(1994)25 Φεβρουαρίου, 1994 [ΠΟΓΙΑΤΖΗΣ,Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ, Αιτητής, ν. ΑΡΧΗΣΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΥΠΡΟΥ, Καθ' ων ηαίτηση. (Υπόθεση Αρ. 169/92) Ποοσφυγηβάσει τονΑρθρου 146τουΣυντάγματος—Προθεσμία — Εν αμφιβολία υπέρ τουαιτητή, τοζήτηματουεμπροθέσμου. Κανονιστικές Διοικητικές Πράξεις— Ακύρωση Κανονισμούχωρείμό νον επί νπερβάσεωςεξονσιοδοτήσεωςΝόμου(ultra vires) ήεπίκηρν- 5 ξεώςτον ωςαντισυνταγματικού. Συνταγματικό Δίκαιο — Αντισυνταγματικότητα Νόμου — Σχετικοί ισχυρισμοί εξετάζονται καιαποφασίζονται, μόνονπρος επίλυση της συγκεκριμένηςακυρωτικήςδιαφοράς. 10 Προσφυγή βάσει τουΆρθρου 146 τον Συντάγματος — Λόγοςακυρώσε ως—Αντιφατικοί λόγοι ακυρώσεως— Οαιτητήςδενμπορεί ταυτό χρονα ναεπιδοκιμάζει και να αποδοκιμάζει. 15 Οργανισμοί Δημοσίου Δικαίου — Αρχή Τηλεπικοινωνιών Κύπρου — . Υπάλληλοι — Προαγωγές—Προσόντα — Προσόντα σχετικάμε τα καθήκοντατηςθέσηςαποτελούνστοιχείοπου συνεκτιμάταιστηνκρί σηπερί καταλληλότητας νποψηφίον. 20 Οργανισμοί Δημοσίου Δικαίου — Αρχή Τηλεπικοινωνιών Κύπρου — Υπάλληλοι — Προαγωγές— Οι περί Προσωπικού τηςΑ.ΤΗ.Κ. Γε νικοί Κανονισμοί του 1982 έως 1990— Καν54
(2)σε αντιδιαστολή προς τονΚαν. 10
(7)— Σκοπόςκαικριτήριαπροαγωγήςαντίστοιχα. 25 ΜετηνπροσφυγήπροσβλήθηκεηαπόφασητηςΑρχήςΤηλεπικοι νωνιώνΚύπρουμετηνοποίαπροάχθηκανστηθέσηΥποτομεαρχη(Τε- 430 4Λ.Α.Λ. Αποστόλουν. Α.ΤΗ.Κ. χνικού Προσωπικού),αντίτουαιτητή,ταενδιαφερόμεναμέρη. ΤοΑνώτατο Δικαστήριο,απορρίπτονταςτηνπροσφυγή,αποφάσι σεότι: 5 10 15 20 25 30 35 40
- ΣτηναπουσίαισχυρισμούαπότηνΑρχήότιηπροσφυγήείναιεκ πρόθεσμηήοποιασδήποτεένδειξης,ωςπροςτονχρόνοπουο αιτητής έλαβε γνώσητης επίδικης απόφασης,κρίνεται ότι ηπρο σφυγή δεν είναι εκπρόθεσμη, παρόλο που καταχωρήθηκε στις 20/2/1992, δηλαδή79 μέρεςμετάτις3/12/
- ΗπρόνοιατουΚανονισμού54τωνΠερίΠροσωπικούτηςΑρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρου Γενικών Κανονισμών του 1982-1990 στοσύνολοτηςδενείναιπαράλογηή αυθαίρετη,ήαντίθετηπρος τους κανόνες της χρηστής διοίκησης. Η πρόνοια του Κανονι σμού54ευνοείτοναιτητήκαιτουςυποψηφίουςπουδενπληρούν τον Κανονισμό 8
(1)Β(α). Όπωςκαιναέχουν,όμως,ταπράγμα τα,ηεπίδικηπρόνοια δεν μπορεί νακηρυχθεί άκυρη,ακόμα και στην περίπτωση που θαμπορούσε εύλογα ναχαρακτηριστεί ως παράλογηήαντίθετηπροςτους κανόνες της χρηστής διοίκησης. Μπορεί νακηρυχθεί άκυρημόνο ανκριθεί ultraviresτουΝόμου δυνάμειτουοποίουθεσπίστηκε ήανκριθεί ότι έρχεταισεαντίθε ση μεοποιαδήποτεπρόνοιατου Συντάγματος. Οισχυρισμός ότι ηπρόνοιατουΚανονισμού 54
(2)παραβιάζειτηναρχή της ισότητας όπως αυτήπροσδιορίζεται στο Αρθρο 28 του Συντάγματος απορρίπτεταιωςαβάσιμος.
- Η συνταγματικότητα Νόμου ή Κανονισμού αποφασίζεται μόνο όταντούτοκαθίσταταιαπαραίτητογιατηνεπίλυσητηςδιαφοράς πουαποτελεί τοαντικείμενο τηςπροσφυγής.
- Στην παρούσα υπόθεση ο αιτητής,αφενός,παραπονείται,με το πρώτονομικό σημείοστο οποίοβασίζει τηνπροσφυγήτου, ότιη Αρχήδεν έλαβε υπόψη,ως όφειλε, τηνπρόνοιατου Κανονισμού 54
(2)και,αφετέρου,ισχυρίζεται,μετοδεύτερονομικόσημείοστο οποίοβασίζει τηνπροσφυγήτου,ότιη πρόνοιατου Κανονισμού 54
(2)είναιαντισυνταγματική. Όπωςλέχθηκεστηνυπόθεση Σαβ βίδης ν.Δημοκρατίαςο αιτητής δεν μπορεί ταυτόχρονα να επι δοκιμάζεικαινααποδοκιμάζει(approbateand reprobate). 5. Ταπροσόντακάθευποψηφίουπουείναισχετικάμετακαθήκοντα τηςθέσηςπουδιεκδικεί,συνιστούν ένααπόταστοιχεία που συν θέτουν την ουσιαστική καταλληλότητα του, να εκτελέσει με επιτυχία τακαθήκοντατης εν λόγω θέσης. 431 Αποστόλου v.A.TH.K.
(1994)6. ΣκοπόςτουΚανονισμού54
(2)δενήτανναπροσδιορίσει μεοποι ονδήποτε τρόπο το περιεχόμενο της πρόνοιας του Κανονισμού 10
(7). Αποκλειστικός σκοπόςτουΚανονισμού 54
(2)ήτανναεπι τρέψει τηνανέλιξη,σεπεριορισμένο όμωςαριθμό,στουςβαθμούς τηςΑρχής, μέχρι καιεκείνο τουΤομεαρχη, υπαλλήλων οιοποίοι, 5 όπως ο παρώναιτητήςδεν έχουν ταελάχιστα ακαδημαϊκάπρο σόντα που απαιτούνταιγια τους εν λόγω βαθμούς, με βάσητα κριτήρια του Κανονισμού 10
(7)στο σύνολο τους. Στακριτήρια αυτά δεν περιλαμβάνεται ηαρχαιότητατην οποίαεπικαλείται ο αιτητής, ηοποία,απόμόνη της δεν συνιστά στοιχείο ενδεικτικό 10 της"ενγένειουσιαστικήςκαταλληλότητας"τωνυποψηφίων,μέσα στην έννοια του Κανονισμού 10
(7). 7. Από τοπεριεχόμενο τωνφακέλωνδεν προκύπτει οτιδήποτεπου ναδικαιολογεί τηνακύρωσηαπότοΔικαστήριοτηςπροσβαλλό- 15 μενης πράξηςγιατο λόγοότι αυτήείναιπροϊόν πλάνης της Αρ χήςωςπροςταουσιώδηγεγονότα. Θαπρέπειεπίσης νασημειω θεί ότι οαιτητήςδεν ισχυρίστηκε έκδηληυπεροχή. Ηπροσφυγή απορρίπτεταιχωρίςέξοδα. 20 Αναφερόμενες υποθέσεις: Boardfor Registration of ArchitectsandCivilEngineers v. Kyriakides,
(1966)3 C.L.R. 640, 25 Σαββίδης v.Δημοκρατίας
(1993)3Α.Α.Δ. 249, Tyllirides v.CY.T.A.
(1987)3 C.L.R. 2071, 30 Σαρίκαςκ.ά.v.A.TH.K.
(1993)4A.AA. 1128, Κυπριανού κ.ά.v.A.TH.K.
(1993)4Α.ΑΛ. 578, Κωστήκ.ά.v. Α.TH.K.
(1994)4ΑΛΛ.
- 35 Προσφυγή. Προσφυγή εναντίον της απόφασηςτηςΑρχής μετην οποίαπρο άχθηκαν στη θΓσηΥποτομεαρχη (Τεχνικού Προσωπικού),αντί του 40 Αιτητή, τα ενδιαφερόμενα μέρη. XQ. Πονργονρίδης,'-yia τον Αιτητή. 432 4 Α.Α.Δ. Αποστόλου v. A.TH.K. Κ. Χ" Ιωάννου,γιατους Καθ'ωνη αίτηση. Cur. adv. wit. 5 ΠΟΓΙΑΤΖΗΣ,Δ.: Μετηνπροσφυγήαυτήπροσβάλλεταιηαπό φασητηςΑρχήςΤηλεπικοινωνιών Κύπρου(εφεξήςη"Αρχή"),ημερομηνίας 12/12/1991,μετηνοποίαπροάχθηκανστηθέσηΥποτομε αρχη (Τεχνικού Προσωπικού),αντί του Αιτητή, τα ακόλουθαΕν διαφερόμεναΜέρη:1)ΑλκήςΧριστοφή,2)ΑριστοςΡιρής,3)Γιώρ10 γος Μιχαηλίδης, 4) Ιωάννης Κουλίας, 5) Λοΐζος Κυπριανού, 6) ΜάριοςΚαρλεττίδης,7)ΜιχάληςΑχιλλέως,8)Χριστόφορος Γιαννακού,9)ΧρύσηςΦοινιώτης. Ταγεγονότα είναι σεσυντομία ταεξής: 15 Στις 3/10/1991η Αρχήαποφάσισενα πληρώσει αριθμό κενών θέσεων που περιλαμβάνονται στον Προϋπολογισμό για το έτος
- Ανάμεσα στις θέσειςαυτέςπεριλαμβάνοντανκαιοι επίδικες εννέα θέσεις Υποτομεαρχη Τεχνικού προσωπικού οι οποίες είναι 20 θέσειςπροαγωγήςκαιανήκουν, σύμφωνα μετονκανονισμό 4των περί Προσωπικού της Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρου Γενικών Κανονισμώντου1982 έως 1990(εφεξήςοι"Κανονισμοί''),στηνκα τηγορίατουΑνώτερουΠροσωπικούτηςΑρχής. 25 Του θέματος των επίδικων προαγωγών επιλήφθηκε σε πρώτο στάδιο, σύμφωνα με τον Κανονισμό 10
(5)*,το Συμβούλιο Προ σωπικού της Αρχής (εφεξής το "Συμβούλιο"), το οποίο συνήλθε προςτοσκοπόαυτόστις 13και 14Νοεμβρίου 1991καιεξέτασετις περιπτώσεις όλων των υπαλλήλων που κατείχαν θέσηΠροϊστα30 μένου Υπηρεσίας "Α" καιΠροϊσταμένου Υπηρεσίας "Β",πουεί ναιοι αμέσωςκατώτεροιβαθμοίτουΥποτομεαρχη. Τόσοο Αιτητής όσο καιταΕνδιαφερόμενα Μέρηκατείχαν,κατά τον κρίσιμο χρόνο,τηθέσηΠροϊσταμένου "Α" Τεχνικού Προσωπικούκαιθε ωρήθηκανότι"δικαιούνταικρίσεως". ΣτησυνέχειατοΣυμβούλιο, 35 αφού έκαμε αναφοράσε συγκεκριμένους Κανονισμούς με βάση τους οποίους διάφορες κατηγορίες προσωπικού μπορούσαν να προαχθούν,προχώρησε στηνταξινόμησητωνυποψηφίωνμεβάση τους Κανονισμούς αυτούς. Επειδήταεννέα ΕνδιαφερόμεναΜέ ρηκατείχανπλήρηπανεπιστημιακότίτλοκαικατείχαν,ωςεκτού40 του,ταελάχισταειδικάπροσόντατουΚανονισμού 8
(1)Β(α),περι* 10
(5)Αι προαγωγού ενεργούνται υπό της Αρχής. Προπάσης προαγωγής, η Αρχήζητεί την συμβουλήν του Συμβουλίου Προσωπικούκαιτας εισηγήσεις του Γενικού Διευθυντού ήτου Αναπληρωτούτου. 433 Πογιατζής, Δ. Αποστόλου v. A.TH.K.
(1994)λήφθηκαν σε κατάλογο 17συνολικά υποψηφίων οι οποίοικρίθη καν ότι "μπορούσαν να επιλεγούν προς σύσταση για πλήρωση" των επίδικων θέσεων. Ο Κανονισμός 8
(1)Β(α) προνοεί επί του προκειμένου ταεξής: 5 "8
(1)Τα ελάχιστα ειδικά προσόντα (τηρουμένων των προ νοιώντων μεταβατικώνδιατάξεωντουΚανονισμού 56) του απότηςδημοσιεύσεως των παρόντων Κανονισμών προσλαμβανομένου ή προβιβαζομένου προσωπικού ορίζονται κατάκατηγορίανκαι ειδικότερα ως ακολού- 10 θως: Ο Γενικός Διευθυντής Ο Αναπληρωτής Γενικού Διευθυντού 15 Α. Ανώτατον Προσωπικόν (α)ΤοΑνώτατον Τεχνικόν Προσωπικόν δέονναέχηπλήρη Πανεπιστημιακόντίτλον εις την ηλεκτρολογίαν (με ειδι- 20 κότηταεις θέματαΤηλεπικοινωνιών), ή ισοδυνάμουςτίτ λουςανεγνωρισμένους υπότηςΑρχήςως τοιούτους. (β) 25 (γ) (δ) (ε) Β. Ανώτερον Προσωπικόν 30 (α)Ανώτερον Τεχνικόν Προσωπικόν. Δι' απαντάς τους βαθμούς του Ανωτέρου Τεχνικού Προσωπικούαπαιτεί ταιτο εν παραγράφω
(1)οτοιχ. Αα τυπικόνπροσόν." 35 Ο Κανονισμός 56 στον οποίογίνεται ρητήαναφοράστοπιοπά νω κείμενο του Κανονισμού 8
(1),περιέχει τηνακόλουθησχετική με τηνπαρούσαυπόθεσηπρόνοιαστιςυποπαραγράφους(α)και(β)της παραγράφου7: "56
(7)(α) Ταεντω Κανονισμώ 8 καθοριζόμεναελάχισταει δικάπροσόνταδιάτηνπρόσληψηκαιεξέλιξιν(προαγωγήν)του Προσωπικού εφαρμόζονταικαι ισχύ434 40 4 Α.ΑΛ. Αποστόλουv.A.TH.K. Πογιατζής, Δ. ουνδιάτοπρρσληφθέν ειςτηνΥπηρεσίαν της Αρ χής Προσωπικόν από της 13ης/5/1972 και εντεύ θεν. 5 10 15 (β) Προσωπικόντοοποίονπροσελήφθη ειςτηνυπηρε σίαν της Αρχής προ της 13ης/5/1972 δύναται να (προαχθή)εξελίχθηκατά βαθμόν και επί τη βάσει τωνενισχύϊ προτης 13ης/5/72 Σχεδίων Υπηρεσίας, όπωςαυτάεκτίθενται στοΠαράρτημα"Α" τωνπαρόντων Κανονισμών (ΚΛΠ142/90)." Ηπιο πάνω μεταβατικήπρόνοια στοχεύει προφανώς στη δια φύλαξη των προοπτικών προαγωγής υπαλλήλων που είχαν προ σληφθεί στην υπηρεσία τηςΑρχήςπριν τεθούν σε ισχύ οι Κανονι σμοίστις 13/5/72,καιδενκατέχουντοελάχιστο ειδικόπροσόν του πανεπιστημιακού τίτλου που απαιτεί ο Κανονισμός 8
(1). Τα επί του προκειμένου δικαιώματα των υπαλλήλων αυτών προσδιορί ζονται περαιτέρω από την πρόνοια του Κανονισμού 54 ηοποία έχειως εξής: 20 "54
(1)Τοκατάτην έναρξιν εφαρμογήςτων παρόντωνΚανο νισμών υπηρετούν Προσωπικόν εξελίσσεται κατά βαθμόν εν συναρτήσει προς τα απαιτούμενα κατά κλάδονκαιειδικότηταπροσόνταβαθμών. 25 30 35
(2)Κατ'εξαίρεσιν, Μέσον Προσωπικόνυπηρετούνκατά την έναρξιν εφαρμογής των παρόντων Κανονισμών καιστερούμενον τωνωςάνωειδικών προσόντωνεξε λίσσεταιειςτοΑνώτερονΠροσωπικόν,ανέχηουσια στικάπροσόντα εγγυώμενα ευδόκιμον άσκησινκαθη κόντων Ανωτέρου Προσωπικού, και δη, μέχρι του βαθμούτου Τομεάρχου και εις αριθμόν μηυπερβαί νονταταακόλουθα ποσοστά: Προϊστάμενος Υπηρεσίας Β' τάξεως 40% Προϊστάμενος Υπηρεσίας Α' τάξεως. Όλοι οι κρινόμενοι ως προακτέοι εκ τουβαθμού Προϊσταμένου Υπηρεσίας Β' τάξεως. Υποτομεάρχης 20% Τομεάρχης 10% 435 Πογιατζής, Δ. Αποστόλουv. A.TH.K.
(1994)
(3)Από της ενάρξεως εφαρμογήςτων παρόντωνΚανο νισμών διάτουςκατάτον Κανονισμόν 53τωνπαρό ντων Κανονισμών εντασσόμενους εις τον Ανώτατον καιΑνώτερονΠροσωπικόθατηρώνταιχωρισταίεπε τηρίδες. 5 (α) τωνκεκτημένων τακατάτον Κανονισμόν 8 ειδι κάπροσόντακαι (β) των μηκεκτημένων τα προσόνταταύτα. 10 Οι εκ του Μέσου Προσωπικού προαγόμενοι εφε ξής εις το Ανώτερον Προσωπικόν ή οι εις τούτο το Προσωπικόν προσλαμβανόμενοι εντάσσονται οι μεν πτυχιούχοι εις την επετηρίδα των πτυχιούχων, οι δε 15 μηπτυχιούχοι ειςτηνεπετηρίδατωνμηπτυχιούχων." Ο Αιτητής, ομολογουμένως, δεν κατέχει το ελάχιστο ειδικό προσόν του Κανονισμού 8
(1)Β(α). Περιλήφθηκε,εντούτοις, στον κατάλογοδέκαυποψηφίων πουτοΣυμβούλιο έκρινεότι "δεν κα- 20 τέχουν τααπαιτούμενααπότον Κανονισμό 8
(1)(Β)(α)προσόντα, πληρούνόμως το ΣχέδιοΥπηρεσίας του Μηχανικού(Θέση Προα γωγής), που ισχύει και εφαρμόζεταιγια το προσωπικό πουπρο σλήφθηκε στηνυπηρεσίατηςΑρχήςπριναπότις 13.5.72καιμεβά σητον Κανονισμό 56
(7)(β)τωνπερίΠροσωπικούτηςΑρχήςΤηλε- 25 πικοινωνιών Κύπρου Γενικών Κανονισμών, δύνανται να εξελι χθούν(προαχθούν)κατάβαθμόκαιναεπιλεγούνπροςσύστασηγια πλήρωσητων εννέακενώνθέσεωνΥποτομεαρχηΤεχνικούΠροσω πικού." 30 Ακολούθως, το Συμβούλιο μελέτησε τις βαθμολογίες, παρατη ρήσεις και συστάσεις των Προϊσταμένων στα Φύλλα Ποιότητας των υποψηφίων που είχαν περιληφθεί στους πιοπάνωδυοκατα λόγους,όπωςκαιτοπεριεχόμενοτωνΠροσωπικώντουςΦακέλων. Προχώρησε, στη συνέχεια, στην αξιολόγηση και σύγκρισητων 27 35 αυτώνυποψηφίων μεβάσηταπιοπάνωστοιχεία καιτακριτήρια πουκαθιέρωσε οΚανονισμός 10
(7)καιεπέλεξεταΕνδιαφερόμενα ΜέρηταοποίασυμβούλευσετηνΑρχήναπροάξειστιςεπίδικεςθέ σεις. ΤοΣυμβούλιο κατήρτισεεπίσηςκατάλογοεπιλαχόντωνυπο ψηφίων στον οποίοδενσυμπεριέλαβε τονΑιτητή. 40 Στις21/11/1991ο Γενικός Διευθυντής υπέβαλεστηνΑρχήτηδι κήτου Εισήγηση, σύμφωνα πάντοτεμετον Κανονισμό 10
(5). Πε ριέχεται ο' αυτήν η διαπίστωσηότι ή Συμβουλή του Συμβουλίου 436 4ΑΛΛ. Αποστόλουv. A.TH.K. Πογιατζής, Δ. ήτανσωστήκαιδικαιολογημένηκαθώςκαιηδικήτουΕισήγησηγια την προαγωγήτων 9 Ενδιαφερομένων Μερών οι οποίοι, κατά τη δική του άποψη,"είναι πολύ καλοί υπάλληλοι και διαθέτουν τα προσόντα και τις δυνατότητες για επιτυχή εκπλήρωση των καθη5 κοντώντηςνέας θέσεως". Η προσβαλλόμενη απόφασηλήφθηκε στη συνεδρία της Αρχής με ημερομηνία 3/12/1991και όχι με ημερομηνία 12/12/1991όπως αναφέρεταιστην Αίτηση, προφανώςλόγω λάθους. Πιθανόνο Αι10 τητής να μην έλαβε γνώση της επίδικης απόφασης πριν τις 12/12/
- Εν πάσηπεριπτώσει, στην απουσία ισχυρισμού από • τηνΑρχήότιηπροσφυγήείναιεκπρόθεσμη ηοποιασδήποτεένδει ξης ως προς τον χρόνο που ο Αιτητής έλαβε γνώση της επίδικης απόφασης, κρίνω ότι ηπροσφυγή δεν είναι εκπρόθεσμη, παρόλο 15 πουκαταχωρήθηκεστις2CV2/1992,δηλαδή79μέρεςμετάτις3/12/199ΐ. Στην εν λόγω συνεδρία της ηΑρχήμελέτησεταστοιχεία όλων των υποψηφίων,τη Συμβουλή του Συμβουλίου και την Εισήγηση .του Γενικού Διευθυντή και προέβηκε στις δικές της διαπιστώσεις 20 αναφορικάμετονκαθένααπότουςυποψηφίους. Αφού αξιολόγη σεκαισύγκρινε τουςυποψηφίους,κατέληξε ως εξής:
- 30 35 40 "ΟιυποψήφιοιΑλκήςΧριστοφή
(3887),ΑοιοτοςΡιοής
(2164), Γεώργιος Μιχαηλίδης
(1470), Ιωάννης Κουλίας
(1238), Λοΐζος Κυπριανού
(1239),Μάριος Καρλεττίδης
(1237),ΜιχάληςΑχιλλέως
(173), Χριστόφορος Γιαννακού
(473)και Χρυσής Φοινιώτης
(2667)υπερέχουν τωνυπόλοιπων υποψήφιων σεακαδημαϊ κάπροσόντα,σε τεχνικήκατάρτιση,γνώσεις, απόδοση,επίδοση και πείοα.Οι υποψήφιοι αυτοί διαθέτουν τα τυπικάπροσόντα καιτιςικανότητεςγιαπλήρηανταπόκρισηστιςαπαιτήσειςτηςνέ αςθέσεως, ιδιαίτεραόσον αφοράτηνπαρακολούθησηκαι εφαρ μογή των εξελίξεων στην τεχνολογία. Πέραντούτων διαθέτουν πολύκαλέςδιοικητικέςκαιοργανωτικές ικανότητες. Το Συμβούλιο περαιτέρωπαρατήρησεότι καιάλλοιυποψή φιοι παρουσιάζονταιως πολύ καλοί υπάλληλοι με ψηλά ακα δημαϊκάπροσόντααλλάοι πιοπάνωυποψήφιοι είναιαπό κά θεάποψηκαταλληλότεροι γιαπλήρωση των κενών θέσεων, γι' αυτόκαιαποφάσισετηνπροαγωγήτουςστοβαθμότου Υποτομεάρχη(Τεχνικού Προσωπικού). Επιπρόσθεταείναιαρχαιότε ροι στοβαθμότουΠροϊστάμενου Υπηρεσίας Ά'." Ηπροσφυγήβασίζεταισταακόλουθαδυονομικάσημεία: 437 Πογιατζής, Δ. Αποστόλου v. Α.ΤΗ.Κ.
(1994)"1. ΗΑ.ΤΗ.Κ. επλανήθηαναφορικάμετονόμοκαι^ήταπράγ ματα." Σεσχέσημετονομικό αυτόσημείο, στοπαρόνστάδιο,σημειώ νω μόνο ότι η προβληθείσα πλάνη ως προς το νόμο εντοπίζεται 5 απότον ευπαίδευτοδικηγόροτουΑιτητήστον ισχυρισμό ότι τόσο το Συμβούλιο,κατάτην ετοιμασία της Συμβουλής του,όσο και η Αρχή,κατάτηλήψητηςεπίδικηςαπόφασηςτης,δενέλαβανυπόψη, ως όφειλαν, την πρόνοια του Κανονισμού 54
(2)το κείμενο της οποίαςέχωήδηπαραθέσειπιοπάνω. 10 "2. Η Α.ΤΗ.Κ. εβάσισετηνπροσβαλλόμενη απόφασησεΚανο νισμούς πουείναιάκυροι." Θαασχοληθώ,στοπαρόνστάδιο,μετοδεύτερονομικόσημείοστο 15 οποίοβασίζεταιη προσφυγή. Σταπλαίσιατουσημείου αυτού,οευπαίδευτοςδικηγόροςτουΑιτητήισχυρίστηκε ότιη πρόνοιατου Κα νονισμού 54,στοσύνολοτης,είναιπαράλογη,αυθαίρετηκαιαντίθε τημεκάθεέννοιαχρηστήςδιοίκησηςκαιότιηπρόνοιατηςπαραγρά φου
(2)τουενλόγωΚανονισμού πρέπεινακηρυχθείάκυρηωςαντί- 20 συνταγματική,εφόσον,μεταποσοστάπουκαθορίζει,οιμηπτυχιού χοι υπάλληλοι τυγχάνουν δυσμενούς διάκρισηςκατά παράβασητης αρχήςτηςισότηταςπουδιασφαλίζεταιστοάρθρο28του Συντάγμα τος.Στους 100υποτομεαρχες,λέγειοΑιτητής,οι80θαπρέπειναεί ναιπτυχιούχοι, ανεξάρτηταανείναικατάλληλοιγιαπροαγωγήήόχι, 25 καιθαπρέπειναπροαχθούνκατάπροτίμησημηπτυχιούχωνυποψη φίωνπουόμως είναικατάλληλοιγιαπροαγωγή. ΟΑιτητήςεισηγεί ται επίσης ότι ο Κανονισμός 54,στην έκτασηπουκαθιεοώνειποσο στά,πρέπεινακηρυχθείάκυροςγιατονπρόσθετολόγοότιείναιαντί θετοςμετηβασικήαρχήτουΔιοικητικούΔικαίουότιγιατηνκάθεθέ- 30 σηπρέπειναεπιλέγεται οκαλύτεροςτωνυποψηφίων. ΔιαφωνώμετηνεισήγησηότιηπρόνοιατουΚανονισμού54 στο σύνολοτης,είναιπαράλογηή αυθαίρετη,ή αντίθετηπροςτουςκα νόνες της χρηστής διοίκησης. Ηπρόνοια του Κανονισμού 54 ευ- 35 νοεί τον Αιτητήκαιτους υποψηφίουςπουδενπληρούν τονΚανο νισμό8
(1)Β(α) (ανωτέρω). Όπωςκαιναέχουν,όμως,τα πράγμα τα, η επίδικη πρόνοια δεν μπορεί να κηρυχθεί άκυρη ακόμακαι στηνπερίπτωσηπουθαμπορούσε εύλογαναχαρακτηριστείωςπα ράλογη ή αντίθετη προς τους κανόνες της χρηστής διοίκησης. 40 ΜπορείνακηρυχθείάκυρημόνοανκριθείultaviresτουΝόμουδυ νάμει τουοποίουθεσπίστηκε (τέτοιος ισχυρισμός δενέχειπροβλη θεί), ήαν κριθεί ότι έρχεται σε αντίθεση με οποιαδήποτεπρόνοια του Συντάγματος. Απορρίπτω επίσης ως αβάσιμοτον ισχυρισμό 438 4 ΑΛΛ. 5 10 15 20 25 Αποστόλουν.Α.ΤΗ.Κ. Πογιατζής,Δ. ότιηπρόνοιατουΚανονισμού54
(2)παραβιάζειτηναρχήτηςισό τηταςόπωςαυτή προσδιορίζεται στο άρθρο28τουΣυντάγματος. Τα ποσοστά μεταξύ πτυχιούχων και μηπτυχιούχων υποψηφίων, ταοποίακαθιερώνει,έχουν ωςυπόβαθροτηνεύλογη διάκριση μεταξύτωνδυοτάξεωνυπαλλήλου,ηοποίακαθιερώνεταιμετοαντι κειμενικόκαικαθολικόκριτήριοτωνπροσόντωνπουοι υπάλληλοι κατέχουν. Οεπίδικοςαυτόςισχυρισμός απορρίπτεταικαιγιατον πρόσθετο λόγοότιημηεπιλογή τουΑιτητήδενοφείλεται στηντή ρηση τωνποσοστών πουκαθιερώνει ο Κανονισμός 54
(2), ούτε προβλήθηκε ποτέτέτοιος ισχυρισμός και,συνεπώς, δεν είναι ανα γκαίο,γιατουςσκοπούς τηςπαρούσαςπροσφυγής,νααποφανθεί τοΔικαστήριο ως προςτην συνταγματικότητατουενλόγωΚανο νισμού. Είναι βαθειάθεμελιωμένο στηνομολογία μας ότιη συ νταγματικότητα νόμου ήκανονισμού αποφασίζεται μόνο όταν τούτο καθίσταταιαπαραίτητο για την επίλυση της διαφοράςπου αποτελεί το αντικείμενο της προσφυγής. Βλέπε The Board for RegistrationofArchitects &CivilEngineersνKyriakides
(1966)3 C.L.R.640. Θαπρέπει εξ' άλλου,ναεπισημανθεί ότιστηνπα ρούσαυπόθεσηοΑιτητής,αφ' ενός,παραπονείται,μετοπρώτονομικό σημείο στο οποίο βασίζει την προσφυγήτου,ότιηΑρχή δεν έλαβε υπόψη,ωςόφειλε, την πρόνοια του Κανονισμού 54
(2)και, αφ' ετέρου,ισχυρίζεται,μετοδεύτερονομικόσημείοστοοποίο βα σίζειτηνπροσφυγήτου,ότιηπρόνοιατουΚανονισμού54
(2)είναι αντισυνταγματική. ΌπωςλέχθηκεστηνυπόθεσηΣαββίδηςνΛημοκρατίας
(1993)3 Α.Α.Δ. 249,οΑιτητής δεν μπορεί ταυτόχρονανα επιδοκιμάζεικαινααποδοκιμάζει(approbate and reprobate). Θαπροχωρήσωτώραστην εξέταση τουπρώτουνομικούσημεί ουστοοποίοβασίζεταιηπροσφυγή. Όπωςέχωήδηαναφέρει,ηνο30 μικήπλάνηπουεπικαλείταιοΑιτητής έχειως αφετηρίατον ισχυ ρισμότουότιδενλήφθηκευπόψηηπρόνοιατουΚανονισμού54
(2). Διαζευκτικά,οΑιτητής λέγειότι ηπιοπάνωπρόνοια, ανλήφθηκε υπόψη,έχειπροφανώςπαρερμηνευτείκαιεφαρμοστεί κατάτρόπο που είναι αντίθετος μετηναπόφασηστην υπόθεση Tyllirides ν 35 CY.TA.
(1987)3 C.L.R. 2071. Τοπρώτοσκέλοςτηςεισήγησης τουΑιτητή,ότι,δηλαδή,δελή φθηκεκαθόλουυπόψηηπρόνοιατουΚανονισμού54
(2),εδράζεται αποκλειστικά στο γεγονός ότι στο πρακτικό της συνεδρίας του 40 Συμβουλίου,ημερομηνίας 13και 14Νοεμβρίου 1991,γίνεται ρητή αναφορά ότιλήφθηκανυπόψηδιάφοροι Κανονισμοί,περιλαμβα νομένου τουΚανονισμού 54
(1),όχιόμως του Κανονισμού 54
(2). ΤοεπίτουπροκειμένουεπιχείρηματουΑιτητήπαραγνωρίζειτογε γονός ότισεάλλοαπόσπασματουίδιουπρακτικούγίνεταιαναφο439 Πογιατζής, Δ. Αποστόλουv. Α.ΤΗ.Κ.
(1994)ράστον Κανονισμό 54 πουπεριλαμβάνει,βέβαια,τόσο τηνπαρά γραφο
(1)όσοκαιτηνπαράγραφο
(2). Από τοκείμενο ολόκληρου τουπρακτικού,ιδιαίτερααπότογεγονός ότιόλοιοιυποψήφιοικαι των δυο καταλόγων, πτυχιούχων και μη,περιλαμβανομένου του Αιτητή, αξιολογήθηκανκαισυγκρίθηκαν απότο Συμβούλιο,εύλο- 5 γα,ανόχι αναπόφευκτα,μπορεί να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι ο Αιτητής κρίθηκεαπότοΣυμβούλιοότι"έχειουσιαστικάπροσόντα εγγυώμενα ευδόκιμον άσκησιν καθηκόντων Ανώτερου Προσωπι κού",όπως προνοείται στον Κανονισμό 54
(2). Σεαντίθετηπερί πτωση,το Συμβούλιο δεθαπροχωρούσε στην αξιολόγηση και σύ- 10 γκρισητουΑιτητήμετουςάλλουςυποψηφίους. Επιπρόσθετα,από ταενώπιον μουστοιχείαπροκύπτειότιτόσοοΓενικός Διευθυντής όσο και ηΑρχήυιοθέτησαν τηΣυμβουλήτου Συμβουλίου. Θαπρέπει,επιπρόσθετα,νασημειωθεί ότι στο εν λόγωπρακτι- 15 κότουΣυμβουλίουαναφέρεταιρητάότιοΑιτητής πληροίτονΚα νονισμό 56
(7)(β)καιμπορεί,ωςεκτούτου,ναεξελιχθεί(προαχθεί) κατάβαθμόκαιναεπιλεγείπροςσύσταση γιαπλήρωση των εννέα κενών θέσεων Υποτομεαρχη Τεχνικού Προσωπικού. Ενόψει αυ τού,δεβλέπωμεποιοτρόποέχειεπηρεαστείδυσμενώς ηθέσητου 20 Αιτητή, ακόμακαιστην περίπτωσηπουτο μόνο συμπέρασμαπου μπορεί να εξαχθεί από το επίδικο πρακτικό είναι ότι δε λήθηκε υπόψηηπρόνοιατουΚανονισμού54
(2), εφόσονδενυπάρχειισχυ ρισμός ότιη μηεπιλογήτουΑιτητήοφείλεταιστηνύπαρξητωνπο σοστών πουεπιβάλλει οεν λόγωΚανονισμός. 25 Το δεύτερο σκέλος της εισήγησης του Αιτητή επικεντρώνεται στο επιχείρημα ότι, κατά τηναξιολόγηση και σύγκρισητων υπο ψηφίων,ηΑρχήυπέπεσε στη νομική πλάνηνασυνεκτιμήσειυπέρ των Ενδιαφερομένων Μερών ταυπέρτεραακαδημαϊκάτους προ- 30 σόνταέναντι εκείνων τουΑιτητήκαιναδώσει μάλισταυπέρμετρη βαρύτητα σ'αυτά, ενώ έπρεπε νατα είχε αγνοήσει παντελώς σύμ φωνα μετηναπόφασηστην υπόθεση Tyttirides(ανωτέρω). Από το απόσπασμα τουπρακτικούτηςκρίσιμης συνεδρίαςτης 35 Αρχήςπουέχωπαραθέσειπιοπάνω,είναιφανερόότιταπροσόντα όλων ανεξαίρετατωνυποψηφίωνσυνεκτιμήθηκανμαζίμεταάλλα στοιχεία πουσυνθέτουν την ουσιαστική καταλληλότητα του καθε νός από αυτούς.Όμως,από πουθενά δεν προκύπτει ότι δόθηκε σ'αυτάυπέρμετρηβαρύτητακαιοεπίτουπροκειμένου ισχυρισμός 40 τουΑιτητήπαράμεναατεκμηρίωτος. Τοερώτημαπουπρέπει,εντού τοις,νααπαντηθείείναι κατάπόσο,κατά την επιμέτρηση τηςου σιαστικής καταλληλότητας όλων ανεξαίρετα των υποψηφίων, η Αρχήπρέπειναλαμβάνειυπόψητηςκαινασυνεκτιμά καιταπρο440 4 ΑΛΛ. Αποστόλουν.Α.ΤΗ.Κ. Πογιατζής, Δ. σόντα ενός εκάστουυποψηφίουήόχι. Θαπρέπει επί τουπροκει μένουναλεχθείότι,κατάτηγνώμημου,ταπροσόντακάθευποψη φίουπου είναι σχετικά μετακαθήκοντατης θέσης που διεκδικεί, συνιστούν ένααπόταστοιχεία πουσυνθέτουν τηνουσιαστικήκα5 ταλληλότητά τουναεκτελέσειμεεπιτυχίατακαθήκοντατηςενλό γωθέσης. ΟΑιτητήςδεν ισχυρίζεται ότι ταπροσόντατωνυποψη φίων πρέπει να αποκλειστούν επειδή συνιστούν στοιχείο άσχετο προςτηνουσιαστικήκαταλληλότητατου. Λέγειμόνοότιπρέπεινα αποκλειστούν γιατί "από τη στιγμή που λαμβάνονται υπόψη τα 10 ακαδημαϊκάπροσόνταοΚανονισμός 54
(2)καθίσταταιάνευπεριε χομένουκαιουσιαστικάδιαγράφεται". Οικρίσεις γιαπροαγωγήδιενεργούνται σύμφωνα μετηνπρό νοια του Κανονισμού 10
(7)την οποίαηΑρχήέχει υποχρέωση να 15 εφαμόσει στην ολότητατηςκαιηοποίαέχειωςεξής: 20 "10
(7)Οικρίσεις γιαπροαγωγήδιενεργούνται μεβάσητηνυπη ρεσιακή επίδοσηκαι απόδοσητων υποψηφίωνκαιτην ενγένει ουσιαστική καταλληλότητατους,όπωςπροκύπτει απόταοτοιχείατουπροσωπικούτουςφακέλου,ταφύλλαποιότηταςκαιτα φύλλαπροαγωγήςτους. 25 ΗΑρχήδιατηρείτοδικαίωμακατάτιςκρίσειςγιαπροαγωγή νααποφασίζεικάθεφοράνακαλείήναμηνκαλείσεσυνέντευξη τουςυποψηφίουςγιαπροαγωγήσεσυγκεκριμένη θέσηήθέσεις: 30 Νοείταιότι,στην περίπτωσηπουηΑρχή αποφασίζεινα κα λέσειτουςυποψηφίουςγιαπροαγωγήσεσυνέντευξη,ηκρίσηθα διενεργείται σεσυνδυασμόκαιμετηνπροσωπικήεντύπωσηπου αποκόμισανγιατουςυποψηφίουςταμέλητηςΑρχής." Απότηστιγμήπουέχωεκφράσειτηνάποψηότιτασχετικάμετα καθήκοντατηςθέσηςπροσόντα,ακαδημαϊκάκαι μη,τουκάθε υπο ψηφίουπουδικαιούταικρίσεως,συνιστούν ένααπόταστοιχείαπου 35 συνθέτουν τηνουσιαστικήκαταλληλότητατουενλόγωυποψηφίου, τηνοποίαηΑρχή έχεικαθήκονναεπιμετρήσει, νομίζωότιορθάλή φθηκανυπόψηκαισυνεκτιμήθηκαν μαζίμεόλους τους άλλουςσχε τικούς παράγοντες. Δε νομίζω ότι σκοπός του Κανονισμού 54
(2)ήταν να προσδιορίσει με οποιοδήποτε τρόπο το περιεχόμενο της 40 πρόνοιαςτουΚανονισμού 10
(7). ΑποκλειστικόςσκοπόςτουΚανο νισμού 54
(2)ήτανναεπιτρέψει την ανέλιξη,σε περιορισμένο όμως αριθμό,στους βαθμούςτηςΑρχής,μέχρι καιεκείνο τουΤομεάρχη, υπαλλήλωνοιοποίοι,όπωςοπαρώνΑιτητής,δενέχουνταελάχιστα ακαδημαϊκάπροσόνταπουαπαιτούνταιγιατους ενλόγωβαθμούς, 441 Πογιατζής, Α. Αποστόλου ν.Α.ΤΗ.Κ.
(1994)με βάσητακριτήριατου Κανονισμού 10
(7)στο σύνολο τους. Πρέ πει επίσης να πω ότι στα κριτήρια αυτά δεν περιλαμβάνεται η αρ χαιότητατηνοποίαεπικαλείταιοΑιτητής,ηοποία,απόμόνητηςδεν συνιστά στοιχείο ενδεικτικότης"ενγένει ουσιαστικήςκαταλληλότη τας"τωνυποψηφίων,μέσαστηνέννοιατουΚανονισμού 10
(7). 5 Στηνυπόθεση Tyliirides(ανωτέρω),τοΔικαστήριο,ορθάπαρα τήρησε στη σ.2077ότι: "It does not emanate from the Regulations that promotions amongst thequalified andnonqualified personnel should be made separately withno comparison between them. The 10 paramount consideration of an appointing organ should bethe selection ofthebestcandidates. Thefact thatnon-qualified personnel is alsoexceptionallyeligibleforpromotion andthefact that separate listsarekept for themdoesnotmeanthattheyshouldnotbe compared for purposes of promotion withtheotherqualifiedcandidates". Είναι, 15 εντούτοις, γεγονός ότι, ακολούθως,το Δικαστήριο προχώρησε να προσθέσει στησ.2078καιταακόλουθα: "Comparison between them should bemadebearinginmindtheprovisionsofRegulation 10
(9)but the factor ofqualifications should notbe taken intoconsideration and thebestcandidate should be selected." 20 Στηνυπόθεση Tyliirides(πιοπάνω)δεφαίνεταιναυπήρξεποτέ επίδικοθέμαήαντικείμενο επιχειρηματολογίαςτοκατάπόσοηΑρ χήδικαιούταιήόχι νασυνεκτιμήσει ταπροσόντατωνυποψηφίων, μαζί με άλλους σχετικούς παράγοντεςπου συνθέτουν την ενγένει 25 ουσιαστικήκαταλληλότητατουςγιατους σκοπούς εφαρμογήςτου Κανονισμού 10
(7). Ηδε γνώμη που το Δικαστήριο εξέφρασεστο δεύτερο μέρος τουπιοπάνωαποσπάσματοςτηςαπόφασηςτου,ότι δηλαδήπρέπει να επιλέγεται οκαλύτερος των υποψηφίων χωρίς, όμως,ναλαμβάνονταιυπόψηταπροσόντατου,δεναποτελεί μέρος 30 τουαναγκαίουσκεπτικούτηςαπόφασης.Όπωςκαιναέχουν,όμως, τα πράγματα,ηαπόφασηστηνυπόθεση Tyliirides(ανωτέρω)είναι πρωτόδικηαπόφασητουΑνωτάτου Δικαστηρίου μεμονομελή σύν θεσηκαιστοβαθμόπουμπορείναυποστηριχθεί ότιαποτελείερμη νεία του κανονισμού 10
(7), ενόψει τηςπρόνοιας του Κανονισμού 35 54
(2), δενπροτίθεμαι νατην ακολουθήσω. Εξάλλου, η υπόθεση Tyliirides(ανωτέρω) έχει έμμεσα, αλλά σαφώς, επικριθεί καιπε ριοριστεί η εφαρμογή της στα δικά της ιδιαίτερα περιστατικάσε αριθμό μεταγενέστερων πρωτόδικων αποφάσεων στις υποθέσεις ΑνδρέαςΣαρίκας και Άλλοςν.ΑρχήςΤηλεπικοινωνικων Κνπρον 40
(1993)4ΑΛΛ. 1128,ΑνδρέαςΚυπριανού καιΆλλος ν.Αρχής Τη λεπικοινωνιώνΚνπρον
(1993)4Α.ΑΑ 578 καιΑνδρέαςΑ. Κωστή καιΆλλοιν.ΑρχήςΤηλεπικοινωνιώνΚνπρον
(1994)4Α.ΑΑ146). 442 4 Α.Α.Δ. Αποστόλου ν. Α.ΤΗ.Κ. Πογιατζής, Δ. Παραμένειναεξεταστεί οδιαζευκτικόςνομικός ισχυρισμός του Αιτητήότι ηπροσβαλλόμενη απόφασηλήφθηκε από τηνΑρχήυπό τοκράτοςπλάνηςπερί ταπράγματα. Ηεπί τουπροκειμένουθέση τουΑιτητήείναιότι,σεσύγκρισημετους προαχθέντες,υπερέχει σε 5 πείρακαιαρχαιότητα,μερικοί δεαπό αυτούςδεν έχουν έναντιτου υπεροχήσεαπόδοσηκαιεπίδοση. Κατάσυνέπεια,λέγειο Αιτητής, εφόσον ηΑρχή, όπωςπροκύπτειαπότα πρακτικάτης συνεδρίας της,ημερομηνίας 3/12/1991,έκρινε ότι τα Ενδιαφερόμενα Μέρη υπερέχουν των άλλων υποψηφίων όχι μόνο σεακαδημαϊκά 10 προσόντα,σετεχνική κατάρτιση και σεγνώσεις, αλλά επίσηςσε "απόδοση,επίδοσηκαιπείρα",είναιπρόδηλοότιη Αρχή ενήργησε κάτωαπότοβάροςπλάνηςπερίταουσιώδηγεγονότα. ΟΑιτητής βασίζειτον ισχυρισμό τουότιυπερέχειτωνπροαχθε ί5 ντωνσεπείρααποκλειστικάστηνυπεροχήτουσεαρχαιότητακατά τέσσεραπερίπουχρόνιαστονπροηγούμενοβαθμό. Κατάπόσοένας υπάλληλος έχει αποκτήσει ήόχι ευρείαπείρασε κάποιοτομέαδεν εξαρτάται τόσο απότηδιάρκειατηςυπηρεσίαςτου όσο απότο εί δοςτηςεργασίαςμετηνοποίαασχολείτο καιτοεύροςκαιτοφάσμα 20 των συγκεκριμένων καθηκόντων που ασκούσε σεσύγκριση με τα καθήκοντατηςανώτερηςθέσης πουδιεκδικεί. Όπωςκαιναέχουν ταπράγματα,ηΑρχήείχεενώπιον τηςτακαθήκονταπουεκτελού σεοκάθευποψήφιοςκαιτηνεπίδοσητουσεαυτάκαιθαπρέπεινα θεωρήσουμε ότιτα έλαβε δεόντως υπόψη. Είναι σχετικό επί του 25 προκειμένου ναλεχθείότι ταΕνδιαφερόμενα Μέρηυπερέχουν του Αιτητήστις βαθμολογίεςκαικρίσεις τωνΠροϊσταμένωντους.Από το περιεχόμενο των φακέλων δεν προκύπτει οτιδήποτε πουναδι καιολογεί την ακύρωση απότοΔικαστήριο της προσβαλλόμενης πράξης για τολόγο ότιαυτή είναι προϊόν πλάνης της Αρχήςως 30 προς ταουσιώδη γεγονότα. Θαπρέπει επίσης να σημειωθεί ότιο Αιτητής δεν ισχυρίζεται ότι έχει έκδηληυπεροχή έναντιοποιουδή ποτεΕνδιαφερόμενουΜέρους. Μεβάσηόλα ταστοιχεία πουτέθηκανενώπιον μου,έχωκατα35 λήξειστο συμπέρασμαότι ηεπίδικηαπόφασηήτανεύλογα επιτρε πτήστηνΑρχήκαικανέναςλόγοςακύρωσηςδεν στοιχειοθετήθηκε. Κατάσυνέπεια,ηπροσφυγήαπορρίπτεταικαιηεπίδικη απόφαση επικυρώνεται. 40 Δεν εκδίδωδιαταγή αναφορικάμεταέξοδα. Ηπροσφυγή απορρίπτεταιχωρίςέξοδα. 443