4 Α.ΑΛ. 14Σεπτεμβρίου,19*4 [ΝΙΚΗΤΑΣ,Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣΧ" ΓΙΑΝΝΗΣ, Αιτητής, ν. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΜΠΟΡΙΟΥ &ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΚΑΙΑΛΛΟΥ, Καθ'ωνηαίτηση. (ΥπόθεσηΑρ. 330/93) Ερμηνεία — ΚανονισμοίΑμυνας —Προέλευση—Διατήρηση της ισχύος τουςβάσει τονΑρθρον 6τονπερί Προμηθειώνκαι Υπηρεσιών(Συνέ χιση ΜεταβατικώνΕξουσιών) ΝόμουΚεφ. 175Α και τον Άρθρον 188 τον Συντάγματος—Πεδίο Εφαρμογής. 5 10 15 Προσφυγήβάσει τονΆρθρον 146τουΣυντάγματος— Αντικείμενο — Οι κανονιστικέςδιοικητικέςπράξειςδενελέγχονται μεπροσφυγή—Διά κρισημεταξύκανονιστικώνκαιμηπράξεων—Θεωρία καιΝομολογία — ΗΚΛ.Π. 13/93 (τοπερί Προμηθειώνκαι Υπηρεσιών(ΩράριοΑειτονργίαςΠρατηρίωνΠετρελαιοειδών)Διάταγματον 1993)κρίθηκεως κανονιστικούπεριεχομένον—Η προσφυγήαπορρίφθηκε. ΣυνταγματικόΔίκαιο—Αρχή τηςισότητας—Άρθρο 28τουΣυντάγμα τος — ΗΚ.Δ.Π. 13/93που καθόρισεωράριολειτουργίας σταπρατήριαπετρελαιοειδώνεπιτρέπονταςκαι τηνλειτονργίαχρηματοδεκτών δενπάσχει αντισυνταγματικότητας. 20 Οαίτητής,πρατηριούχοςπετρελαιοειδών,προσέβαλετοπερίΠρο μηθειώνκαιΥπηρεσιών(ΩράριοΛειτουργίαςΠρατηρίωνΠετρελαιοειδών)Διάταγματου 1993(ΚΑΠ. 13/93). Τοπρώτοζήτημαπουεξέτασε τοΔικαστήριοήταναυτότηςφύσηςτηςπροσβαλλόμενηςπράξηςπουθα καθόριζεκαιτοπρωταρχικόζήτηματηςδικαιοδοσίαςτουΔικαστηρίου. 25 ότι: ΤοΑνώτατοΔικαστήριο,απορρίπτονταςτηνπροσφυγή,αποφάσισε 1831 Χ'Τιάννης ν.Υπ. Εμπορίου& Βιομ. κ.ά.
(1994)- Ηνομολογία είναι στερεά προσηλωμένηστη αρχήπουεγκαινία σε μετηνΠαπαφιλίππον ν.Δημοκρατίαςότι οι διοικητικές πρά ξεις που θέτουν γενικούς και αφηρημένους κανόνες δικαίουδεν υπόκεινται σε εξωτερικό έλεγχονομιμότητας,πουτοΑρθρο 146 του συντάγματος επιφυλάσσει μόνο για τις ατομικές πράξεις ή 5 ακόμη τις γενικές ατομικές πράξεις. Στην υπόθεση ΠΑ.ΣΥΛ.Υ. χ.ά. ν.Δημοκρατίαςεπισημάνθηκε ηδιαφοράμετηνελληνικήδι οικητική δικαιοσύνη ότι δηλαδή δεν αρκεί για την ταξινόμηση πράξηςσανκανονιστικής ναπροέρχεται απότηδιοίκηση. Σημα σία έχει η αληθινή φύση της πράξης.Όπως δέχθηκε η Παπαφι- 10 λίππον,τοαποφασιστικόκριτήριοδενείναιηονοματοδοσίαπου χρησιμοποιείται αλλάτοουσιαστικό περιεχόμενο τηςπράξης. Τοθέματηςδιάκρισης τωνδύοεννοιών απέκτησεπάλινεπικαιρό τηταστηνυπόθεσηΣτέλλαθεονδονλίδον&'Αλλοιν.Δημοκρατίας 15 ηοποίααφορούσε τις εκπαιδευτικές περιφέρειες που δημιούργησε το Αρθρο 3 του Περί Ειδικεύσεως Συμπληρωματικής Πιστώσεως (αρ. 1)Νόμου(Ν.5/63) καιπουεκδικάστηκεαπότηνΟλομέλεια.Η υπόθεση Hannibal Francis and Others v.TheAttorney General δενάλλαξετηνπορείατηςνομολογίας. 20
- ΤοεπίδικοΔιάταγμαδενμπορείναθεωρηθείατομικήπράξη. Είναι πράξηκανονιστικήγιατίδιαμορφώνει μεαφηρημένουςκανόνεςδι καίουένασημαντικό ζήτημακαθορίζονταςόρους λειτουργίας των επιχειρήσεων πουείναιτοαντικείμενο της. Επομένωςηπροσφυγή 25 προσβάλλει κανονιστικήπράξηκαισαντέτοιαείναιαπαράδεκτη.
- Στηγραπτήαγόρευσητουοαιτητήςεγείρεικαιθέμααντισυνταγμα τικότητας του Διατάγματοςγια το λόγοότι παραβιάστηκεηαρχή τηςισότητας. Ο ισχυρισμόςείναιότιοιπρόνοιες τουδιατάγματος 30 δημιουργούν δυσμενήδιάκρισησεβάση πρατηριούχων,όπωςοαιτητής,πουδενέχουν εγκαταστήσει χρηματοδέκτεςστους σταθμούς τους,περιορίζονταςτις ώρεςλειτουργίας τους,ενώστηνπερίπτω σησταθμών με χρηματοδέκτες υπάρχει ηδυνατότητα εκμετάλλευ σηςτουςνυχθημερόν. 35 Η αρχήτης ισότητας,πουδιασφαλίζειτοΑρθρο28τουσυντάγμα τος,επιβάλλειστονομοθέτητηνομοιόμορφημεταχείρισητωνόμοι ωνσχέσεωνήκαταστάσεων. Είναιακόμηαπαραίτητοηκανονιστι κήρύθμιση που επιλέγει ο νομοθέτης ναστηρίζεται σε γενικά και 40 αντικειμενικάκριτήρια Στην προκείμενη περίπτωση τοδιαφορετικόωράριο δεν αποτελεί άνισημεταχείρισηδιότιστηρίζεται σεαντικειμενικόκριτήριοδηλα1832 4ΑΛΛ. Χ'Τιάννης ν. Υπ. Εμπορίου& Βιομ. κ.ά. δήτηνύπαρξηήμηχρηματοδεκτών.Περαιτέρω,υπαγορεύτηκεαπό λόγουςγενικότερουσυμφέροντος για ικανοποίηση του αιτήματος τηςίδιαςτηςεπαγγελματικής οργάνωσηςτωνπρατηριούχων. 5 10
- Είναιφανερόπωςαπότον ορισμόστο Αρθρο2του Διατάγματος τουόρου"ΚανονισμόςΑμυνας"της23/2/46ότιδενπροκύπτειοπε ριορισμόςπερίσυνθηκώνέκαστηςανάγκηςπουβλέπουνοιδικηγό ροι τουαιτητή.Ούτευπάρχειάλληπρόνοιαείτεστο Νόμοείτεστα Διατάγματαπουναπεριορίζειτο μέτροκατάτοντρόποπουεισηγούνται.Οι Καν.3και61ισχύουνμέχριτώραεξαιτίαςτωνδιατά ξεωντουΑρθρου6τουΠερί Προμηθειών καιΥπηρεσιών (Συνέχι σηΜεταβατικών Εξουσιών)Νόμου, Κεφ. 175Α. Ηπροσφυγήαπορρίπτεταιχωρίςέξοδα. 15 Αναφερόμενες υποθέσεις: Irfan a.o. v.Republic3R.S.C.C. 39, 20 VassilikoCement WorksLtdv. Republic
(1983)3C.LR. 719, Papaphilippou v.Republic IR.S.C.C62, 25 PankypriosSyntedmiaDimosion Ypallilona.o. v.Republic
(1978)3C.L.R. 27, Francisa.o. v. Attorney-General
(1971)3CLR. 134, Θεοδονλίδονκ.ά. v.Δημοκρατίας
(1989)3ΑΛΛ. 2605, 30 Σεργίδηςν.Δημοκρατίας
(1991)1 ΑΛΛ. 119. Προσφυγή. 35 Προσφυγή εναντίον κανονιστικού διατάγματος ημερομηνίας 29/1/93,το οποίο εξέδωσε ο Υπουργός Εμπορίου και Βιομηχανίας και το οποίο καθορίζει το ωράριο Λειτουργίας Πρατηρίων Πετρε λαιοειδών. 40 Λ. Παπαχαοολάμπους, γ\α τον Αιτητή. Ε. Ζαχαριάδου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ' ων η αίτηση. Cur. adv. vult. 1833 Χ'Τιάννηςν.Υπ. Εμπορίου&Βιομ.κ.ά.
(1994)ΝΙΚΗΤΑΣ,Δ.: Οαιτητής,πουδιατηρεί πρατήριοπώλησηςπε τρελαιοειδών στοΑκάκι, προσβάλλει τηνομιμότητα κανονιστικού διατάγματοςημερ.29/1/93,τοοποίοεξέδωσεοΥπουργόςΕμπορίου καιΒιομηχανίας.ΠρόκειταιγιατοπερίΠρομηθειώνκαιΥπηρεσιών (Ωράριο Λειτουργίας Πρατηρίων Πετρελαιοειδών) Διάταγμα του 1993,πουδημοσιεύθηκεωςΚ.Δ.Π. 13/93,ΠαράρτημαΤρίτοτηςΕπί σημης ΕφημερίδαςτηςΔημοκρατίαςαρ.2771 της 30/1/
- 5 Τοδιάταγμαεκδόθηκε,όπωςρητάμνημονεύεταισεαυτό,απότον Υπουργόωςαρμόδιααρχήδιορισμένη,σύ|ιφωναμετονΚανονισμό 10 Αμυνας3,απότοΥπουργικό Συμβούλιοκαικατάτηνενάσκησητων εξουσιών πουτουχορηγούνταιαπότον Κανονισμό Αμυνας
- Ας σημειωθεί ότιοιΚανονισμοί Αμυναςθεσπίστηκαντο 1946 (επίσημη εφημερίδααρ.3230της23/2/1946, ΠαράρτημαΤρίτο, Γνωστοποίηση αρ. 64) με βάση καιπλαίσιο το βρεττανικό νόμο του 1945 [(The 15 Supplies&Services(Transitional Powers)Act 1945)],πουεπεκτάθηκε και στην Κύπρο με βασιλικό διάταγμα εν Συμβουλίω (Order-inCouncil). Εντούτοιςεξακολούθησαν ισχύοντες καιμετάτηνανεξαρ τησίαδυνάμειτωνδιατάξεωντουάρθρου6
(3)τουπερίΠρομηθειών και Υπηρεσιών (Συνέχιση Μεταβατικών Εξουσιών) Νόμου Κεφ. 20 175Α της7/11/
- Η νομοθεσίααυτήεπέζησεεξαιτίαςτουάρθρου 188 του Συντάγματος,τοοποίο διασφάλισε τησυνέχισητουπροϋ πάρχοντοςνομικούσυστήματος. ΜεβάσητηνίδιααρχήδιασώθηκεηισχύςκαιτωνπαραπάνωΚα- 25 νονισμών Αμυνας όπως καιτωνDefence (Importation of Goods) Regulations
- Γιαανάλυσητουθέματοςπαραπέμπω στηνυπό θεση Hussein Irfan and Others v. The Republic of Cyprus 3 R.S.C.C.39και VassiiikoCement WorksLtd. v.Republic
(1983)3 C.L.R.719,πουαφορούσετους ενλόγωκανονισμούς. 30 Το άρθρο3του επίδικουδιατάγματοςκηρύσσει το ωράριολει τουργίαςτωνπρατηρίωνυγρώνκαυσίμωνελεγχόμενο. Τοάρθρο4 καθορίζειλεπτομερειακάτοωράριολειτουργίας τους.Κανέναπρα τήριοδενμπορείναείναιανοικτόσεημέρεςκαιώρεςάλλεςαπ' εκεί- 35 νες που έχουν καθορισθεί. Τοάρθρο5 επιβάλλει υποχρέωσηστα πρατήριαπουδιαθέτουνχρηματοδέκτεςνατουςθέτουνσε λειτουρ γία και ότανκλείνουν ταυποστατικάτους "λόγωτήρησης είτετου καθορισμένου ωραρίου,είτετωνημιαργιώνκαιαργιών". 40 Είναιηπρωταρχικήθέσητωνκαθώνηαίτηση,πουεκφράστηκεμε τημορφήπροδικαστικήςένστασης,ότιτοπαραπάνωδιάταγμαδενεί ναιατομικούχαρακτήρααλλάκανονιστικούπεριεχομένου. Θεσπίζει κανόνεςδικαίουπουδιακρίνονταιγιατηγενικότητατους. Έτσι,σύμ1834 4 ΑΛΛ. Χ'Τιάννηςν. Υπ. Εμπορίου& Βιομ.κ.ό. Νικήτας, Δ. φωναμεόσαανέπτυξεηνομολογία μαςγύρωαπότοθέμααυτό,που διαφέρουναπότακρατούνταστοελληνικόδιοικητικόδίκαιον,οαιτητήςδενομιμοποιείται στην άσκησηαίτησης ακυρώσεως. Η πρό τασηυποστηρίχθηκε μεαναφορέςστις υποθέσεις Papaphilippou ν. 5 Republic 1 R.S.C.C.62καιΠαγχνπριοςΣυντεχνίαΑημοσίων Υπαλ λήλων&Άλλοι ν.Δημοκρατίας09Ί&) 3Α.Α.Δ.27. Οιδικηγόροιτουαιτητήυπέβαλανότι έχουμε εδώατομική πρά ξη. Αλλάκαιανακόμηηπράξη ανήκει στην άλλη κατηγορίαείναι 10 δυνατήηπροσβολή τηςγιατί θίγει ταοικονομικά συμφέροντα του αιτητή. Η περίπτωση παραλληλίστηκε με την υπόθεση Hannibal Francisand Othersv. The AttorneyGeneral
(1971)3C.L.R. 134, απότηνοποίααντλήθηκευποστήριξηόπωςκαιαπόαριθμό αποφά σεωντουΣυμβουλ,ίουτης Επικρατείας. 15 Ομολογουμένως η νομολογία μας είναι στερρά προσηλωμένη στηναρχήπουεγκαινίασεμετηνΠαπαφιλίππον,ανωτέρω,ότιοιδι οικητικέςπράξειςπουθέτουνγενικούςκαιαφηρημένουςκανόνεςδι καίουδενυπόκεινταισε εξωτερικό έλεγχονομιμότητας,πουτο άρ20 θρο 146 τουσυντάγματος επιφυλάσσει μόνο για τις ατομικές πρά ξειςήακόμη τιςγενικές ατομικέςπράξεις. Δεν είναιτουπαρόντος να προβούμε-σε λεπτολόγους διακρίσεις. Αναφέρω μόνο ότι στην υπόθεσηΠΑΧΥΛ.Υ.,ανωτέρω,επισημάνθηκεη διαφοράμετηνελ ληνικήδιοικητικήδικαιοσύνηότι δηλαδή δεναρκείγι*χτηνταξινό25 μησηπράξηςσανκανονιστικής ναπροέρχεταιαπότηδιοίκηση. Ση μασίαέχειηαληθινήφύσητης πράξης. Όπωςδέχθηκε η Παπαφιλίππον, το αποφασιστικό κριτήριο δεν είναι η ονοματοδοσία που χρησιμοποιείται αλλάτοουσιαστικόπεριεχόμενο τηςπράξης. 30 Τοθέματηςδιάκρισηςτων δύοεννοιών απέκτησεπάλινεπικαι ρότητα στην υπόθεση Στέλλαθεοδονλίδον καιΑλλοιν. Λημοχρατίας
(1989)3ΑΛΑ 2605,ηοποίααφορούσετιςεκπαιδευτικέςπερι φέρειεςπουδημιούργησετοαρθρ.3τουν.5/63καιπουεκδικάστηκε από την Ολομέλεια. Επισημαίνοντας τηνορολογική περιπλοκήτο 35 δικαστήριοείπε: 40 'Το κριτήριο της διαφοράςμεταξύτων δύοαυτώνκατηγοριών πράξεωνδενείναιτυπικόαλλάουσιαστικό.Ωστόσοδενείναιπά ντοτε εύκοληηδιάκριση στην πράξη. Οι θεωρίες πουκατάκαιρους διατυπώθηκαν δυσχεραίνουν την ενιαία προσέγγιση. ΣύμφωναμετοΣτασινόπουλοηκανονιστικήπράξη θέτεικανό να δικαίουκαιξεχωρίζει απότηνάλλη κατηγορίαμετηγενικό τητα της. Στηνπερίπτωση όμως γενικής ατομικήςπράξης,που 1835 Νικήτας,Δ. Χ'Τιάννηςν. Υπ. Εμπορίου&Βιομ.κ.ό.
(1994)έχουμεπολλέςπράξειςσε μία,τοδιακριτικόγνώρισμα πουδια φοροποιείτηνκανονιστική απότηνδιοικητικήπράξηείναιη εν νοιολογικήκαιαφηρημένηγενικότητακαιόχιη τυχαίαγενικότη ταήποσοτικήδιαφορά Οι διαπιστώσεις του Στασινόπουλου συμπίπτουν με τις αρχές πουεπικράτησανστηνΚύπρο." Είναιπιστεύωχρήσιμηκαιηπαραπομπήστοάρθροτου Γεωργί ουΔεληγιάννη "Ο δικαστικόςέλεγχοςτωνκανονιστικών πράξεων" 10 Τόμος Τιμητικός του Συμβουλίου της Επικρατείας 1929-1979,σελ. 588: "Ηκανονιστικήρύθμισιενδιαφέρειόλουςόσουςανήκουνστοθε σμόαυτό. Διακρίνεταιδεαπότηνατομικήρύθμισι, απ'τογεγο- 15 νός ότι αυτήείναι συνυφασμένη μετους συγκεκριμένουςφορείς τηςενώηκανονιστικήείναιάσχετηκαιανεπηρέαστηαπόταπρό σωπαπουσεδεδομένηστιγμήυπάγονταιστηρύθμισιτης. Η κα νονιστική δημιουργεί, μεταβάλλει ή καταργεί ένα θεσμό ενώ η ατομικήτον απονέμει σ' ένα πρόσωπο ήτον αφαιρείαπ'αυτό. 20 Απότηνθεσμοθετικήαυτήφύσιτηςκανονιστικήςπράξεωςσυνά γεταιότι βασικότηςστοιχείοείναι οδημιουργικόςτηςχαρακτή ρας,πουεκδηλώνεται μετηνσυμβολήτηςστηδιαμόρφωσινέων στοιχείωνδικαίουκαθοριστικώντηςφύσεωςδεδομένουθεσμού." 25 Ηυπόθεση HannibalFrancis, δεν άλλαξε την πορείατηςνομο λογίας. Ηπερίστασηπου μπορεί να θεωρηθεί καθοριστικάδιαφο ρετικήείναιτοεύρηματουδικαστηρίουστηνπερίπτωσηεκείνηότιη γνωστοποίηση που εκδίδεται σύμφωνα μετο άρθρο 14
(1)τουπερί Ρυθμίσεων ΟδώνκαιΟικοδομώνΝόμου,Κεφ. 96,αποτελεί άσκηση 30 εκτελεστικήςήδιοικητικήςλειτουργίαςκαιδενπρόκειταιγιαπράξη μενομοθετικό περιεχόμενο. Ύστερα απ' αυτά που προεκτέθηκαν καταλήγω ότι το επίδικο διάταγμαδεν μπορείναθεωρηθεί ατομική πράξη. Είναιπράξηκα- 35 νονιστικήγιατίδιαμορφώνει μεαφηρημένουςκανόνες δικαίουένα σημαντικόζήτημακαθορίζονταςόρουςλειτουργίας των επιχειρήσε ων πουείναι τοαντικείμενο της. Επομένως ηπροσφυγήπροσβάλ λει κανονιστικήπράξηκαισαντέτοιαείναιαπαράδεκτη. 40 Αν κατανόησασωστάτη γραπτήαγόρευσητουαιτητήεγείρεικαι θέμα αντισυνταγματικότηταςτου διατάγματοςγια το λόγοότιπα ραβιάστηκεηαρχήτης ισότητας. Οισχυρισμόςείναιότιοιπρόνοι εςτουδιατάγματος,πουσυνόψισα πιοπάνω,δημιουργούνδυσμενή 1836 4 ΑΛΛ. Χ'Τιόννηςν. Υπ. Εμπορίου& Βιομ.κ.ά. Νικήτας,Δ. διάκριση σε βάση πρατηριούχων,όπως ο αιτητής,που δεν έχουν εγκαταστήσει χρηματοδέκτες στους σταθμούς τους, περιορίζοντας τιςώρεςλειτουργίαςτους-ενώστηνπερίπτωσησταθμώνμε χρημα τοδέκτεςυπάρχειη δυνατότηταεκμετάλλευσης τουςνυχθημερόν. 5 Ηαρχήτης ισότητας,πουδιασφαλίζειτοάρθρο28 τουσυντάγ ματος, επιβάλλει στο νομοθέτη την ομοιόμορφη μεταχείριση των όμοιων σχέσεων ή καταστάσεων. Είναιακόμη απαραίτητοη κανο νιστική ρύθμισηπου επιλέγει ο νομοθέτης ναστηρίζεται σεγενικά 10 καιαντικειμενικάκριτήρια. ΈχειλεχθείστηνυπόθεσηΛνδρέαςΣεργίδηςν.άημοκ0ατίας(\99\) 1 Α.Α.Δ.119: 15 'Τοάρθρο28έχειωςλόγοτηνουσιαστικήσεαντίθεσημετηφαι νομενικήισότητα. Ηδυναμικήτηςαρχήςτηςισότηταςεπιβάλλει τηνανίχνευσητης φύσηςτων υποκειμένων ήτωναντικειμένων τουδικαίουώστενααποδίδονταιταίσασταόμοιακαιτοναπο κλεισμότηςταυτότηταςτωνανόμοιων." Στηνπροκείμενηπερίπτωσητοδιαφορετικόωράριοδεναποτελεί 20 άνισημεταχείρισηδιότιστηρίζεταισεαντικειμενικόκριτήριο δηλα δήτηνύπαρξηήμηχρηματοοεκτών.Περαιτέρω,υπαγορεύθηκεαπό λόγους γενικότερου συμφέροντος για ικανοποίηση τουαιτήματος τηςίδιαςτηςεπαγγελματικήςοργάνωσηςτωνπρατηριούχωνπουσε σχετικήεπιστολήτηςστοΥπουργείο αναφέρειμεταξύάλλωνότι: 25 "Οι πρατηριούχοιπετρελαιοειδών από τονκαιρόπουέχετε κα ταργήσειτοωράριοτωνπρατηρίωνυποφέρουνδιότιεξαναγκά ζονται απότις εταιρείες των πετρελαιοειδών να εργάζονται24 ώρεςτο24ωροεπίκαθημερινήςβάσηςκαιειδικότερασταπρατή30 ριαόπουδενέχουντοποθετηθείχρηματοδέκτες." Ηκανονιστικήαυτήρύθμισηδενπάσχειαπό αντισυνταγματικό τητα. 35 Απομένει ένατελευταίο επιχείρημα ότι ο Καν.61 δεντυγχάνει εφαρμογής σε καιρούς ειρήνης, αλλά μόνο σε συνθήκες έκτακτης ανάγκης. Ηερμηνεία αυτήσυνάγεται, κατάτην εισήγηση, από τον ορισμότουόρου"ΚανονισμόςΑμυνας"στοάρθρο2τουδιατάγμα τοςτης23/2/46. Πρέπεινατονέχουμευπόψη: 40 "Defence Regulation" means aRegulation madeby the Governor under the Emergency Powers (Defence) Acts, 1939 and 1940, as extended to the Colony by the Emergency Powers (Colonial Defence) OrderinCouncil, 1939,theEmergency Powers(Colonial 1837 Νικήτας,Δ. Χ'Τιάννηςν.Υπ. Εμπορίον &Βιομ.κ.ά.
(1994)Defence) (Amendment)OrderinCouncil,1940,andthe Emergency Powers(Colonial Defence) (Amendment)OrderinCouncil,1942;" Είναιφανερόπωςαπότονορισμόδενπροκύπτειοπεριορισμός πουβλέπουνοι δικηγόροιτουαιτητή. Ούτευπάρχειάλληπρόνοια είτεστονόμοείτεσταδιατάγματαπουναπεριορίζειτομέτρο κατά τοντρόποπουεισηγούνται. ΌπωςεπεξηγήθηκεστηναρχήοιΚαν. 3 και61ισχύουνμέχριτώραεξαιτίαςτωνδιατάξεωντουάρθρου6του Κεφ. 175Α. 5 10 Γιατουςπαραπάνωλόγουςηπροσφυγή απορρίπτεταιχωρίςέξοδα. Η προσφυγή απορρίπτεται χωρίς έξοδα. 1838