμφότεροικατείχαντααπαιτούμενααπότοΣχέδιοΥπηρεσίας προ σόντα. Το ενδιαφερόμενο μέρος είχεδίπλωμα Νομικής, το οποίο όμωςδεναπαιτείτοαπότοΣχέδιοΥπηρεσίας. Σεαξία,μεβάση τις εμπιστευτικές εκθέσεις, αιτητής και ενδιαφερόμενος ήταν περίπου ίσοι,πληνόμωςοενδιαφερόμενος είχευπέρτουτη σύστασητουΔι35 ευθυντήη οποίαδημιούργησε τοστοιχείο τουκαταλληλότερου υπο ψηφίουγια προαγωγή. ΗΕπιτροπήκαταλήγονταςστηναπόφασητηςασχολήθηκε μετην αρχαιότητα του αιτητή και παρέθεσε όλα τα στοιχεία με βάση τα 40 οποίαεξάσκησε τηνκρίσητης. Ο αιτητήςαπέτυχενααποδείξει έκδηλη υπεροχήυπότην έννοια πουέχειαποδοθείστον όροστηνυπόθεσηHadjisavvav. R.
(1982)3 C.L.R. 76 και υιοθετηθεί από την Ολομέλεια στην υπόθεση 1431 Παπαδόπουλος, Δ. Κούταςν.Δημοκρατίας
(1994)Hadjiloannouv.R.
(1983)3C.L.R. 1041. Ηαπόφασητης Επιτροπήςήτανεύλογα επιτρεπτήκαιτοΔικα στήριο δεμπορείνατηνυποκαταστήσει μετηδικήτουκρίση. 5 Ηπροσφυγήαπορρίπτεταικαιηεπίδικηαπόφασηεπικυρώνεται. Δεν εκδίδεταιδιάταγμαωςπροςταέξοδα. Η προσφυγή απορρίπτεται χωρίς έξοδα. 1432