clr/1995/1995_1_361.pdf

(1995)Κατάχρηση δικαστικής διαδικασίας— Παρέμβαση τονδικαστηρί­ ου για αποτροπή της — Διαφύλαξη της διαδικασίας έκδοσης από καταχρήσεις πον τηνεκτρέπουν του σκοπού της. Διαδικασία έκδοσης— Φύσηδιαδικασίας—Σννιστά "πολιτική διαδικασία" εν τη έννοια του άρθρου 22 του περί Δικαστηρίων Νόμου τον 1960(Ν.14/60). 5 ΜετάτηναπόρριψηαπότοΕπαρχιακόΔικαστήριο Λάρνακαςαί­ τησης για έκδοση τουAlexander Valentinovich Bodrov στις Ρωσικές 10 Αρχές,επειδήτοένταλμασύλληψης πουαπέστειλανδενήταντοπρω­ τότυπο ή πιστοποιημένο αντίγραφο του, ο Υπουργός Δικαιοσύνης καιΔημοσίαςΤάξεως,προχώρησε στην έκδοσηνέας εξουσιοδότησης μεβάση το ίδιο ένταλμα. Ησκοπιμότητα της ενέργειας του,ήταννα κινήσεινέαδιαδικασίαέκδοσης,ώστεναγίνεινέασύλληψητουεκζη15 τούμενου. Παράλληλα, υποβλήθηκεαίτησηστοΑνώτατο Δικαστήριο για αναθεώρησητης απόφασηςτου ΕπαρχιακούΔικαστηρίου μέσω τωνπρονομιακώνενταλμάτωνcertiorari καιmandamus μεσκοπόνα παραμεριστείηαπόφασηλόγωκαταφανούςνομικούσφάλματος και εκδοθείπροστακτικόδιάταγμαολοκλήρωσης τηςδιαδικασίαςκαιεκ- 20 δοθείο Bodrov στις Ρωσικές Αρχές. ΤοΑνώτατο Δικαστήριο απέρριψετο αίτημα,αφούδιαπίστωσε ότι δεν είχε καταδειχθείεμφανές νομικό σφάλμαπουναεκβαθρώνει τηναπόφασητου ΕπαρχιακούΔικαστηρίου. Πριντηνέναρξητηςακρόασηςτηςέφεσηςπουκαταχωρήθηκε,οδι­ κηγόροςτουεφεσίβλητου υπέβαλεότιηδιαδικασίασυνιστάκατάχρη­ σητων δικαστικώνδιαδικασιών,εφόσον επιζητείταιμεαυτήο ίδιος στόχος μ' εκείνο τηςδεύτερηςαίτησηςγιατηνέκδοσητου Bodrov. 25 30 Ηδικηγόρος για το Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας,υπέ­ βαλε ότι δεν παρέχεταιηδυνατότηταέφεσης, εναντίοναπόφασης του ΕπαρχιακούΔικαστηρίου,απορριπτικής αιτήματοςγια έκδοση φυγόδικου. Αποφασίστηκε, ότι: (Ι) Ηδιαδικασίαέκδοσηςφυγόδικουσυνιστά"πολιτικήδιαδικασία" εν τη έννοια του άρθρου 22 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 40 1960 (Ν.14/60) η οποίαεφεσιβάλλεται σύμφωνα με το άρθρο25 του ιδίουνόμου.

(2)Η διαδικασίαέκδοσης φυγόδικου,δεσκοπείστηντιμωρίατουαλ362 35 1 ΑΑ.Δ. Γενιχός Εισαγγελέας (AQ. 3) λάσυνιστά ένααπότουςτρόπουςέγερσης "αγωγής"καισυνεπώς πολιτική διαδικασία συνυφασμένη με την πολιτική δικαιοδοσία τουΕπαρχιακούΔικαστηρίουυποκείμενησεέφεσηκατάτο άρθρο 25

(1)τουπερίΔικαστηρίων Νόμουτου1960 (Ν.14/60). 5

(3)Η εκκρεμούσα έφεση είχε αποκλειστικό σκοπό την αναβίωση της πρωτόδικης διαδικασίαςγια έκδοση του φυγόδικου με τον παραμερισμό της απόφασηςτου ΕπαρχιακούΔικαστηρίου και συνιστούσε δεύτερηκαιπαράλληληδιαδικασία έκδοσης. 10

(4)Η δυνατότηταέκδοσηςδεύτερης εξουσιοδότησης γιατηνέκδοση φυγόδικου,συναρτάταιμετην εγκατάλειψητηςπρώτης. 15

(5)Ηπαράλληλη προώθηση δύο διαδικασιών έκδοσης φυγόδικου, συνιστά κατάχρησητης διαδικασίαςπου επιβάλλει τηνπαρέμ­ βασητουδικαστηρίουγιατηναποτροπή της. Ηέφεσηαπορρίφθηκε με έξοδα. 20 Αναφερόμενες υποθέσεις: Διευθνντής των Φνλακών ν.Αναφορικά με την αίτηση τον ΤζεννάροΠερρέλλα

(1995)1 Α.Α.Δ. 217, 25 InRe Zamin

(1983)2 C.L.R. 188, Αστυνομία v.Feras andOthers

(1990)2Α.Α.Δ. 14, ReNorway'sApplications (Nos 1 and2) [1989] 1 All E.R.745(H.L), 30 Reesv.Secretaryof State[1986]2 All E.R. 321, ΓενικόςΕισαγγελέας (Αρ. 1)

(1992)1(A)ΑΛΛ. 136. 35 40 Έφεση. Έφεση απότον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίαςκατάτης πρωτόδικης απόφασηςτου Ανωτάτου Δικαστηρίου Κύπρου (Αρ­ τεμης, Δ.) που δόθηκε στις 20/2/95 (Αρ. Αιτήσεων 189/94 και 195/94) με την οποία απορρίφθηκε το αίτημα της Δημοκρατίας για την έκδοση προνομιακών διαταγμάτων certiorari και habeas corpus για αναθεώρηση της απόφασηςτου Επαρχιακού Δικαστη­ ρίου, με την οποία απορρίφθηκε αίτηση της για έκδοση του Alexander Valentinovich Bodrov, στις Ρωσικές Αρχές. 363 Γενικός Εισαγγελέας (Αρ. 3)

(1995)Ε.Λο'ιζίδον (κα), Δικηγόρος τηςΔημοκρατίαςΑ' γιατοΓενι­ κό Εισαγγελέα τηςΔημοκρατίας. Γ. Μυλωνάς, για τον Εφεσίβλητο. 5 Cur.adv. vult. ΠΙΚΗΣ,Π.: Με τηναπόφασηπου ακολουθεί συμφωνούν οι Δικαστές Παπαδόπουλος, Χατζητσαγγάρης και Νικήτας.ΟΝικολαΐδης, Δ., ο οποίος επίσης συμφωνεί, θα δώσει ξεχωριστή 10 απόφαση. ΠΙΚΗΣ, Π.: Μετάαπόαίτηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ο Υπουργός Δικαιοσύνης εξουσιοδότησε την έναρξηδιαδικασίας για την έκδοση του Alexander Valentinovich Bodrov στις Ρωσι- 15 κές Αρχές,για να δικαστεί για αδικήματα ταοποία περιγράφο­ νται σε ένταλμα που είχε εκδοθεί γιατησύλληψητου. Το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας απέρριψε το αίτημα, αφού έκρινε ότι το ένταλμα σύλληψης δεν έφερε την πιστοποίη- 20 ση ηοποία προβλέπεται στο Αρθρο 42

(2)τουκυρωτικού νόμου της Συνθήκης μεταξύ Κύπρου και Σοβιετικής Ένωσης γιαΠα­ ροχή Νομικής Συνδρομής σε θέματαΑστικού και Ποινικού Δι­ καίου Ν. 172/86, που καθιστάτην πιστοποίηση τουαντιγράφου του εντάλματος το οποίο συνοδεύει την αίτηση απαραίτητο 25 στοιχείο για τηθεμελίωση του αιτήματοςγια έκδοση. Μετά την απόρριψητης αίτησης,παρασχέθηκενέα εξουσιοδό­ τηση απότον Υπουργό Δικαιοσύνης,βασισμένη στο ίδιοένταλμα σύλληψης, που κρίθηκε απαράδεκτοστην πρώτη διαδικασία, και άρχισενέαδιαδικασίαγιατηνέκδοσητουεφεσίβλητου. Παράλλη­ λα,υποβλήθηκεαίτησηστο Ανώτατο Δικαστήριο γιατην αναθεώ­ ρηση τηςαπόφασηςτου ΕπαρχιακούΔικαστηρίου μέσω τωνπρο­ νομιακώνενταλμάτωνCertiorari και Mandamus,προςτοσκοπό: 30 35 (α) παραμερισμού της απόφασης λόγω καταφανούς νομικού σφάλματος-και (β) έκδοσης προστακτικού διατάγματοςγιατην ολοκλήρωση της διαδικασίαςκαιτηνέκδοσητου Bodrovστις Ρωσικές Αρχές. ΗδεύτερηδιαδικασίαγιατηνέκδοσητουBodrovκαιηπροώθη­ σητηςπαράλληλαπροςτη διαδικασίαγιατηναναθεώρησηκαιπα­ ραμερισμό τηςαπόφασηςτουΕπαρχιακούΔικαστηρίου,σκοπούσε 364 40 1 Λ.Α.Δ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Γενικός Εισαγγελέας (Αρ. 3) Πικής,Π. νακαταστήσειδυνατήτησύλληψηκαικράτησητουεφεσίβλητου μέ­ χρι τηναποπεράτωσητων διαδικασιώνγιατην έκδοση του. Αυτό ανέφερεη δικηγόρος τηςΔημοκρατίαςκαιότιη διαδικασίαάρχισε μετά από έγκριση του Προέδρου του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας. Δε θαεκφέρουμε άποψη γιατηνεγκυρότητατης διαδι­ κασίας πουεκκρεμεί στο ΕπαρχιακόΔικαστήριο, δεδομένου ότι η κρίση της δεν είναι υπό αναθεώρηση στην παρούσαδιαδικασία. Δεν μπορεί, όμως, να αφήσουμε απαρατήρητοτο γεγονός ότι,αν σωστά έχουμεκατανοήσειτουςλόγους γιατουςοποίουςκινήθηκεη δεύτερηδιαδικασίαέκδοσης,αυτήέχειχρησιμοποιηθεί γιατηνκρά­ τησητουκαθ'ουηαίτησηγιασκοπούς άλλους απότην προώθηση αυτήςτούτηςτηςδιαδικασίαςγιατηνοποίαδιατάχθηκεηκράτηση. Σύμφωνα μεόσα μαςέχουν λεχθεί,ηδεύτερη διαδικασία έκδοσης κινήθηκεγιανακαταστείδυνατήηκράτησητουκαθ'ουηαίτηση μέχρις ότουτοΑνώτατο Δικαστήριο αποφανθείεπίτης εγκυρότητας της πρώτης διαδικασίας. Αυτόκρίνεται απαράδεκτο,όπως καιη χρήση των μηχανισμών του δικαίου σε κάθε περίπτωση που επι­ διώκεταιοπεριορισμός τηςελευθερίαςτουατόμουγιασκοπούςάλ­ λους από εκείνους πουσυναρτώνται αποκλειστικά με τη διαδικασία,στο πλαίσιο τηςοποίαςεπιδιώκεταιηκράτηση. Στο μεταξύ, οι Ρωσικές Αρχές εφοδίασαν τις Αρχές της Κυ­ πριακής Δημοκρατίας μενέο ένταλμα σύλληψης,το οποίο,όπως μαςπληροφόρησε η δικηγόρος τηςΔημοκρατίας,αίρει τις ατέλειεςπουδιαπιστώθηκανστηνπιστοποίηση τουπρώτου εντάλματος σύλληψης,το οποίο θακατατεθεί στη νέα διαδικασίαγιατην έκ­ δοση τουBodrov. Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε το αίτημαγια την έκδοση των προνομιακών ενταλμάτων που αιτήθηκε ηΔημοκρατία. Η αίτηση απορρίφθηκε, αφού το δικαστήριο διαπίστωσε ότι δεν εί­ χε καταδειχθείεμφανέςνομικό σφάλματο οποίονα εκβαθρώνει την απόφασητου Επαρχιακού Δικαστηρίου. Πριναρχίσει ηακρόασητης έφεσης, οδικηγόρος του εφεσίβλη­ τουυπέβαλεότιηπαρούσαδιαδικασίασυνιστάκατάχρησητωνδια­ δικασιών τουδικαστηρίου,εφόσον επιδιώκεται μεαυτήη επίτευξη τουιδίουστόχου μ' εκείνο πουεπιζητείταιμετηδεύτερηαίτησηγια την έκδοση του Bodrov συνεπώς, εισηγήθηκε, η έφεσηπρέπει να απορριφθεί για τους ίδιους λόγους που απορρίφθηκε η έφεση της Δημοκρατίας που αφορούσε τον Τζεννάρο Περρέλλα

(1995)1 Α.Α.Δ. 217. Ο λόγος της Περρέλλα στοιχειοθετεί την αρχή ότι η προώθησηταυτόχρονακαιπαράλληλαδύοδιαδικασιώνγιατηνέκ­ δοση φυγόδικου συνιστά κατάχρησητης διαδικασίαςτουδικαστη365 Πιχής, Π. Γενικός Εισαγγελέας (Ag.3)

(1995)ρίου,ηοποίαμπορεί ναπαρεμποδισθείπροςδιασφάλισητηςσύμ­ μετρηςάσκησηςτωνδικαιοδοσιώντουδικαστηρίου. Ηέφεσηαπορ­ ρίφθηκεσ' εκείνητηνυπόθεσηγιαναπεριοριστούν οιδιαδικασίες για την έκδοσητου Περρέλλα σεμία,πουείναι οκανόναςγιατην επίκληση της δικαιοδοσίαςτουδικαστηρίουγιατηνπροστασίαδικαιώματοςήτην εξασφάλισησυγκεκριμένης θεραπείας. 5 Ηκ. Λοϊζίδου γιατηΔημοκρατίαυπέβαλεότι ηπαρούσα δια­ δικασία,συσχετιζόμενη μετηδεύτερηεξουσιοδότηση καιτην επα­ κόλουθη διαδικασία γιατην έκδοση του Bodrov,διακρίνεταιαπό 10 την Περρέλλα, μεαναφοράστα γεγονότα που στοιχειοθετούν το υπόβαθρο των δύο υποθέσεων. Ηδιαδικασίαενώπιον τουΑνω­ τάτουΔικαστηρίου στηνΠερρέλλααφορούσεαίτηματουφυγόδι­ κουγιατηνέκδοσηεντάλματοςhabeascorpus,θεραπεία,ηπαροχή τηςοποίαςρυθμίζεται απότις διατάξειςτουΑρθρου 10τουπερί 15 Εκδόσεως Φυγόδικων Νόμουτου 1970,(Ν.97/70), ενώστην πα­ ρούσα υπόθεση ηδιαδικασίααφοράτονέλεγχο της νομιμότητας τηςαπόφασηςτουΕπαρχιακούΔικαστηρίουνααπορρίψειαίτημα για την έκδοση φυγόδικου,βάσει του ένδικου μέσουπουπροβλέ­ πεται απότοΑρθρο 155.4 του Συντάγματος. Ηέφεσηστην Περ- 20 ρέλλα συνιστούσε συνέχεια τηςπρωτογενούς διαδικασίας γιατην απελευθέρωση του Περρέλλα,ενώ στην προκείμενη περίπτωσηη διαδικασία έφεσης διαχωρίζεται από τηνπρωτόδικη διαδικασία και έχειωςαποκλειστικό αντικείμενο τονέλεγχοτηςνομιμότητας της πρωτόδικης απόφασης,για την αναθεώρηση τηςοποίας δεν 25 παρέχεται άλλο ένδικο μέσο,περιλαμβανομένης καιτης έφεσης. Η κ. Λοϊζίδου υποστήριξε ότι δεν παρέχεται ηδυνατότητα άσκησηςέφεσης εναντίοναπόφασηςτουΕπαρχιακούΔικαστηρίου, απορριπτικήςαιτήματοςγιατηνέκδοσηφυγόδικου. Οιαποφάσεις 30 στις οποίες στήριξε τηθέση αυτήείναι,κατάπρώτολόγο,εκείνες τηςΟλομέλειας inReZamin

(1983)2C.L.R.188καιΑστυνομίαv. FerasandOthers

(1990)2 Α.Α.Δ. 14και, κατάδεύτερο,η απόφα­ σητου Ανωτάτου Δικαστηρίου στην άσκησητης πρωτογενούς δι­ καιοδοσίαςβάσει τουΑρθρου 155.4 τουΣυντάγματοςΓενικόςΕι- 35 σαγιελέας (Αρ.1)

(1992)1(A)Α.Α.Δ.

1. Στιςπρώτεςδύουποθέσεις αποφασίστηκεότιηδιαδικασίαγια την έκδοση φυγόδικουδεσυνιστά ποινικήδιαδικασίακαι,επομέ­ νως,ηδιεξαγωγή τηςδεν υπόκειταιούτε ρυθμίζεταιαπότις δια- 40 τάξειςτουπερίΠοινικήςΔικονομίαςΝόμου,Κεφ.
2. Έτσικρί­ θηκε ότι δεν παρεχότανηδυνατότηταεπιφύλαξηςνομικούζητή­ ματοςπουείχεεγερθείκατάτηδιάρκειατηςδιαδικασίαςενώπιον του ΕπαρχιακούΔικαστηρίου για γνωμάτευση απότο Ανώτατο 366 1 ΑΛΛ. ΓενικόςΕισαγγελέας (Αρ. 3) Πικής, Π. Δικαστήριο,βάσει τουΑρθρου 148

(1)του Κεφ.

1. 5 10 15 20 25 30 35 40 Στη δεύτερη περίπτωση (Αίτηση 86/91)υιοθετήθηκε ηάποψη ότιη διαδικασίαγιατηνέκδοσηφυγόδικουδεσυνιστά ούτεποινική,αλλάούτεκαιπολιτικήδιαδικασία,μετην έννοιαπουοι όροι αυτοί ενέχουν στον περί Δικαστηρίων Νόμο του 1960, (Ν.14/60). Ηθέση αυτήδεμαςβρίσκει σύμφωνους. Ο όρος "πολιτική διαδικασία", στο πλαίσιο του Ν.14/60, περώαμβάνει κάθεδιαδικασίαάλληαπόποινική. Οόρος "ποινι­ κήδιαδικασία" περιλαμβάνει κάθεδιαδικασία ενώπιον οιουδή­ ποτεδικαστηρίου,ηοποίαέχειωςαντικείμενο τηντιμωρία ατό­ μουγιααδίκημαπουπροκύπτει απόπαράβασηνόμου. Ανάλο­ γος είναι ουσιαστικά ο προσδιορισμός της πολιτικής και ποινικής διαδικασίαςπουπροβλέπεται αντίστοιχα στους περί Πολι­ τικής Δικονομίας Θεσμούς και τον περί Ποινικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ.
2. Προκύπτει από τον ορισμό των αντίστοιχων όρων στο Ν.14/60 ότι κάθεδιαδικασία ενώπιοντουΕπαρχιακού Δικαστηρίου άλλη από ποινική συνιστά εξ ορισμού πολιτική διαδικασία. Η διάκριση η οποία γίνεται μεταξύ ποινικής και πολιτικής διαδικασίας και η διαίρεση των διαδικασιών των πρωτοδικών δικαστηρίων σε ποινικές και πολιτικέςαντανακλά τηνπατροπαράδοτηδιάκρισητουΑγγλικούδικαίουμεταξύποι­ νικής και πολιτικής διαδικασίας και των δικαιοδοσιών των πρωτόδικων δικαστηρίων, αστικών και ποινικών, στις οποίες ανάγονται. Η διαίρεσητουσυνόλουτηςδικαιοδοσίαςτωνπρω­ τοδικών δικαστηρίων της Αγγλίας σε αστική και ποινική τονί­ στηκε στη Re Norway's Applications (Nos 1 and2) [1989] 1All E.R. 745, (H.L.). Ηδιαίρεση αυτήαντανακλάταικαι στις αντίστοιχες διαδικασίες,ποινικήκαιπολιτική. ΤοΑρθρο25 τουΝ.14/60 παρέχει,τηρουμένου τουδιαδικαστι­ κού κανονισμού, δικαίωμα έφεσης εναντίον κάθε απόφασης ΕπαρχιακούΔικαστηρίουπουασκείπολιτικήδικαιοδοσία. Η πολιτική δικαιοδοσίατου ΕπαρχιακούΔικαστηρίου προσδιορίζεται στοΑρθρο22 τουιδίουΝόμουκαιεπεκτείνεταιστηνεκδίκασηκά­ θεαγωγής. Οόρος"αγωγή"δεσυμπίπτει μετηνέννοια τηςλέξης στην καθομιλουμένη,αλλά έχειτησημασία πουτου προσδίδει το Αρθρο2 του Ν.14/60 και περιλαμβάνει κάθεδιαδικασίαηοποία άρχεται με την έκδοση κλητηρίου εντάλματος ή με οποιοδήποτε άλλο τρόποπουκαθορίζεταιαπότοδιαδικαστικόκανονισμό. Το Αρθρο2τωνπερί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, αφετέρου,ορί­ ζει ότι οόρος"αγωγή"(action)περιλαμβάνεικαικάθε διαδικασία ηοποίαπροβλέπεται εκτόςαπότουςκανονισμούς καιαπόνόμο. 367 Γενικός Εισαγγελέας (Αρ. 3)

(1995)Η διαδικασία για την έκδοσηφυγόδικουδε σκοπεί στην τιμω­ ρίατουφυγόδικου,προβλέπεταιαπότονόμοκαισυνιστά ένααπό τους τρόπουςέγερσης"αγωγής". Συνεπώς, συνιστά πολιτικήδια­ δικασία συνυφασμένη μετην πολιτική δικαιοδοσίατου Επαρχια­ κούΔικαστηρίουοιαποφάσειςστοπλαίσιοτηςάσκησηςτηςοποίαςυπόκεινται σε έφεσηβάσειτουΑρθρου 25

(1)του Ν.14/60. 5 Ηέφεσηηοποίαεκκρεμεί ενώπιον μαςέχει ως αποκλειστικό σκοπό τηναναβίωσητηςπρωτόδικηςδιαδικασίαςγιατηνέκδο­ ση του Bodrov, με τον παραμερισμό της απόφασης του Επαρ- 10 χιακούΔικαστηρίου. Συνιστά δεύτερηκαι παράλληλη διαδικα­ σίαγια την έκδοση του Bodrov. ΣτηRees v. Secretary of State [1986]2 All E.R. 321, κρίθη­ κε, σε σχέση με την ερμηνεία της Αγγλικής νομοθεσίας για την έκδοση φυγόδικων, που αντιστοιχεί, ουσιαστικά, προς τις δια­ τάξεις της κυπριακής νομοθεσίας, ότι παρέχεται η δυνατότητα έκδοσης δεύτερης εξουσιοδότησης για την έκδοση φυγόδικου. Όπως αποφασίστηκεστηνΠερρέλλα,ηεξουσιοδότηση αυτήσυ­ ναρτάται μετην εγκατάλειψη τηςπρώτηςεξουσιοδότησης· εγκα­ τάλειψη που συνεπάγεται και τον τερματισμό κάθε διαδικασίας που εδράζεται ο' αυτή. Ηπαράλληλη προώθηση δύο διαδικα­ σιών για την έκδοση φυγόδικουκρίθηκε ότι συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας,πουεπιβάλλει τηνπαρέμβασητουδικαστηρίου για την αποτροπήτης. Διαφυλάσσεται έτσι ηδιαδικασίαέκδο­ σης απόκαταχρήσεις πουτην εκτρέπουν από το σκοπό της,που είναιηδιαπίστωση,μετάαπόεξουσιοδότηση τουΥπουργού, κα­ τά πόσο τα στοιχεία που παρέχονται δικαιολογούν την έκδοση τουκαθ' ου ηαίτηση. 15 20 25 30 ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ: Συμφωνώ με την απόφαση του Προέδρου τουΔικαστηρίου τηνοποίαείχατηνευκαιρίαναδιαβάσωπροη­ γουμένως. Όμως νοιώθω την ανάγκη να σχολιάσω ωρισμένα σημεία που εγείρονται απότην αγόρευση της ευπαιδεύτου δικη­ γόρου τηςΔημοκρατίας. Το Επαρχιακό Δικαστήριο Αάρνακας απέρριψε τη σχετική αίτηση για έκδοση του Alexander Valentinovich Bodrov στις Αρχές της Ρωσσικής Ομοσπονδίας γιατί κατά την κρίση του,το ένταλμα σύλληψης δεν ικανοποιούσε τις προϋποθέσεις του άρθρου42

(2)του Κυρωτικού Νόμουτης Συνθήκηςμεταξύτης Κυ­ πριακής Δημοκρατίας και της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστι­ κών Δημοκρατιών για Παροχή Νομικής Συνδρομής σε θέματα Αστικού καιΠοινικού Δικαίου του 1986 (αρ. 172/86),το οποίο 368 35 40 1 Α.Α.Δ. 5 10 Γενικός Εισαγγελέας (Αρ. 3) Νικολαΐδης, Δ. προβλέπει ότι η αίτηση για έκδοση θα πρέπει να συνοδεύεται από πιστοποιημένο αντίγραφο του εντάλματος για σύλληψηή από πιστοποιημένο αντίγραφο της καταδικαστικήςαπόφασης μαζί μεπιστοποίηση ότι αυτήκατέστη τελεσίδικη. ΤοΕπαρχιακόΔικαστήριο Λάρνακαςαφούέκρινε ότι το ένταλμα σύλληψης δεν ήτανπιστοποιημένο όπως προβλέπεται απότο άρθρο 42

(2)τουνόμου 172/86απέρριψε το αίτημαγια έκδοση. Όπως παρα­ τήρησε το Ανώτατο Δικαστήριο κατά την πρωτόδικη εκδίκαση τηςαίτησηςγιαέκδοση εντάλματος Certiorari, είναι φανερόαπό ταπιοπάνωότι οβασικός λόγος γιατον οποίο απερρίφθηηαί- , τησηγια έκδοση ήταντο συμπέρασμα του Δικαστηρίου γιαανε­ πάρκεια της μαρτυρίας,αφούδεν ήτανκαταφανέςαν το Δικα­ στήριο είχε ενώπιον του το πρωτότυπο ένταλμα ή τουλάχιστον πιστόαντίγραφο. 15 20 25 Στησυνέχεια και μετά την απόρριψη της αίτησης, ο Υπουρ­ γός Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης προχώρησε στην έκδοση νέας εξουσιοδότησης με βάση το ίδιο ένταλμα που είχε σταλεί από τις Ρωσσικές Αρχές και το οποίο είχε κριθεί απαράδεκτο στην πρώτη ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας διαδικασία. Με τη νέα εξουσιοδότηση άρχισε ουσιαστικά νέα διαδικασία για έκδοση και ο εφεσίβλητος συνελήφθη εκ νέου. Παράλληλα υπεβλήθη στο Ανώτατο Δικαστήριο αίτηση για την έκδοση προνομιακού εντάλματος Certiorari για παραμερισμό της απόφασηςλόγω καταφανούςνομικούσφάλματος. Το άρθρο 7

(3)του περί Εκδόσεως Φυγόδικων Νόμου Αρ. 97/70προβλέπει: 30 35 40 "Επί τη λήψει της αιτήσεως εκδόσεως ο Υπουργός δύναται να χωρήση εις την έκδοσιν εξουσιοδοτήσεως προς έναρξιν της διαδικασίας της εκδόσεως, εκτός εφ* όσον ήθελε κρίνει ότι δεν δύναται κατά νόμον να εκδοθή διάταγμα εκδόσεως του ενδιαφερομένου προσώπου ή ότι δεν θα ηδύνατο εν τη πραγματικότητι να εκδοθή διάταγμα εκδόσεως αυτού συμφώνως ταιςδιατάξεσι τουπαρόντοςΝόμου." Από τηνπιοπάνωδιατύπωσηείναι φανερόότι στον Υπουρ­ γό παρέχεταιη διακριτικήευχέρεια για έκδοση εξουσιοδότησης, εκτός ανκρίνει ότι δεν μπορεί σύμφωνα με το νόμο να εκδοθεί διάταγμα έκδοσης. Χωρίς ναθέλω ναυπεισέλθω ήνα εξετάσω την ορθότητα της απόφασηςτου πρωτόδικου Δικαστηρίου, δεν μπορώναμησχολιάσω τογεγονός ότι ο Υπουργός, παράτο ότι εγνώριζε την ύπαρξη δικαστικής απόφασης σύμφωνα με την 369 Νικολαΐ&ης, Α. Γενικός Εισαγγελέας (Αρ. 3)

(1995)οποίαδεν μπορούσεκατάνόμοκαιμεβάσητασυγκεκριμένα έγ­ γραφα να εκδοθεί διάταγμα έκδοσης, προχώρησε στην έκδοση και υπογραφήνέας εξουσιοδότησης. Κάθε δικαστικήαπόφαση μέχρι την καθ' οιονδήποτε τρόπο ακύρωση της παράγει έννομα αποτελέσματα τα οποία θα πρέπει να γίνονται σεβαστά από όλους και η ενέργεια του Υπουργού ουσιαστικά παρεξέκλινε από την αρχήαυτή. 5 Η πιο πάνω ενέργεια του αρμόδιουυπουργού με φέρνει στο δεύτερο σημείο που θα ήθελα να σχολιάσω. Ηδικηγόρος των 10 εφεσειόντων, παραδέκτηκεενώπιον τηςΟλομέλειας του Ανωτά­ τουΔικαστηρίου ότι ο εφεσίβλητος συνελήφθη με ένταλμασύλ­ ληψης πουβασίστηκε στηδεύτερηεξουσιοδότηση του Υπουργού γιατί "ανδεν συλλαμβανόταν ο καθ' ου ηαίτηση με δεύτερηαί­ τηση τότε θα είχε διαφύγει". Το Σύνταγμαπροστατεύει το δι- 15 καίωμαελευθερίας καιπροσωπικήςασφάλειας, παραθέτειδετις περιπτώσεις και τις προϋποθέσεις κάτωαπότις οποίες επιτρέ­ πεται ηστέρηση της ελευθερίας οποιουδήποτε προσώπου εντός τηςεπικράτειαςτης ΚυπριακήςΔημοκρατίας. Σίγουραη επιθυ­ μίατης εκτελεστικής εξουσίας νααποτρέψει τηδιαφυγήπροσώ- 20 που του οποίου ζητήθηκε η έκδοση και μάλιστα μεδιαδικασία που κρίθηκε απότο Δικαστήριο ως μησυνάδουσα με τις προϋ­ ποθέσεις του σχετικού νόμου,δεν εμπίπτει σε μίααπό τις περι­ πτώσεις που επιτρέπεται από το Σύνταγμα η παραβίαση της ελευθερίας του ατόμου. 25 Εξ ίσου ανησυχητικήθεωρώκαιτην εισήγησητηςκαςΛοϊζί­ δου ότι η ΚυπριακήΔημοκρατία θα παραμείνει εκτεθημένη αν παραστείανάγκηεκδίκασηςτηςδεύτερηςαίτησηςγιαέκδοσηγια νααποφασισθείτο, κατάτηνκαΛοϊζίδου, πολύκαθαρόαίτημα 30 τηςΡωσσικής Ομοσπονδίαςγιαέκδοση του Bodrov. Η Κυπρια­ κήΔημοκρατίαείναι ανεξάρτητοκράτοςκαι μόνες υποχρεώσεις της είναι αυτές που πηγάζουν από το Σύνταγμα,τους νόμους και τις Διεθνείς Συμβάσεις και συνεπώς δεν μπορεί να εκτεθεί γιατί ταΔικαστήρια τηςτηρούντους νόμους της,σ' αυτήδετην 35 περίπτωση μάλιστα,νόμο πουκυρώνει διεθνήσύμβαση. Ηέφεσηαπορρίπτεταιμεέξοδα. Η έφεσηαπορρίπτεται με έξοδα. 370 40