clr/1995/1995_1_301.pdf

(1995)νεργασίας μετις Τουρκικές Μυστικές Υπηρεσίες. Συνελήφθη,αλλά καταχώρησε προσφυγή με αίτηματηνακύρω­ σητης απόφασηςτουΛειτουργού Μετανάστευσης γιααπέλασητου και παράλληλα εξασφάλισε απότο Ανώτατο Δικαστήριο προσωρινό διάταγμααναστολής τουδιατάγματοςαπέλασης. Ο δικηγόρος του,υποστηρίζοντας το αίτημαγια έκδοση εντάλ­ ματος Habeas Corpus ad Subjiciendum,πρόβαλεότι ηαναστολήτου διατάγματοςαπέλασης ισοδυναμεί μεπαύσητων ενεργειών απέλασης και συνεπώς ηπεραιτέρωκράτηση του πελάτη του ήτανπαρά­ νομηκαιαντίθετημετοάρθρο 11.2(στ) τουΣυντάγματοςκαιότιθα έπρεπε να αφεθεί ελεύθερος. 5 10 15 Αποφασίστηκε, ότι:

(1)Όταν αλλοδαπός κηρυχθεί ανεπιθύμητος μετανάστης καιεκδο­ θεί διάταγμαγια την απέλασητου,τοκράτος μπορεί νατον θέ­ τει υποκράτηση για όσο χρόνο είναι αναγκαίος μέχρι να συ­ μπληρωθούν οι διευθετήσεις απέλασης του. Η απέλαση, δεν αποτελεί τιμωρία, αλλά διοικητικό μέτρο που συνίσταται σε διαταγήεγκατάλειψης της χώρας.

(2)Τοκράτος δεν έχειυποχρέωση ναεπιτρέψει είσοδο ή παραμονή οποιουδήποτε αλλοδαπού στο έδαφος του. Η ευρεία εξουσία του συνάδει με την κυριαρχία και εδαφική ακεραιότητα του κράτους, αλλά πρέπει να ασκείται με καλή πίστη η οποία και μόνο υπόκειται σε δικαστικό ακυρωτικό έλεγχο.

(3)Η διακριτικήευχέρεια του λειτουργού μετανάστευσης επί θεμάτων εισόδου, παραμονήςκαι εργασίας αλλοδαπών είναι ευρεία και συνάδει μετηνκυριαρχίατουκράτους. Η διοίκηση δεν είναι υπόχρεη να παρέχει οποιεσδήποτε εξηγήσεις για τηναπαγόρευ­ ση εισόδου σε αλλοδαπόγια λόγους ασφαλείας. 20 25 30 35

(4)Το προσωρινό διάταγμα αναστολής της εκτέλεσης τουδιατάγ­ ματος απέλασης δεν συνιστά πράξηανάκλησης του. EivaLπρο­ σωρινού, παρακολουθητικού χαρακτήρακαι δίνεται σε συνάρ­ τηση με την προσφυγή ακύρωσης τουδιατάγματοςαπέλασης. 40

(5)Τοδιάταγμααπέλασης τουαιτητή,παράτην αναστολήτης εκτέ­ λεσης του,εξακολουθούσε να βρίσκεται σε ισχύ αφούη νομιμό­ τητα του δεν επηρεάζεται από την έκδοση προσωρινού διατάγ­ ματοςαναστολής,τοδεένταλμακράτησης τουπουεκδόθηκεγια 302 1 Α.ΑΛ. Seyithan Kerem Dogan v. Αστυνομίας νακαταστείδυνατήη απέλασητου,συνδεότανάρρηκταμεαυτό. Ηαίτηση απορρίφθηκεχωρίςέξοδα. 5 Αναφερόμενες νποθέσεις: Inre Erdinc Uckac

(1988)1C.L.R. 217, Tobalo v.TheRepublic

(1988)3C.L.R. 2353, 10 Amanda Marga Ltdv.TheRepublic

(1985)3 C.L.R. 2583, MoyoandAnother v. TheRepublicandOthers

(1988)3C.L.R. 976, 15 Georghiou v.TheRepublic (No.2)

(1968)3 C.L.R. 411, Levantis v. TheRepublicandOthers

(1988)3C.L.R. 2483, Karaliotas v.TheRepublic

(1987)3 C.L.R. 1701, 20 Μαρκονλλίδον v. Δημοκρατίας και Αλλων, προσφυγή 740/89 ημ. 30.12.1989, Radwan v.Republic, Rec.No. 108/89, dated25.2.1989. 25 Αίτηση. 30 Αίτηση μετηνοποία ο αιτητής αξιώνει την έκδοση εντάλμα­ τος Habeas Corpus ad Subjiciendum γιατην άμεση απελευθέρωσηκαι/ήαποφυλάκιση του. Α. Χρ. Αλεξάνδρου, γιατον Αιτητή. 35 Μ.Τσαγγαρίδης, Δικηγόρος τηςΔημοκρατίας,γιατον Καθ' ου η αίτηση. Cur.adv. vult. 40 ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ, Δ.: Ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. Η παρούσααίτηση αξιώνει τηνέκδοση εντάλματος Habeas Corpus ad Subjiciendum γιατηνάμεση απελευθέρωση και/ή αποφυλάκι­ ση τουαιτητή ο οποίος είναι Τούρκος υπήκοος,κουρδικής κα­ ταγωγής. Έφτασε στην Κύπρο στις 20.4,1992 μέσω του κατε­ χομένου λιμένος τηςΚερύνειας. Στις 15.9.1992 ο αιτητής εντο303 Νικολαΐ&ης, Δ. Seyithan Kerem Dogan v. Αστυνομίας

(1995)πίστηκε στη Λεμεσό από άνδρες της Κ.Υ.Π. και στη συνέχεια συνελήφθη και ετέθη υπό κράτηση. Στις 16.9.1992 εκδόθηκαν διατάγματα κράτησης και απέλασης του ταοποία τελικάπαρέ­ μειναν ανεκτέλεστα, αφούστις 30.10.92μεοδηγίες του λειτουρ­ γού μετανάστευσης, οαιτητής απολύθηκε. Στησυνέχεια ύστερα από σχετική αίτηση, του, χορηγήθηκε άδεια παραμονής και ερ­ γασίας μέχρι 30.6.1993 που αργότερα ανανεώθηκε μέχρι τις 30.5.

1. Στις 18.11.1994 και ύστερα από πληροφορίες της Κ.Υ.Π. ότι ο αιτητής ήταν ύποπτος για συνεργασία με τις Τουρκικές μυστικές υπηρεσίες, ηάδειατου ακυρώθηκεκαι στις 3.2.1995 εκδόθηκαν διατάγματα κράτησης και απέλασης του από την Κύπρο. Στις 13.2.1995 ο αιτητής συνελήφθη αλλάκα­ ταχώρησε την προσφυγή αρ. 167/95 με την οποία αιτείται την ακύρωση της απόφασης του λειτουργού μετανάστευσης για απέλαση του. Παράλληλα στις 15.2.1995 εξασφάλισε από το Ανώτατο Δικαστήριο διάταγμα που ανέστελλε το διάταγμα απέλασηςτουμέχρι τις20.2.
2. Ηισχύς τουδιατάγματοςκα­ τά καιρούς ανανεώνεται και ισχύειακόμα. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του αιτητή βάσισε ουσιαστικά την επιχειρηματολογία του στο Αρθρο 11.2 (στ) του Συντάγματος σύμφωνα με το οποίο: 5 10 15 20 "Ουδείς στερείται της ελευθερίας αυτού,ειμήότι καιόπως ο νόμος ορίζει εις τας περιπτώσεις: 25 (στ) συλλήψεως ήκρατήσεως ατόμου προς παρεμπόδισα της άνευ αδείας εισόδου εις το έδαφος της Δημοκρατίας ή αλλο­ δαπού,καθ'ου εγένοντο ενέργειαι προς τον σκοπόν απελάσε­ ως ήεκδόσεως." 30 Είναι ηθέσητουευπαίδευτου συνηγόρου ότι αφού το διάταγ­ μα απέλασης έχει ανασταλεί, ουσιαστικά οι ενέργειες για την απέλαση του έχουν παύσει και συνεπώς η περαιτέρω κράτηση τουείναιπαράνομηκαιοαιτητήςθαπρέπει νααφεθείελεύθερος. 35 Στην υπόθεση In re Erdinc Uckac,

(1988)1 C.L.R.271, απο­ φασίστηκε ότι οι πρόνοιες του Αρθρου 11.2 (στ) τουΣυντάγμα­ τος είναι σαφείς και παρέχουν το δικαίωμα στη Δημοκρατία, όταν αλλοδαπός κηρυχθεί ανεπιθύμητος μετανάστης και εκδοθεί διάταγμαγιατηναπέλασητου,νατον θέτει υπόκράτησηγια όσο χρόνο είναι αναγκαίο για να συμπληρωθούν οι διευθετή­ σεις για την απέλαση του. Ηπιοπάνωθέσησυνάδει και με την ερμηνεία που δόθηκε στο άρθρο 5 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης 304 40 1 Α.Α.Δ. 5 10 15 20 Seyithan Kerem Dogan v. Αστυνομίας Νικολαΐ&ης, Δ. για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα την οποία επικύρωσε η Κυ­ πριακή Δημοκρατία με το Νόμο αρ. 39/62. (Βλ. επίσης Jacobs, The European Convention on Human Rights, 1975, σελ. 46, 49 και 50 και Fawcett, The Application of the European Convention, 1969, σελ. 86, 87). Κάθε κράτος ασκεί την εδαφική του κυριαρχία επί όλων των προσώπων που βρίσκονται στην επικράτεια του, είτε αυτά είναι υπήκοοιτουείτεείναιαλλοδαποί,δενυπέχειδεοποιανδήποτευποχρέωση ναεπιτρέψει την είσοδο ή τηνπαραμονή οποιουδήποτεαλ­ λοδαπού στο έδαφος του. Επίσης το κράτος έχει το δικαίωμανα απελαύνει οποιονδήποτε αλλοδαπό. (Tabalo v. The Republic

(1988)3C.L.R.2353). Κάθε απόφαση απέλασης αλλοδαπού αποτελεί διοικητική πράξη και υπόκειται σε έλεγχο σύμφωνα με το Αρθρο 146 του Συντάγματος. Η ευρεία εξουσία του κράτους για απέλαση'αλ­ λοδαπών συνάδει μετην κυριαρχίακαι την εδαφική ακεραιότη­ τα τουκράτους. Όμωςηεξουσία αυτήδεν είναι απόλυτη, αφού πρέπει ναασκείται με καλή πίστη. Σε μιατέτοια περίπτωση το Δικαστήριο δεν μπορεί να αμφισβητήσει περαιτέρω την απόφα­ ση. (AmandaMargaLtd v. TheRepublic

(1985)3C.L.R. 2583. Βλέπε επίσης Moyo and Another v. The Republic and Others

(1988)3CL.R., 976). 25 30 35 40 To Αρθρο 32 του Συντάγματοςπροβλέπει ότι καμιάαπό τις πρόνοιες του Συντάγματος δεν εμποδίζει τη Δημοκρατία να ρυθμίσει διάνόμου καικατάτρόπο συνάδοντα προς το διεθνές δίκαιο, οποιοδήποτε θέμα σχετικό με αλλοδαπούς. Το θέμα της εισόδου αλλοδαπών στην Κύπροκαι τοκαθεστώςπαραμο­ νής τους, ρυθμίζεται από τον περί Αλλοδαπών και Μετανα­ στεύσεως Νόμο, Κεφ. 105, όπως έχει τροποποιηθεί από τους Νόμους αρ.2/72,54/76και50/88 και τους περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Κανονισμούς του 1972 που δημοσιεύτηκαν στο Τρίτο Παράρτημα της Επίσημης Εφημερίδας της Δημο­ κρατίας υπ' αρ.980, ημερ. 22.12.1972. Το Κεφ. 105 προϋπήρ­ χε του Συντάγματος και συνέχισενα ισχύει και μετά την Ανε­ ξαρτησία, τηρουμένων βέβαια των προνοιών του άρθρου 188 του Συντάγματος (βλ. μεταξύ άλλων Georghiou (Νο.2) v. The Repu6//c

(1968)3 C.L.R. 411). Είναι φανερόαπότο άρθρο 10του Κεφ. 105 καιτους Κανο­ νισμούς 9και 11των πιοπάνω Κανονισμών ότι έχειδοθεί στον λειτουργό μετανάστευσης μεγάλη διακριτική ευχέρεια που συ305 Νικολαΐδης, Δ. Seyithan Kerem Dogan v. Αστυνομίας

(1995)νάδει με την κυριαρχία του κράτους επί θεμάτων εισόδου,πα­ ραμονής και εργασίας αλλοδαπών. (Βλ. σχετικά Levantis ν. The Republic and Others

(1988)3 C.L.R. 2483, Amanda MargaLtd. v. The Republic

(1985)3C.L.R.2583).Toάρθρο 10 εξετάστηκε και στην υπόθεση Karaliotas v. The Republic 5

(1987)3 C.L.R. 1701, όπου αποφασίστηκε ότι συνάδει με τις πρόνοιες των άρθρων 14 και 32 του Συντάγματος. Επιβεβαιώ­ θηκε επίσης ότι ηδιακριτική εξουσία της διοίκησης να επιτρέ­ πει την είσοδο αλλοδαπώνστην εδαφικήεπικράτεια της Δημο­ κρατίας είναι πολύ πλατειά,ενώ ηδιοίκηση δεν είναι υπόχρεη 10 να παράσχει οποιεσδήποτε εξηγήσεις γιατην απαγόρευση εισό­ δου σε αλλοδαπό για λόγους ασφαλείας. Στην παρούσα υπόθεση το διάταγμα απέλασης του αιτητή ανεστάλη με προσωρινό διάταγμα πουεκδόθηκε απότο Ανώτα- 15 το Δικαστήριο. Πριν προχωρήσουμε θαπρέπει συνεπώς ναεξε­ τάσουμε τηφύσηκαιτααποτελέσματαπου παράγειηαναστολή εκτελέσεως διοικητικής πράξης. Το Ανώτατο Δικαστήριο έχει διακριτική εξουσία να εκδίδει προσωρινά διατάγματα με τα οποία αναστέλλεται ηισχύς ήηεκτέλεσημιας διοικητικής πρά- 20 ξης. Η αναστολή εκτελέσεως εμποδίζει τα αποτελέσματα της προσβαλλόμενης διοικητικής πράξης σε περίπτωση που η κρι­ νόμενη πράξηκηρυχθεί άκυρη απότοΔικαστήριο.(Μαρχονλλίδον ν. Της Δημοκρατίαςκαι Αλλων, προσφυγή 740/89, ημερ. 30.12.1989). Το προσωρινό διάταγμα είναι ανασταλτικό μέτρο 25 παρακολουθητικούχαρακτήρακαι χορηγείται σε συνάρτηση με τηνπροσφυγήακύρωσης διοικητικήςπράξης. Η αναστολήεκτε­ λέσεως εμποδίζει ταθετικάαποτελέσματα της προσβαλλόμενης διοικητικής πράξης για αποτροπή ανεπανόρθωτης ή δυσεπανόρθωτης ζημίας των διοικούμενων. (Radwanν.Δημοκρατίας, 30 προσφυγή 108/89,ημερ.25.2.1989). Η περί αναστολής απόφασηδεν συνιστά πράξη ανάκλησης από την οποία η αναστολή διακρίνεται λόγω του προσωρινού της χαρακτήρακαιτουχρονικού περιορισμού τηςδιάρκειαςαυ- 35 της. (Θ.Τσάτσος, ΗΑίτησις Ακυρώσεως Ενώπιον τουΣυμβου­ λίου της Επικρατείας,Τρίτη Έκδοση,παραγρ. 241, Ε.Σπηλιωτόπουλος, Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου,ΈκτηΈκδοση, πα­ ραγρ. 548 και 549, Στασινόπουλος, Δίκαιον Διοικητικών Πρά­ ξεων, 1951, σελ. 387, Απόφαση Σ.Ε. 177/1932). Η αναστολή 40 εκτελέσεως αποτελεί μέτρο προσωρινής προστασίας με την οποία σκοπείται ηαποτροπήτηςδυσμενούς γιατα συμφέροντα του αιτούντος μετατροπής της υφισταμένης νομικής καιπραγ­ ματικήςκαταστάσεως.(Β.Σκουρής, Ηδικαστικήαναστολήεκτε306 1Α.Α.Δ. Seyithan KeremDoganv. Αστυνομίας Νικολαΐδης,Δ. λέσεως των διοικητικών πράξεων, Τρίτη Έκδοση, παραγρ.

1. Βλέπεεπίσης ΥπόθεσηΔιοικητικού Εφετείου Πειραιώς 11/92). 5 10 15 Δεδομένου ότι με την αναστολή εκτελέσεως μιας διοικητικής πράξηςπαρέχεταιπροσωρινή προστασία,η απόφασηπουχορηγεί τηναναστολήέχειπροσωρινό χαρακτήρακαιχάνειαυτομάτωςτην ισχύ της,το αργότεροότανπερατωθεί ηδίκηεπί τηςπροσφυγής. (Β. Σκουρής,ανωτέρω,παραγρ. 109). Ηχορήγηση της αναστολής εκτελέσεωςείναιαποσυνδεδεμένημετιςπιθανότητεςεπιτυχίαςτης κυρίας προσφυγής. Ο τυχόν παράνομος χαρακτήρας της προ­ σβαλλόμενης πράξης,καθώςκαιηπιθανολόγηση τουβάσιμουτης ακυρώσεως της, δεν συνιστούν λόγους αναστολής. (Β. Σκουρής, ανωτέρω,παραγρ. 100). Θα πρέπει να μην παραγνωρίζεταικαι το γεγονός ότι κάθε διοικητικήπράξηείναι έγκυρη μέχρις ότουακυρωθεί απότο Δι­ καστήριο,ήμέχρις ότουανακληθείαπότηδιοίκηση. Ηδιοικητι­ κήπράξηπαραμένει έγκυρηκαι οποιοδήποτεδιάταγμα αναστο­ λής εμποδίζει απλώςκαι παρακωλύει την εκτέλεση της. 20 25 30 35 40 Εν όψει των ανωτέρω είναι φανερό ότι το διάταγμα απέλα­ σης του αιτητή, παρά την αναστολή της εκτελέσεως του,εξακο­ λουθείναβρίσκεται εν ισχύϊ, αφούηνομιμότητα τουδενεπηρε­ άστηκε. Δεν είναι ορθή ηθέσηότι λόγω του διατάγματος αναστολής, οι ενέργειες για απέλαση του αιτητή έχουν παύσει. Απλώς η εκτέλεση του διατάγματος απέλασης έχει, μέχρι της απόφασης του Δικαστηρίου στην προσφυγή που καταχώρησε ο αιτητής,προσωρινά ανασταλεί. Από τηνάλλητο ένταλμακρά­ τησης του αιτητή εκδόθηκε για να καταστεί δυνατή η απέλαση τουκαι συνεπώς συνδέεται άρρηκταμε το διάταγμα απέλασης. Τοδιάταγμα απέλασηςέχειεκδοθεί μεβάσητο άρθρο 14 του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου,Κεφ. 105 (βλέπε τεκμήρια2και 3)καιόχι μεβάσητοάρθρο 13το οποίο προβλέπει κράτηση του ανεπιθύμητου αλλοδαπού για περίοδο οκτώ μόνοημερών μεδικαίωμαανανέωσηςτηςκράτησηςμόνοαπότο Δικαστήριο και αφούακουστεί ο κρατούμενος αλλοδαπός. Το άρθρο 14 παρέχει στον πρώτο λειτουργό μετανάστευσης εξου­ σία να διατάσσει την κράτηση αλλοδαπούγια σκοπούς απέλασής τουχωρίς ναεπαναλαμβάνονταιοι προϋποθέσεις πουτίθε­ νται στο άρθρο
2. Εν πάσηπεριπτώσει, το άρθρο 13αναφέρε­ ται στις εξουσίες του λειτουργού μετανάστευσης, ενώ τοάρθρο 14 στις εξουσίες του πρώτου λειτουργού μετανάστευσης. 307 Νικολαΐδης, Δ. Seyithan Kerem Dogan v. Αστυνομίας

(1995)Έχει επίσης τεθεί από τον ευπαίδευτο συνήγορο του αιτητή ότι ο αιτητής θεωρείται από τη διοίκηση ύποπτος διάπραξης αδικήματος αλλά δεν έχει ευρεθεί ένοχος. Ηαπέλαση δεν απο­ τελεί τιμωρία, αλλά διοικητικό μέτρο που συνίσταται στη δια­ ταγήπρος αλλοδαπό ναεγκαταλείψει τηχώρα. (Oppenheim on International Law, Πρώτος Τόμος, Όγδοη Έκδοση, παραγρ. 325). Εξ άλλου στην περίπτωση σύλληψης αλλοδαπού επί σκο­ πώ απέλασης ή έκδοσης του, δεν είναι αναγκαία η υπό του Αρθρου 11.2 του Συντάγματος ύπαρξη δικαστικού εντάλματος δεόντως αιτιολογημένου η οποία απαιτείται μόνο στην περίπτώση σύλληψης σχετιζόμενης προς τη διάπραξηποινικού αδι­ κήματος (Κρ.Τορναρίτης, Πολιτειακον Δίκαιον της Κυπριακής Δημοκρατίας,Τόμος Πρώτος,Τεύχος Δεύτερον, σελ. 216,217). 5 10 Μεβάσηόλα ταπιο πάνωβρίσκω ό'α ταδικαιώματατου αι- 15 τητή δεν έχουν παραβιαστεί και συνεπώς η αίτηση του είναι εντελώς αδικαιολόγητη καιθαπρέπει νααπορριφθεί. Ηαίτηση απορρίπτεται,αλλάκάτωαπότις περιστάσεις αποφάσισαναμη εκδώσω οποιαδήποτε διαταγήως προς ταέξοδα. 20 Η αίτηση απορρίπτεται χωρίςέξοδα. 308