(199S) 18Δεκέμβριο*, 1995 [ΝΙΚΟΛΑΟΥ,Λ/στής] ΓΙΑ ΤΟ ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟ ΘΕΣΗ TOY DAVID CARTER (ΑΡ. 2), ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΥΠΟΒΟΛΗΣ ΑΙΤΗΣΕΩΣ ΓΙΑ ΕΝΤΑΛ ΜΑ HABEAS CORPUSAD SUBJICANDUM KAI/H ΓΙΑ ΕΝΤΑΛΜΑ CERTIORARI ΔΥΝΑΜΕΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ. (Αίτηση Αρ. 214/95). Προνομιακά εντάλματα — Habeas corpus — Διάταγμα κράτησης προ σώπου υπό έκδοση εκτός ανεκπληρώνει εγγυητικόόρο —Νομιμότη τα κράτησης πριν από τηνέκδοσηδιατάγματος έκδοσηςφυγόδικου. Φυγόδικοι — Νομιμότητα κράτησης προσώπου εναντίον του οποίου άρχισε διαδικασία έκδοσης — Αναγκαιότητα πληροφόρησης του υπό έκδοση προσώπου από το Δικαστήριο για το δικαίωμα του να ζητήσει ένταλμα habeas corpus. 5 Ο αιτητής,εναντίον τουοποίου εκκρεμούσε διαδικασίαέκδοσης τουστις Ηνωμένες Πολιτείεςδεμπόρεσεναεκπληρώσει τονόροπου έθεσε το Δικαστήριο για παραχώρησηεγγύησης £7.000,- εξασφαλι σμένη από αξιόχρεο εγγυητή εκτός της συζύγου του ή μεκατάθεση του ίδιουποσού στο Δικαστήριο,μεαποτέλεσμα ναπαραμείνειυπό κράτηση, σύμφωνα μετις πρόνοιες διατάγματοςπουεξέδωσε. 10 Το Ανώτατο Δικαστήριο,επιλή<ρθηκεαιτήματοςτουγια έκδοση εντάλματος habeas corpus και certiorari, αφού αντιπαρήλθε αριθ μού παρατυπιών στη σχετική αίτηση ενώπιον του, την οποία σύ νταξε ο ίδιος ο αιτητής,δεδομένης της αμεσότητας πουπροσφέρει το ζητηθέν ένταλμα γιατηνπροστασίατης ελευθερίας τουατόμου. Επίσης αποδέχτηκε παρουσίαση μέρους του πρακτικού του Δικα στηρίου εκ των υστέρων. Ο συνήγορος του αιτητήκατάτην ακρόασητης υπόθεσης, εισηγήθηκε ότι το διάταγμα ήτανάκυρογιατέσσερις λόγους. Πρώτον, το ΕπαρχιακόΔικαστήριο δεν είχε εξουσία ναδιατάξειτην κράτη ση διότι σύμφωνα με το άρθρο 11.2(στ) του Συντάγματος τέτοια 1098 15 20 25 1Α.Α.Δ. 5 DavidCarter (AQ. 2) εξουσία υπόκειται στις πρόνοιες των παραγράφων 5και6 του ιδί ου άρθρου, όπου προβλέπεται η διαδικασία κατόπιν σύλληψης προκειμένου περί κράτησης εκκρεμούσας τηςδιερεύνησης τηςυπό θεσης. Δεύτερον, το διάταγμα του Επαρχιακού Δικαστηρίου δεν ήταν δικαιολογημένο. Τρίτον ηκαθορισθείσα εγγύηση ήτανυπέρ μετρα ψηλή. Τέταρτον, το ΕπαρχιακόΔικαστήριο, κατάτην έκδο σητου διατάγματοςπαρέλειψε ναπληροφορήσει τον αιτητήγιατο δικαίωματου νααποταθείστο Ανώτατο Δικαστήριο προςεξασφά λισηεντάλματος habeas corpus. 10 Αποφασίστηκε, ότι: 15 20 25 30 35
(1)Ηκράτηση του αιτητή εκαλύπτετο πλήρως και αυτοτελώς από τις πρόνοιες του Αρθρου 11.2(στ)του Συντάγματος πουπαρέχουν εξουσία κράτησης προσώπου προς τον σκοπό εκδόσεως, ενώ οι παράγραφοι 5και6του ιδίου άρθρουδεν είχανεφαρμο γήαφούο αιτητής βρισκόταν ήδηενώπιον του Δικαστηρίου.
(2)Οι εισηγήσειςότι το ένταλμα σύλληψηςδεν ήταν αιτιολογημένο καιότι ηεγγύηση ήτανυπέρμετρα ψηλή,δεν μπορούσαν ναεξε ταστούν, επειδή το μέρος του σχετικού πρακτικού πουπαρου σιάστηκε στο Δικαστήριο δεν περιλάμβανε το αιτιολογικό αλλά περιοριζόταν μόνο στοδιατακτικό.
(3)Τοάρθρο 10
(1)του περί Εκδόσεως ΦυγόδικωνΝόμουτου 1970 που προβλέπει για την ανάγκηπληροφόρησης του υπό έκδοση φυγόδικου περί τουδικαιώματοςτουνααποταθείστο Ανώτατο Δικαστήριο για ένταλμα habeas corpus, έχει εφαρμογή όταν το Δικαστήριο έχειήδη αποφασίσει την έκδοσηδυνάμει τουεδαφίου 5 του άρθρου 9 και όχι στην περίπτωση ατόμου που τίθεται υπό σύλληψη,ή υπό κράτηση στα άλλα προγενέστερα στάδια που αναφέρονταιστο άρθροαυτό.
(4)Δεν δικαιολογείτο ηχορήγηση άδειας για καταχώρηση αίτησης προς έκδοση εντάλματος certiorari. Η αίτηση απορρίφθηκε. Αίτηση. 40 • Αίτηση με την οποία ο αιτητής ζητά την έκδοση εντάλματος Habeas Corpus. Σ. Δράκος, για τον Αιτητή. 1099 DavidCarter (Αρ.2)
(1995)ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Δ.: Ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας εκκρεμεί διαδικασίαγια έκδοση του παρόντος αιτητή στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Καθώςανέφερε ο συνήγορος του, σε κάποιο στάδιο καταχωρήθηκε η εξουσιοδότηση του Υπουργού Δικαιοσύνης γιατην έναρξη της διαδικασίας έκδοσης 5 καιη υπόθεση προχώρησε. Οπότε,σύμαχαναμετοάρθρο9
(3)του περί Εκδόσεως ΦυγόδικωνΝόμουτου 1970 (Ν.97/1970), τοΕπαρ χιακό Δικαστήριο κέκτειται,γιαταπεραιτέρω,τις ίδιες εξουσίες μεεκείνεςπουπροβλέπονταιγιασυνοπτική εκδίκασηαδικήματος δυνάμει του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου,Κεφ.155 -βλ. άρ- 10 θρο48 - περιλαμβανομένης καιτηςεξουσίας νααναβάλλει τηνεκ δίκασηκαιναδιατάσσει τηνστο μεταξύκράτησηήαπόλυσημεεγ γύηση. Κατ' ακολουθίαν,αφούτο ΕπαρχιακόΔικαστήριο όρισε τηνυπόθεσηγιαακρόασησεμελλοντική ημερομηνία,επέβαλε όρο εγγύησης μετον οποίο οαιτητήςσυμμορφώθηκε καιως εκτούτου 15 αφέθηκεελεύθερος. Ακολούθωςόμως,κατάτηνπορείατηςακρό ασης,ηΔημοκρατίαυπέβαλε αίτημαγια μεταβολή του όρου προς το,αυστηροτερο. Ο αιτητήςενέστει. Την 14Δεκεμβρίου 1995,το Επαρχιακό Δικαστήριο, κατάτην αναβολή της υπόθεσης γιαπε ραιτέρω ακρόαση τηνοποία όρισε για την 21 Δεκεμβρίου 1995, 20 εξέτασετοαίτημα της Δημοκρατίας και,καθώς εξήγησεοσυνή γορος του αιτητή,κατόπιν της επί τούτου διεξαγωγής ακροαμα τικής διαδικασίας,αποφάσισε την αντικατάσταση των προσωπι κών εγγυήσεων του αιτητήκαι της συζύγου του,εκάστης γιαπο σό£25.000χωρίς εγγυητή,μενέα εγγύησηαπότον ίδιο τον αιτη- 25 τήγια ποσό ύψους £7.000εξασφαλιζομένης όμως από αξιόχρεο εγγυητή, εκτός της συζύγου του, ήμε κατάθεση αυτού του ποσού στο Δικαστήριο. Η μήεκπλήρωση του όρου είχεωςαποτέλεσμα να παραμείνει ο αιτητήςυπόκράτηση. 30 Το απόγευματης ίδιαςημέρας,οαιτητήςκαταχώρησε, ενεργώ ντας μέσωτης συζύγου του,ό,τι προόριζε ως αίτηση για ένταλμα habeascorpusadsubjiciendum,καιγιαάδειανααποταθείγιαένταλ μα certiorari. Ορίστηκε για το πρωΐ της επομένης, οπότε και επι λήφθηκα του θέματος. Επισήμανα κατάτην έναρξη της διαδικα- 35 σίας διάφορες πτυχές αντικανονικότητας και συνακόλουθης ανε πάρκειας. Πουοσυνήγορος τουαιτητή αναγνώρισε. Μεαποτέλε σμαναυποβάλει προφορικόαίτημαγιατροποποίησηηοποία απέ βλεπε σε σχεδόν ολοσχερή αντικατάσταση τουπεριεχομένου της καταχωρισθείσας ωςπροοριζόμενης αίτησης. Απέρριψα τοαίτημα 40 για τους λόγους πουεκτίθενται σε ενδιάμεση απόφαση. Αλλο αί τημαγιααναβολή,προκειμένου νακαταχωρηθείένορκος δήλωσηη οποία θα έπρεπε εξ αρχής νασυνοδεύει αίτηση αυτής της φύσης επίσης απορρίφθηκεγια λόγους πουκαιπάλι εξέθεσα. Επέτρεψα 1100 1 Α.Α.Λ. 5 10 15 20 25 David Carter (Ao.2) Νικολάου,Δ. ωστόσο,κατόπινπρόσθετουαιτήματος,τηνπαρουσίασηεγγράφου αποτελούντος μέροςτουπρακτικούτουΕπαρχιακούΔικαστηρίου, έγγραφο το οποίο οαιτητής επιθυμούσε να επικαλεσθεί παρόλον που θαέπρεπε να είχε καταχωρηθεί με την αίτηση. Θεώρησα,σε σχέσημεαυτό,ότιησπουδαιότητα της δικαιοδοσίας στον τομέα των προνομιακών ενταλμάτων και ειδικότερα του habeas corpus, δεδομένης της αμεσότητας που προσφέρει για την προστασίατης ελευθερίας του ατόμου,θα μπορούσε επιεικώς να δικαιολογήσει την πρόσβαση στην ουσία ανεξάρτητααπότον τύπο,εφόσονπάντως ηδιόρθωση παρατυπίαςδεν θαπαραβίαζεκάποια αρχή και, μιατέτοιαεξέλιξη, δενθασυνιστούσενέαπαραβίασητωνθεσμών;> Εξέτασα λοιπόν την αίτηση μετην προσθήκητουενλόγω μέρουςι τουπρακτικούτουοποίου επέτρεψα τηνπαρουσίαση. Αποτέλεσε· ουσιαστικάτομόνο διαθέσιμουλικό. Έχειως εξής. m JC ιι · Γ (· Δικαστήριο: Η υπόθεση αναβάλλεταιγιασυνέχισητηςακρό-< ασης στις 21/12/95ηώρα3:30μ.μ. Οκαθ' ουηαίτησηναιείναιπαρών στοΔικαστήριο μετους ίδιους όρους όπως και προηγουμένως εκτός απότονόρο της προηγούμενης εγγύη- · σης πουτροποποιείται μετηνπροσθήκηότι θα εξασφαλιστεί.' η παρουσία τουμευπογραφή εγγύησης ύψους £7.000,-από αξιόχρεο εγγυητή, εκτός της συζύγου του,ή με την κατάθεση» τουποσούαυτούσε μετρητάστον Πρωτοκολλητή. Μέχρινα"· δοθεί ηπιο πάνω εγγύησηο καθ' ουηαίτηση θα πραμείνει. υπόκράτηση." ') 30 35 40 Τηναντικανονικότητασεδιάφορεςάλλεςπτυχές τηναντιπαρήλθα προκειμένου ναεξετάσω προκαταρκτικάτο κατά πόσο εγειρόταν ζήτηματο οποίο θαμπορούσε εν πάσηπεριπτώσει να προωθηθεί. Καιτούτοδεδομένου ότι,σεαυτότον ευαίσθητοτο μέα, ηδιαδικασία κινήθηκε από τονίδιο τοναιτητή ενόσω τε-" λούσε υπόκράτηση καιπροφανώς υπότο κράτος ανησυχίας πουδεν του επέτρεψε να περιμένει, έστωγια λίγο, ώστεναεξα σφαλίσει τις υπηρεσίες του συνηγόρου του. Κατά τηνορισθείσα ακρόαση, εμφανίστηκε ενώπιον μου ο. συνήγορος τουκαιαγορεύονταςπροςυποστήριξη προέβαλε τέσ-' σερις αιτιάσεις. Ηκάθε μια απότιςοποίες,κατά την εισήγηση* του, δικαιολογούσε την ακύρωση του διατάγματοςμετοοποίο είχαν τεθεί όροι προκειμένου να αφεθεί ελεύθερος ο αιτητής.· Συνοψίζονται στα εξής: 1101 Νικολάου, Δ. DavidCarter (Αρ.2)
(1995)(α) Επειδήμε τοδιάταγμαεπέρχετο ηκράτησητουαιτητή σε περίπτωση μήεκπλήρωσης τωντεθέντων όρων, το διάταγμα δεν μπορούσε ναήτανέγκυρο διότι το ΕπαρχιακόΔικαστήριο δεν είχε, σύμφωνα μετοΣύνταγμα,εξουσία ναδιατάξει την κράτηση. Ο συνήγορος εισηγήθηκε συναφώς ότι το άρθρο 11.2(στ)μετοοποίοπαρέχεταιεξουσίαγιασύλληψηήκράτηση προσώπου " ...προς τον σκοπόν ...εκδόσεως" υπόκειτο στις πραγράφους5και6τουιδίουάρθρουστιςοποίεςπροβλέπεται η διαδικασία κατόπιν σύλληψης προκειμένου περί κράτησης εκκρεμούσας της διερεύνησης τηςυπόθεσης. Οσυνήγορος παρέπεμψε αναφορικάμε το θέμακαι στις αντίστοιχες πρόνοιες της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως διατην Προάσπιση των Ανθρω πίνων Δικαιωμάτων όπωςκυρώθηκε μετοΝόμο39του1962. (β) Τοδιάταγμα του ΕπαρχιακούΔικαστηρίου δεν ήταναιτιολογημένο. 5 10 15 (γ) Ηκαθορισθείσα εγγύησηήτανυπέρμετρα υψηλή. (δ) ΤοΕπαρχιακόΔικαστήριο, κατάτην έκδοση του διατάγ- 20 ματος,παρέλειψε ναπληροφορήσει τοναιτητήσύμφωνα μετο άρθρο 10
(1)του περί Εκδόσεως ΦυγόδικωνΝόμου του1970, ότι ο αιτητής είχε δικαίωμανα αποταθείστο Ανώτατο Δικα στήριο για ένταλμα habeas corpus. Επικαλέστηκε επίτούτου την απόφαση Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπό- 25 θέσηΑναφορικά με τονΝτέιβιντ Κάρτερ
(1995)1 Α.Α.Δ. 770 που,αςσημειωθεί, αφορούσε τον ίδιο αιτητή. Τα όσα προβλήθηκανεκμέρους του αιτητή,επιδέχονται όλα σύντομης απάντησης. Ωςπρος το πρώτο ζήτημα, επισημαίνω 30 ότι οι εξαιρέσεις οι οποίες εκτίθενται στην παράγραφο2του Αρθρου 11του Συντάγματος αναφορικά μετοδικαίωμα ελευθε ρίας πουκατοχυρώνεται μετην παράγραφο 1,αποτελούν τηδικαιοδοτικήβάσηγιατησύλληψη, τον περιορισμό ήτην κράτηση προσώπουστην κάθεπερίπτωσηστην οποίααναφέρονται. Στην 35 προκείμενη περίπτωση,η υποπαράγραφος (στ) παρέχει εξουσία για την κράτησηπροσώπου "προς τον σκοπό ...εκδόσεως". Με την παράγραφο 5 του ιδίου Αρθρου, διασφαλίζεταιηχωρίςκα θυστέρηση προσαγωγή συλληφθέντος ενώπιον δικαστή ενώ με τηνπαράγραφο 6προβλέπεταιηδυνατότητασυνέχισης τηςκρά- 40 τησης όπου η"περί της διαπράξεως του αδικήματοςανάκρισις δι' ό συνελήφθη δενσυνεπληρωθη". Στην περίπτωση που εξε τάζω,ο αιτητής ήδηβρισκόταν ενώπιον του Δικαστηρίου. Και βρισκόταν όχι για σκοπούς κράτησης μεπροοπτικήτησυμπλή1102 1 ΑΛ.Δ. 5 10 15 20 25 30 35 40 David Carter (Αρ. 2) Νικολάου, Δ. ρωσηανάκρισης αλλά για εκδίκαση υπόθεσης με την οποίαήδη ασχολείτο το Δικαστήριο. Προκύπτει συνεπώς ότι οι παράγρα φοι5και6τουΑρθρου 11 δενεμπλέκονταν στηνπροκείμενηπε ρίπτωση. Ηκράτηση του αιτητή εκαλύπτετο πλήρως καιαυτοτελώς από τοΑρθρο 11.2(στ) εντός του πλαισίου του οποίου εντάσσεται τοάρθρο9
(3)τουπερί Εκδόσεως ΦυγόδικωνΝόμου του 1970 όπουπροβλέπεται ότι το ΕπαρχιακόΔικαστήριο έχει, σευπόθεσηγιαέκδοση προσώπου,τις εξουσίεςπουαπαντώνται στον περί Ποινικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 155, άρθρο 48,το οποίο επίσης προδήλως εντάσσεται εντός του πλαισίου τηςεν λόγω συνταγματικήςδιάταξης. Ωςπροςτοδεύτερο καιτρίτοζήτημαη απάντησηείναι σεαμ φότερα ακριβώς η ιδία. Το μέρος του πρακτικού το οποίοπαρουσιάστηκε στο Δικαστήριο,περιορίζεται σε μόνο το διατακτι κό. Το ότι πρόκειται για το διατακτικόως κατάληξη κειμένου προηγηθείσαςαπόφασηςεπίτων όσων εξετάστηκαν ωςπροϋπό θεσηγια την έκδοση της, προκύπτει από τονσυμβολισμό των "Χ" στο άνω μέρος τουπρακτικού. Τοτιμπορεί ναήταντοπεριεχόμενο της απόφασηςτουΔικαστηρίου της οποίαςτο διατα κτικό υπήρξε ηαπόληξη δεν είναι γνωστό και τούτο SLOTL δεν προσκομίστηκε στοΔικαστήριο. Ηαιτιολογία της απόφασης δεν περιέχεται στο διατακτικόαλλά ούτε και αναμενόταν πως θαπεριεχόταν. Χωρίςαναφοράπροςτοκείμενο τηςαπόφασης, δεν μπορεί ναγίνεται λόγοςγιαανυπαρξία ήανεπάρκεια αιτιο λογίας. Το ίδιο και σεσχέσημε το ύψος της καθορισθείσας εγ γύησης. Αποτελεί και αυτό μιά έκφανση της γενικότερης ανά γκηςγια διατύπωσηαιτιολογίας. Καταλήγω ότι εν προκειμένω δεν είναι δυνατό,απότο μέρος του πρακτικούπου έχει παρουσιασθεί, να εξαχθεί συμπέρασμα είτε γενικότερα περί έλλειψης αιτιολογίας,είτεειδικότεραπερί μήεύλογου καθορισμού σε ό,τι αφορά το ύψος της εγγύησης. Τέλος,ωςπροςτοπαράπονοότιτοΕπαρχιακόΔικαστήριοδεν πληροφόρησε τον αιτητήπερί δικαιώματος του να αποταθεί στο Ανώτατο Δικαστήριογιαένταλμαhabeascorpus,δενσυμφωνώότι το άρθρο 10
(1)του περί Εκδόσεως Φυγόδικων Νόμου του1970 προβλέπειγιατηνανάγκητέτοιαςπληροφόρησης παράμόνοόπου το ΕπαρχιακόΔικαστήριο έχει ήδηικανοποιηθεί καιαποφανθεί, σύμφωνα με το εδάφιο
(5)του άρθρου9του Νόμουότισυντρέ χουνπεριστάσεις γιαναδιαταχθείηκράτησηπροκειμένουνα"χωρήσηηέκδοσις". Στην υπόθεση την οποία επικαλέστηκε οσυνή γορος, ό,τι συναφώς απασχόλησε πρωτόδικα το Ανώτατο Δικα στήριο περιοριζόταν στο κατά πόσο υπήρχε ή όχι, ακόμακαισε 1103 Νικολάου, Δ. David Carter (Ac- 2)
(1995)προγενέστερο στάδιο,δηλαδήπριναπό την εφαρμογήτουάρθρου 9
(5), ηδυνατότητα νακινηθεί ο μηχανισμός για ένταλμα habeas corpus. Στηνενλόγωαπόφαση το ερώτημα απαντήθηκεκαταφα τικάκαισετούτο ορθά, θαέλεγα μεεκτίμηση. Η ύπαρξη όμως αυ τούτουδικαιώματοςδενσυνδέεται μετηνόποιαπερί τούτουπλη5 ροφόρηση. Τοδικαίωμαυπάρχειστηνκάθεπερίπτωση. Αφούμε λέτησα το ζήτημα, κατέληξα ότι η εφαρμογή τουάρθρου 10
(1)προσδιορίζεται απότηνπρόνοιαη οποίαπεριέχεται σεαυτόότιη αναγκαιότητα για πληροφόρηση επιβάλλεται όπου το Επαρχιακό Δικαστήριο "ήθελεδιατάξειτηνκράτησιν τουυπόέκδοσιν προσώ- 10 πουδυνάμει τουάρθρου9..." Η φράση"τουυπόέκδοση προσώ που" σημαίνει, κατάτηγνώμη μου,του προσώπου το οποίοτελεί υπό έκδοση κατόπιντης περί τούτουαπόφανσηςτουΕπαρχιακού Δικαστηρίου δυνάμει τουεδαφίου5τουάρθρου9,καιόχι προσώ που το οποίο τίθεται υπό σύλληψη ήυπόκράτηση στα άλλα προ- 15 γενέστερα στάδια που αναφέρονται στοάρθρο 9. Η εισαγωγική φράσηστο άρθρο 10
(1)ότι η πληροφόρηση γίνεται "εν πάσηπερι πτώσει" δεν μπορεί παρά νααναφέρεται σε μόνο τιςδύο περι πτώσεις που εκτίθενται στοεδάφιο5του άρθρου 9διότι,καθώς ανέφερα, μόνο μετηνέλευσημιαςαπόεκείνεςτιςδύοπεριπτώσεις 20 θα μπορούσε τοπρόσωπο νατελείυπό έκδοση, όπως ακολούθως προσδιορίζεται στο άρθρο 10
(1). θα πρόσθετα όμως καιτο εξής. Ακόμα καιανηκατάληξη σχετικά μετηνερμηνεία του άρθρου 10
(1)ήτανδιαφορετική,το παράπονοτουαιτητήγια μή πληροφό ρησηθαεστερείτοπρακτικήςσημασίαςκαιθαμπορούσε νααγνοη- 25 θεί δεδομένου ότι,καθώς καταδείχνουν ταγεγονότα, ο αιτητής γνώριζε περίτηςδυνατότηταςτουνααποταθείγιαένταλμαhabeas corpusκαι άσκησε αμέσως το δικαίωμα. Κρίνω ότιηπαρούσα αίτηση -επιεικώς έτσι ονομαζόμενη - 30 είναι από κάθε άποψη εντελώς αβάσιμη. Δενδικαιολογεί την περαιτέρω συζήτηση ώστενακληθεί ηάλληπλευρά ναλάβει μέ ρος σε σχέση μετο αίτημα γιατηνέκδοση εντάλματος habeas corpus, και ούτε δικαιολογεί τηχορήγηση άδειαςγια καταχώρη ση αίτησης προς έκδοση εντάλματος certiorari. Και απορρίπτε- 35 ται καθ' ολοκληρίαν. Η αίτηση απορρίπτεται. 1104