(1995)8 Μαΐου,1995 [ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ,ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Δ/στές] ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΕΛΛΗΝΑΣ, Εφεσείων, ν. ΑΝΔΡΕΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ, Εφεσίβλητων. (Πολιτική ΈφεσηΑρ. 9179). Πολιτική Δικονομία — Ακύρωση διατάγματος πουεκδόθηκεμονομε ρώςδυνάμει τηςΔ.48θ.8
(4)τωνΘεσμώντηςΠολιτικήςΔικονομίας — Μονομερή διατάγματα πον μπορούν ναπροσβληθούν κατόπιν αιτήσεωςδιάκλήσεως—Αυτοτέλεια μονομερούςαιτήσεωςκαιαι τήσεως για ακύρωση τον εκδοθέντοςδιατάγματος βάσει τηςΔ.48 θ.8
(4)των Θεσμών τηςΠολιτικήςΔικονομίας. Δικαστής — Εκδίκασημονομερούς αιτήσεωςκαι αιτήσεωςδιά κλήσε ως για ακύρωση τον εκδοθέντος διατάγματος δυνάμει της Δ.48 θ.8
(4)τωνΘεσμών τηςΠολιτικήςΔικονομίας —Δεν γίνεται κατ' ανάγκη απότονίδιοΔικαστή. ' Certiorari—Συνδρομή τονενδίκουμέσον τουπρονομιακού εντάλμα τος certiorariμεάλλα—Προϋποθέσειςχορηγήσεως άδειας γιακα ταχώρησηαίτησης εντάλματος certiorari. 5 10 15 Στο στάδιοτης εκδίκασηςτηςαγωγήςαπό το Επαρχιακό Δικα στήριοΛεμεσού,τροποποιήθηκεοτίτλος,μεσυνέπειατηνυποκατά στασητουεναγομένου2οοποίοςαπέθανε,απότοδιαχειριστή του. 20 Από λάθος,τόσοηαγωγή,όσοκαιηέφεσηπουκαταχωρήθηκε, έφεραν τονπροηγούμενοτίτλο καιόχι τον τροποποιημένο. Το Εφετείο,έκρινεότιη μηαναγραφήτουτίτλουόπωςείχετροποποι ηθεί,δενπροσδιόριζε τοπλαίσιο τηςαντιδικίας τωνδιαδίκων και απέρριψετηνειδοποίησηέφεσηςσανάκυρη. Ο ενάγων, εξ* αποφάσεως πιστωτήςκαταχώρησε στο Επαρχιακό 438 25 1 Α.Α.Δ. 5 10 Έλληναςν.Χριστοδούλου κ.ά, ΔικαστήριοΛεμεσούμονομερήαίτησηζητώνταςδιόρθωσητουτίτλου επί τηβάσει,μεταξύ άλλων καιτηςΔ.25 Θ.6των Θεσμών τηςΠολιτίτ κήςΔικονομίας πουπαρέχειτηδυνατότηταδιόρθωσηςγραμματικών λαθώνσεδιατάγματαήαποφάσεις.ΤοΕπαρχιακόΔικαστήριο,στις 17 Σεπτεμβρίου 1993,ενέκρινε τηναίτησηκαιεξέδωσετοσχετικόδιάταγ μα, διανοίγονταςτοδρόμογιαεκτέλεσητηςαπόφασηςστην αγωγή. Στις 27 Σεπτεμβρίου 1993, ο εφεσείων καταχώρησε αίτησηδιά κλήσεωςζητώντας ακύρωσηήπαραμερισμό του διατάγματος ημερομηνίας 17 Σεπτεμβρίου 1993. Το ΕπαρχιακόΔικαστήριο στις 9 Μαΐου 1994, συγκροτούμενο από άλλο δικαστή,απέρριψε τηναί τηση γιαέλλειψη δικαιοδοσίας,αρμοδιότηταςκαιεξουσίας ναεπι ληφθεί των εγερθέντων θεμάτων. 15 Η έφεσηστρέφεται εναντίοντηςαπόφασηςτης 9ης Μαΐου 1994. Ο κυριότερος λόγος της,αφοράστηδικαιοδοσία,αρμοδιότητακαι εξουσία του πρωτόδικου Δικαστηρίου να επιληφθεί της αίτησης ημερομηνίας 27 Σεπτεμβρίου 1993. 20 Οδικηγόρος του εφεσείοντα εισηγήθηκε, ότι το πρωτόδικοΔικα στήριο παραγνώρισε τις αρμοδιότητες και εξουσίες του δυνάμειτης Δ.48 θ.8
(4)των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας, ενώ οδικηγόρος τουεφεσίβλητου 1 - ενάγονταστηναγωγή αντέτεινεότι οΘεσμόςαυ τός αφορά μόνοτηνπερίπτωσηόπουμεαίτησηδιάκλήσεωςτοζήτημαάγεταιενώπιοντουιδίουδικαστήπουεξέδωσεμονομερώςτοδιά ταγμακαιόχι οποιουδήποτεάλλουΔικαστή.Αν αλλάξει οΔικαστής, τότε, εισηγήθηκε, η μόνη προσφερόμενη διαδικασία είναι αυτή του εντάλματος certiorari. 25 30 Αποφασίσθηκε,ότι:
(1)ΤοπρωτόδικοΔικαστήριο είχεαρμοδιότητακαιεξουσίαναεπιλη φθείτηςαίτησηςτουεφεσείονταημερομηνίας27Σεπτεμβρίου 1993, δυνάμειτηςΔ.48 θ.8
(4)τωνΘεσμώντηςΠολιτικήςΔικονομίας. 35
(2)Η εξέταση ζητήματος από το Δικαστήριο κατόπιν αίτησης διά κλήσεως, παρά την ταυτοσημία στη φύση του με ό,τι το απα σχόλησε προηγουμένως μονομερώς, έχει αυτοτέλεια και μάλι στα ιιε ευρύτερους ορίζοντες. 40
(3)Ηαίτησηδιάκλήσεωςδυνάμει της Δ.48 θ.8
(4)των θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας, δεν αποτελεί αναπόσπαστομέρος της προηγούμενης διαδικασίας,η οποία έχει και εκείνη τη δική της αυτοτέλεια. 439 Έλληναςν. Χριστοπούλου χ.ά.
(1995)
(4)Ηνέα διαδικασίαδια κλήσεως δε συναρτάται με το πρόσωπο του Δικαστή,ο οποίος είχε επιληφθεί προηγουμένως τουθέμα τος κατόπινμονομερούς αιτήσεως.
(5)Ο εφεσείων είχε δικαίωμανα κάμει χρήση της Δ.48 θ.8
(4)των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας για ναπροσβάλειδιάταγμα που εκδόθηκε μονομερώς. 5
(6)Όπου προβλέπεται άλλο ένδικο μέσο, σε πολύ σπάνιες περι πτώσεις δικαιολογείται ηχορήγηση άδειαςγιακαταχώρησηαϊτησης για έκδοση εντάλματος certiorari.
(7)Ηλειτουργία της Δ.48 θ.8
(4)των Θεσμών της Πολιτικής Δικο νομίας, δεν περιορίζεται μόνο στις μονομερείς αιτήσεις που εξειδικεύονται στην παρ.
(1)τουθ.8. 10 15 Ηέφεσηέγινεδεκτή,χωρίςέξοδα,διατά χτηκεεπανεκδίκασητης αίτησηςημ.27 Σεπτεμβρίου1993, απόάλλοΔικαστή. 20 Αναφερόμενες υποθέσεις: Σφιτανίδης ν. Χαραλάμπους
(1993)1 Α.Α.Δ. 179, 25 Orphanides v. Michaelides
(1968)1C.L.R. 295, Katarina Shipping v. Ship "Poly"
(1978)1C.L.R. 486, Djeredjian (Import-Export)Ltdin Liquidation underSupervision of the Courtthrough its Liquidators (a)Chr. P. Mitsides, φ) Nicos Chr.Lacoufis v. TheCharteredBank
(1965)1C.L.R. 130, 30 InRe Hadjisoteriou
(1986)1C.L.R. 429, InRe Philippou
(1986)1C.L.R. 568, 35 Ανθίμου Γεώργιος
(1991)1 ΑΛΛ. 41, Κωνσταντινίόουκαι Άλλος
(1992)1(B)ΑΛΛ.
- 40 'Εφεση. Έφεσηαπότον εναγόμενο αρ. 1 κατά της διαταγήςτου Επαρ χιακού Δικαστηρίου Λεμεσού (Φωτίου,Α.Ε.Δ.)που δόθηκε στις 440 1 Α.Α.Δ. Έλληνας ν.Χριστοπούλου κ.ά. 9/5/1994(Αρ. Αγωγής 8297/84)μετην οποίααπορρίφθηκεη αί τησητουεφεσείονταγιαακύρωσητουδιατάγματοςημερομηνίας 17.9.1993πουαφορούσε τοτίτλο της Αγωγής. 5 Β. Ταπακούδης, γιατον Εφεσείοντα. Λ. ΓεωργίουμεΠ. Ονούφριου, γιατον Εφεσίβλητο
- 10 Ο διαχειριστής τηςπεριουσίας τον αποβιώσαντος Νικολάου Νεοφύτου,Α. Κονναρής, εφεσίβλητος 2,παρών. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ,Δ.: Την ομόφωνη απόφαση του Δικαστη ρίου θαδώσει οΔικαστής κ. Γ. Κ.Νικολάου. 15 20 25 30 35 40 ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Δ.: Το αντικείμενο της παρούσας έφεσης θα καταστεί ευκρινέστερα αντιληπτό με την αμέσως παράθεσητης εξέλιξης σε μια συγκεκριμένη πτυχή της αγωγής υπ' αριθμό 8287/84 του ΕπαρχιακούΔικαστηρίου Λεμεσού. Η πτυχή που ενδιαφέρει σχετίζεται μετο ότι σε κάποιοστάδιοτροποποιήθηκε ο τίτλος τηςαγωγής. Η αγωγή είχε κινηθεί εναντίον δύο φυσικών προσώπίον. Το ένα,ο εναγόμενος 2, απεβίωσε κατάτο στάδιο τηςπροδικασίας οπότε, κατόπιν διατάγματοςτου Δικαστηρίου, ο τίτλος τροποποιήθηκε έτσιώστε διάδικοςστηθέση του εναγομένου 2 να είναι πια ο ήδηδιορισθείς διαχειριστής της περιουσίας του. Ηαγωγή προωθήθηκε προς εκδίκαση. Λέγοντας το αυτό σημειώνουμε απλώς το γεγονός απόάποψημόνο της πορείας της αγωγήςχω ρίς αναφορά προς τηδικονομική οδό πουακολουθήθηκε. Ηδιευκρίνηση αυτήλαμβάνειυπόψηθέσεις τουεφεσείοντα - εναγομέ νου 1 στην αγωγή- οι οποίες ανάγονταικαιενδεχομένως ναεξε ταστούν μελλοντικά σε άλλο πλαίσιο. Την 30 Ιανουαρίου 1991 εκδόθηκε τελική απόφαση στην αγωγή. Όμωςηέκδοση τηςέγινε κάτωαπότοντίτλο όπωςήτανπριν απότην επενεχθείσα τροποποίηση. Τοίδιοσυνέβηκεκαιμετηνενσυνεχεία συνταγμένη από φαση. Ονυνεφεσείων καταχώρησεέφεσηεναντίοντηςαπόφασης χωρίς προφανώςνα αποδίδει σημασία στο ελάττωμα που χαρα κτήριζετοναναγραφέντατίτλο. Γι*αυτόκαιηειδοποίηση έφεσης έφερε, όπως και η συνταγμένη απόφαση,τον αρχικό τίτλο. Το Εφετείο, μεαπόφασηημερομηνίας 29 Ιουνίου 1993, έκρινε ότι με τη μή αναγραφήτου τίτλου όπως είχε τροποποιηθεί, δεν προσ διοριζόταν το πλαίσιο της αντιδικίας των διαδίκων και ως εκ τούτου η ειδοποίηση έφεσης καθίστατο άκυρη.Συνεπώς για τον λόγο αυτό,όπως και για ακόμαένα λόγο, στον οποίο δεν είναι 441 Νικολάου,Δ. Έλληνας ν. Χριστοπούλου κ.ά.
(1995)ανάγκηνααναφερθούμε,η έφεση απορρίφθηκε. Αναφορικά με το τι ακολούθησε, δενήταν ίσως χωρίς σημα σίακαιηπαρατήρησηστην οποίαπροέβητο Εφετείο,ότι ηαπό φαση κάτω από τον τίτλο με τον οποίο είχε συνταχθεί, δεν θα 5 μπορούσε ούτεναεκτελεστεί. Αυτότοτελευταίο έπληττεβέβαια τα συμφέροντα του ενάγοντα - εξ αποφάσεωςπιστωτή - ο οποί ος τότε προέβη σε διάβημαγια θεραπεία.Την 14 Σεπτεμβρίου 1993,καταχώρησε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού μονομε ρή αίτηση με την οποία ζητούσε τη διόρθωση του τίτλου της 10 απόφασηςστηβάση,μεταξύάλλων,καιτηςΔ.25 θ.6,ηοποίαπα ρέχει δυνατότητα για διόρθωση, σε αποφάσεις ήδιατάγματα, γραμματικώνλαθώνκαιλαθώνπουπροέκυψαναπότυχαίαδιο λίσθησηήπαράλειψη. Ας σημειωθεί ωστόσο ότι αίτησηγιαεξέ ταση ζητήματος δυνάμει της Δ.25 θ.6 δεν περιλαμβάνεται σε 15 εκείνες πουδυνάμειτηςΔ.48 0.8
(1)δύνανταιναυποβληθούνμο νομερώς. Την 17 Σεπτεμβρίου 1993, το ΕπαρχιακόΔικαστήριο ενέκρινε την αίτηση και εξέδωσε σχετικό διάταγμα,διανοίγο ντας έτσιτον δρόμο για εκτέλεσητης απόφασηςστηναγωγή. 20 Αντέδρασε τότε ο εφεσείων. Την 27 Σεπτεμβρίου 1993κατα χώρησε αίτησηδιακλήσεως με την οποίαζητούσε όπωςακυρω θεί ή παραμεριστεί το διάταγμα,ημερομηνίας 17 Σεπτεμβρίου 1993, το οποίο είχεεκδοθεί στημονομερή αίτησηκαιόπως, κατ' ακολουθίαν,ανασταλεί ηεκτέλεση της απόφασης. Την 9 Μαΐου 25 1994, κατόπιν ακρόασης,το ΕπαρχιακόΔικαστήριο -άλλος δι καστής από εκείνον που είχε εκδώσει το διάταγμα - απέρριψε την αίτηση. Κατέληξε ότι εστερείτο δικαιοδοσίας,αρμοδιότη ταςκαι εξουσίας ναεπιληφθεί ό,τι εγειρόταν μετηναίτηση. Πα ρά την κατάληξη αυτή το Επαρχιακό Δικαστήριο προχώρησε 30 ακολούθως σε συζήτηση και σε έκφραση απόψεων επί πτυχών που αφορούσαν την ουσίατης αίτησης έτσιώστε, καθώςανέφε ρε,νακαλύψει τοενδεχόμενο ανατροπήςτηςαπόφανσηςτουπε ρί έλλειψηςδικαιοδοσίας, αρμοδιότηταςκαι εξουσίας. 35 Ηπαρούσαέφεσηστρέφεται εναντίοντης ενλόγω απόφασης, ημερομηνίας 9 Μαΐου 1994 στην αίτησηδιακλήσεως. Από τους λόγους πουεκτίθενται στην ειδοποίηση έφεσης δενείναιανάγκη να μας απασχολήσει παρά μόνο ένας, ήτοι, εκείνος ο οποίος αφορά στη δικαιοδοσία,αρμοδιότητα και εξουσία, στον οποίο άλλωστε επικέντρωσε την επιχειρηματολογία του ο συνήγορος του εφεσείοντα. Ο πρωτόδικος Δικαστής αναγνώρισε κατ'αρχήν τηδυνατό442 40 1 Α.Α.Δ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Έλληνας ν. Χριστοδούλου κ.ά. Νικολάου, Δ. τητα δυνάμει της Δ.25 θ.6, για διόρθωση γραμματικών λαθών και παραλείψεων ακόμακαι μετά την έκδοση και τελειοποίηση απόφασης, αντλώντας σε τούτο καθοδήγηση απότην απόφαση στην υπόθεσηΣιβιτανίδηςν. Χαραλάμπους
(1993)1 Α.Α.Δ. 179, όπου επισημάνθηκαν ταεξής: "Μετά την τελειοποίηση της απόφασης με την υπογραφή τηςαπότονΔικαστή ή Δικαστές πουτην έχουν εκδώσει, ομό νοςτρόποςδιόρθωσης σφάλματοςπουπεριέχεται σ' αυτήνείναι μέσωτης άσκησης έφεσης. Μόνο τοΔευτεροβάθμιο Δικα στήριο έχει εξουσία να αναθεωρήσει εκδοθείσα απόφαση. Η εξουσία για διόρθωση απόφασηςαπό το ίδιο το Δικαστήριο πουτην εξέδωσε,περιορίζεται σεγραμματικάλάθηκαιπαρα λείψεις και έχει ως αντικείμενο την προσαρμογήατελούς κειμένουστην έκδηληκατάταάλλαπρόθεσητουΔικαστηρίου." Προσθέτουμε ότι η δυνατότητα θα υπήρχε ακόμα και στην απουσίαρητήςδικονομικής ρύθμισης:ηΔ.25 θ.6δεναποτελείπα ρά μόνο έκφραση σύμφυτης εξουσίας του δικαστηρίου: βλ. Orphanidesv. Michaelides
(1968)1 C.L.R. 295, καιKatarina Shipping v.Ship"Poly"(\978)\ C.L.R.486. Ήταν συνεπώςπρο φανέςστο ΕπαρχιακόΔικαστήριο ότι διατηρούσε δυνατότητανα εξετάσει δυνάμειτηςΔ. 25θ.6,θέμαδιόρθωσηςακόμακαιτελικής απόφασηςπουεκδόθηκεστην αγωγή,ότι δηλαδή αυτόήτανεντός της αρμοδιότηταςκαιεξουσίας του. Έκρινεωστόσοότι από την στιγμήπουτοΔικαστήριο είχεεπιληφθεί τουθέματοςκαιείχεεκ δώσει διάταγμα,η αρμοδιότητα και εξουσία του είχε πια εξα ντληθεί. Προχώρησε επί τούτου να εκφράσει την άποψηότι το διάταγμα για διόρθωση, ημερομηνίας 17 Σεπτεμβρίου 1993, στη μονομερή αίτηση,θαμπορούσε να προσβληθεί μόνο με έφεσησε ό,τι αφορούσε την ορθότητα του και μόνο με αίτηση γιαπρονο μιακόδιάταγμα σε ό,τι αφορούσε τηνομιμότητατου. Ο συνήγορος του εφεσείοντα εισηγήθηκε όπ ο θ.11της Δ.48, που παρέχει δυνατότητα για παραμερισμό ή διαφοροποίηση διατάγματος ή απόφασης,κάλυπτε την περίπτωση και ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο το παραγνώρισε αυτό. Επισημαίνουμε κατ'αρχήνότι στηνομική βάσητης αίτησης του εφεσείοντα δεν γινόταν επίκληση σε αυτή την πρόνοια. Και ότι εν πάση περιπτώσει οθ.11τηςΔ.48 προϋποθέτει ερείσματα πουκαμιάσχέση δεν έχουν με τις ανάγκεςτης παρούσαςυπόθεσης. Αλλάδεννο μίζουμε ότι χρειάζεται να επεκταθούμε. Εν τούτοις, στην αίτη σητουεφεσείοντα γίνεται αναφοράκαιτούτο εύστοχα,στη Δ.48 θ.8
(4)στην οποία επίσης βασίστηκε ο συνήγορος του κατά την 443 Νικολάου, Δ. Έλληνας ν. Χριστοδούλου κ.ά.
(1995)ενώπιον μας αγόρευση όσο και αν σε σχέση με την πτυχή που εδώ ενδιαφέρει δεν απέδωσε στην εν λόγω πρόνοια τη σημασία που θεωρούμε ότι αρμόζει. Αυτή η πρόνοια αποτελεί εν προ κειμένω τον αποκλειστικό νομικό άξονα της περίπτωσης που εξετάζουμε. Τηνπαραθέτουμεαυτούσια: Δ.48 θ.8
(4): "Any person (other than theapplicant) affected by an order made ex parte may apply by summons to have it set asideorvariedandtheCourtorJudgemay set asideorvary such order on such terms as may seemjust." (Σεμετάφραση: "Οιονδήποτε πρόσωπο (άλλο απότοναιτητή), το οποίο επηρεάζεται από διάταγμαεκδοθέν μονομε ρώς δύναται να αποταθεί δια κλήσεως για παραμερισμό ή διαφοροποίηση του και το Δικαστήριο ή Δικαστής δύναται να παραμερίσει ήνα διαφοροποιήσει τέτοιο διάταγμα κάτω από όρους τους οποίους θαθεωρήσει δίκαιους.") 5 10 15 Ο συνήγορος τουεφεσίβλητου 1 - ενάγονταστην αγωγή- αντέ τεινε ότι ηΔ.48 θ.8
(4), διαλαμβάνει μόνο την περίπτωση όπου με 20 αίτησηδιάκλήσεως τοζήτημαάγεταιενώπιον του ίδιου Δικαστή πουεξέδωσεμονομερώς τοδιάταγμακαιόχιοποιουδήποτεάλλου Δικαστή. Πρόσθεσε στη συνέχεια πως όπουοΔικαστής πουεξέ δωσε το διάταγμαμονομερώς δεν ήτανπια,για οποιοδήποτε λό γο διαθέσιμος, τότε ηεν λόγω πρόνοιακαθίστατο ανενεργός και 25 θεραπεία δεν θα μπορούσε να αναζητηθεί παρά μόνο με αίτηση στο Ανώτατο Δικαστήριο για την έκδοση εντάλματος certiorari. Μεαυτήτην άποψηδεν συμφωνούμε. Ηεξέταση ζητήματος κα τόπιν αίτησης διακλήσεως, παρά την ταυτοσημία στη φύση του ζητήματοςμεό,τι απασχόλησεπροηγουμένως μονομερώς, έχειτη 30 δικήτης αυτοτέλεια και μάλιστα μεορίζοντες ευρύτερους. Η αί τησηδιακλήσεως δεναποτελεί αναπόσπαστομέρος τηςπροηγού μενηςδιαδικασίαςη οποίαείχεκαιεκείνη εντός τωνορίων τηςτη δικήτης αυτοτέλεια. Ως εκτούτου ηνέαδιαδικασία δενσυναρ τάται με το πρόσωπο του Δικαστή ο οποίος είχε προηγουμένως 35 επιληφθεί του ζητήματος.Πρόκειται δικονομικά γιαδύο ξεχωρι στά εγχειρήματα, όπως άλλωστε συμβαίνει και στην περίπτωση, τηνπαγιωμένηαπότηνπρακτική,τωνμονομερώς εκδοθέντωνκαι ακολούθως επιστρεπτέων συντηρητικών διαταγμάτων. 40 Δεδομένης λοιπόν της ρητής ρύθμισης που γίνεται με τη Δ.48 θ.8
(4),ο ενδιαφερόμενος διάδικοςέχειδικαίωμαναπροστρέξει σε αυτήνπροκειμένου ναπροσβάλει διάταγματο οποίο εκδόθηκεμο νομερώς. Το ενδεχόμενο συνύπαρξηςκαιθεραπείαςμε έφεση ή με 444 1 ΑΛ.Δ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Έλληνας ν.Χριστοπούλου κ.ά. Νικολάου,Δ. αίτησηγιαcertiorari, δενείναι επομένως ανάγκηνατο εξετάσουμε. Ωστόσο,παρατηρούμεενπαρόδωταεξής.Ωςπροςτοπρώτο,στην απόφαση στην υπόθεση Djeredjian (Import-Export)Ltd. in Liquidation under Supervision of the Court) through its Liquidators (a) Chr. P.Mitsides, (b)Nicos Chr. Lacoufis, v. The CharteredBank
(1965)1CX.R. 130,λέχθηκε,σεσχέσημετηνανά λογη περίπτωση επιστρεπτέου συντηρητικού διατάγματος,ότι οπωσδήποτεδενθαέπρεπετοΕφετείοναυποκαθιστάτοΕπαρχια κόΔικαστήριο στην εξέτασηδιαταγμάτωνεπίτηςουσίας,παρόλον πουαφέθηκεανοιχτήκαιηδυνατότηταέφεσηςόπουπροέκυπτεαπό το πρακτικό του Δικαστηρίου κάποιο έκδηλο νομικό λάθος. Ως προςτοδεύτερο,παρότισεανάλογεςπεριπτώσεις εκδόθηκεένταλ μαcertiorari -βλ.τιςυποθέσεις InRe Hadjisoteriou
(1986)1 C.L.R. 429, InRePhilippou
(1986)1C.L.R.568, εν τούτοις ηπρόσφατη απόφασητηςΟλομέλειας τουΑνωτάτου Δικαστηρίου στηνυπόθε σηΓεώργιοςΑνθίμου
(1991)1 Α.Α.Δ.41,υπογράμμισεότι,εκείόπου προβλέπεταιάλλο ένδικο μέσο,σεπολύσπάνιεςπεριπτώσεις είναι πουθαεδικαιολογείτο ηχορήγηση άδειαςπροςκαταχώρηση αίτη σης για τηνέκδοση τέτοιου εντάλματος. Κατ' ακολουθίαν, στην υπόθεσηΑυγήΚωνσταντινίδονκαιΆλλον
(1992)1(B)Α.Α.Δ.853, δενχορηγήθηκεάδεια,ακριβώςεξαιτίαςτηςΔ.48 θ.8
(4). Προκύπτει συνεπώς ότι ηκατ' εξοχήν προσφερόμενη δικονο μικήοδός είναι εκείνηπουδιαλαμβάνεταιστην Δ.48 θ.8
(4). Δεν παραγνωρίζουμετοότι η πρόνοιααυτήσυνιστά τηναπόληξηστη ρύθμισηπουγίνεται μετονΘ.8 τηςΔ.48 αναφορικάμε μονομερείς αιτήσεις. Θαήτανόμως κατά τηγνώμη μαςασυμβίβαστο μετην ευρύτητα του λεκτικού της παραγράφου
(4)του θ.8,ανπεριορι ζότανη λειτουργία της μόνοστις μονομερείς αιτήσεις που εξειδν κευονταιστην παράγραφο
(1)τουθ.8. Θαλέγαμε ότι κατάμείζο ναλόγοηδυνατότηταλειτουργίας τηςπαραγράφου
(4)παρέχεται και εκείόπουδιάταγμα εκδόθηκεσε μονομερή αίτησηαναγόμενη έξω απότην σφαίρατηςπαραγράφου
(1)τουθ.8 καιτούτοδεδο μένου ότιθεωρούμε πως σετέτοια περίπτωση τογεγονός αυτό δενεκθεμελιώνειτηδικαιοδοσίατουΔικαστηρίου. Εν προκειμένω τοπρωτόδικο Δικαστήριο απέτυχε ναεντο πίσει τηδικονομική δυνατότητα τηνοποία προσφέρει ηΔ.48 θ.8
(4)για εξέταση της αίτησης του εφεσείοντα ημερομηνίας27 Σεπτεμβρίου 1993, μιαδυνατότηταπουέθετετην εξέταση τηςεν λόγω αίτησης εντός της δικαιοδοσίας,αρμοδιότητας και εξου σίαςτου. Τοαποτέλεσμα της έφεσης καθίσταται αυτονόητο. Παρότι το πρωτόδικο Δικαστήριο επεκτάθηκε, καθώςήδη 445 Νικολάου, Α. Έλληνας ν. Χβίστοδοΰλου κ.ά.
(1995)αναφέραμε και σε θέματα εγγενή με την ουσία της αίτησης,η όποια απόφανσητουσχετικά μεαυτά δενεντάχθηκε στοπλαί σιο πουορίζει ηΔ.48θ.8
(4)καιως εκτούτου στερείται ερείσμα τος. Γι' αυτόκαι δενείναι ανάγκηναμας απασχολήσει. 5 Ηέφεσηεπιτυγχάνει στηβάση τουλόγουπουεκθέσαμε. Η αί τηση τουεφεσείοντα ημερομηνίας27Σεπτεμβρίου 1993,να επανεκδικαστεί απόάλλο Δικαστή. Επιδικάζονταιέξοδα υπέρ του εφεσείοντα καιεναντίον τουεφεσίβλητου αρ. 1.Σεσχέσημετον εφεσίβλητο 2,δενεκδίδεται οποιαδήποτεδιαταγήγιαέξοδα. Διαταγή ως ανωτέρω. 446 10