(1994)29Μαρτίου, 1994 [ΠΙΚΗΣ,Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ146ΤΟΥΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΒΑΡΝΑΒΑΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, Αιτητής, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣΔΗΜ()ΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣΔΗΜΟ-ΙΑΣ Ϋ1ΪΗΡΕΣΙΑΣ, Καθ'ων ηαίτηση. (ΥπόθεσηAQ. 349/93) ΑκυρωτικήΑπόφαση Αστατου Δικαστηρίου—Συνέπειες—Αξιολόγη σηγεγονότων—Γενικές αρχές—Εξαίρεση τουςπροςτοεύρημαπερί εκδήλουνπεροχι'ις, σεΜτοθέσειςδιορισμών/προαγωγών. Δημόσιοι Υπάλληλοι — Προαγωγές—Προσόντα —Γνώσηξένης γλώσ- 5 σας—Εκτίμηση περί τηςκατοχής τονπροσόντος, όταναυτόαπαιτεί ται καιστηνπροηγούμενη απότηνθέσηπροαγωγήςθέση—Τεκμήριο κατοχής. Προσβλήθηκε μετηνπροσφυγή,ηπροαγωγήτου ενδιαφερομένου 10 μέυουςστηθέσηΑνώτερουΑποθηκάριου,ηοποίαήτανπροϊόνεπανε ξέτασης, μετάτηνακύρωση τηςαρχήςπροαγωγής τουιδίουενδιαφε ρομένουμέρους. ΤοΑνώτατοΔικαστήριο, απορρίπτονταςτηνπροσφυγή,αποφάσι- 15 σεότι:
- Η ακυρωτικήδικαστικήαπόφαση επιβάλλει, (α)Τηνεξάλειψητηςακυρωθείσαςδιοικητικήςπράξης,και (β)Επανεξέταση τουθέματος προς πλήρωσητουκενούπου αφέ θηκε μετηνακυρωθείσα απόφαση, μεαναφοράσταγεγονότα που ίσχυανκατάτοχρόνοπουτοπρώτονλήφθηκεηαπόφαση, 686 ι 20 4ΑΛΛ. Χαραλάμπουςν. Δημοκρατίας που συνιστά τοκρίσιμο χρονικό στάδιο γιατον προσδιορισμό τωνδιεκδικήσεων τωνυποψηφίωνγιαπροαγωγή. 5 10 15 Ηαξιολόγησητων γεγονότων, ανάγεται στη δικαιοδοσία τουαρμοδίου διοικητικού οργάνου. Η αναθεωρητική δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίουπεριορίζεταιστονέλεγχοτηςνομιμότητας της πράξης. Δεν υπεισέρχεται (το δικαστήριο) στην αξιολόγηση των γεγονότων, παρά μόνο διαπιστώνει αν αυτή (η αξιολόγηση) έγινεμέσασταπροβλεπόμενακαιπαραδεκτάκατάτοδίκαιοπλαίσιο. Μόνηεξαίρεσηαποτελεί εύρημαγια έκδηλη υπεροχήτουαιτητή έναντι του ενδιαφερόμενου μέρους. Ο ορισμός της έκδηλης υπεροχής,συναρτά το εύρημα με τηνύπαρξητου ουσιαστικά να εξομοιώνεται μεαντικειμενικό γεγονός,περιορίζονταςτοστοιχείο υποκειμενικής κρίσης των ουσιωδών γεγονότων απότοδικαστήριο. Αλληδέσμευσηωςπροςταουσιώδηγεγονόταδενγεννάταιως αποτέλεσμα της ακυρωτικήςαπόφασης,παρόλοπουηγνώμη του δικαστηρίουσεσχέση μετησημασίαορισμένωνγεγονότων μπορεί εύλογα να αποτελέσει βάσηγια καθοδήγησητης αρμόδιαςαρχής κατάτηνεπανεξέταση,χωρίςναδημιουργείται δεδικασμένο. 20 25
- Ο ισχυρισμός ότι το ενδιαφερόμενο μέρος δεν ήτανγνώστης της αγγλικήςστοπροβλεπόμενοαπότοσχέδιουπηρεσίαςεπίπεδο-κα λήγνώση,δεντεκμηριώνεται απόταγεγονότακαιέρχεταισεαντί θεσημε προηγούμενο εύρημα της ΕΑΥ. για το διορισμό τουενδιαφερόμενου μέρους στην προηγούμενη θέση πουκατείχε, προϋ πόθεσηγιαδιορισμό στην οποίαήταν,ηκαλήγνώσητηςαγγλικής. Ηπροσφυγήαπορρίπτεταιχωρίςέξοδα 30 Αναφερόμενεςυποθέσεις: HadjiSawa v.Republic
(1982)3CLR. 76, Hadploannou v.Republic
(1983)3CLR. 1041, 35 Pieiis v.Republic
(1983)3CLR. 1054, Tomaris v.Republic
(1983)3 CLR. 1292, 40 Gava v.Republic
(1984)3CLR. 1391, Δημοκρατία v.Πογιατζή
(1992)3ΑΛΛ. 422. 687 Χαραλάμπουςν.Δημοκρατίας
(1994)Προσφυγή. Προσφυγήεναντίον τηςαπόφασηςτων καθ' ωνηαίτησημετην οποίαπροάχθηκετοενδιαφερόμενομέροςστηθέσηΑνώτερουΑπο θηκάριου,αντίτουαιτητή. 5 Αφ. Χριοτοδονλον,γιατον Αιτητή. Α. Βασιλειάδης,Δικηγόρος τηςΔημοκρατίας,γιατους Καθ'ωνη αίτηση. 10 Λ. Σ.Αγγελίδης,γιατο Ενδιαφερόμενο μέρος. Cur.adv. vult. 15 ΠΙΚΗΣ,Δ.: Μετηνπροσφυγήο αιτητήςεπιζητεί τηνακύρωση του διορισμού της ανθυποψήφιας τουγια τηθέσηΑνώτερουΑπο θηκάριου(θέση προαγωγής)ΚλεκόςΚαζαμίαγιατουςλόγουςπου εκτίθενται στην προσφυγήκαι μπορείνασυνοψιστούνωςακολού θως: (α)Αντίθεσηπρος τις επιταγές προηγούμενης ακυρωτικήςαπό φασης τουΑνωτάτου Δικαστηρίου κατάπαράβασητωνδια τάξεωντηςπαραγράφου5τουΑρθρου146. EfcvaLηθέσητου αιτητή ότι η απόφαση για το διορισμό του ενδιαφερόμενου 25 μέρους κατάτην επανεξέτασηπαραβιάζειτηναρχήτουδεδι κασμένουπουεπέφερεηπροηγούμενηαπόφασητουδικαστη ρίου. (β)Έκδηληυπεροχή του αιτητήέναντι του ενδιαφερόμενου μέ- 30 ρους. Ηδικαστικήαπόφασηηοποίακατάτονισχυρισμότουαιτητήπα ραγνωρίστηκε απότηναρμόδιααρχή,τηνΕπιτροπήΔημόσιαςΥπη ρεσίας,είναιηαπόφασηπουδόθηκεστηνπροσφυγήτου,ηοποίασυ- 35 νεκδικάστηκε με την προσφυγή τρίτου υποψηφίου, εναντίον της πρώτηςαπόφασης της ΕΛ.Υ. γιατοδιορισμό του ενδιαφερόμενου μέρους. (Βλ. απόφαση Χαραλάμπουςκ,ά. ν. Δημοκρατίας
(1988)3 ΑΛΛ. 2034καιεπικυρώθηκεκατ' έφεση στηΔημοκρατίαν. Χαρα λάμπους
(1992)3ΑΛΛ. 251). ΗακυρωτικήαπόφασητουΑνωτά- 40 του Δικαστηρίου αποτέλεσετην αφετηρίαγιατην επανεξέτασητης πλήρωσης της επίμαχης θέσης η οποία απέληξε στην απόφασηη οποίααποτελείτοαντικείμενο αυτήςτηςπροσφυγής. 688 20 4 Α.ΑΛ. 5 Χαραλάμπουςν.Δημοκρατίας Πιχής,Δ. Οδιορισμός τουενδιαφερόμενου μέρουςακυρώθηκεγιαένακαι μοναδικόλόγο,τηνπλάνηκάτωαπότηνοποίαλειτούργησεένααπό τα μέλη της ΕΑΥ. ως προς τακριτήριαγιατηνπροαγωγήτουκα ταλληλότερου των υποψηφίων. Τελούσευπότην πλάνηότι το καθήκοντηςΕΑΥ. συνίστατο στηνπροαγωγή τουαρχαιότερουεκτός ανοιοσδήποτε τωνανθυποψηφίωγείχεέκδηληυπεροχήέναντιτου. Ηακυρωτικήδικαστικήαπόφαση επιβάλλει, 10 15 20 25 30 35 (α)Τηνεξάλειψη τηςακυρωθείσαςδιοικητικής πράξης, και (β)Επανεξέτασητουθέματοςπροςπλήρωσητουκενούπου αφέ θηκε μετην ακυρωθείσα απόφαση με αναφοράστα γεγονότα που ίσχυαν κατάτο χρόνο πουτοπρώτο λήφθηκε η απόφασηπουσυνιστά τοκρίσιμο χρονικό στάδιογιατονπροσδιο ρισμό τωνδιεκδικήσεων των υποψηφίωνγια προαγωγή. Ηαξιολόγηση τωνγεγονότων ανάγεταιστηδικαιοδοσίατουαρ μοδίου διοικητικού οργάνου. Η αναθεωρητική δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου περιορίζεται στον έλεγχοτης νομιμότητας τηςπράξης. Δενυπεισέρχεται (τοδικαστήριο)στηναξιολόγηση των γεγονότων παράμόνοδμιπιοτώνει αναυτή(η αξιολόγηση) έγινεμέ σασταπροβλεπόμενα καιπαραδεκτάκατάτοδίκαιοπλαίσια.Μό νηεξαίρεση αποτελεί εύρημαγιαέκδηληυπεροχήτουαιτητήέναντι του ενδιαφερόμενου μέρους. Οορισμός της έκδηλης υπεροχής συ ναρτά το εύρημα με την ύπαρξη τέτοιων προϋποθέσεων ώστε η ύπαρξητουουσιαστικά ναεξομοιώνεται μεαντικειμενικό γεγονός περιορίζοντας τοστοιχείο υποκειμενικής κρίσης των ουσιωδών γε γονότων απότοδικαστήριο. [Βλ.HadjiSaw av.Republic
(1982)3 C.L.R. 76,καιHjifoannouv.Republic
(1983)3CLR. 1041]: Αλλη δέσμευσηωςπροςταουσιώδηγεγονότα δεγεννάταιως αποτέλεσμα τηςακυρωτικήςαπόφασηςπαρόλοπουηγνώμητουδικαστηρίουσε σχέσημετησημασία ορισμένων γεγονότων μπορεί εύλογα νααπο τελέσειβάσηγιακαθοδήγηση της αρμοδίαςαρχήςκατά τηνεπανεξέταση χωρίς να δημιουργείται δεδικασμένο. [Βλ. Pieris ν. Republic(19Η3)3C.L.R.1054, Tornarisv.Republic
(1983)3CLR. 1292 καιGava v.Republic
(1984)3CL.R. 1391]. Στηνπροκείμενη περίπτωση δεδιαπιστώνεται οποιαδήποτεπα40 ρέκκλιση τωναρμοδίων διοικητικών αρχών από το καθήκονγια εξαφάνισητηςακυρωθείσαςαπόφασηςκαιτηνεπανεξέτασητουθέ ματος μεβάσηταουσιώδη κατάτον κρίσιμο χρόνο γεγονότα- ούτε αγνοήθηκεοποιοδήποτε ουσιώδες εύρημα γιατην επίλυση τηςδια φοράςστηνπρώτηπροσφυγήτου αιτητή. 689 ΐϊιχής, Δ. Χαραλάμπουςν.Δημοκρατίας
(1994)Εξίσου ανεδαφικόςείναικαιο ισχυρισμός τουαιτητήότιυπερ τερείκαταφανώςτοϋενδιαφερόμενουμέρους. Ημόνηυπεροχήτου αιτητήέναντιτουενδιαφερόμενου μέρουςέγκειταιστις εμπιστευτι κές εκθέσειςτουτελευταίου χρόνουπριντοδιορισμό. Η γενικήει κόναπουπροκύπτειαπότις εμπιστευτικές εκθέσειςτωνδυομερών 5 είναιότιοιδυουποψήφιοιείναιίσοιπερίπουσεαξίαενώτοενδια φερόμενο μέρος υπερέχει σεαρχαιότητα. Η σύσταση αφετέρουτου Διευθυντή του τμήματος υπέρ του διορισμού του ενδιαφερόμενου μέρους επαύξησεουσιωδώς τις διεκδικήσεις τουγιαδιορισμό στην επίμαχη θέση. Υπό το φως των δεδομένων των δυο υποψηφίων 10 αδιαμφισβήτητα παρεχότανηδυνατότηταστην ΕΑ.Υ. ναεπιλέξει το ενδιαφερόμενο μέρος,ηδεεπιλογήτουδεμπορείναχαρακτηρι στείπαρά λογικάεφικτήστοπλαίσιο τωνεξουσιών της. Στηγραπτήαγόρευσητουοαιτητήςεπικαλείταικαιάλλους από 15 τους λόγους που καθορίζονται στην αίτηση για την ακύρωση της επίδικηςαπόφασης. Ηπροσθήκηαυτήέγινεχωρίς τηνπροηγούμε νητροποποίησητηςπροσφυγήςκαιεπομένωςπροβλήθηκεέξωαπό τοπαραδεκτόδικονομικόπλαίσιο. Μπορείβέβαιαναλεχθείότικαι δυνατόναήτανναεπιληφθεί τοδικαστήριοτων λόγων εκείνων για 20 τηνακύρωσητουδιορισμούτουενδιαφερόμενουμέρους,ητύχητης προσφυγήςδενθαμεταβαλλόταν. Ο ισχυρισμός ότιτοενδιαφερόμενομέροςδενήτανγνώστης της αγγλικήςστοπροβλεπόμενο απότοσχέδιουπηρεσίαςεπίπεδοκαλή 25 γνώση,δεντεκμηριώνεται απόταγεγονότακαιέρχεταισε αντίθεση μεπροηγούμενο εύρηματης ΕΑΥ. γιατοδιορισμό του ενδιαφερό μενου μέρους στην προηγούμενηθέση πουκατείχε,προϋπόθεσηγια διορισμό στην οποίαήτανηκαλήγνώσητηςαγγλικής. [Βλ.Δημο κρατίαν.Πογιατζή
(1992)3Α.ΑΑ 422]. 30 Εξίσουανεδαφικόςείναικαιο ισχυρισμός ότιησύστασητουΔι ευθυντήτουΤμήματοςήτανπλημμελής. Παρόμοιοςισχυρισμός εί χεπροβληθείκατάτηνπρώτηπροσφυγήτουαιτητήκαιαπορρίθηκε ως ανυπόστατος, γεγονός πουαφεαυτούεπισφραγίζει την έγκυρο- 35 τητατηςσύστασης τουΤμηματάρχη. Η επίδικη απόφασηεπικυρώνεται στην ολότητα της βάσει του Αρθρου 146.4(a) του Συντάγματος. 40 Ηπροσφυ;ι, απορρίπτεται. Δεν εκδίδεταιδιαταγήγιαέξοδα. Ηπροσφυγή απορρίπτεταιχωρίςέξοδα. 690