1 ΑΛΛ. 28 Φεβρουαρίου, 1995 [ΠΙΚΗΣ,ΧΑΤΖΗΤΣΑΙΤΑΡΗΣ, ΧΡΥΣΤΟΣΤΟΜΗΣ, Δ/στές] ΜΙΧΑΛΗΣ ΛΟΥΚΑ, Εφεσείων, ν. CYPRUS PIPES INDUSTRIESLIMITED, Εφεσίβλητων. (Πολιτική ΈφεσηΑρ.8435). Πολιτική Δικονομία — Απόφαση στην απουσία του εναγομένου — Παραμερισμόςτηςαπό τοΔικαστήριο — Αποκάλυψη υπεράσπισης και εξήγησητων λόγων της παράλειψης του εναγόμενου ναεμφα νιστεί — Διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. 5 Πρακτική τουΔικαστηρίου — Επίδοσηέκθεσηςαπαιτήσεωςσε εναγό μενο που δεν καταχώρησε εμφάνιση—Έκδοση απόφασης στην απουσία του. 10 Μεμονομερήαίτησηπουκαταχώρησεοεφεσείων - ενάγωνπέτυχε απόφασηγια μηεμφάνιση,εναντίον των εφεσίβλητων -εναγομένων, σε αγωγή του για αποζημιώσεις γιασωματικές βλάβες πουσύμφωνα μετηναγωγήτου,έπαθεσαναποτέλεσμαπαράλειψηςεκπλήρωσηςκα θήκοντοςήαμέλειαςεκμέρουςτους,ενώήτανυπάλληλοςτους. 15 20 25 Οι εφεσίβλητοι - εναγόμενοι καταχώρησαν αίτηση και πήραν διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο ακυρώθηκε η εκδοθείσα στην απουσίατους απόφαση. Ηαίτησησυνοδευόταν απόένορκες δηλώσεις του λογιστή των εφεσίβλητων με πηγή τον υπεύθυνο ασφάλειας του εργοστασίου αναφορικάμε τη λειτουργία του και τηςυπαλλήλου τηςασφαλιστικής εταιρείαςτων εφεσίβλητων - ενα γομένων ως προςτις συνθήκες απώλειαςτουκλητηρίουτηςαγωγής καιτης μηεπίδοσης έκθεσηςαπαίτησης. Το πρωτόδικοΔικαστήριο,παραμερίζονταςτην απόφαση,ανα φέρθηκεστην πρακτικήπουακολουθείται για επίδοση της έκθεσης απαίτησης στον εναγόμενο, παρά την παράλειψη του να εμφανι163 Λούχα v. Cyprus Pipes Industries Ltd
(1995)στεί,ιδίως σεπεριπτώσεις μηεκκαθαρισμένωναπαιτήσεωνκαιότι στην προκειμένη περίπτωσηδενακολουθήθηκε. Ο εφεσείων -ενάγων, υπέβαλε, ότι η μαρτυρίαπου τέθηκεαπό τους εφεσίβλητους - εναγόμενους υπό μορφή ενόρκων δηλώσεων δεν απεκάλυψε υπεράσπισηκαι συνεπώς δεν θεμελιώθηκε το υπό βαθρογια ακύρωση της απόφασης. Επίσης ότι το Δικαστήριο εξί σωσε την πρακτικήτης επίδοσης της έκθεσης απαιτήσεως στο μη εμφανισθέντα εναγόμενο, με δικονομικόκανόνα. 5 10 Αποφασίστηκε, ότι:
(1)Τοπεριεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων πουσυνόδευαν τηναί τηση των εφεσιβλήτων-εναγομένων για παραμερισμό της από φασηςήτανεπαρκέςτόσο ως προς ταγεγονότα όσο καιτην πη15 γή των πληροφοριών των ενόρκως δηλούντων και συνεπώς το Δικαστήριο μπορούσενακαταλήξειότι οι εφεσίβλητοι-εναγόμενοι αποκάλυψανσυζητήσιμηυπεράσπιση.
(2)Ηαναφορά στην απόφασησεπρακτικήτουΔικαστηρίου ναδια20 τάσσει επίδοσητηςέκθεσης απαίτησηςσεμηεμφανισθένταδιάδι κο,δεναποσκοπούσε στηνεξίσωση τηςπρακτικήςμεδικονομικό κανόνα,αλλάστην επισήμανση τουγεγονότος ότι δεν επεσυνέβη οτιδήποτεμετάτηναρχικήπαράλειψητωνεφεσίβλητων να εμφα νιστούν,πουνατείνει νακαταρρίψειτους ισχυρισμούς τους,ότι 25 ηυπόθεσηξεχάστηκε γιατουςλόγους πουείχαν εκθέσει. Η έφεσηαπορρίφθηκε μεέξοδα. 30 Αναφερόμενες υποθέσεις: Phylactou v.Michael
(1982)1C.LR. 204, Evansv.Bartlam[1937]A.C. 473, 35 LouisVuitton v.Δέρμοσακ Ατδ και Άλλης
(1992)1(B)Α.Α.Δ. 1453. Έφεση. Έφεσηαπότον ενάγοντακατάτηςδιαταγήςτουΕπαρχιακούΔικαστηρίου Λεμεσού (Ν. Νικολάου, Α.Ε.Δ.) που δόθηκε στις 7 Μαΐου, 1991 (Αρ. Αγωγής 6300/89), με την οποία παραμερίστηκε, μετάαπόαίτησητων εφεσίβλητων (εναγομένων),απόφασηπουδό θηκε στην απουσίατους. 164 40 1 ΑΛΛ. Λούκαv. CyprusPipesIndustries Ltd XQ. Μικελίδηςμε Κ. Γεωργίου(δ/νις), γιατον Εφεσείοντα. Γ.Λουκαϊδης,γιαχους Εφεσίβλητους. 5 Cur.adv. wit. ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ: Την απόφασητου Δικαστηρίου θα δώσει ο Δικαστής Γ. Μ. Πικής. 10 15 20 25 30 35 40 ΠΙΚΗΣ,Δ.: Η έφεσηστρέφεταικατάτηςαπόφασηςτουΕπαρ χιακού Δικαστηρίου Λεμεσού με την οποία παραμερίστηκε,μετά από αίτησητων εφεσίβλητων (εναγομένων),απόφασηπουδόθηκε στην απουσίατους. Οι εφεσίβλητοι παρέλειψαν να εμφανιστούν σε αγωγήπουήγειρε εναντίον τους ο εφεσείων για αποζημιώσεις γιαπροσωπικές βλάβες που,σύμφωνα με την αγωγήτου,υπέστη ως αποτέλεσμαπαράλειψηςεκπλήρωσης καθήκοντοςήλόγωαμέ λειας των εφεσίβλητων. Μεex-parteαίτησηο εφεσείων κίνησετο μηχανισμό για την έκδοση απόφασηςλόγω της παράλειψης των εφεσίβλητων να εμφανιστούν. Παράλληλα καταχώρησε έκθεση απαιτήσεως με την οποία προσδιορίστηκε και εξειδικεύτηκε η απαίτησητου. Μετάτηνπροσαγωγήμαρτυρίαςπρος υποστήριξη τηςαπαίτησηςεκδόθηκεαπόφασηυπέρτου. Το δικαστήριο αποδέκτηκε την αίτηση των εφεσίβλητων και παραμέρισετηναπόφαση. Συγχρόνως τουςδιέταξενακαταχω ρήσουν εμφάνισηκαι υπεράσπιση μέσα σε τακτήπροθεσμίακαι τους καταδίκασενακαταβάλουν όλα ταέξοδα που σπαταλήθη καν (thrown away)λόγωτης παράλειψηςτουςνα εμφανιστούν. Προκύπτει αβίαστααπό το κείμενο της απόφασης,ότι στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας το δικαστήριο άντλησε καθοδήγησηαπότις αρχέςπουέχεικαθιερώσει ηνομολογία που συναρτούνται κατάκύριο λόγο μετην αποκάλυψηυπεράσπισης και την εξήγησητων λόγων της παράλειψηςτου εναγομένου να εμφανιστεί. (Βλ. Phylactou v. Michael
(1982)1 C.L.R., 204 και Evans v. Bartlam[1937]A.C. 473). Ο εφεσείων υπέβαλεότι ημαρτυρίαπουτέθηκεαπό τουςεφε σίβλητους υπότημορφήενόρκων δηλώσεων δεν απεκάλυψευπεράσπιση,έτσι δε θεμελιώθηκε το υπόβαθρογια την έγκριση του αιτήματος των εφεσίβλητων. Υποστήριξε ότι οι ισχυρισμοί οι οποίοι προβλήθηκανως προςτην ύπαρξη υπεράσπισης είναιαό ριστοι, τίθενταιδιαζευκτικά,πουείναι αντικανονικό,καιακόμα σημαντικότερο, ότι ηένορκη δήλωση στην οποία αποκαλύπτεται 165 Πικής, Δ. Λούκα v.CyprusPipes Industries Ltd
(1995)ηνεφελώδης υπεράσπισηδε συνάδει με τις πρόνοιες τηςΔ.39 Θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, όπως έχει ερμηνευθεί στην Louis Vuitton ν. Αέρμοσακ Λτδ και Άλλης
(1992)1(B) Α.Α.Δ. 1453. Είναι ηθέσητους ότι οΝίκοςΝεοφύτουστην ένορκηομο λογίατουοποίουεκτίθεταιηυπεράσπισητωνεφεσίβλητων δενει5 χε προσωπική γνώση των γεγονότων στα οποία αναφέρεταικαι ότι παρ' όλοτούτοδεναπεκάλυψετηνπηγήαπότηνοποίαάντλη σε τις πληροφορίες του ως προς την υπεράσπιση των εφεσίβλη των στην αγωγή του εφεσείοντα. Οι ισχυρισμοί αυτοί δεν αντα ποκρίνονται στην πραγματικότητα. Στην παράγραφο
(5)της 10 ενόρκου δηλώσεως του Ν.Νεοφύτου, αναφέρεταιότι τα μηχανή ματατης εταιρείαςήτανσεάριστηκατάσταση,ότι οεφεσείων δεν είχε εκτεθεί σε κανένα κίνδυνο στον τόπο εργασίας του και ότι οποιοσδήποτε τραυματισμός του ήθελε αποδειχθεί οφείλεται σε δικήτου αμέλεια ήσε απρόβλεπτοατύχημα. Ο ίδιος ήτανο Λο- 15 γίστής της εταιρείας και επομένως ηιδιότητα του δεν τουπαρεί χε,εκπρώτηςόψεως τουλάχιστον,τηδυνατότηταελέγχουτωνερ γασιών της εταιρείας. Προσδιορίζει όμως στη δήλωση του την πηγή απότην οποία άντλησε πληροφορίες αναφορικάμε τηλει τουργία του εργοστασίου· αυτές προήλθαν απότον Α. Πιστόλα, 20 τον υπεύθυνο ασφαλείας του εργοστασίου. Με τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον του,το δικαστήριο μπορούσε νακαταλήξει ότι οι εφεσίβλητοι απεκάλυψανσυζητήσιμηυπεράσπιση. Ηάλλημαρτυρίαη οποίακατατέθηκεγιατηθεμελίωσητηςαί- 25 τησης των εφεσίβλητων γιαπαραμερισμό τηςαπόφασηςπροήλθε απότηΒασούλα Καλλίδου,τηνυπεύθυνητου Κλάδου Απαιτήσε ων της ασφαλιστικής εταιρείας στους οποίους οι εφεσίβλητοι ήταν ασφαλισμένοι καιπρος τους οποίους απέστειλαν τοκλητήριο ένταλμα για να μεριμνήσουν για την υπεράσπιση τους. Το 30 κλητήριο ένταλμααπωλέσθηκε απότους ασφαλιστές ήτοποθετή θηκεσε λανθασμένο φάκελοκαιξεχάστηκε. Στηνένορκη δήλωση της το ποσό των αποζημιώσεων χαρακτηρίζεταιως υπερβολικό. Μετάτηναπώλειατουκλητηρίου εντάλματοςκαμιάάλληπληρο φορίαδενπήρανγιατηνυπόθεση,κάτιπουθατουςαφύπνιζεγια 35 την παράλειψηκαιτις συνέπειες πουαυτήμπορούσε να έχειγια την τύχη της υπόθεσης. Στην απόφασητου δικαστηρίου γίνεται αναφορά στην πρακτική η οποία ακολουθείται για επίδοση της έκθεσης απαιτήσεωςστον εναγόμενοπαράτηνπαράλειψητουνα εμφανιστεί ιδίωςσεπεριπτώσεις μηεκκαθαρισμένωναπαιτήσεων 40 και ότι στην προκείμενη περίπτωσηδενακολουθήθηκε. Ο εφεσείων υπέβαλεότιη αναφοράτουδικαστηρίουστηνπιο πάνω πρακτικήοδήγησε το δικαστήριο σε εσφαλμένα αποτελέ166 1 Α.Α.Δ. 5 10 Λούκα v. Cyprus Pipes Industries Ltd Πικής, Δ. σματα δεδομένου ότι εξίσωσε την πρακτικήσε δικονομικόκα νόνα και μάλιστα κανόναπου έρχεται σε αντίθεση με τις σχετι κές θεσμικές διατάξεις. Είναι ορθό ότι δεν επιβάλλεται από τους θεσμούς ως προϋπόθεση ηεπίδοση της έκθεσηςαπαιτήσεως πριν την έκδοση απόφασηςλόγω παράλειψης του εναγομέ νουναεμφανιστεί. Παρέχεταιόμως διακριτικήευχέρειαστοδι καστήριο να διατάξει τέτοια επίδοση και συνήθως διατάσσεται σε περιπτώσεις όπου η απαίτησηδεν είναι εκκαθαρισμένη. Η αναφορά σ* αυτήτην υπόθεση στην πρακτικήτου δικαστηρίου δεν σκοπούσε στην εξίσωσητης πρακτικήςμεδικονομικόκανό να άλλα στην επισήμανση του γεγονότος ότι δεν επεσυνέβη οτι δήποτεμετάτηναρχική παράλειψητων εφεσίβλητων να εμφανι στούν πουνατείνει νακαταρρίψειτους ισχυρισμούς τουςότιη υπόθεσηξεχάστηκε γιατους λόγους που έχουν εκθέσει. 15 Κρίνουμεότιδενέχεικαταδειχθείλόγοςπουναδικαιολογείτην επέμβαση μαςστην άσκησητηςδιακριτικήςευχέρειας του πρωτό δικουδικαστηρίου,επομένωςη έφεσηπρέπεινα απορριφθεί. 20 Η έφεσηαπορρίπτεται με έξοδα. 167