1 Α.Α.Δ. 16 Μαρτίου, 1995. [ΠΙΚΗΣ,ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΠΟΓΙΑΤΖΗΣ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ, Δ/στές]. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ, Εφεσείων - Καθ' ου ηΑίτηση. ν. ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΤΖΕΝΝΑΡΟ ΠΕΡΡΕΛΛΑ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΕΝΤΑΛΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΦΥ ΣΕΩΣ HABEASCORPUS, Εφεσίβλητου- Αιτητή, (Πολιτική ΈφεσηΑρ. 9173). Κατάχρηση δικαστικής διαδικασίας— Εξουσίες των Δικαστηρίων να ελέγχουν κατάχρηση των δικαστικών διαδικασιών — Επιδίωξη όμοιωνσκοπώνμε την υιοθέτησηπαράλληλων ενδίκωνμέσων. 5 Καταπίεση — Αναγκαιότητα υπεράσπισηςτηςελευθερίας υποδίκου σε περισσότερες της μιας διαδικασίες, συνιστά καταπίεση. Φυγόδικος— Έκδοση φυγόδικου — Πολλαπλότητα διαδικασιών — Κατάχρηση δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου. 10 Ηέφεσηστρέφεται εναντίονπρωτόδικηςαπόφασης του Ανωτά του Δικαστηρίου να εκδώσει ένταλμα Habeas Corpus καιδιατάξει τηναπελευθέρωση κρατουμένουαλλοδαπού. 15 Μετά από αίτηση της αρμόδιαςαρχής το Επαρχιακό Δικαστή ριο Λάρνακας διέταξετηνέκδοση αλλοδαπού,οοποίος προσέβαλε το διάταγμα με αίτηση στο Ανώτατο Δικαστήριο για την έκδοση διατάγματος Habeas Corpus. 20 ΤοΑνώτατο Δικαστήριο,έκρινε ότι ηδιαδικασία έκδοσης, ήταν άκυρηαπότην αρχή, επειδήηεξουσιοδότηση του Υπουργού δόθη κεπριντηνυποβολήτης επίσημης αίτησης από τηναιτούσατηνέκ δοσηχώρα. Ηαπόφασητου Ανωτάτου Δικαστηρίου, προσβάλλε ται μετηνπαρούσαέφεση. Εντω μεταξύηαρμόδιααρχή καταχώ217 Δ/ντήςτων Φυλακώνν.Τζεννάρο Περρέλλα
(1995)ρήσετην υπ' αρ. 1/94 νέααίτησηέκδοσης τουφυγόδικου. Παρ' όλον ότι ο εφεσίβλητος απέσυρετηνδιαζευκτικήαξίωσηή απόρριψης της έφεσης ή έκδοσης διαταγήςπουναθέτει τονεφεσείοντα προ της εκλογής μεταξύ προώθησης της έφεσης ήτης αίτησης 5 ενώπιον του ΕπαρχιακούΔικαστηρίου για την έκδοση του καιπε ριορίστηκε μόνο στην αξίωση απόρριψης της έφεσης, το Δικαστή ριο, εν όψει της ευρύτητας της σχετικής εξουσίας του, επιλήφθηκε θέματος αποτροπής κατάχρησης δικαιοδοσίας προκύπτουσας από τη συνύπαρξη δύο παράλληλων διαδικασιών έκδοσης. 10 Συνέπεια της παρούσας έφεσης, σύμφωνα με το αρ. 10
(5)του περί Εκδόσεως Φυγοδίκων Νόμου του 1990 (Ν.97/70), είναι ηδια τήρηση σε ισχύ του πρώτου διατάγματος έκδοσης του φυγόδικου, με επακόλουθο τη δυνατότηταπαράτασηςτης κράτησης του,μέχρι την εκδίκασητης έφεσης. Ο εφεσείων αντιτάχθηκε στο αίτηματου εφεσίβλητου να απορ ριφθεί ηέφεση για κατάχρησηδικαιοδοσίας και υποστήριξε ότι οι δύο διαδικασίες μπορούν νασυνυπάρχουν. 15 20 Αποφασίστηκε, ότι:
(1)Τα ΚυπριακάΔικαστήρια έχουνττ.νίδιαεξουσία όπωςκαιτα αγ γλικά, να ελέγχουν τις διαδικασίας προς αποφυγήκαταχρήσεων της δικαστικήςδιαδικασίας.
(2)Συνιστάκατάχρησητηςδικαστικής διαδικασίαςηέγερσηήη προ ώθηση περισσοτέρων της μιας δικαστικών διαδικασιών για επί τευξη στόχων που μπορούν να επιδιωχθούν με μια. 25 30
(3)Ηεπιδίωξη όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ενδί κων μέσων ελέγχεται απότο Δικαστήριο όπως και η πολλαπλό τητα των διαδικασιών επίτευξης του ίδιου στόχου. 35
(4)ΗΠολιτικήΈφεση9173 καιηΑίτησηαρ. 1/94 του ΕπαρχιακούΔι καστηρίου Λάρνακας έχουν τον ίδιοσκοπό,την έκδοση τουφυγό δικου, ο οποίος αντιμετωπίζει δύο παράλληλες διαδικασίες,ανε ξάρτητες δικονομικά, αλλά όμοιες ως προς το αντικείμενο τους, δηλαδήτην έκδοση.
(5)ΗΑίτηση 1/94 καταχωρήθηκε μετάτηνέκλειψη προηγούμενης για την έκδοση τουτρυγοδίκου,αλλάτοβάθροτηςδιασαλεύΟηκε μετά την άσκηση της έφεσης, σκοπός της οποίας ήτανηαναζωπύρωση 218 40 1 Α.Α.Δ. Δ/ντήςτωνΦυλακών ν.Τξεννάρο Περρέλλα της πρώτης διαδικασίας έκδοσης.
(6)Η αναγκαιότηταυπεράσπισης της ελευθερίας υποδίκουσεπερισ σότερες της μιαςδιαδικασίες,συνιστάκαταπίεση. 5
(7)Ησυνύπαρξη τωνδύο διαδικασιών συνιστά κατάχρησητης δια δικασίας του Δικαστηρίου. 10
(8)Η υποβολήτηςέφεσης αρ.9173 συνιστά κατάχρησητης διαδικασίας, ηοποίαπρέπεινααποτραπείκαιπαρεμποδιστείμετηναπόρριψητης. Η έφεσηαπορρίφθηκεμεέξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: 15 GlasgowNavigation CompanyandIron Ore Company[1910]A.C.293, Attorney-General v.Georghiou
(1984)2 C.L.R. 251, 20 Castanho v. Brownand Root (U.K.) Ltd andAnother [1981] 1 All E.R. 143 (HL), Constantinides v. Vima Ltd
(1983)1C.L.R. 348, 25 Williams v.Hunt[1905] 1K.B. 512, Millsv.Cooper[1967]2All E.R. 100, Rees v.SecretaryofState[1986]2Ail E.R. 321. 30 35 40 Έφεση. Έφεση απότονκαθ'ου ηαίτηση κατά τηςπρωτόδικης από φασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κύπρου (Στυλιανίδης, Δ.) που δόθηκε στις 10 Μαΐου 1994 (Αρ. Αίτησης 24/94) με την οποία εκδόθηκε ένταλμα Habeas Corpus καιδιατάχθηκε η απε λευθέρωση τουκρατούμενου αιτητή. Ε. Λοϊζίδου (χα),Δικηγόρος της Δημοκρατίας Α ' , για τον Καθ' ουηαίτηση - εφεσείοντα. Χρ. Πονργονρίδης, γιατονΑιτητή - εφεσίβλητο. Cur.adv. vult. 219 Δ/ντήςτων Φυλακών ν.Τζεννάρο Περρέλλα
(1995)ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ: Την απόφαση του Δικαστηρίου θα δώσει ο Δικαστής Γ. Μ.Πικής. ΠΙΚΗΣ,Δ.: Επικαλούμενος τηδικαιοδοσίατου Δικαστηρίου για την καταστολή διαδικασιών που συνιστούν κατάχρηση της 5 δικαιοδοσίας(abuseof process), οεφεσίβλητος αξίωσε τηναπόρ ριψη της έφεσης και,διαζευκτικά,την έκδοση διαταγήςπουνα θέτει τον εφεσείοντα προτης εκλογής μεταξύτηςπροώθησης της έφεσης ήτης αίτησης ενώπιον του ΕπαρχιακούΔικαστηρίου για την έκδοση του (Αίτηση1/94). Στηνεξέλιξητης ακρόασηςο εφε- 10 σίβλητος εγκατέλειψε το διαζευκτικό αίτημα και περιόρισε την εισήγηση του στην απόρριψητης έφεσης. Αυτό, βέβαια,δενπε ριορίζει το Δικαστήριο, ενόψει της ευρύτητας της εξουσίας του, ν' αποτρέψει καταχρήσεις της δικαιοδοσίαςναυιοθετήσει οποι οδήποτε πρόσφορο μέσο στη διάθεση του για την επίτευξη του 15 στόχου αυτού. Ταγεγονότα που περιβάλλουν τις δυοδιαδικα σίεςκαι στοιχειοθετούν το αίτημα, είναι ταακόλουθα: Το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακος, μετά από αίτηση της αρμόδιας αρχής,διέταξετην έκδοση του εφεσίβλητου. Ηδιαδι- 20 κασία θεμελιώθηκε στην εξουσιοδότηση του Υπουργού Δικαιο σύνης για την έναρξη της διαδικασίαςγια την έκδοση τουΤζεν νάροΠερρέλλα. Ηεξουσιοδότηση τουΥπουργού αποτελεί προ ϋπόθεση γιατηνκινητοποίηση τηςδιαδικασίας έκδοσης φυγόδι κου [Αρθρο 7
(1)- ο περί Εκδόσεως Φυγόδικων Νόμος, 1970 25 (Ν.97/70) "ο νόμος"]. Οεφεσίβλητος προσέβαλε τοδιάταγμαμε αίτηση στο Ανώτατο Δικαστήριο για την έκδοση διατάγματος Habeas Corpus [Αρθρο 10
(1)τουνόμου]. ΤοΑνώτατο Δικαστή ριοδικαίωσε τον εφεσίβλητο. Έκρινεότι ενάντιαστιςδιατάξεις του νόμου που ρυθμίζουν την έναρξη της διαδικασίας,η εξου- 30 σιοδότηση δόθηκε πριν την υποβολή της επίσημης αίτησης από την αιτούσα την έκδοση χώρα,τη Δημοκρατία της Ιταλίαςκαι, επομένως, ηδιαδικασίαέκδοσης ήταναπότην αρχή άκυρη. Ο Υπουργός Δικαιοσύνης παρέσχε νέα εξουσιοδότηση βάσει τηςοποίαςυποβλήθηκε νέααίτηση(Αίτηση 1/94) γιατην έκδοση του εφεσίβλητου. Η αίτηση υποβλήθηκε στις 10.5.94. Στις 27.5.94 η Δημοκρατία άσκησε την παρούσα έφεση με την οποία επιδιώκει τον παραμερισμό της απόφασηςγια τηχορήγηση του προνομιακούεντάλματος Habeas Corpus καιτηναποκατάσταση του διατάγματος έκδοσης. Με ειδοποίηση εν είδει αντέφεσης (Δ.35 θ.10),ο εφεσίβλητος επιδιώκει τηλύσηκαιτων άλλων θε μάτων που ήγειρε ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου,πρωτό δικα,τα οποίαδεν κρίθηκε αναγκαίον' αποφασισθούν. 220 35 40 1 Α.Α.Δ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Α/ντής των Φυλακώνν.Τζεννάρο Περρέλλα Πικής,Δ. Μετά την υποβολή της Πολιτικής Έφεσης Αρ. 9173, ο εφεσί βλητος αποτάθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο και αξίωσε την απόρριψη της Αίτησης 1/94 ως μέτρο συνεπαγόμενο την κατά χρηση της καλόπιστης επίκλησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου. Προβλήθηκε,όπως και ενώπιον μας,ηθέσηότι ηεπι δίωξη του ίδιου σκοπού με παράλληλες δικαστικές διαδικασίες συνιστάκατάχρησητωνδιαδικασιώντουΔικαστηρίουτηνοποί αν το Δικαστήριο πρέπει ναπεριστείλει με την έκδοση τηςπρέ πουσας διαταγής. Το αίτημααπορρίφθηκε- εναντίον τηςαπόφάσηςτου ΕπαρχιακούΔικαστηρίου ασκήθηκεηΠολιτική Έφε σηΑρ. 9211 ηοποία εκκρεμεί ενώπιονμας. Στο ενδιάμεσο, οεφεσίβλητος αποτάθηκε στο Ανώτατο Δικα στήριο γιατηνακύρωσητουδεύτερουεντάλματοςσύλληψηςτου πουπροηγήθηκε της Αίτησης 1/94, αίτηματο οποίο απορρίφθη κε. Εναντίον εκείνης της απόφασηςτου Ανωτάτου Δικαστηρί ου, ο Τζεννάρο Περρέλλα καταχώρησε την Πολιτική Έφεση 9169 ηοποία επίσης εκκρεμεί ενώπιονμας. Γιανα εκτιμηθούν οι συνέπειες της Πολιτικής Έφεσης 9173, πρέπει V αναφερθούμεστο Αρθρο 10
(5)τουνόμου πουπροβλέ πει ότι σε περίπτωση έφεσης κατά απόφασης για την έκδοση εντάλματος Habeas Corpus, η διαδικασία "...λογίζεται εκκρε μούσα μέχρις ού εκδικασθή ηκατ' αυτής τυχόν ασκηθείσα έφεσις, ή παρέλθη άπρακτοςηπροθεσμία, εν ήδύναταιναασκηθη τοιαύτη έφεσις, ή, εφ' όσον απαιτείται άδεια διά την άσκησιν εφέσεως, ηπροθεσμία εν ήδύναταινααιτηθήηπαροχήτης τοι αύτης αδείας.". Μετις διατάξειςτου Αρθρου 10
(5)συναρτάται ο τελεσίδικος χαρακτήρας εντάλματος Habeas Corpus που εκδίδεται βάσει του Αρθρου 10
(1)με την αποπεράτωση της έφεσης. Επακόλουθο αυτής της εξαίρεσης του γενικού κανόνα για τον τελεσίδικο χαρακτήρα των δικαστικών αποφάσεων [βλ. Attorney-General v. Georghiou
(1984)2 C.L.R. 251], είναι η διατήρηση σεζωή, εφόσον ασκείται έφεση, τουδιατάγματος για την έκδοση φυγόδικου με συνέπεια τη δυνατότηταπαράτασης τηςκράτησης τουφυγόδικουμέχρι τηνεκδίκασητης έφεσης. Ο εφεσείων αντιτάχθηκε στο αίτημα του εφεσίβλητου. Με την ένσταση τουκαι την επιχειρηματολογία τουκατάτηνακρόαση,υποστήριξε ότι δύο διαδικασίες μπορεί να συνυπάρχουν. Έδωσε έμφαση στην απόφαση της Δικαστικής Επιτροπής της Βουλής των Λόρδων στην Rees v. Secretary of State [1986]2 All E.R. 321, όπου κρίθηκε ως θέμα ερμηνείας της αγγλικής νο μοθεσίας που αντιστοιχεί προς το δικό μας νόμο, ότι δεν πα221 Πικής, Δ. Δ/ντήςτων Φυλακών ν.Τζεννάρο Περρέλλα
(1995)ρεμβάλλεται κώλυμα στη χορήγηση απότην αρμόδιααρχήδεύ τερης εξουσιοδότησης γιατηνενεργοποίηση τηςδιαδικασίαςέκ δοσης. Ό,τιπαραγνωρίζεταιαπότον εφεσείοντα, είναι ότι της δεύτερης αίτησης για την έκδοση του φυγόδικου στην Rees προηγήθηκε ο τερματισμός της πρώτης διαδικασίαςενώ στη δι5 κή μας περίπτωση, μετά την άσκηση της έφεσης, διατηρούνται στη ζωή δύο παράλληλες διαδικασίες για την έκδοση του Τζεν νάρο Περρέλλα. Εκτός απότην απουσίαοποιουδήποτε κωλύ ματος στησυνύπαρξητηςΈφεσης9173 καιτηςΑίτησης 1/94 και των διαδικασιών που σχετίζονται με αυτές, η δικηγόρος του 10 εφεσείοντα υπέβαλε ότι τανομικά θέματαπουθίγει ηέφεση και ηαντέφεση είναιτόσο σημαντικάώστεναδικαιολογείταιηαντι μετώπιση τους προς αποσαφήνισητουδικαίου,ανεξάρτητααπό οποιοδήποτεάλλο παράγοντα. Η απάντησητουεφεσίβλητου εί ναι ότι ηδικαστική διαδικασία δεν προσφέρεται για την επίλυ- 15 ση θεωρητικών θεμάτων [βλ. GlasgowNavigation Company and Iron Ore Company[1910]AC. 293]. Εξετάσαμε τις εκατέρωθεν θέσεις υπότο φως των εκκρεμουσών διαδικασιών για την έκδοση του εφεσίβλητου και των αρχών πουδιέπουν την άσκησητης δικαιοδοσίαςγιατηναποτρο πήκατάχρησηςτων δικαιοδοσιών τουΔικαστηρίου. Ηδικαιοδοσίαγιατηνπαρεμπόδιση,περιστολή, απόρριψηή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει απότην ίδιατηφύση της δι καστικής λειτουργίας πουέχει ως λόγο το δίκαιοκαι μέσοτους μηχανισμούς που προάγουντην κατίσχυση του. Γι' αυτό,ηδι καιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσωνγια τηνπαρεμπόδι ση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύμφυτη, ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς γιατην απονομήτης δικαιοσύνης. Ταμέσα για την αποτροπήτης κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικα στηρίου, δε συναρτούνται με οποιοδήποτε συγκεκριμένο διά ταγμαήδιατάγματα· μπορεί ναπροσλάβουν οποιαδήποτεμορφήπουεπιβάλλει ηανάγκηστησυγκεκριμένη περίπτωσηγιατην περιφρούρηση του σκοπούγιατον οποίο παρέχονταιοιδικαιο δοσίες του Δικαστηρίου. 20 25 30 35 Στην Castanho v. Brown & Root (V.K.) Ltd and Another 40 [1981] 1 AH E.R. 143 (HL),αποφασίστηκεότι ειδοποίησηγιατην εγκατάλειψη αγωγής μπορεί ν' ακυρωθεί παρά τηναπουσίαθε σμικών περιορισμών γιατηνεγκατάλειψηαγωγήςπροςαποτρο πή χοήσης του δικαιώματοςγια σκοπούς άλλους από εκείνους 222 1 Α.Α.Δ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Δ/ντήςτων Φυλακών ν.Τζεννάρο Περρέλλα Πικής,Δ. για τους οποίους παρέχεται,δηλαδή,τον τερματισμό τηςδιαδι κασίαςγιατην επίλυση τουεπίδικουθέματος. Κρίθηκε ότι η ει δοποίησηγιατηνεγκατάλειψητηςαγωγήςσυνιστούσε κατάχρη σηεπειδήεκδόθηκεόχι γιατοσκοπόγιατον οποίοτο δικονομικόαυτόμέσοπροορίζεταιαλλάγι άλλους σκοπούς,για να προ λειάνει τοέδαφος για την έναρξη διαδικασίαςγια τοίδιο θέμα στις Ηνωμένες Πολιτείες τηςΑμερικής μετάτην εξασφάλισηση μαντικών ωφελημάτων αοτότηδιαδικασίαενώπιον του αγγλι κού δικαστηρίου. Πριν την υποβολή τηςειδοποίησης για την εγκατάλειψη τηςαγωγής,οι εναγόμενοι είχαν αναγνωρίσειευ θύνηγιατις διεκδικήσεις τουενάγοντακαικατέβαλανυπόμορ φή ενδιάμεσων πληρωμών μέρος της απαίτησης του. Ο λόγος τηςCastanho είναι ότιηάσκησηδικονομικώνδικαιωμάτωνμπο ρεί ναπερισταλεί εφόσον ασκούνται για σκοπούς άλλους από εκείνους για τους οποίους παρέχονταικαι απολήγουν σε κατά χρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου. Στην Constantinides v. Vima Ltd
(1983)1C.L.R. 348, απο φασίστηκε ότιτακυπριακάδικαστήρια έχουν την ίδια εξουσία, όπως και τααγγλικά δικαστήρια,ναελέγχουν τιςδιαδικασίες προς αποφυγήκαταχρήσεωντηςδικαστικήςδιαδικασίας. Ηκα τάχρηση της διαδικασίαςμπορεί να προσλάβει πολλές μορφέςανάλογα ευρεία είναι καιη δικαιοδοσία τουΔικαστηρίουγια την παρεμπόδισητης. Από ταπολύ παλιάχρόνια έγινεδεκτόότι ηέγερσηήη προ ώθηση περισσοτέρων της μιας διαδικασιών για την επίτευξη στόχων που μπορεί και έπρεπε να επιδιωχθούν σεμια διαδικα σία,συνιστά κατάχρησητης διαδικασίας[βλ, Williams v. Hunt [1905] 1Κ.Β. 512]. Στην ΠολιτικήΈφεση8894(αποφασίστηκε στις 28.4.93), η Ολομέλεια τουΑνωτάτου Δικαστηρίου διαπί στωσεότι: "... Ηεπίκληση των δικαιοδοσιών του ΑνωτάτουΔι καστηρίου ελέγχεται προςαποτροπήκατάχρησηςτωνδικαιοδο σιών. Ηεπιδίωξη όμοιων σκοπών μετην υιοθέτηση παράλλη λων ένδικων μέσων ελέγχεται απότοΔικαστήριο όπως και γε νικότεραηπολλαπλότητατωνδιαδικασιώνγιατηνεπίτευξη του ίδιου στόχου....". Η Πολιτική Έφεση 9173 καιη Αίτηση 1/94τουΕπαρχιακού Δικαστηρίου, έχουν τονίδιο σκοπό, τηνέκδοση του Τζεννάρο Περρέλλα. Αντιμετωπίζει επομένως οΠερρέλλα δύοπαράλλη λες διαδικασίες,ανεξάρτητες δικονομικά αλλά όμοιες ωςπρος το αντικείμενο τους για την έκδοση του. ΗΑίτηση 1/94υποθεμελιώνεται στην κατάρρευση καικατ' επέκταση στην έκλειψη 223 Πικής, Α. Α/ντής των Φυλακών ν.Τξεννάρο Περρέλλα
(1995)της πρώτης αίτησης γιατηνέκδοση τουΤζεννάρο Περρέλλα. Το βάθροτης Αίτησης 1/94 διασαλεύθηκε μετην άσκησητης έφεσης, σκοπός της οποίας ήταν ηαναζωπύρωση της πρώτης διαδικα σίας για την έκδοση τουΤζεννάρο Περρέλλα. 5 Η χρήση διαδικασιών που οδηγούν σε καταπίεση συνιστά μορφή κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας γιατί το αποτέ λεσμα οποιασδήποτε απ' αυτές παύει να είναι καθοριστικό για τα δικαιώματα του διαδίκουγενικά και, την ελευθερία τουκα τηγορουμένου, ειδικά. Η αναγκαιότηταυπεράσπισης της ελευ- 10 θερίας του υποδίκου σε περισσότερες από μια διαδικασίες για το ίδιο θέμα,συνιστά καταπίεση. ΣτηMills v. Cooper[1967] 2 ΑΠ E.R. 100, ο Λόρδος Αρχιδικαστής Πάρκερπαρατήρησε: "... every court has undoubtedly arightin its discretion to decline to hear proceedings on the ground that they are oppressive and an 15 abuse of the process of the court...." (σ. 104). Αφετέρου, ηανάγκηγια την αποσαφήνισητου δικαίου μέσω της νομολογίας, μεγάλη όσο κι αν είναι, δεν αποτελεί αφεαυτής λόγογιατηνεπίκληση τηςδικαιοδοσίαςτουΔικαστηρίου. Ολό- 20 γος των δικαστικών αποφάσεωνσυναρτάται μετηνεπίλυση δια φορών ζωτικών για τον προσδιορισμό των δικαιωμάτων εκεί νου που επικαλείται τηδικαιοδοσία του Δικαστηρίου στο πλαί σιο των θεσμοθετημένων διαδικασιών. 25 Διαπιστώνουμε ότι ησυνύπαρξη των δύο διαδικασιών συνι στάκατάχρησητης διαδικασίαςτουΔικαστηρίου. Αποτελεί κα ταπίεση για την υπεράσπιση του Τζεννάρο Περρέλλα στο αίτη μα για την.έκδοση του. Εξάλλου, η Αίτηση 1/94 θεμελιώνεται στην εγκατάλειψη της πρώτης διαδικασίας για την έκδοση του 30 Τξεννάρο Περρέλλα. Ησύννομη ύπαρξητης στοιχειοθετείται με την εγκατάλειψη της πρώτης διαδικασίας. Ηυποβολή της έφε σης επανέφερε στη ζωήτηνπρώτηδιαδικασία- έτσι,υφίστανται δύο εξουσιοδοτήσεις και δύο παράλληλες διαδικασίες που έχουν τον ίδιο στόχο, την έκδοση του Τζεννάρο Περρέλλα. Η 35 υποβολή της Πολιτικής Έφεσης 9173 συνιστά κατάχρηση της διαδικασίαςη οποίαπρέπειν' αποτραπείκαιναπαρεμποδισθεί, στόχος που επιτυγχάνεται μετην απόρριψη της έφεσης. Η έφεση απορρίπτεται με έξοδα. 224 40