(1995)23 Μαρτίου, 1995 [ΠΎΛΙΑΝΙΔΗΣ,Πρόεδρος, ΠΟΓΙΑΤΖΗΣ, ΚΩΝΓΓΑΝΤΙΝΙΔΗΣ,Δ/ατές] ΑΚΗΣ, ΑΛΛΩΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ Ν.ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ, Εφεσείοντες-Εναγόμενοι, ν. ΧΡΙςΤΙΝΑς ΣΤΑΥΡΟΎ ΧΡΙΣΤΌΦΟΡΟΥ ΚΑΙ ΆΛΛΩΝ, Εφεσψλήτων-Εναγόντων. (Πολιτική ΈφεσηΑρ. 8ί81). Ενδιάμεσα διατάγματα — Απαγορευτικό διάταγμα δυνάμει τον Άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου τον 1960 (Ν.14/60) — Απόκρυψη ήμηαποκάλυψηουσιωδώνγεγονότων—Εφαρμογή της Δ.48 θ.4 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονι σμών στην απόδειξη των γεγονότων της ενόρκου δηλώσεως προς 5 υποστήριξη αιτήσεως εκδόσεως απαγορευτικού διατάγματος — Εφαρμογή του Άρθρου 4 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, στην έκδοση ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος — Στάθμιση ισοζυγίου ευχέρειαςστην έκδοσηενδιάμεσου απαγορευ τικού διατάγματος — Τρόποςεφαρμογής τουΆρθρου 32τουπερί 10 Δικαστηρίων Νόμου τον 1960(Ν.14/60) στηνέκδοσηήμη παρεμπί πτοντος διατάγματος — Ισοζύγιο ενχέρειας. Διακριτική ευχέρεια κατώτερουΔικαστηρίου στην έκδοση παρεμπί πτοντος διατάγματος — Προϋποθέσεις επέμβασης τον Ανωτάτου Δικαστηρίου κατ' έφεση. Καταπίστευμα — Αίτημα για έκδοση tracing order— Σύστασηκαταπιστεύματος με πράξεις και παραλείψεις — Καταπιστεύματα νπό μορφή εταιρικού κεφαλαίου, συσταθέν κατόπιν συνεισφοράς — Δημιουργία τεκμαιρόμενου καταπιστεύματος. 15 20 Αδικαιολόγητος πλουτισμός— Τεκμαιρόμενοκαταπίστευμα νπό μορ φή αδικαιολόγητου πλουτισμού. 25 Mareva — Ευρύτητα, εξουσίαςτου Δικαστηρίου να εκδίδειενδιάμεσα • διατάγματα τον τύπου Mareva— ΕυχέρειατουΔικαστηρίουναεκδί248 1Α.Α.Δ. Γρηγορίουκ.ά. ν.Χριστόφορουχ.ά. δει οποιονδτίποτε παρεμπίπτον, απαγορευτικό ή προστακτικό διά ταγμα όταν κριθείδίκαιοήπρόσφορο,χωρίςκανέναπεριορισμό. 5 Οι εφεσίβλητοι - ενάγοντες,καταχώρησαναγωγήστοΕπαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας και πέτυχαν την έκδοση παρεμπίπτο ντος απαγορευτικούδιατάγματος το οποίο απαγόρευεστους εφεσείοντες -εναγόμενους 1 και2 νααποξενώσουν ήεπιβαρύνουν πε ριουσιακά τους στοιχεία, μετοχές τους, στις εναγόμενες εταιρείες 3-11 καιπεριουσιακά στοιχεία των εταιρειών. 10 Οι Ενάγοντες2,3και4 καιηεναγόμενη2 είναι αδέλφια,παιδιά τηςενάγουσας 1 καιοεναγόμενος 1 είναισύζυγοςτηςεναγόμενης2. 15 Ηβάσητηςαγωγήςτων εφεσίβλητων -εναγόντων,ήταντεκμαιρόμενο καταπίστευμα στο οποίο εδράζετο η διεκδίκηση τους ανά 20% απότονκαθέναεπίτωνμετοχών τωνεναγομένων εταιρειών311πουανήκαν στους εναγόμενους 1 και2καθώςκαιηαξίωσητους για αποζημιώσεις και απόδοση λογαριασμών της διαχείρισης της περιουσίας του καταπιστεύματος. 20 ΤοΔικαστήριο, αφούάκουσε μαρτυρία,έκαμε οριστικό το διά ταγμαμετροποποιήσειςπουεπέτρεπαντηδιενέργειαπράξεωνδια χείρισης, αλλάδεν άλλαζανουσιαστικά τηφύσητου. 25 30 Οι εφεσείοντες -εναγόμενοι, εφεσίβαλαν την απόφαση. Εισηγή θηκαν,ότι το διάταγμα έπρεπε ναακυρωθεί γιααπόκρυψηκαι/ή μη αποκάλυψηουσιωδών γεγονότων, εσφαλμένη ερμηνεία καιεφαρμο γήτηςΔ.48 Θ.4των περί Πολιτικής Δικονομίας ΔιαδικαστικώνΚα νονισμών, εσφαλμένη απόφασηπερί ύπαρξης σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση,επηρεασμό τρίτων προσώπων δηλαδήτων εναγομέ νωνεταιρειών3-11,εσφαλμένηεφαρμογήτουΑρθρου4τουπερίΠο λιτικής Δικονομίας Νόμου(Κεφ.6,ΝόμοιΑρ. 11/65,161/89,228/89) και εσφαλμένη απόφασηπερί κλίσης του ισοζυγίου ευχέρειας υπέρ των εναγόντων. 35 Αποφασίστηκε, ότι: 40 1) Παράλειψηπαρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου σε μονομερή αίτηση θεωρείται είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου, το οποίο αρνείται να ακούσει πλέον αυτόν πουτο εξαπάτησεκαιακυρώνειτηδιαταγή,αλλάστηνυπόκρί σηπερίπτωση οι παραλείψεις πουυπήρξανοφείλονταν στο γε γονός ότι ο εναγόμενος 1κατείχε όλα τα στοιχεία και καμιά έρευνα απότους ενάγοντες ήτανδυνατόνααποδώσει. 249 Γρηγορίουκ.ά.ν. Χριστόφορου κ.ά.
(1995)2) Κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου στην έκδοσητουαπαγορευτικούδιατάγματος,παράτηνύπαρξη παραλείψεων δεν υπήρξε πλάνη ως προς τα γεγονότα, ούτε σφάλμανόμουήεφαρμογήλανθασμένηςαρχήςδικαίου,ή μηλή ψη υπόψη παραγόντων που έπρεπε να ληφθούν, ή εσφαλμένη εκτίμηση παραγόντωνπουέπρεπεναληφθούνυπόψη. 5 3) Ηαντίθετηγνώμη τουΔικαστηρίου,ότι ο διάδικοςπουέχει το βάρος της απόδειξης πρέπει σύμφωνα με τη Δ.48 θ.4 των Θε σμών της Πολιτικής Δικονομίας,να είναι έτοιμος νααποδείξει ταγεγονότα πάνωσταοποίαβασίζειτην αίτησητου για έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος σύμφωνα μετο Αρθρο 32 τουπερί Δι καστηρίων Νόμου του 1960 (Ν.14/60), δεν επηρέασε την κρίση του, γιατί εξέτασε και έλαβε υπόψη όλα τα ενώπιον του στοι χεία. 4) Οι αξιώσεις στη γενική οπισθογράφησηκαιηέκθεση απαιτήσε ωςκαθώςκαιταέγγραφαπουπροσκομίστηκαν ενώπιοντουΔι καστηρίου,αδιαμφισβήτητααποκάλυπταντηνύπαρξησοβαρών πραγματικών καινομικών ζητημάτωνπρος εκδίκαση. 5) Οι εταιρείες, δηλαδή οι εναγόμενοι 3-11 και τα περιουσιακά τους στοιχεία συμπεριλαμβάνονταν στοσύνολοτωνπεριουσια κών στοιχείων που εμπλέκονταν στη δομήτης υπόθεσης και το Επαρχιακό Δικαστήριο ορθά έκρινε ότι ήταν δίκαιο και πρό σφορο να εκδώσει το υπόκρίση απαγορευτικόδιάταγμα ασκώ ντας τις εξουσίεςτουκατάΑρθρο 32τουπερί Δικαστηρίων Νό μου του 1960 (Ν.14/60) και κατάΑρθρο 4 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6. 6) Υπήρξε συμφωνία καταπιστεύματος,η οποία υλοποιήθηκε με διάφορες πράξεις ή παραλείψεις και ικανοποιητική μαρτυρία για συγκεκριμένη συνεισφορά στην απόκτηση του, επρόκειτο για εξυπακουόμενο ήτεκμαιρόμενο καταπίστευμα,αναφυένως θέμα συνείδησης και δικαίου. 7) Η απόφασητουπρωτόδικουΔικαστηρίου,ότιήτανπρόσφοροκαι δίκαιο να δώσει όλα τα μέρη του προσβαλλόμενουδιατάγματος καιότιτο ισοζύγιο τηςευχέρειας έκλινευπέρτων εναγόντωνλή φθηκεμεβάσηταενώπ'όν του στοιχεία κατάτον ουσιώδηχρόνο 40 καιήταν ορθή. Η έφεση απορρίφθηκε. 250 10 15 20 25 30 35 1Α.Α.Δ. Γρηγορίουκ.ά. ν.Χριστόφορου κ.ά. Αναφερόμενες νποθέσεις: Attorney-GeneralandAnother(Νο.2) v. Sawides
(1979)1 C.L.R. 349, 5 National Linev.Ship"Sunset"
(1986)1C.L.R. 393, Zachariades Ltdv. Economides
(1989)1C.L.R. 437, 10 Δημητρίον v. The Dolphin Insurance Company Limited και Άλλων
(1990)1 Α.ΑΛ. 351, Gircotis andAchiUeos Ltdv.Chr. M.Sarlis andCo.M.S. και Άλλον
(1992)1(A)ΑΛΛ. 360, 15 Χριστιάνα Στνλιανού, διά τηςμητρός αντής Έλλης Στνλιανού ως πλησιέστερης συγγενούς και φίληςν. Ανδρέα Στνλιανού
(1992)1(A) ΑΛΛ. 583, Brink's MatLtdv. Elcombe (C.A.)[1988] 1 W.L.R. 1350, 20 TareAccessFroors Inc.v.Bosweli[1990]3All E.R. 303, Stylianou v.Stylianou
(1988)1C.L.R. 520, 25 Cyprus Sulpher and Copper Company Limited καιΆλλοι v. Παραρλάμα Ατδ καιΆλλων
(1990)1 ΑΛΛ. 1040, Νεάρχονν. Χαραλάμπους
(1991)1 Α.ΑΛ. 954, 30 35 Karydas TaxiCo.Ltdv.Komodikis
(1975)1C.L.R. 321, AcropolShippingCompanyLtdandOthers v.Rossis
(1976)1 C.L.R. 38, Nemitsas Industries Ltd v.S.andS.Maritime LinesLtdand Others
(1976)1C.L.R. 302, Constantinides v.Makriyiorghou andOthers
(1978)1C.L.R. 585, 40 Papastratis v.Petrides
(1979)1C.L.R. 231, M. andM. Transport v.EteriaAstikonLeoforion
(1981)1C.L.R. 605, Odysseos v.Pieris Estates andOthers
(1982)1C.L.R. 557, 251 Γρηγορίου κ.ά. ν.Χριστόφορου κ.ά.
(1995)JonitexoLtdv. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263, Global Cruises S.A. καιΆλλη v. Metro Shipping andTravel Ltd.
(1989)1 ΑΛΛ. 182, 5 ΦεσσάςΧάρης
(1990)1 ΑΛΛ. 704, Petrou v.Petrou
(1978)1 C.L.R. 257, SaabandAnotherv. HolyMonasteryAy.Neophytos
(1982)1C.L.R.499, Gouldv. Gould[1969]3All E.R. 728, Foleyv. Classique Coaches Ltd[1934]All E.R. 88, Agip (Africa) Ltdv. Jackson (Ch.D)[1989]3 W.L.R. 1367, 15 ABP HoldingsLtdκαιΆλλοιv. ΚιταλίδηκαιΆλλων(Αρ. 2)
(1994)1 ΑΛΛ.
- 20 Έφεση. Έφεσηαπότους εναγόμενους κατά της ενδιάμεσηςαπόφασης του ΕπαρχιακούΔικαστηρίου Λευκοσίας (Ναθαναήλ, Ε.Δ.), που δόθηκεστις29 Ιουνίου, 1990 (Αρ. Αγ. 6103/89),μετηνοποίαορι- 25 στικοποιήθηκε προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 20.7.89, το οποίο τους εμπόδιζε απότου να πωλήσουν, δωρίσουν,επιβαρύ νουν ή άλλωςπωςαποξενώσουν ακίνητηπεριουσίαήμετοχέςκαι από του να μετατρέψουν με ενέργειες τους τηνομικήκατάσταση ή/καιτη μετοχικήδιάρθρωσητων εναγομένων 3-
- 30 Κ. Μιχαηλίόης μεΝ. Γεωργιάδη, γιατους Εφεσείοντες. Μ.Μοντάνιος, Α. Τριανταφυλλίδης και κ. Χρ. Κληρίδης,για τους Εφεσίβλητους. 35 Cur. adv.vult. ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ: Την απόφασητου Δικαστηρίου θα δώσει ο Δ. Στυλιανίδης,Πρόεδρος. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ, Π.: Με την έφεσηαυτήζητείται ηανατρο πή απόφασης Δικαστή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκω σίας, με την οποία έκαμε οριστικό, με κάποια διαφοροποίηση, 252 40 10 1 ΑΛΛ. Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστόφορου κ.ά. Στνλιανίοης, Π. τοπροσωρινό διάταγμα πουεκδόθηκεστις 20 Ιουλίου,
- 5 Οι ενάγοντες 2,3,4 καιηεναγόμενη2 είναι αδέλφια,παιδιά της ενάγουσας
- Οεναγόμενος 1 είναι σύζυγος της εναγόμενης
- Οι εναγόμενοι 3-11 είναι εγγεγραμμένες εταιρείες με μόνους μετόχους τους εναγόμενους 1 και
- Στις 19Ιουλίου, 1989, οιενάγοντεςκαταχώρισαναγωγή ενα ντίον των 11 εναγομένων. 10 ΗΑπαίτηση στο γενικό οπισθογραφημένο Κλητήριο είναι:- 15 20 25 30 35 "Ι.Δήλωσιν του Δικαστηρίου όπ οι Ενάγοντες είναι οι ιδιοκτήταικατά 20% έκαστος αμφοτέρωντων τάξεων των μετοχών των Εναγομένων 3 -11 ή/και ότι δικαιούνται να εγγραφώσινως οι νόμιμοι μέτοχοι των Εναγομένων3-11, κατάτα μερίδια αυτά.
- Δήλωσιν του Δικαστηρίου ότι οι Εναγόμενοι
(1)και
(2)κατέχουν τα 80% των μετοχών των Εναγομένων 3-11 εκ μέ ρους καιδιαλογαριασμόν των Εναγόντων ήκαι ωςθεματο φύλακεςαυτών. 3. Διάταγματου Δικαστηρίου διατάττοντους Εναγομένους
(1)και
(2)να μεταβιβάσουνκαιεγγράψουν επ' ονόματι το>ν Εναγόντωντα80% μερίδιατων μετοχών των Εναγομένων311,ανά20% εις έναέκαστον εξαυτών.
- Αποζημιώσεις διάπαράβασιν συμφωνίαςή/καιδιάπαράβασιν καταπιστεύματος ή/και κατάχρησιν εμπιστοσύνης ή/και διά δόλον ή/και διά συνωμοσίαν προς καταδολίευσιν των Εναγόντων.
- Αποζημιώσεις διά κατακράτησινήκαι ιδιοποίησιν περιουσίας ανηκούσης εις τουςΕνάγοντας.
- Αποζημιώσεις διά αδικαιολόγητον πλουτισμόν των Ενα γομένων προςζημίαντωνΕναγόντων. 40
- Διάταγμαδιατάττον τους Εναγομένους
(1)και
(2)ναδώ σουν πλήρεις και αληθείς λογαριασμούς της υπ' αυτών δια χειρίσεως των υποθέσεων και περιουσιακών στοιχείων των Εναγομένων 3-11, ως και των εκ της τοιαύτης διαχειρίσεως προσωπικών των ωφελημάτων." 253 Στυλιανίδης,Π. Γρηγορίουκ.ά.ν.Χριστόφορου«.ά.
(1995)Στις 20 Ιουλίου, 1989, σε μονομερή αίτηση των εναγόντων, εκδόθηκε το πιοκάτωπροσωρινόδιάταγμα:"...όπωςοι εναγόμενοι αρ. 1 και2προσωπικώςή/καιδιάτων υπαλλήλων ήαντιπροσώπων αυτών εμποδισθούν και δηδιά του παρόντος εμποδίζονται- 5 Α. από του να πωλήσουν, δωρίσουν, επιβαρύνουν ή άλλως πως αποξενώσουν την ακίνητοντων περιουσίαν την ευρισκομένην εις Στρόβολον, Λευκωσία, Πύλα (Λάρνακος) Μαζωτόν (Λάρνακος) Κίτι (Λάρνακος), Τερσεφάνου (Λάρνακος) και Παραλίμνι (Αμμοχώστου) 10 Β. από του να πωλήσουν, δωρίσουν, επιβαρύνουν ή άλλως πως αποξενώσουν τας μετοχάς τας οποίας έχουν εις τας εταιρείας εναγομένους 3-11 15 Γ. από του να προβούν εις οιανδήποντε ενέργειαν αποσκο πούσαν εις το να μετατρέψουν την νομικήν κατάστασιν (status Quo) ή/και την μετοχικήν διάρθρωσα των εναγομένων 3-11 και (β) απότουναπωλήσουν, δωρίσουν, ενοι κιάσουν, επιβαρύνουν ήάλλως πως αποξενώσουν ταπε ριουσιακά στοιχεία των εναγομένων 3-11, εκτός διά τα συνήθηή τρέχοντα έξοδακαιανάγκαςαυτώνή/καιδιάτας συνήθεις εμπορικάςδραστηριότητας τούτων, μέχρις ακροάσεωςκαιτελείας αποπερατώσεωςτηςπαρούσης αγωγής εκτός εάν οι εναγόμενοι εμφανισθούν ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου κατάτην 1.8.80καιδείξουν λόγον διατί το παρόνδιάταγμαναμηεξακολούθηση ισχύον." 20 25 30 Στις 31 Ιουλίου, 1989, οι εναγόμενοι 1και 2, εναντίον των οποίων εκδόθηκε το διάταγμα, καταχώρισαν ειδοποίηση έν στασης. Καταχωρίστηκαν τρεις ένορκες δηλώσεις: Ένορκη δήλωση του ενάγοντα 3 μαζί με τη μονομερή αίτηση,ημερομη- 35 νιας 19 Ιουλίου,
- Ένορκηδήλωσητου εναγόμενου 1για τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η ένσταση, ημερομη νίας 31 Ιουλίου,
- Δεύτερη ένορκη δήλωση του ενάγοντα 3,ημερομηνίας 16 Σεπτεμβρίου, 1989, ηοποίακατατέθηκε στο Δικαστήριο με τησυγκατάθεσητων διαδίκωνκαιτηνάδειατου 40 Δικαστηρίου. Η Έκθεση Απαιτήσεως καταχωρίστηκε και δόθηκε στις 21 Δεκεμβρίου,
- 254 1 Α.ΑΛ. Γρηγορίου κ.ά. ν.Χριστόφορου κ.ά. Στυλιανίδης, Π. Οι εναγόμενοι 3 -11, εν τω μεταξύ, με αίτηση στην αγωγή αξίωσαν:5 10 15 20 "Διάταγμα του Δικαστηρίου όπως οι Αιτηταί υπ' αρ. 3-11 (αμφότεροι συμπεριλαμβανόμενοι) παύσουν να είναι διάδι κοι εις την αγωγή υπό τον ως άνω τίτλον και αριθμόν και όπωςταονόματατωνδιαγραφούν(struckout)εκτουΚλητηρίου Εντάλματος υπό τον άνω τίτλον και αριθμόν και εξ όλων των μεταγενεστέρων δικογράφων εις την ως άνωαγωγήνκαιόπως ηοπισθογράφησις επίτου προρηθέντοςκλητηρίουεντάλματοςκαθ' ήνέκτασιναφοράκαι/ήαναφέρεται εις τους Εναγομένους Αιτητάς υπ' αρ.3-11 διαγραφεί..." Το Πλήρες ΕπαρχιακόΔικαστήριο, στις 5 Οκτωβρίου, 1989, αποφάσισε ότι η συνένωση των εναγομένων 3-11 μαζί με τους εναγόμενους 1και 2, όχι μόνο εδικαιολογείτο, αλλά ήταν και απαραίτητηκαιαπέρριψε τηναίτηση. Ο ενάγων3καιοεναγόμενος 1,πουείχανκάμειτιςένορκεςδηλώσείς,αντεξετάστηκανσεμεγάληέκτασηαπότουςδικηγόρους. Ηαίτησηπολεμήθηκε μεταξύτων διαδίκωνμευπέρμετροζή λο εφ' όλης της ύλης και σε τέτοια έκταση ως εάν να ήτανητε λικήδίκηεπί της ουσίαςτηςυπόθεσης. 25 Παρουσιάστηκαν 33 τεκμήρια. 30 35 40 ΤοΔικαστήριο,σε μακροσκελήενδελεχήαπόφαση,έκαμεορι στικό το διάταγμαμε τη μόνη διαφοροποίηση: "την απάλειψη των λέξεων 'ή/καιδιάτας συνήθεις εμπορικάς δραστηριότητας τούτων' και την αντικατάσταση τους με την ακόλουθη φράση: 'συμπεριλαμβανομένων της αντιμισθίας και μισθολογίας των διοικητικών συμβούλων, εργοδοτουμένων και συνεργατών των Εταιρειών και/ήγιατις συνήθεις εμπορικές δραστηριότητες αυτών, συμπεριλαμβανομένων των ήδη δεσμευτικώς αναληφθέ ντων αναπτυξιακώνέργων των Εταιρειών πριν τις 20.7.89.'." Η γενική θέσητων εναγόντων αιτητών,όπως δηλώνεται στις ένορκες δηλώσεις πουκατατέθηκαν,είναι ότι οι ενάγοντες είναι Κύπριοι,κάτοικοι Αγγλίας. Οπατέραςαπέθανε. Η οικογένεια είχε αρκετήακίνητηπεριουσία στην Κύπρο. Το 1979 ο εναγόμε νος 1επρόκειτο νασυνάψει γάμομεσυνοικέσιομετην εναγόμε νη
- Συμφωνήθηκε προφορικάόπως αξιοποιηθεί η περιουσία στην Κύπρο με την ανέγερσηξενοδοχειακών διαμερισμάτωνκαι 255 Στυλιανίδης,Π. Γρηγορίουκ.ά.ν.Χριστόφορουκ.ά.
(1995)άλλων συναφών επιχειρήσεων. Τοόλο σχέδιο εργασίαςκαιανά πτυξης θαήταν της οικογένειας και το όφελος θαήταν για όλα ταμέληαυτής. Ηδιανομήτελικάθαήτανισομερής. Θαδιατίθεντοδιάφορακτήματαστην Κύπρο,χρήματααπότιςεργασίεςκαι επιχειρήσεις τηςοικογένειας καιθαδίδοντανεγγυήσεις, ότανκαι αν θαήτανχρήσιμες καιαναγκαίες,γιατον πιοπάνωσκοπό. Ο εναγόμενος 1ήτανκάτοικος Κύπρου και ασκούσε τοεπάγ γελμα τουλογιστήμετοναδελφότου. Γιατηνπροώθησηκαιυλο ποίησητουσκοπούτηςσυμφωνίας,δόθηκανσ' αυτόγενικάπληρεξούσια,όπωςπληρεξούσιο ημερομηνίας 18Ιουνίου, 1979, πουεπι συνάφθηκεωςτεκμήριοστηνπρώτηένορκηδήλωσητουενάγοντα
- 5 10 Λ ενάγοντες επέδειξαν πλήρη εμπιστοσύνη στους εναγόμε νους 1 και2,στους οποίουςαφέθηκεουσιαστικάοενλευκώ χει- 15 ρισμός της περιουσίας. Χάριν ευκολίας, το μετοχικό κεφάλαιο κάθε εταιρείας,πουθα ιδρυότανστην Κύπρογιατην προώθηση και/υλοποίηση της συμφωνίας, θα εγγραφόταν στο όνομα των εναγομένων 1 και2,αλλάθαανήκεκατάέναπέμπτομερίδιο στα μέλητης οικογένειας. 20 Οι εναγόμενοι θα ενεργούσαν ως καταπιστευματοδόχοι για 80% τουκεφαλαίουπρος όφελος των εναγόντων - αιτητών. Οι εναγόμενοι 1 και 2 θαμεταβίβαζαν τις μετοχές πουθα κατείχαν ως θεματοφύλακες επ' ονόματι των εναγόντων όταν θατους το 25 ζητούσαν. Στηνπαράγραφο6τηςίδιαςένορκηςδήλωσης αναφέρεταιότι, για υλοποίηση και εφαρμογή της συμφωνίας, έγινε η ανέγερση στην Πύλα του ξενοδοχειακού συγκροτήματος "STAVROS 30 HOTEL APPARTMENTS" και28 άλλων διαμερισμάτων, ταπε ρισσότερα των οποίων πωλήθηκαν,για ανέγερση, συμπλήρωση και επέκταση του ξενοδοχειακού συγκροτήματος. Διατέθηκαν £60.000,00σε μετρητά. Γηεπτάπερίπουσκαλών στονΠρωτάρα, που αγοράστηκε απότον ενάγοντα 3για£500.000,00(στερλίνες) 35 από κάποιο Μούσκα,μεταβιβάστηκε δωρεάνστην εταιρεία - ενα γόμενη 11, για την ανέγερση ξενοδοχείου με την ονομασία "SILVER SAND HOTEL". Διάφοραοικογενειακά κτήματαστην Τερσεφάνου, Σοφτά'δες και Μαζωτό,αξίας£600.000,00, διατέθη κανωςαντιπαροχήσεεργολάβοκαιυπεργολάβους,γιατουςσκο- 40 πους ανέγερσης του ξενοδοχείου αυτού. Κτήματαστο Μαζωτό, περιλαμβανομένουκαιτου μεριδίουτηςεναγόμενης 2,υποθηκεύ τηκανστην Τράπεζα ΚύπρουΛίμιτεδ,γιατην εξασφάλισηδανεί ου ύψους £400.000,00,για να χρησιμοποιηθούν για τις ανάγκες 256 1 Α.Α.Δ. Γρηγορίουκ.ά. ν.Χριστόφορου κ.ά. Στυλιανίδης,Π. και ταέργατων εταιρειών- εναγομένων 3-
- Αναφέρονταιεπί σης εγγυήσεις για ενυπόθηκαδάνεια, ομόλογα και επιβαρύνσεις της τάξης του £1.000.000,00,2.064.000,00 δολλαρίων Αμερικής και 3.666.000,00Γερμανικώνμάρκων. 5 Το πρωτόδικο Δικαστήριο συνόψισε τις εκδοχές τωνδιαδί κωνως ακολούθως,στις σελ. 250-257τουπρακτικού:10 15 20 25 30 "Οι εναγόμενες εταιρείες 3-11, όλες ιδιωτικές μετοχικές εταιρείες, είχαν συσταθεί κατ' ισχυρισμό σε διάφοραχρονι κά στάδιαστα πλαίσιαυλοποίησης της προφορικήςσυμφω νίας. Λεπτομέρειες των στοιχείων των εταιρειών αυτών εί χαν παρουσιασθεί σε επισυνημμένο κατάλογο στην Αίτηση. Ηδιαφοράπουτελικώς προέκυψεμεταξύτωνδιαδίκωνπροέρχετο απότηνάρνησητων εναγομένων 1 και2να μεταβιβά σουνκαιεγγράψουνστοόνοματων Αιτητών τασυμφωνηθέ ντα μερίδια και να αποδώσουν ορθό καιπλήρηλογαριασμό της διαχείρισης των περιουσιακών στοιχείων και δοσολη ψιών προς υλοποίηση τηςσυμφωνίας. Αντί άλλου αποτελέσματος,οΔηλών εξεδιώχθηαπότηθέσητουΣυμβούλουτων εταιρειών και απεκλείσθη από κάθε ενέργεια και ανάμειξη στιςυποθέσεις αυτών. ΟιΑιτητέςστησυνέχεια ακύρωσαντα πληρεξούσια. Αποτελεί τέλος ισχυρισμό, ότι οι Εναγόμενοι είχαν και έχουν πρόθεση νακαταδολιεύσουν καιαποστερήσουν τουςΑιτητέςαπόκάθεπεριουσιακόστοιχείο,ηδεζημιά αυτών είναιτεράστιαλαμβανομένωνυπόψητων ήδη πραχθέντων προςυλοποίηση τηςσυμφωνίας. Τοενδεχόμενοαποξέ νωσης, μεταβίβασης ή υποθήκευσης των μετοχών των δύο πρώτων εναγομένων στις εναγόμενες εταιρείες 3-11, προς τρίταπρόσωπακαιηπεραιτέρωυποθήκευσηκαιεπιβάρυνση των περιουσιακώνστοιχείων των εναγομένων γενικώς, απο τέλεσαν τηβάσηστην Αίτησηγιατο επείγον τουθέματοςκαι τηδυσκολίαήαδυναμίανααποδοθείδίκαιοσε μεταγενέστε ροστάδιο. 35 40 Στην ένσταση του ο Εναγόμενος αρνείται κατηγορηματικά όλα όσατουκαταμαρτυρούνται. Γενικός ισχυρισμός τουείναι ότι ηαπόκτησητης περιουσίας έγινεαπότις δικές του καιτης εναγόμενηςοικονομικέςπηγέςκαιαρνείταιεμφαντικάτηνύπαρξη οποιασδήποτε οικονομικής συμφωνίας χαρακτηρίζοντας τους ισχυρισμούς γιατοαντίθετοφανταστικούςκαι ανυπόστα τους. Στηνπαράγραφο8τηςΔήλωσης τουεπεξηγεί τοντρόπο μετονοποίοαποκτήθηκεστοόνοματηςεναγόμενηςκαιμετέπει τα στην ΕναγόμενηΕταιρεία3τοκτήμαστηνΠύλα,στοοποίο 257 Στνλιανίδης, Π. Γρηγορίου κ.ά. ν.Χριστόφορου κ.ά.
(1995)κτίστηκετοStavrosHotelApts,καιαποτελεί ένααπόταπιοου σιώδηεπίδικαθέματα. Σύμφωναμετουςισχυρισμούς αυτούςτο κτήμα πουήταν ιδιοκτησία σε μερίδια στην οικογένεια, μεταβι βάστηκεκατάτα5/8 μερίδιατηςΑιτήτριας 1 και2/8μερίδιατων άλλων Αιτητών στην εναγόμενη,τοδευπόλοιπο 1/8 μερίδιο του 5 ΑνήλικουΑιτητή2 μεταβιβάστηκε μετάαπόέγκρισητου Επαρ χιακούΔικαστηρίου ΛάρνακαςστηνΑίτηση3/80 στην Αιτήτρια 1. Κατάτην περίοδοΑπριλίουμε Ιουνίου 1985 μεταβιβάστηκε μεδωρεάαπότουςαιτητές2,3 και4προςτηνΕναγόμενη 1/4με ρίδιοσεγηέκτασης 18στρεμμάτωνενώη Εναγόμενημεταβίβασε 10 άλλατεμάχιακατάτο 1/4 μερίδιοστουςπροαναφερόμενους Αιτητές. Αλλα τεμάχια μεταβιβάστηκαν επίσης κατά μερίδια στην εναγόμενη και τουςΑιτητές σεδιάφορουςσυνδυασμούς. Οι δι ευθετήσεις αυτέςέγινανκατάτοχρόνοτουγάμουτης Αιτήτριας 4,ύστερααπόκοινήεπιθυμίατωνενδιαφερομένων. ΟΕναγόμε- 15 νος δέχεται ως μόνη συνεισφορά των Αιτητών τη δωρεάπρο σφορά£10.000.- απότηδιάθεσηοικοπέδουστηΛάρνακαγιατην ανέγερση της οικίαςτηςεναγομένης. Είναιπεραιτέρωθέση αυ τού ότι ταπληρεξούσια δεν δόθηκανγια σκοπούς αξιοποίησης τηςοικογενειακής περιουσίας,αλλάμόνογιαδυνατότητασυνή- 20 θων δικαιοπραξιώνκαι μισθώσεων των κτημάτων της οικογέ νειας.Οδιορισμός τουαυτόςείχεγίνειλόγωτηςπροθυμίαςτου ναβοηθείκαιναπαρέχειδιευκολύνσεις στουςΑιτητέςχωρίςκα νένασυμφέρον,γιατολόγοότιαυτοίήτανκάτοικοι εξωτερικού. Όλεςοι εταιρείες,εναγόμενοι 3-11,είχανσυσταθεί καιδημιουρ- 25 γηθεί αποκλειστικάγιατιςεπενδυτικές δραστηριότητες τουιδί ουκαιτηςεναγομένηςκαιουδέποτεκανέναμέλοςτης οικογένει ας είχε οποιοδήποτε συμφέρον, θέσησυμβούλου στις εταιρείες κατείχεμόνοοΔηλώνπουδιορίστηκεμεπαράκλησητηςμητέρας τηςεναγομένης,γιαναέχεικάτινααπασχολείταιμέχρι τηνημέ- 30 ραπουπαύθηκε. Γιατις υπηρεσίες τουως συμβούλου ο Δηλών λάμβανε ετήσια αντιμισθίακαι είναι υπ' αυτήτην ιδιότηταπου παρείχεπροσωπικέςεγγυήσειςγιαδιάφοραδάνειαπροςόφελος ορισμένων εταιρειών. Ημόνηάλλη συνεισφορά πουγίνεται πα ραδεκτήείναιη παροχήδανείουαπότοΔηλούνταστηνεναγόμε- 35 νη3γιαποσό£17.777,-, πουσταδιακάξοφλήθηκε εκτόςαπόένα ποσό £379,-, σύμφωνα με τους εξελεγμενους λογαριασμούς της εταιρείαςπουυπογράφοντανκαιαπότοΔηλούντα. Αναφορικά μετην εταιρεία,εναγόμενη 11,πράγματιοΔηλών αγόρασε για £525.000στερλίνες το ακίνητο απόκάποιο Μούσκα, κάτοικο Αγγλίας, αλλά λόγω αδυναμίαςτουπρώ τουνακαταβάλειτοτίμημαπώλησης, εκχώρησε τελικώς στις 23.12.88 όλα τα δικαιώματακαι υποχρεώσεις του προς την 258 40 1 Α.Α.Α. 5 10 15 20 25 30 35 40 Γρηγορίουκ.ά. ν. Χριστόφορου χ.ά. Στυλιανίδης, Π. εναγόμενη 11,τοδεακίνητομεταβιβάστηκεσεαυτήαφούστο Δηλούντα κατεβλήθη και το ποσό που είχε αυτός πληρώσει ωςπροκαταβολή.Αντίγραφοτουεκχωρητηρίουεπισυνάφθη κε ως Παράρτημα Β. Περαιτέρω, ο εναγόμενος αρνείταιότι έγιναν διαθέσεις οικογενειακών κτημάτωνπρος τον εργολά βο ήυπεργολάβουςγια την ανέγερση τουξενοδοχείου Silver Sand και αναφέρει ότι όλες οι συμφωνίες που είχαν γίνει με σκοπότηδιάθεσηκλημάτωνακυρώθηκαναμέσως μετά,μετη συγκατάθεση όλων των ενδιαφερομένων. Αυτές τιςακυρώσειςτιςγνώριζε οΔηλών,οοποίοςαπέκρυψετογεγονόςαπό τοΔικαστήριο στην έκδοσητουΔιατάγματος. Παραδεκτόεί ναι επίσης ότι η οικογένεια υποθήκευσε ορισμένα κτήματα για τηλήψη δανείου,ύψους£460.000.-αλλάγια σκοπούςτης εναγομένης 3καιμόνο. Τόσο οι υποθηκεύσεις όσο καιοι εγγυήσεις δίδοντανπροςτουςΕναγομένουςωςαντάλλαγμαδι ευκολύνσεων πουαυτοίπαρείχαν προςτους Αιτητές. Ωςτέ τοια διευκόλυνση ήτανηανέγερση σπιτιούτης Ενάγουσας4 με την απόκτηση δανείου απόυποθήκευση του σπιτιού της εναγομένης. Η απόλυση '-;ου Δηλούντος από τη θέση του συμβούλου των εταιρειών επεξηγείται κατά τον Εναγόμενο λόγω της οικειοποίησης από το Δηλούντα ενός ποσού £100.000στερλινών πουανήκεστην εναγομένη 11καιγιατο θέμα αυτόέχει εγερθεί ηαγωγή6413/89 εναντίον του. Απο τελεί βασική θέση του εναγομένου στην ένσταση του ότι οι Αιτητές δεν είχαν συνεισφέρει με οποιοδήποτε τρόπο στην απόκτησητου μετοχικούκεφαλαίου των εταιρειών. Στην ένσταση υπάρχει τέλος γενική άρνηση τηςύπαρξης οποιασδήποτε συμφωνίας, νόμιμης ή δεσμευτικής, ενώ εγείρεται και ζήτημα ότι στην Αίτηση ελλείπει οποιοσδήποτε ισχυρισμός γιαγνώση ήσυμμετοχή του εναγόμενου στη συμ φωνία. Σεκάθεπερίπτωση δύοαπόταμέλη της οικογένειας ήταν ανήλικοι κατά το 1979 και ανίκανοι να συνάψουν δε σμευτική συμφωνία. Ισχυρισμός είναιπρόσθετα,ότι ησυνέχιση του διατάγματοςεπιφέρει σοβαρές καιανεπανόρθωτες σε έκτασηχρηματικέςζημιές και επέμβαση στις επενδυτικές δραστηριότητες καιπρόοδοτων εταιρειών. Η αντεξέταση του Δηλούντος και του Εναγόμενου που διήρκησε συνολικά εννέα συνεδρίες, επιβεβαίωσε τις αντί στοιχες θέσεις των διαδίκωνκαι έφερε στο φως πολλές λε πτομέρειες,διευκρινίσεις καιεπεξηγήσεις τωνθέσεωναυτών. Αχρείαστη είναι οποιαδήποτεπροσπάθειαπερίληψης της 259 Στυλιανί&ης,Π. Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστόφορου κ.ά.
(1995)εκτενούς αυτής μαρτυρίας αφενός διότι αποτελεί ουσιαστικά επανάλειψη των Ενόρκων Δηλώσεωναλλάαφετέρουδιότι δεν πρόκειταιτοΔικαστήριο ναδιεξέλθειαυτή μεγνώμονατηδια πίστωση γεγονότων ήτην τελεσίδικηαξιοπιστία της. Αρκετή για,τους σκοπούς τουΔιατάγματος είναι ησυνοπτική αναφο5 ράσεπέντε βασικάκεφάλαιαπουπροκύπτουν απότημαρτυ ρία.,,Ταπέντε αυτάκεφάλαιαήθέματαείναι (α)η αξιοποίηση του τεμαχίου γης πάνω στο οποίο κτίστηκε το Stavros Hotel Appartments, ιδιοκτησία της βασικής εταιρείας-εναγομένης αρ. 3 -(β)ηαπόκτηση γης για την ανέγερση του ξενοδοχείου 10 της^εναγομένης εταιρείας αρ. 11,(γ) οι συμφωνίες αντιπαρο χής»(δ)ηπαροχήεγγυήσεων απότο Δηλούντα και (ε)ηυπο θήκευση διαφόρωνκτημάτων για σκοπούς των Εταιρειών. - Αντιπαραβολή τωνθέσεων τωνδιαδίκωνσταπιοπάνωθα καταδείξει εμφαντικάτις διισταμένες απόψεις τους. 15 ,,Ηαξιοποίηση τουτεμαχίουτηςΠύλαςέγινεκατάτοΔηλού νταπρωταρχικάκαιθεμελιακάμέσωτηςβασικήςεταιρείαςενα γομένης αρ. 3,πουσυστάθηκε λίγο χρόνο μετάτην ισχυριζόμε- 20 νησυμφωνίακαιγιασκοπούςαυτής. Τοτεμάχιοδενδωρήθηκε στην εναγομένη ως προίκα, όπως είναιο ισχυρισμός τουεναγο μένου και επομένως ηκατάληξη του τεμαχίου στο όνομα της εναγομένης έγινεως μέρος τηςσυμφωνίας μετησταδιακή μετα βίβασητων μεριδίων που κατείχανοι Αιτητέςπρος την εναγό- 25 μένη,μεαποφυγήτων μεταβιβαστικών όπουήταναυτόνόμιμα κατορθωτό. Εντοπίζεται εδώη θέση του εναγόμενου όπως πα ρουσιάζεται στο τεκμ.25 (ΈνορκηΔήλωσητουγιατη μεταβίβαστ)>τον 1/8 μεριδίουτουανήλικουτότεενάγονταΜιχαλάκηΧρι στόφορου,στην ενάγουσααρ. 1, μητέρατου),ότιτομερίδιοδεν 30 αποφέρεικανέναεισόδημα,καιη μελλοντική πώληση τουθαεί ναι,δύσκολη ή αδύνατηλόγω πιθανήςασυμφωνίας των συνι διοκτητών ενώ ο ενάγοντας 2δεν μπορεί νασυμβάλει στα έξο δα αξιοποίησης. Τίποτε δεν αναφέρεται σ' αυτή την Ένορκη Δήλωση γιαπροίκατουτεμαχίου αυτούπροςτην εναγόμενη. 35 , .Στα πλαίσια αξιοποίησης του τεμαχίου αυτού είχαν πα ραχωρηθεί αρκετ,άμετρητά απότηνοικογένεια προς τονενα γόμενο, που έφερνε συνήθως ο Δηλών σε μετρητά κατά τη διάρκεια των διαφόρων ταξιδιών του από την Αγγλία στην Κύπρο και έδινε στον εναγόμενο με εντολέςόπως αξιοποιη θούν,κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Μέρος των χρημά των,προήλθε από την ενοικίαση και μετέπειτα πώληση των οικογενειακών εστιατορίων στην Αγγλία. 260 40 1 Α.Α.Α. 5 10 15 20 25 30 35 40 Γρηγορίου χ.ά.\. Χριστόφορου κ.ά. Στυλιανί&ης,Π. Σχετικά με το ξενοδοχείο στον Πρωτάρα, ιδιοκτησία της εναγομένηςαρ. 11,στηθέση τουΔηλούνταότιτοακίνητο αγο ράστηκε από τον ίδιο από το Μούσκα στη χαμηλή τιμή των £525.000.-γιατί έτσιθαμπορούσε ο Μούσκαςναλάβει όλοτο τίμημαπώλησης στην Αγγλία χωρίς δέσμευση αφούκαι'Φ Δη λών ήτανκάτοικοςΑγγλίας,ο εναγόμενος αντιπαράβαλετον ισχυρισμό ότι ο Δηλών μπροστά στην αδυναμίατουνσ/'πληρώσει το τίμημα πώλησης, εκχώρησε τελικώς τα δικαιώματα του στην εναγομένη 11 με το τεκμ. Β πουεπισυνάφθηκε-στην Ένσταση. Στοεκχωρητήριοαυτόπουφέρειτηνυπογραφήτου Δηλούντα αναγράφεταιότι ο τελευταίος έλαβε το ποσό που πλήρωσεστονπωλητή. ΑυτήτηνεξόφλησηοΔηλών ρητάαρ νήθηκεστημαρτυρία του,ισχυριζόμενος ότιη φράση αυτή το ποθετήθηκευστερότερα. ΤαΤεκμ.2-8 είναι στοιχεία πουδεικνύουν ότι από δύολογαριασμούς τουΔηλούνταδιακινήθηκε ένα συνολικό ποσό £215.276,79 (στερλίνες), πουκατατέθηκε από διάφοραάτομα ή Εταιρείες και που κατά το Δηλούντα διετέθηκανέναντιτηςαγοράςτουτεμαχίου. Αλλες£219.786.(στερλίνες)πληρώθησανπρος όφελος μιαςεταιρείαςονόματι CressidaLtd,πουφέρεταιωςεταιρείατουΜούσκα,από'λογαριασμό τουΔηλούντα μέσωτουπληρεξούσιουαντιπροσώπου αυτούδηλ.του Εναγόμενου(Τεκμ.Β1καιΒ2 στηδεύτερη Δή λωση). Επισυνάπτεται επίσηςωςτεκμ.ΓστηδεύτερηΔήλωση, μερίδα του ισολογισμού της εναγομένης 11,που δεικνύει ότι στις 12.12.88,πριν δηλ. την εκχώρηση των δικαιωμάτωντης συμφωνίας ηΕταιρείαείχε καταχωρημένησε μερίδατων εξελεγμένων λογαριασμών της το τεμάχιο με αποδοθείσά!αξία £1,1 εκατομμύριο. Οισχυρισμός τουΔηλούντα είναιότι*τόσο ταχρήματαπουο ίδιοςπλήρωσεόσοκαιταχρήματαπού'διακινήθηκαναπότο λογαριασμό του,έστωκαιαν κατατέθήσαν απότον εναγόμενο,αποτελούσανχρήματαδικάτου."-' )Γι Οι αντιπαροχές,τεκμ. 9. 19,20, 21,22 και 23 είχαν'δοθεί προς τοβασικόεργολάβοκαιστουςδιάφορουςυπεργολάβους πουανήγειραντοξενοδοχείο της εναγομένης 11, ώστεδιάφο ρες εργασίες οικοδόμησης, επέκτασηςκαιεξοπλισμού τουξε νοδοχείουναπληρώνονταιμεανταλλαγή διαφόρωνκτημάτων της οικογένειας. Οι συμφωνίες αυτέςείναιυπογραμμένεςάλ λες απότοΔηλούντακαιάλλεςαπότονΕναγόμενοήτηνΕναγομένηεκμέρουςτηςΕναγεμένης 11. OLαντιπαροχέςακυρώ θηκαν με τατεκμ. 10,22Α, 28, 31,32,όλες των οποίων1εκτός τουτεκμ. 10και22Αφέρουντηνυπογραφήτουεναγόμενουως πληρεξουσίου των Αιτητών Τοτεκμ. 10φέρει την υπογραφή τουΔηλούντα. Τοτεκμ.22Α είναιανυπόγραφογιατηνέναγο261 Στυλιανίδης, Π. Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστόφορου κ.ά.
(1995)μένη
- ΟΔηλών ισχυρίζεταιότιταοικογενειακάκτήματαδιδοντοείτεσεανταλλαγήγιατηνεργασίατων υπεργολάβων εί τε ως απευθείαςπώληση με το τίμημα να αποπληρώνεται με αντίστοιχηεργασίακαιγίνοντο στηνπροσπάθειααξιοποίησης τουτεμαχίουκαισευλοποίηση τηςσυμφωνίας. 5 Πλην του τεκμ. 10οΔηλών ισχυρίστηκε ότι αγνοούσε την ύπαρξη των ακυρωτικών εγγράφων, ορισμένα από ταοποία έγιναν την επόμενη της σύναψιης των αρχικών συμφωνιών. Θέσητου είναι ότι ο Εναγόμενος παρουσίαζε αυτές τις συμ- 10 φωνίες στην Τράπεζαγια ναπαρέχονται στην Εναγομένη 11 τραπεζικές διευκολύνσεις, γεγονός που δεν αρνήθηκε ο Ενα γόμενος, ο οποίος όμωςκατηγορηματικάδήλωσεότι οι Αιτητές γνώριζαν πάντοτε για τις ακυρώσεις αυτές και γίνονταν μετησυγκατάθεσητους. 15 Περνώντας στις εγγυήσεις, οΔηλών ισχυρίστηκε ότι αυτές τέθηκανόχι απλώςλόγωτης ιδιότηταςτουως Συμβούλουτων Εταιρειών, αλλά ουσιαστικά για εξασφάλιση μεγάλων δανεί ων προς τις εταιρείες. Μεταξύαυτών ήτανκαι εγγυήσεις για 20 την πρώτηκαι δεύτερηυποθήκηπουτέθηκαν στην περιουσία της εναγομένης αρ. 3, ομόλογο κυμαινόμενης επιβάρυνσης στηνπεριουσίατηςΕναγομένης 11 καιάλλαενυπόθηκαδάνεια για την ίδια Εταιρεία. Η απάντησητου Εναγομένου ήτανότι αυτές οι εγγυήσεις πέραντης αναγκαιότηταςνα τεθούν γιατί 25 το ζητούσαν οι τράπεζες, δεν αντιπροσώπευαν οποιαδήποτε κτηματικήπεριουσίατουλάχιστον τουΔηλούνταενώοιεγγυή σεις δίνονταν ως αντάλλαγμα της βοήθειαςκαι διευκόλυνσης πουο Εναγόμενος παρείχεσυνεχώς στην οικογένεια. 30 Τέλος, οι υποθήκες διαφόρων κτημάτων της οικογένειας τίθονταν κατά τοΔηλούντα ως μέρος τουγενικότερου σχεδί ουγια την υλοποίηση τηςσυμφωνίας,πράγμαπαραδεκτόεν μέρει απότον Εναγόμενο, ο οποίος όμως ισχυρίστηκε ότι οι υποθηκεύσεις αυτές εγίνοντο μόνο για σκοπούς της Εναγομένης αρ. 3,ο δεΔηλών καμμιαακίνητηπεριουσία δεν είχεο ίδιος στην Κύπροκατάδικήτουπαραδοχήμετάτο
- 35 Εκτός απότα'πέντε αυτάβασικάθέματαυπάρχουνβέβαια καιάλλαταοποίαανάγονταιήσυνδέονται μετονέναήτονάλ- 40 λο τρόπο με αυτά. Τέτοια είναι ο ισχυρισμός του Δηλούντα, πουαρνείταιοΕναγόμενος,ότιη Εναγομένηαρ.9αγόρασεμε τοχές απότην ΙεράΑρχιεπισκοπή Κύπρουστην ΕταιρείαΚυ πριακών Ξενοδοχείων μεχρήματαπουπροήλθαναπότιςυπο262 1 Α.Α.Δ. Γρηγορίου κ.ά. ν.Χριστόφορου κ.ά. Στυλιανίδης, Π. θηκεύσεις της Εναγομένης αρ. 3ή και ο ισχυρισμός ότι η Ενα γομένη αρ. 7,πουήτανσυσταμένη ανεξάρτητααπότηνύπαρξη τηςσυμφωνίας,αγοράστηκεαπότον Εναγόμενοτο 1985 μεκε φάλαιοπουπροήλθε απόπώλησηκτήματοςτης οικογένειας. 5 10 15 20 Αλλα θέματα είναι ηπαραδοχή του δηλούντα, όπωςπρο κύπτει απότη μαρτυρία,ότι κανέναοικογενειακό κτήμα δεν χρησιμοποιήθηκε γιατην ίδρυσητωνεναγομένων εταιρειών5, 8 και 10,αποτελεί όμως ισχυρισμό ότι παραμένουναυτές οικογενειακές εταιρείες, γιατί είτε χρησιμοποιήθηκαν για πα ρεμφερείς προςτηνυλοποίησητηςσυμφωνίαςσκοπούς,όπως ηασφάλισηπεριουσιακών στοιχείων τωνεταιρειών (εναγόμε νη αρ. 10) ή η ενοικίαση της υπεραγοράς του ξενοδοχείου Stavros Hotel Apts. Τέλος κατατέθηκαντα τεκμήρια 26 και 33, τα οποία αποτελούν προσπάθεια απόδειξης του ισχυρι σμού ότι οΔηλών αποπληρώθηκετοδάνειο των £17.777-, γε γονός όμως πουαρνείται επίμονα οΔηλών παρά τησυνυπογραφήτουστους εξελεγμένουςλογαριασμούς των εταιρειών." Ηδιακρίβωση των γεγονότων καιτα ευρήματατουΔικαστη ρίου δεν προσβάλλονται απόοποιοδήποτε λόγο έφεσης. Η εκκαλούμενη απόφαση προσβάλλεται για αριθμό λόγων, που μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως:- 25
- Το διάταγμαέπρεπε να ακυρωθεί για απόκρυψηκαι/ήμη αποκάλυψηουσιωδών γεγονότων. 30
- Εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογήτης Δ.48, Θ.4,των Περ[ Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών.
- Το Δικαστήριο εσφαλμένα αποφάσισε ότι υπήρχε σοβαρό ζήτημαγιαεκδίκαση. 35 40
- Οι ενάγοντες δεν ικανοποίησαντις προαπαιτήσειςγιατην έκδοση του διατάγματος,γιατί:(α)Δεν μπορούσε ναδοθεί ειδικήεκτέλεσητης ισχυριζόμε νης συμφωνίας. (β) Ησυμφωνία ήταναόριστη. (γ) Δεν υπήρχαν γεγονότα τα οποία να θεμελιώνουν την 263 Στυλιανίδης, Π. Γρηγορίουκ.ά. ν. Χριστόφορου κ.ά.
(1995)[, ύπαρξηνόμιμουκαταπισ·εύματοςοποιασδήποτεμορ(ρής. Ι' - (δ);Δεν υπήρξε μαρτυρία που να εδραιώνει συνεισφορά . ·, των εναγόντων. ( 5 "άι(ε)-Οι ενάγοντες δεν επικαλούνται tracing. (στ) Οι ενάγοντες άλλαξαν μέτωπο με τηνκαταχώρισητης ^ Έκθεσης Απαιτήσεως.
- Τοδιάταγμα επηρεάζειτρίταπρόσωπα,τους εναγόμενους 3-
- 10
- -Εσφαλμένη εφαρμογήτουΑρθρου 4 τουπερί ΠολιτικήςΔι κονομίας Νόμου,(Κεφ. 6,ΝόμοιΑρ. 11/65,161/89,228/89). 15
- ΤοΔικαστήριο εσφαλμένα αποφάσισεότι το ισοζύγιο της ευχέρειας έκλινευπέρτωνΐ:ναγόντων. ΑΠΟΚΡΥΨΗ 20 Είναι βασικήαρχήδικαίουότιτοΔικαστήριο αποφασίζειτις διαφορές των μερών, αφού ακούσει και τους δύο διάδικους. Δεν εκδίδει διαταγήπριν ακούσει καιτο άλλο μέρος. Αυτό εκ φράζεται με το λατινικό αξίωμα"audi alteram partem". Κατά παρέκκλιση, όμως, ο νομοθέτης, για επείγουσες περι πτώσεις ήάλλες ιδιάζουσες περιστάσεις, για να είναι αποτελε σματική η θεραπεία, επιτρέπει την έκδοση διαταγμάτωνχωρίς ειδοποίησηστοάλλο μέρος. Αυτόέχεινομοθετηθεί μετο εδάφιο
(1)τουΑρθρου 9 τουπερί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου. 30 Ηδιαδικασίαμε μονομερή αίτηση επιβάλλει στον αιτητή την αποκάλυψηστο Δικαστήριο όλων των ουσιαστικών γεγονότων που μπορεί ναασκήσουν επιρροήστη δικαστικήκρίση. Η αίτη σηαυτήείναι υψίστης πίστεως (uberrima fides). Ο αιτητής έχει 35 καθήκονναφέρει σεγνώσητουΔικαστηρίου οποιαδήποτεγεγο νότα γνωρίζει,ήπουμεεύλογη επιμέλεια θαεγνώριζε,ταοποία μπορεί να είναι ευνοϊκά γιατον απόντα διάδικοκαι μπορεί να ασκήσουν επιρροήστην κρίση τουΔικαστηρίου. ,; " 40 Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξα πάτησης τουΔικαστηρίου καιτο Δικαστήριο απαντά: "δεν σας ακούω πλέον" και ακυρώνει τη διαταγήπου έδωσε, χωρίς να 264 1 Α.Α.Δ. Γρηγορίου κ.ά. ν.Χριστόφορου κ.ά. Στυλιανίδης, Π. |Ι< '/JJ 5 10 15 20 25 30 35 40 εξετάσει την ουσία. Ταγεγονόταπρέπεινα είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση. (Βλ. Attorney-General and Another (No.2) v. Savvides
(1979)1 C.L.R.349·National Linev.Ship "Sunset"
(1986)1C.L.Rf'393, σελ. 406-412- Zachariades Ltd. v.Economides
(1989)1 C.L.R. 437, σελ. 443, 446- Ανθιμος Δημητρίου v. The Dolphin InsuranceCompanyLimited και Αλλων
(1990)1Α.Α.Δ.351' Gircotis &AchiUeos Limited v.Chr. M.Sarlis &Co.M.S. και Αλλον
(1992)1(A) Α.Α.Δ. 360- και Χριστιάνα Στυλιανου,διά τηςμητρόςαντήςΈλληςΣτυλιανού ωςπλησιεστέραςσυγγενούς και φίλης ν.Ανδρέα Στυλιανού
(1992)1(A)Α.Α.Δ.583.) . ' Γ Σημαντικές αποφάσεις πάνω στο θέμααυτό είναι η Brink's Mat Ltd. v. Elcombe(C.A.) [1988] 1W.L.R. 1350 και ήTate Access FloorsInc v.Boswell[1990] 3 All E.R.303. ΟΔικαστής Ralph GibsonείπεστηνΑπόφασηBrink's Mat Ltd.,(ανωτέρω), ()t τα ακόλουθα στις σελ. 1356-1357:"In considering whether there has been relevant(.nondisclosure andwhatconsequencethecourtshouldattachto'any failure to comply with the duty to make full and frank disclosure, theprinciples relevant totheissues inthese appeals appear to me to include the following.
(1)The duty of-the applicant istomake'a full andfair disclosure of allthematerial facts': see Rex v.KensingtonIncomeTaxCommissioners, Ex parte Princess Edmondde Polignac[1917] 1K.B. 486, Λ η 514, per Scrutton L.J.
(2)The material facts are those which it is material foFthe judge to know in dealing with the application as?ma'de: materiality is to be decided by the court and not i>y the assessment of the applicant or his legal advisers: see Rex v. KensingtonIncomeTax Commissioners, per LordCozens; Hardy M.R., at p.504,citing Dalglishv.Jarvie [1850]2 Mac. & G.231,238, andBrowneWilkinson J. in Thermax Ltd! v. Schott IndustrialGlassLtd. [1981] F.S.R.289,295. ' f r '
(3)The applicant must make proper inquiries before making the application: see Bank Mellat v. Nikpour [1985] F.S.R.87. Theduty of disclosure therefore applies notonlyto material facts known totheapplicantbutalso toanyadditional facts whichhewould have known if hehadmadesuchinquiries.
(4)The extent of the inquiries which will be held totfbe Λ\ (I 265 Στυλιανί&ης, Π. Γρηγορίου κ.ά. ν.Χριστόφορου κ.ά.
(1995)proper, and therefore necessary, must depend on all the circumstances of the case including (a) the nature of the case which the applicant is making when he makes the application; and(b)theorder for which application ismadeandtheprobable effect of the order on the defendant: see, for example, the examination by ScottJ.of thepossible effect of anAntonFiller order in Columbia Picture Industries Inc. v. Robinson [1987]Ch.38; and (c)the degree of legitimate urgency andthe timeavailable for themaking of inquiries: see per Slade L.J.in BankMellat v.Nikpour[1985]F.S.R.87,92-93. 5 10
(5)If material non-disciosure is established thecourtwill be 'astute to ensure that a plaintiff who obtains [an ex parte injunction]withoutfull disclosure... isdeprived of any advantage hemayhave derived by thatbreach of duty:' secper Donaldson 15 LJ. in Bank Mellat v.Nikpour, at p. 91,citing Warrington L.J. in the Kensington Income Tax Commissioners'case [1917] 1 K.B.486,509.
(6)Whether thefact notdisclosed is of sufficient materiality 20 to justify or require immediate discharge of the order without examination of themerits depends ontheimportanceof thefact to the issues which were to be decided by the judge on the application. The answer to the question whether the non disclosure was innocent,inthesense thatthefact was notknown 25 to the applicant or that its relevance was not perceived, is an important consideration but not decisive by reason of theduty on theapplicant to make all proper inquiries andtogive careful consideration to thecase being presented. 30
(7)Finally, it Ms not for every omission that the injunction will be automatically discharged. A locus poenitentiae may sometimes be afforded:' per Lord Denning M.R. in Bank Mellat v.Nikpour[1985]F.S.R. 87,90." 35 Υποχρέωση τηςπλήρουςαποκάλυψηςδενκαλύπτει μόνο ου σιώδηγεγονόταπουείναιγνωστάστον αιτητή,αλλάκαιεκείνα που μπορούσε να ανακαλύψειμε εύλογη έρευνα. ΟΔικαστής κρίνειαντογεγονόςπουπαραλείφθηκεείναιουσιαστικό,ανδεν ήτανγνωστόστοναιτητήκαιδενμπορούσεεύλογαναγίνει γνω- 40 στόκαιανη παράλειψηέγινεχωρίς σκοπόπαραπλάνησης. Αυ τά ενέχουν ουσιαστική βαρύτητα, αλλά δεν είναι και OL μόνοι αποφασιστικοί παράγοντες. ΤελικάτοΔικαστήριοέχει διακρι τικήευχέρεια, παρ' όλητηναπόδειξηουσιαστικήςμηαποκάλυ266 1 Α.Α.Δ. Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστόφορου κ.ά. Στυλιανίδης,Π. ψης που δικαιολογεί την άμεση ακύρωση του διατάγματοςπου εκδόθηκε στη μονομερή αίτηση, να διατάξει τη συνέχιση της ισχύος του ή ναεκδώσει νέο διάταγμαμεόρους. 5 10 15 20 25 30 35 40 Στηνπαρούσαυπόθεσηυπήρξανπαραλείψεις. Δεν κρίνουμε αναγκαίονα αναφερθούμεσ' αυτές. Ο εναγόμενος 1ήταν το πρόσωπο που είχε στη διάθεση του όλαταστοιχεία. Καμιάέρευνααπότους ενάγοντες προςτηνκατεύθυνση των εναγομένων δενπιστεύουμε ότι θααπέδιδε, ειδικά μετάτηνπαύσητου ενάγοντα3απότηθέσητου στις εταιρείες. ΤοπρωτόδικοΔικαστήριο,αφούεξέτασετις παραλείψεις μέ σαστην ολότητα τηςαίτησης,άσκησε τηδιακριτικήτου ευχέρεια εναντίον τηςακύρωσης τουδιατάγματος,γιατί,εκτός άλλων λό γων, υπήρχαν και τόσα άλλα στοιχεία που θα δικαιολογούσαν την έκδοση του διατάγματος. Εξετάσαμε το θέμα. Ο ευπαίδευτος δικηγόρος των εφεσειόντων, σε μάκροςκαι μεπολλήεπιμέλεια, ανέπτυξε ενώπιον μας τα διάφορα στοιχεία, τα οποία ήτανκαι ενώπιον του πρωτόδι κου Δικαστηρίου. ΤοΑνώτατο Δικαστήριο είναι πολύπροσεκτικό στο ναεπεμβαίνει στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας κατώτερου Δικα στηρίου. Επεμβαίνειστην απόφασητου,εάνέχειπλάνηωςπρος ταγεγονότα, σφάλμανόμου,ή εφαρμογήλανθασμένης αρχήςδι καίου, ήεάν ηαπόφασηλήφθηκε χωρίς το πρωτόδικο Δικαστή ριο να λάβει υπόψη του τους παράγοντες που έπρεπε να λάβει. Επεμβαίνει στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του κατώτε ρουΔικαστηρίου εάναυτήείναι καθαρά εσφαλμένη καιασκήθη κε μεεσφαλμένη εκτίμηση τωνδιαφόρωνπαραγόντωνπουέπρε πε να ληφθούν υπόψη - (βλ. Stylianou v. Stylianou
(1988)1 C.L.R. 520- CyprusSulphurand CopperCompanyLimitedκαι Αλλοι v. Παραρλάμα Ατό. και Αλλων
(1990)1Α.Α.Δ. 1040 και Νεάρχουν. Χαραλάμπους
(1991)1Α.Α.Δ. 954). Με βάση τις πιο πάνω αρχές, κρίνουμε ότι δεν πρέπει να επέμβουμε στην απόφασητου πρωτόδικου Δικαστηρίου για το λόγο της μηαπόκρυψης/μη αποκάλυψης. Το Αρθρο 32 των περί Δικαστηρίων Νόμων του 1960 έως 1993, περιέχει το ουσιαστικό δίκαιο για τα προσωρινάδιατάγ ματα, ηδε δικονομία ρυθμίζεται απότον περί Πολιτικής Δικο267 Στυλιανίδης, Π. Γρηγορίου κ.ά. ν.Χριστόφορου κ.ά.
(1995)νομίας Νόμο,και τους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστι κούς Κανονισμούς. Το εδάφιο
(1)του Αρθρου 32 έχεί:5 "32.-
(1)Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονι σμού έκαστον δικαστήριον,εντηασκήσει τηςπολιτικήςαυτού δικαιοδοσίας, δύναται να εκδίδη απαγορευτικόν διάταγμα (παρεμπίπτον, διηνεκές, ήπροστακτικόν) ήνα διορίζη παραλήπτην εις πάσαςταςπεριπτώσεις εις ας το δικαστήριον κρί- 10 νει τούτο δίκαιονήπρόσφορον,καίτοιδεναξιούνταιήχορη γούνταιομού μετ' αυτούαποζημιώσεις ήάλλη θεραπεία: Νοείται ότι παρεμπίπτοναπαγορευτικόνδιάταγμαδενθα εκδίδεται εκτός εάντοδικαστήριον ικανοποιηθήότι υπάρχει σοβαρόν ζήτημα προς εκδίκασιν κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασίαν,ότι υπάρχειπιθανότηςότι ο ενάγωνδικαιούται εις θεραπείαν,και ότι εκτός εάνεκδοθήπαρεμπίπτοναπαγο ρευτικόν διάταγμα,θαείναι δύσκολον ήαδύνατοννααπονεμηθήπλήρης δικαιοσύνη εις μεταγενέστερον στάδιον." 15 20 Το εδάφιο
(3)του Αρθρου 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου έχει:"
(3)Nosuch order made without notice shall remain inforce for alonger period thanisnecessaryfor serviceof notice of iton all persons affected by it andenablingthemto appear before the Court and object to it; and every such order shall at the end of that period cease to be inforce, unless the Court,upon hearing theparties orany of them,shallotherwisedirect; andeverysuch order shall be dealt with intheaction as the Court thinks just." 25 30 ("
(3)Ουδέν διάταγμα εκδοθέν άνευ ειδοποιήσεως θέλει παραμένει εν ισχύι επί χρόνον μακρότερον τουαναγκαιούντος προς επίδοσιν της περί τούτου ειδοποιήσεως προς πά- 35 ντας τους υπ' αυτού επηρεαζόμενους και προς παροχήνδυνατότητος εις αυτούς να εμφανισθώσιν ενώπιον του Δικα στηρίου και ενστώσι· παντοιούτο διάταγμαπαύει να ισχύη, μετάτην λήξιν της τοιαύτηςπεριόδου,εκτός εάντοΔικαστή ριον, αφού ακούση τους διαδίκους ή τινά τούτων, διάταξη 40 άλλως- πανδετοιούτο διάταγμα τυγχάνει μεταχειρίσεως κα τά την αγωγήν ως το Δικαστήριον κρίνει δίκαιον.") ΟτρόποςεφαρμογήςτουΑρθρου 32γιαέκδοση,ή μη,παρεμπί268 1 Α.Λ.Δ. 5 10 15 20 25 30 35 Γρηγορίου χ.ά.ν. Χριστόφορου κ.ά. Στυλιανίδης, Π. πτοντος διατάγματοςεξετάστηκε και αναλύθηκεαπότο Ανώτατο Δικαστήριο σε αριθμό υποθέσεων -(βλ., μεταξύ άλλων, Karydas TaxiCo. Ltd. v.AndreasKomodikis
(1975)1 C.L.R.321·Acropol Shipping Company Ltd. and Others v. Petros I. Rossis
(1976)1 C.L.R. 38- Nemitsas Industries Ltd. v. S. & S. Maritime Lines Ltd. and Others
(1976)1 C.L.R. 302 Constantinides v. Makriyiorghouand Another
(1978)1C.L.R. 585" Papastratisv. Petrides
(1979)1 C.L.R.231 M.&M. Transportv.EteriaAstikon Leoforion
(1981)1 C.L.R. 605· Odysseos v. Pieris Estates and Ofners
(1982)1 C.L.R.557 JonitexoLtd. v.Adidas
(1984)1 C.L.R. 263- Global CruisesSA. και Άλλη v. Metro Shipping &Travel Ltd.
(1989)1 Α.Α.Δ. 182· Χάρης Φεσσάς(\990)1 Α.Α.Δ.704). To Δικαστήριο, μετά την καταχώριση της ένστασης, έχει εξουσία και υποχρέωση να επιληφθεί της υπόθεσης, να ακούσει και τις δύοπλευρές καιναδιαπιστώσει ανοι προϋποθέσεις που ο νομοθέτης έταξε στο Αρθρο 32 των περί Δικαστηρίων Νόμων ικανοποιούνται. Αν υπάρχει διάσταση πάνωστα γεγονότα με ταξύ των διαδίκων, σύμφωνα με τη Δ.48, Θ.4, ο διάδικος που έχει το βάροςτηςαπόδειξης πρέπει να είναι έτοιμος νααποδεί ξει ταγεγονότα πάνωσταοποίαβασίζεται- (βλ.,μεταξύ άλλων, Stylianou v.Stylianou, (ανωτέρω),σελ. 527). ΤοΔικαστήριοκρίνει καιαποφασίζειπάνωστηνολότητατου ενώπιον του υλικού. Ηαντίθετηγνώμη του πρωτόδικουΔικα στηρίου,αναφορικά μετηνερμηνεία καιεφαρμογήτηςΔ.48,θ.4, δεν επηρέασε την κρίση του,γιατί εξέτασε και έλαβε υπόψητου όλα ταενώπιον του στοιχεία. Στη διαδικασία του προσωρινού διατάγματος,το έργο του Δικαστηρίου είναι περιορισμένο. Το καθήκοντουπεριορίζεται στη διαπίστωση κατά πόσο ικανοποιούνται οι τρεις προϋποθέ σεις που απαιτούνταιγιαεπιτυχία:(α) Σοβαρόζήτημαγιαεκδίκαση. (β) Ορατήπροοπτικήκαι/ήπιθανότηταότι ο ενάγωνδικαι ούται σεθεραπείαστηναγωγή. 40 (γ) Ναείναι δύσκολο ή αδύνατονα απονεμηθεί πλήρης δι καιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιοχωρίς την έκδοσητου διατάγματος. Το Δικαστήριο, κατά την εκδίκαση αίτησης για προσωρινό 269 Στυλιανίδης, Π. Γρηγορίου κ.ά. ν.Χριστόφορου κ.ά.
(1995)διάταγμα, πρέπει νααποφεύγει νακαταλήγεισε συμπεράσματα αναφορικά μετηνπλήρηεξέτασητουπραγματικούκαινομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Αυτό εναπόκειται στην κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου,κατά τη δίκη της ουσίας τηςυπόθε σης. ΣτηνΑπόφασηJonitexo Ltd. v.Adidas,(ανωτέρω),ειπώθηκαν στις σελ. 267 και268 ταακόλουθα:- 5 "I would like to observe that at the stage of granting or refusing an interlocutory injunction, such as theonewhich was madein thepresent case,theparties should limit themselves to 10 the issue of whether or not, in the light of the provisions of section 32
(1)of Law 14/60 and of the relevant principles of law, such an injunction should be granted; and this clear interlocutory stage of theproceedings should notbe treated as an opportunity for the parties to fight out the merits of the 15 case eitherby adducing evidence orby advancing arguments in this respect." "The appropriate stage at which the rights of the parties to the action concerned are to be determined is when judgment will be given on the merits of the action,and not thestage of the interlocutory injunction which is thesubject matter of this appeal; consequently, inordertoavoid prejudging, inany way, any of theissuesrelevant tothemerits of thiscase I will refrain from referring to any oneof them;and,of course,the granting of the interlocutory injunction by the trial Court,and the fact that such injunction is now upheld by this Court,should not be treated as prejudging whether or not the respondents, as plaintiffs, are entitled to succeed in their action against the appellants as defendants." 25 30 Αναφορικά με την πρώτηπροϋπόθεση,οι αξιώσεις στηγενι κήΟπισθογράφηση,που έχουν προεκτεθεί,καιηΈκθεσηΑπαι- 35 τήσεως, που ήταν ενώπιον του Δικαστηρίου, αδιαμφισβήτητα αποκαλύπτουν τηνύπαρξησοβαρώνπραγματικών καινομικών ζητημάτωνγιακρίση απότο Δικαστήριο τηςουσίας. Τοπεριε χόμενο της μακράς διαδικασίαςγιατοπροσωρινόδιάταγμα, τα έγγραφα πουπροσκομίστηκανενώπιον τουΔικαστηρίουκαιοι 40 διάφορες νομικές εισηγήσεις των δικηγόρωντων διαδίκων επι βεβαιώνουν τηναπόφασητουπρωτόδικου Δικαστηρίουγιατην ικανοποίησητης πρώτης προϋπόθεσης. 270 1 Α.Λ.Δ. Γρηγορίου κ.ά.ν.Χριστόφορου κ.ά. Στυλιανίδης, Π. ΕΙΔΙΚΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ 5 Μία απότις απαραίτητεςπροϋποθέσεις για ειδική εκτέλεση, σύμφωναμετοΑρθρο76τουπερίΣυμβάσεωνΝόμου,Κεφ. 149, είναι ότι ησύμβαση πρέπει να είναι γραπτή. 10 Ηαξίωση στην αγωγήδεν είναι ειδικήεκτέλεση τηςπροφορι κής σύμβασης του 1979. Η βάσητης αγωγήςδεν είναι μιααπλή συμφωνία, αλλά ένα καταπίστευμα. Οι ενάγοντες ζητούν διάτάγμαδιατάττοντους εναγόμενους 1 και2να μεταβιβάσουνκαι εγγράψουν επ' ονόματι των εναγόντων τα 80% μερίδια τωνμε τοχών των εταιρειών εναγομένων 3-11 -20% στον καθένα. Το διάταγμα τούτο είναι στην ουσία tracing order. 15 ΑΟΡΙΣΤΙΑ 20 Ο κ. Μιχαηλίδης εισηγήθηκε ότιησυμφωνία του 1979 πάσχει από αοριστία και,ωςεκτούτου, δεν υπάρχει ορατήπιθανότητα επιτυχίας. Οκ. Μιχαηλίδηςπαρέθεσεγιαυποστήριξη της εισήγησήςτουτιςυποθέσεις Petrou v.Petrou
(1978)1 C.L.R. 257-Saab and Another v.HolyMonasteryAy.Neophytos
(1982)1 C.L.R. 499 Gouldv. Gould[1969] 3All E.R. 728 Foley v. Classique Coaches Ltd. [1934]AllE.R.88. 25 Στις πιο πάνωυποθέσεις, ηβάσητης αγωγήςήτανσύμβαση. Οι αποφάσεις αυτές ήταντελικές αποφάσεις. Στη Saab, (ανω τέρω),τοΔικαστήριο αποφάσισε ότι, εφ' όσον οιβασικοί όροι της συμφωνίας υπάρχουν,δενμπορεί ναευσταθήσει η υπερά σπιση της αοριστίας. 30 ΤοπρωτόδικοΔικαστήριο ασχολήθηκε μετοζήτημααυτόκαι δε δέχτηκε τον ισχυρισμό γιααοριστία -(σελ. 266-269του πρα κτικού). 35 40 Οκ. Μιχαηλίδης πρόβαλε ενώπιον μαςότιησυμφωνία του 1979 πάσχει από αοριστία, γιατί δενπροβλέπει διάρκεια συμ φωνίας,δεν καθορίζει τακτήματαπουθακατατίθεντογια τους σκοπούς τουκαταπιστεύματος, δεναναφέρει με σαφήνειατα χρήματα των χρηματοδοτήσεων, είναι ασαφήςστο θέμα τωνεγγυήσεων, δεν προβλέπει για τοδιαμερισμό των μετοχών. Η βάσητης αγωγής,όπως έχει προαναφερθεί,είναι καταπί στευμα και παράβασηκαταπιστεύματος. Για μιαδεκαετία,από το 1979 έως το 1989, έγιναν πάρα πολλές πράξεις γιαυλοποίη271 Στυλιανί&ης,Π. Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστόφορου κ.ά.
(1995)ση σταδιακάτης συγκεκριμένης συμφωνίας,οι βασικοί όροι της οποίας εκτίθενται στην ένορκο δήλωσηπου καταχωρίστηκε με τη μονομερή αίτησηκαιστην προφορικήμαρτυρία. Εξετάσαμε τις επί μέρους αιτιάσεις καικαταλήξαμε στηγνωμηότι,στοστάδιοστοοποίοβρισκότανηυπόθεση,τοπρωτόδικο Δικαστήριο, με ορθή εφαρμογήτου νόμου, με βάσητην ολότητα των ενώπιον του στοιχείων, ορθά απέρριψε την εισήγηση ότι η υπόθεση των εναγόντων δεν ευσταθεί ή/καιδενυπάρχουνορατές πιθανότητεςεπιτυχίας, λόγωαοριστίαςτηςσυμφωνίαςτου
- 5 10 Αναφορικά με το θέμα του καταπιστεύματος, ο δικηγόρος των Εφεσειόντων υπέβαλε ότι ελλείπουν τα ακόλουθα απαραί τητα στοιχεία:15 (α) Κοινή πρόθεση. (β) Συμφωνίαπουνα μαρτυράτην κοινήπρόθεση. (γ) Συνεισφορά κατά την απόκτηση περιουσιακών στοιχείων,πουαποτελούντοαντικείμενο τουκαταπιστεύματοςκαι (δ) Κάποια επιζήμια αλλαγή της θέσεως του δικαιούχου, ώστε να μην μπορεί ο καταπιστευματοδόχος να αρνηθεί την ύπαρξητουκαταπιστεύματος. 20 25 Η παρούσαδεν είναι υπόθεση μεταξύ συζύγων. Υπήρξεκα ταφανής σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ των εναγόντων και των εναγομένων 1 και
- Η μητέρακαι ταπαιδιά εμπιστεύτηκαν το 30 γαμπρόκαιτηνκόρη-αδελφή-γιατηναπόκτησημετοχικούκε φαλαίουστις εταιρείες. Υπάρχει κοινήπρόθεση μετηνσυμφω νία του
- Ηκοινή πρόθεση μετουσιώθηκε σε πράξεις. Με ταβίβαση και υποθήκευση ακίνητης περιουσίας, καταβολήχρη μάτων, εγγυήσεις, διορισμός σε θέση Διευθυντή με πενιχρό μι- 35 σθό,έκδοσηκαιπαροχήπληρεξουσίων προςτους εναγόμενουςεφεσείοντες. Εκείνο το οποίο συμφωνήθηκε το 1979 ήταν, ου σιαστικά,ναδημιουργηθεί έναείδος καταπιστεύματος,καιπρο κύπτει αυτό το καταπίστευμα από την απόλυτη εμπιστοσύνη "trust", τηνοποίαοι ενάγοντες εναπόθεσαν στους εναγόμενους. 40 Το καταπίστευμα δημιουργήθηκε από αυτή τη συμφωνία και υλοποιήθηκε μετάσε διάφοραχρονικάδιαστήματα,μεδιάφορες πράξειςκαιπαραλείψεις. Υπάρχει ικανοποιητικήμαρτυρίαγια συγκεκριμένη συνεισφορά για την απόκτηση του μετοχικού κε272 1 Α.Α.Δ. 5 10 Γρηγορίου κ.ά. ν.Χριστόφορου κ.ά. Στυλιανίδης, Π. φαλαίου,τοοποίοαποτελεί τοκαταπίστευμα. Η παρούσααγω γή δεν στηρίζεται σε δεδηλωμένο καταπίστευμααλλά σε εξυπα κουόμενο ή τεκμαιρόμενο καταπίστευμα, ("constructive or implied trust"). Στο Σύγγραμμα Parker and Mellows - "The Modern Law of Trust"- 3ηΈκδοση,σελ. 151-156και403-413,γί νεται ανάλυση τουτεκμαιρόμενουκαταπιστεύματος. Το τεκμαιρόμενο καταπίστευμα δεν προκύπτει απότηδεδη λωμένηή/καιεξυπακουόμενη πρόθεσητωνδιαδίκων,αλλά αναφύεταιως θέμασυνείδησης καιδικαίου,οποτεδήποτετο σύστη μα της επιείκειας περιβάλλει μια συγκεκριμένη πράξη ή σειρά πράξεων,όχι μόνο μενομιμότητα,αλλάκαι μεκαταλογισμό ευ θυνών. Περίπτωσητεκμαιρόμενου καταπιστεύματοςείναι καιο αδικαιολόγητος πλουτισμός. 15 20 25 OLβάσειςτηςαγωγής,όπωςεκτίθενται στηδικογραφία,έχουν ως μέσοθεραπείας,γιααπόδοσηδικαιοσύνης,τοντελικόεντοπι σμότωνπεριουσιακώνστοιχείων,πουέχουνκινηθείπροςόφελος και διαμέσουτουκαταπιστεύματος(tracing). Τοπρωτόδικο Δικαστήριο πραγματεύθηκετοθέματουκαταπιστεύματοςστις σελ. 269-274τουπρακτικού. ΗΈκθεση Απαιτήσεως χρησιμοποιήθη κεαπότοΔικαστήριο,όχιωςαποδεικτικόμέσο,αλλάως στοιχείο στο οποίο παρουσιάζεταιη βάσητηςαγωγήςκαιτοαιτητικό. Το επιχείρημα του δικηγόρου των εφεσειόντων -ότι τοπρο σωρινό διάταγμαέπρεπε να μηοριστικοποιηθεί και ναακυρω θεί,λόγωαλλαγής μετώπου στην ΈκθεσηΑπαιτήσεως - απαντή θηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο, στη σελ. 265 του πρακτι κού, με ταακόλουθα:- 30 35 40 "EivaL γεγονός ότι με τηνκαταχώρισητης έκθεσης απαίτη σης ηγενική οπισθογραφησηπαύειναέχει οποιαδήποτεσημα σία,γιατίείναι μεβάσητηδικογραφίαπουθαδιεξαχθεί ηδίκη. (ΔέστεOdger's Principles of Pleading and Practice 21η Έκδοση σελ. 166). Προσεκτική εξέταση της έκθεσης απαίτησηςαποκα λύπτει ότι ο ισχυρισμός του κ. Μιχαηλίδη δεν είναι κατά τη γνώμημουορθός. Η παράγραφος 18επαναλαμβάνειουσιαστι κάκαιλεκτικάτηγενικήοπισθογραφησηκαιπεραιτέρω εξειδι κεύει αριθμητικώςτιςαποζημιώσειςπουοι αιτητέςαξιούνδιαζευκτικάπροςτιςδηλώσεις καιδιατάγματατου Δικαστηρίου." Αναφορικά με τη θέση των εταιρειών - εναγομένων 3-11, έχουμε ήδηαναφερθείστην απόφασητου Πλήρους Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, ημερομηνίας 5 Οκτωβρίου,
- 273 Στυλιανίδης, Π. Γρηγορίου κ.ά. ν.Χριστόφορου κ.ά.
(1995)Το πρωτόδικο Δικαστήριο, αφούαναφέρθηκεστην Απαίτηση και,μεταξύάλλων,στοΣύγγραμμαHanbury's -"Modern Equity"Ένατη Έκδοση, σελ. 414-431 και στην Απόφαση Agip(Africa) Ltd. v.Jackson(Ch.D.)[1989]3 W.L.R. 1367, κατέληξε ότι, στο στάδιο αυτό,δεν μπορεί ναγίνει αποδεκτήηεισήγηση του δίκη5 γόρου τωνεφεσειόντων -ότι ημόνηνόμιμηαξίωσηήτανηδιανο μήτου κέρδους ήτων περιουσιακών στοιχείων. Αντικείμενο εί ναι τοσύνολοτηςπεριουσίαςκαιτηςαξίαςτουμετοχικούκεφα λαίου των εταιρειών. Οι ενάγοντες -αιτητές πρόσθετα ζητούν αποζημιώσειςεναντίον όλων τωνεναγομένων. Διεκδικούν ότι ει- 10 ναι μέτοχοι των εταιρειών. Οι εταιρείες,οι μετοχές τουςκαι,ει δικά,ταπεριουσιακάτουςστοιχείαπρέπειναδιατηρηθούν. Όλο το σύμπλεγμα των εναγομένων εταιρειών εμπλέκεται στη δομή τηςυπόθεσης,όπως φαίνεταιστο παρόν στάδιο. 15 Δεν είναι ανάγκη να επαναλάβουμε ότι το Δικαστήριο, στο στάδιο αυτό,δεν αποφασίζειτην ουσία της υπόθεσης. Ο ευπαίδευτος δικηγόρος των εφεσειόντων αναφέρθηκεστα Αρθρα 4 και 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου,και επι- 20 χειρηματολόγησε για το χαρακτήρα του διατάγματος και των αναγκαίων προϋποθέσεων, μεβάσηταάρθρα αυτά. Το Ανώτατο Δικαστήριο στην πρόσφατη απόφαση ΑΒΡ HoldingsLtd. καιΑλλοι ν.ΑνδρέαΚιταλιδηκαι Άλλων(Αρ. 2) 25
(1994)1 Α.Α.Δ.694, αναφορικάμετο Αρθρο 32 των περί Δικα στηρίων Νόμων, τα Αρθρα 4 και 5 του περί Πολιτικής Δικονο μίας Νόμουκαι το διάταγμαMareva,είπε στη σελ. 699:"Ο περί Δικαστηρίων Νόμος του 1960, 14/60,που θεσπί- 30 στηκε μετά την ίδρυση της ΚυπριακήςΔημοκρατίας προβλέ πει για τη σύνθεση, δικαιοδοσία και εξουσίες των Δικαστη ρίων. Το άρθρο 32, που παραθέτουμεπω πάνω,δίδει ευρύ τατη εξουσία στο Δικαστήριο να εκδίδει οποιοδήποτεπαρε μπίπτον,απαγορευτικόήπροστακτικόδιάταγμα,ότανκριθεί 35 δίκαιο ήπρόσφορο,χωρίς να τίθεται κανένας περιορισμός." Αφού αναφέρθηκε στη θέσπιση στην Αγγλία του Supreme Court Act του 1981,είπε στησελ. 701 τα εξής:40 "Στηχώρα μαςηνομοθετική εξουσία προτίμησε ναμη πα ρέμβει στο ζήτημα. ΑφησεταΔικαστήριαναλειτουργούν με την ευρύτατη εξουσία που τους παρέχεται από το άρθρο 32 του Ν.14/60. Τα άρθρα4 και 5 του περί Πολιτικής Δικονο274 1 ΑΛΛ. 5 10 Γρηγορίουκ.ά. ν. Χριστόφορου κ.ά. Στυλιανίδης, Π. μίας Νόμου,Κεφ.6,κάμνουν ειδική ρύθμιση τωνκαταστάσε ων στις οποίες αναφέρονται. Δεν αφαιρούντίποτε από τις πρόνοιες τουάρθρου32τουΝ.14/60,πουπροσδιορίζει,όπως είπαμε πιο πριν τογενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίαςτων Δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων." Το ισοζύγιο τηςευχέρειας κρίνεται απότοΔικαστήριο μεβά ση τα ενώπιον του στοιχεία στον ουσιώδη χρόνο. Δεν έχουμε πεισθεί ότι πρέπειναεπέμβουμε στην απόφασητουπρωτόδικου Δικαστηρίου -ότι ήταν πρόσφορο και δίκαιο να δώσει όλα τα μέρητου προσβαλλόμενου προσωρινού διατάγματος και ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας έκλινευπέρτων εναγόντων. Ως αποτέλεσμα,ηέφεσηαποτυγχάνει και απορρίπτεται. 15 Καμιά διαταγήγιαέξοδα. Η έφεση απορρίπτεται. 275