(1995)20 Ιουνίου, 1995. [ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, ΑΡΤΕΜΗΣ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, Δ/στές] ΜΙΧΑΗΛ ΜΑΥΡΟΝΥΧΗΣ, Εφεσείων, ν. ΑΡΧΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΚΑΤΑΡΤΙΣΕΩΣ ΚΥΠΡΟΥ, Εφεσίβλητων. (Πολιτική Έφεση Αρ.8331). Αποζημιώσεις— Ακύρωσηδιοικητικήςπράξης. Ακύρωση διοικητικήςπράξης — Αποζημιώσειςδυνάμει τουΑρθοον 146.6τουΣνντάγματος— Προϋποθέσειςεπιδίκασηςαποζημιώσεων. 5 Ακύρωσηδιορισμού κατόπιν προσφυγής — Αγώγιμο δικαίωμαεπιτυ χόντος αιτητού για αποζημιώσεις. Μεαγωγήτου στο ΕπαρχιακόΔικαστήριο Λευκωσίας, ο εφεσεί ων -ενάγων διεκδίκησε αποζημιώσεις μετά απόεπιτυχή προσφυγή του εναντίον διορισμού άλλου προσώπου, σε θέση στην ΑρχήΒιο μηχανικής Καταρτίσεως γιατηνοποίαήτανυποψήφιος. 10 Οιδιεκδικήσεις του,ήταν£22.000,-πουυπολογίστηκε ότιθαήταν τα συνολικά καθαρά εισοδήματα του μέχρι τηνκαταχώρησητης έκ15 θέσης απαιτήσεως,£3.000,- ετησίως απότηςκαταχώρησηςως μελλο ντική απώλεια απολαβών, £80.000,- ως απωλεσθέντα "συντάξιμα ωφελήματα"και£800,- έξοδα"γιαδιεκδίκηση της θέσης". Το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι υπό τις περιστάσεις της 20 υποθέσεως ο εφεσεία>ν -ενάγων είχε θεμελιώσει αγώγιμοδικαίωμα ως "πρόσωπο ζημιωθέν εξ αποφάσεως κηρυχθείσης ακύρου" και αφούη"αξίωσις τουδεν ικανοποιήθη" όπως ορίζει το Αρθρο 146.6 του Συντάγματοςκαικαθόρισεαποζημιώσεις μεβασικόγνώμονα τη διαφορά"μεταξύ των απολαβώνπουθαείχε ανδιοριζότανστη θέ- 25 σηκαιτων πραγματικώντου απολαβών"κατά τον ουσιώδη χρόνο. Οριοθέτησε δετονουσιώδηχρόνο μέχρι τηνκατάργησητης θέσης, 612 1 Α.ΑΛ. Μαυρονύχης ν.Αρχή;Βιομ.Καταρτίσεως Μετην έφεση του,ο εφεσείων παραπονείταιότι το ποσόήταν υπέρμετρα χαμηλό καιλανθασμένο στοΝόμο. 5 Οι εφεσίβλητοι -εναγόμενοι με ειδοποίηση αντέφεσης, εισηγήθηκανμεταξύ άλλων, ότι η ακυρωτικήαπόφασηδεσυνιστούσεπα ραδεκτόστήριγμα αξίωσης γιααποζημίωση. Αποφασίστηκε,ότι: 10 15 (Ι)ΌσαθεωρήθηκαναπότοπρωτόδικοΔικαστήριο ως ιδιαίτεραπε ριστατικά,δεν αλλοίωναν το θεμελιωμένο, ότι ηδικαστική ακύ ρωσηδιορισμού δενεμπεριέχει καιδήλωση γιαπαράλειψηδιορι σμού άλλου,ούτε γεννά σε οποιοδήποτε τρίτο δικαίωμα διορι σμού ώστεναπροδεσμεύεται ηδιακριτικήεξουσία της διοίκησης πουκαθηκόντως θαεπανεξετάσει τοζήτημα. 20
(2)Το Ανώτατο Δικαστήριο, όταν αρνήθηκε νααπορρίψει τηνπρο σφυγήως στερηθείσας τουαντικειμένου της μετά τηνκατάργηση της θέσης, αναφέρθηκε σε δικαίωμα αποζημίωσης που μόνο εκ πρώτης όψεως φαινότανναυπήρχε.
(3)Η αξίωση που δημιουργεί δικαίωμα αποζημίωσης εφόσον δεν ικανοποιηθεί, πρέπει να θεμελιώνεται στην ίδια την απόφαση πουκηρύχθηκεάκυρη. 25
(4)Τίθεται ζήτημααποζημίωσης, μόνον εφόσον ηζημιάπροκλήθη κε από την ακυρωθείσα απόφασηήπροέκυψε σαν άμεση συνέ πεια της. 30 35 40
(5)Η μεταγενέστερη απόφασηγιακατάργησητηςθέσης,ήτανζήτημα ασύνδετο προςτην απόφασηπουακυρώθηκε.
(6)Η εκπλήρωση ή όχι της υποχρέωσης της διοίκησης προς συμ μόρφωση, με την ακυρωτική απόφασημε εξαφάνιση των συνεπειών του παράνομουδιορισμού και επενεξέταση του θέματος, δεν είναι ζήτημα που συνάπτεται προς την ίδια την ακυρωτική απόφαση.
(7)Παράλειψη της διοίκησης να άρει κάθε πτυχή της άκυρηςαπόφάσηςκαιλήψητηςκατάλληλης ενέργειας προςσυμμόρφωση με την ακυρωτικήαπόφαση,αντιμετωπίζεται με νέο αναθεωρητικό έλεγχο.
(8)Ο εφεσείων -ενάγων,δεν είχεαγώγιμο δικαίωμαγια αποζημιώ613 Μαυρονύχηςν.ΑρχήςΒιομ.Καταρτίσεως
(1995)σεις,μετάτηνακυρωτικήαπόφασηστηνπροσφυγή του. Ηπρωτόδικηαπόφασηπαραμερίστη κεχωρίςδιαταγή για έξοδα. 5 Αναφερόμενες υποθέσεις: Mavronichis v.Industrial TradingAuthority
(1986)3C.L.R. 2213, 10 Christofides v.Attorney-General
(1981)1CL.R. 18, Frangoulides v.TheRepublic
(1982)1C.L.R. 462, Georgiou v.ElectricityAuthority
(1965)3C.L.R. 117, 15 Zachariades v.Republic
(1984)3CL.R. 1193, ΚνπριακήΔημοκρατίαv. Ιωσηφίδης
(1994)3ΑΛΛ. 495, Attorney-General v.Marcoullides andAnother
(1966)1CL.R.242. 20 Tsakkistos v.Attorney-General
(1969)1C.L.R. 355, Kambisv.Republic
(1984)1 CL.R. 314, 25 Πελαγίας, Εγγλεζάκης και Αλλοι ν. Γενικός Εισαγγελέας
(1992)1(A) ΑΛΛ. 697, Κεντρική Τράπεζα τηςΚύπρον ν.Θεοδωρίδης
(1993)1ΑΛΛ. 420. 30 Έφεση. Έφεση από τον ενάγοντα κατά της απόφασης του Επαρχια κού Δικαστηρίου Λευκωσίας (Νικολάου, Π.Ε.Δ.) που δόθηκε στις 30.11.1990 (Αρ. Αγωγής 3350/87) με την οποία επιδικάστηκεποσό £2.128ως αποζημίωσηκατ' επίκλησητουΑρθρου 146.6 του Συντάγματος. 35 Χρ. Κληρίδης, γΐα τον Εφεσείοντα. 40 Μ. Σπανού (κα),για τον Εφεσίβλητο. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ,Δ.: ΤηναπόφασητουΔικαστηρίου θα δώ σει ο Δικαστής Κωνσταντινίδης. 614 1 Α.Α.Δ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Μαυροννχης ν.ΑρχήςΒιομ.Καταρτίσεως ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ,Δ.: Ο εφεσείων άσκησε προσφυγή κα τά της απόφασηςτων εφεσίβλητων να διορίσουν τον Κλεάνθη Ιωάννου στη θέση του Υπεύθυνου Λογιστηρίου. Ο διορισμός ακυρώθηκε(βλ. Mavronichis v.Industrial Training Authority
(1986)3CL.R.2213) καιο εφεσείων, μεαγωγή,διεκδίκησε απο ζημιώσεις κατ' επίκληση του Αρθρου 146.6 του Συντάγματος. ΤοπρωτόδικοΔικαστήριο ανέλυσεμεενδελέχεια τις αρχές,εξονύχισε τημαρτυρίακαικατέληξε πως (α) κάτωαπότις ειδικές περιστάσεις της υπόθεσης στοιχειοθε τήθηκεδικαίωμααποζημίωσης, και, (β) τοποσότων £2.128αντιπροσώπευε ό,τι θα μπορούσε ναχα ρακτηριστεί ως "δικαίακαι εύλογος αποζημίωσις"στην περίπτωση. Στο παράπονοτου εφεσειοντα πως το ποσό ήταν "υπερμέτρως χαμηλό KOLλανθασμένο στο Νόμο"οι εφεσίβλητοι, με "ει δοποίηση αντεφέσεως" αντέτειναν, μεταξύ άλλων, πως ηακυρωτικήαπόφασηδεσυνιστούσεστηνπαρούσαυπόθεσηπαραδε κτόστήριγμα αξίωσης γιααποζημίωση. Συναινούντωντωνδια δίκων,προκρίναμε την εξέταση, σε πρώτο στάδιο,τουζητήμα τοςπουήγειραν οι εφεσίβλητοι αφούη απόφανσηωςπροςαυτό ενδεχομένως θακαθιστούσε αχρείαστη τη συζήτησηαναφορικά μετούψος τηςαποζημίωσης. Ο εφεσείων ήταν ένας απότους 26 υποψηφίους που διεκδί κησαν τηθέση. Έγινε προκαταρκτικήεπιλογή απότην Επιτρο πήΕπιλογής Προσωπικού,κλήθηκανσεσυνέντευξηέντεκαυποψήφιοι καικαταρτίστηκεαπότοΔιοικητικό Συμβούλιο της Αρ χής τελικός κατάλογος στον οποίο περιλήφθηκαν ο εφεσείων καιο Κλ. Ιωάννου. Υποβλήθηκαν οιδύοσενέασυνέντευξηκαι αποφασίστηκε ο διορισμός του δευτέρου. Οδιορισμός ακυρώ θηκεγιατί,όπως εξηγείται στην απόφασητουΔικαστηρίου, παραγνωρίστηκαν, ουσιαστικά χωρίς δικαιολογία, τα ανώτερα προσόντα του εφεσειοντα πουτον καθιστούσαν εκδήλως υπέρ τερο του διορισθέντος. Μεσολάβησαν εξελίξεις αλλά όσα συνόψισα συνθέτουν ό,τι κατεγράφηστηνέκθεσηαπαιτήσεωςωςηβάσητουαγώγιμουδι καιώματος. Διεκδικήθηκαν αποζημιώσειςγιαζημιές τις οποίες "ο ενάγωνυπέστηωςάμεσοναποτέλεσμα τηςαποφάσεωςκαιή πράξεως καιήπαραλείψεων των εναγομένων ημερομηνίαςκα τά/ήπερί την 2αν Νοεμβρίου 1981, όπως διορίσουν τινά Κλε615 ΚώνσταντινίΛης,Δ. Μονρονύχης ν.Αρχής Βιομ.Καταρτίσεως
(1995)άνθην Ιωάννουειςτην θέσιν του υπεύθυνου Λογιστηρίου των εναγομένων αντί τουενάγοντος και/ήσυνεπεία της ακυρώσεως ταύτης παρά του Ανωτάτου Δικαστηρίου κατά/ήπερί την 22αν Φεβρουαρίου, 1986, τηςαξιώσεως του ενάγοντος μηικανοποιηθείσης." Ως μήικανοποιηθείσα αξίωση του εφεσειοντα αναφέρεταιο μήδιορισμός του στη θέση. Εξ'ουκαιδιεκδικήθηκανως απο ζημιώσεις £22.000 που υπολογίστηκε ότιθα ήταν τασυνολικά καθαράεισοδήματατουμέχρι τηνημερομηνία καταχώρισηςτης 10 έκθεσης απαιτήσεως,£3.000ετησίως απόεκεί y.ai πέραωςμελ λοντικήαπώλειααπολαβών,£80.000ωςαπολεσθέντα "συντάξι μα οφελήματα" και£1.800 (που αργότερα συμφωνήθηκεπως ανέρχοντανσε£800)ωςέξοδα σταοποίαυπεβλήθη"προςδιεκ δίκηση τηςωςάνωθέσεως". 15 Το πρωτόδικο Δικαστήριο, με αναφορά στην υπόθεση Christofides v.Attorney-General
(1981)1 CL.R. 18,δενπαρέ βλεψε το θεμελιωμένο πως η ακύρωση διορισμού δεννομιμο ποιεί υποψήφιογια διεκδίκηση αποζημίωσηςαφού"ούτε παρέ- 20 χει ένδειξη ωςπρος τοδιορισμό άλλου αλλά ούτε και έρεισμα γιαπιθανολόγηση". Έκρινεεντούτοιςπωςστηνπροκείμενηπε ρίπτωση η ακύρωση είχε "άμεσο αντίκτυπο στον ενάγοντα", αφού "το θέμα τελικά κρίθηκε απότην Αρχή μεταξύ μόνο δυο υποψηφίων"και αφούήταν"έκδηλο τοποιο θαήταντοαποτέ- 25 λεσμα διορισμού εάνηΑρχήδεν ενεργούσε αντίθετα με τησυ νταγματικήτης υποχρέωση". Θεώρησε, επομένως, πως θεμελιώθηκε αγώγιμο δικαίωμα αφούοεφεσείων ήταν"πρόσωποζημιωθέν εξαποφάσεως κηρυ- 30 χθείσης ακύρου"και αφούη"αξίωσις αυτού δεν ικανοποιήθη", όπωςορίζει τοΑρθρο 146.6 τουΣυντάγματος. Ως μή ικανοποιη θείσααξίωσητουεφεσειονταπροσδιορίστηκε ομήδιορισμόςτου, γι' αυτό και ηαποζημίωσηκαθορίστηκε μεβασικό γνώμονατη διαφορά "μεταξύτων απολαβώνπουθαείχε εάνδιοριζότανστη 35 θέσηκαιτωνπραγματικώντουαπολαβών"κατάτηνουσιώδηπε ρίοδο. Δενεπιδικάστηκανοιδεκάδεςχιλιάδων λιρών πουδιεκ δικήθηκαν αλλά μόνο £2.128 επειδή κρίθηκε ότι"ηζημιογόνος επίδρασητηςακυρωθείσαςαπόφασης εξαντλήθηκε μετηνκατάρ γησητηςθέσης" την 1 Δεκεμβρίου 1982. Ηκατάργησητηςθέσης 40 και ηπροτεινόμενη σημασία τηςαποτέλεσαν τον άξονατων επι χειρημάτων τουεφεσειοντα,αλλάαυτάθαταδούμεμετά. Είναιορθήηεισήγηση τωνεφεσίβλητων πωςδενείχεστοιχειο616 5 1 Α.Α.Δ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Μαυροννχης ν.ΑρχήςΒιομ.Καταρτίσεως Κωνσταντινίδης,Δ. θετηθεί αγώγιμο δικαίωμα. Όσαθεωρήθηκανως ιδιαίτερα περι στατικά,δεν αλλοίωναν τοθεμελιωμένο πωςηδικαστική ακύρω σηδιορισμούδενεμπεριέχει καιδήλωσηγιαπαράλειψηδιορισμού άλλου ούτε,βέβαια, γεννάμεοποιοδήποτετρόποδικαίωμαδιορισμού ώστε να προδεσμεύεται ηδιακριτικήεξουσία της διοίκησης πουκαθηκόντωςθαεπανεξετάσει τοζήτημα.(Βλ. Christofidesν. Attorney-General(ανωτέρω)καιFrangoulides v. The Republic
(1982)1 C.L.R.462). Είναι γεγονός ότι στο πλαίσιο της προσφυγής πουάσκησε ο εφεσείων, το Ανώτατο Δικαστήριο αρνήθηκετην απόρριψητης προσφυγήςως στερηθείσας τουαντικειμένου τηςλόγω τηςεπελ θούσας κατάργησης της θέσης, ενόψει του δικαιώματοςαποζη μίωσης που εισάγει το άρθρο 146.6 του Συντάγματος. (Βλ. Mavronichis v. Industrial TrainingAuthority
(1986)3 CL.R. 1427). Μπορούμενααντιληφθούμετην επίδρασηπου ενδεχομέ νως είχε η κατάληξη εκείνου του διαβήματος κατά τηδιαμόρ φωσητηςκρίσης τουπρωτόδικουΔικαστηρίου αλλάτο Ανώτα το Δικαστήριο είχε αναφερθεί σε δικαίωμα αποζημίωσης που μόνο εκπρώτηςόψεως φαινότανναυπήρχε. Ο εφεσείων δενπρότεινεενώπιον μαςοτιδήποτετοδιαφορε τικό απόταπιοπάνω. Είδεόμωςωςδιαφοροποιητικό στοιχείο τογεγονός τηςκατάργησηςτηςθέσης. Κατάτοχρόνο τηςλήψης της απόφασηςγια διορισμό, δηλαδή στις 2 Νοεμβρίου 1981, η Αρχήκατέγραψε την πρόθεση της για αντικατάστασητης θέσης του Υπεύθυνου Λογιστηρίου μετηθέση του Προϊστάμενου Οι κονομικής Διαχείρισης. Προσφέρθηκε η ευκαιρία για την υλο ποίηση αυτής της πρόθεσης όταν, στις 24 Οκτωβρίου 1982, ο διορισθείς υπέβαλεπαραίτηση. Καταρτίστηκεσχέδιουπηρεσίας και ηνέαθέση πληρώθηκε στις 15.5.86. Ο εφεσείων δενυπέβα λευποψηφιότηταγιατί,όπωςσημειώνει τοπρωτόδικοΔικαστή ριο,δενκατείχετααπαιτούμεναπροσόντα. Κατάτον εφεσειοντα, ηκατάργησητηςθέσης κατέστησε αδύ νατη την εκπλήρωση από τη διοίκηση της υποχρέωσης της για Επανεξέτασητουθέματοςτηςπλήρωσηςτηςπαλαιάςθέσης,γεγο νόςπουτουστέρησετηνπιθανότηταναδιοριστεί. Η αξίωσητου για αποζημίωση αφορούσε σ' αυτήντην απώλειακαι μόνο. Δέκτηκε πως η επανεξέταση,εφόσον γινόταν,θαμπορούσε ναείχε καταλήξειστην επιλογήάλλουαλλά,όπωςεισηγήθηκε,αυτόείναι άσχετο. Εξήγησε ότι δενήτανηάποψη τουπωςέχειαγώγιμοδι καίωμακάθευποψήφιοςκαιπωςκάθευπόθεσηκρίνεται μεβάση τα δικάτηςγεγονότα. Ο ίδιος είχετέτοιο δικαίωμαγιατί OL πι617 Κωνσταντινί&ης,Δ. Μανρονύχης ν.ΑρχήςΒιομ.Καταρτίσεως
(1995)θανότητές τουναδιοριστεί ήταναυξημένες. Αφούακολούθησεο εφεσείων αυτή τηγραμμή, αναθεώρησε καιτηνάποψη του ως προς τούψος τηςαποζημίωσης. Δενθα έπρεπε νασυναρτηθεί προςτιςαπολαβέςπουθαείχεανδιοριζόταναλλάνακαθορισθεί μεγνώμονα τις πιθανότητεςδιορισμού πουθακρινόταν ότι είχε. Μεαυτήτηνέννοια,όπωςκατέληξε, υπάρχεικάποιαζημιά. 5 Υποδείξαμε κατά τηνακρόαση τηναπομάκρυνση από όσα συνέθεταν τηβάση της πρωτόδικης απόφασης και ακόμααπό τους λόγους έφεσης οιοποίοι είχαν στο επίκεντρο τους τηθέση 10 πως ηζημιά του εφεσειοντα, λόγω του μήδιορισμού του, ήταν μεγαλύτερη απότοποσόπουεπιδικάστηκε. Οεφεσείων εισηγή θηκεπως είναι κάτωαπότοπρίσμαπουανέπτυξε ενώπιον μας που τοπρωτόδικο δικαστήριο καθόρισε τις αποζημιώσεις. 15 Δεν έχειδίκαιο. Ηπρωτόδικηαπόφασηέχειστονπυρήνατης τις σκέψεις που ήδηκαταγράψαμεόταν τη συνοψίζαμε. Το γε γονός τηςκατάργησηςτηςθέσης ήτανπαράγωνπου συσχετίστη κε απότοπρωτόδικο Δικαστήριο όχιμε την ύπαρξηήμή αγώ γιμου δικαιώματοςαλλά μετομέγεθος της ζημιάς. Πέραναπό 20 αυτά, οι τωρινές θέσεις του εφεσειοντα είναι καθ' ολοκληρίαν ακάλυπτες απότηνέκθεση απαιτήσεως. Ενπάσηπεριπτώσει θατιςαπορρίπταμεωςαβάσιμες. Όπως ορθάυπέδειξε τοπρωτόδικοΔικαστήριο,μεαναφοράστηνυπό- 25 θέση Tatianos Georghiou v. Electricity Authority
(1965)3 CL.R. 177 (βλ. επίσης Zachariadesv.Republic
(1984)3CL.R. 1193 καιΚυπριακήΔημοκρατία v.ΧρίστοςΙωσηφίδης
(1994)3 Α.Α.Δ.495),"τοκατάπόσοπροσφερότανήόχι στηνΑρχή"η κα τάργησητης θέσης,δεν μπορούσε ναείναι θέμαγια εξέταση από 30 αστικόδικαστήριο. Γι'αυτό,εφόσον δενείχεπροσβληθεί, τηθε ώρησεωςδεδομένο που οριοθετούσε την έκταση τωνδιεκδική σεωντου εφεσειοντα για αποζημιώσεις. Η αξίωση,πουεφόσον δενικανοποιηθείδημιουργεί δικαίωμα 35 επιδίκασης αποζημίωσης,πρέπει να θεμελιώνεται στην ίδιατην απόφαση που κηρύχθηκε άκυρη. Τίθεται ζήτημα αποζημίωσης μόνο εφόσον ηζημιάπροκλήθηκε απότηνακυρωθείσα απόφαση ή προέκυψε ως άμεση συνέπεια της. (Βλ.Attorney-General ν. AndreasMarcoullidesand Another
(1966)1 CL.R.242, Costas 40 Tsakkistos v.Attorney-General
(1969)1 CL.R. 355,Kambisv. Republic
(1984)1 CL.R. 314, Christofides v.Attorney-General (ανωτέρω), Frangouliides v.Republic(ανωτέρω)ΠελαγίαςΕγγλεζάκηςκαι Άλλοι ν.ΓενικόςΕισαγγελέας
(1992)1(A) Α.Α.Δ. 618 1 Α.Α.Δ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Μανρονύχης ν.ΑρχήςΒιομ.Καταρτίσεως ΚωνσταντινίΑης,Δ. 697 και Κεντρική Τράπεζα Κύπρου ν.Χάρης Θεοδωρίδης
(1993)1 Α.Α.Δ.420). Αν η μεταγενέστερη απόφασηγια κατάργηση της θέσης προκάλεσε ζημιάκαιποια,ήτανζήτημαασύνδετοπροςτην απόφαση που ακυρώθηκε. Τοπαράδειγματης αδυναμίας ικανοποίησης απολυθέντος υπαλλήλου λόγω κατάργησης της θέσης που επικαλέστηκε ο εφεσείων με αναφορά στο έργο του Φ. Βεγλερή - Η συμμόρφωσις της Διοικήσεως εις τας αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας σελ. 117, δεν υποστηρίζει το συλ λογισμό του. Εκεί υπήρχεδικαίωμααποζημίωσης ακριβώς επειδή η αξίωση του απολυθέντος για επάνοδο στην υπηρεσία ως κατ' ευθείαν συνέπεια της εξαφάνισης της απόλυσης του με την ακυρωτικήαπόφαση,δεν μπορούσε πλέον να ικανοποιηθεί. Εδώ η ζημιά εμφανίζεται να προεκλήθη όχι λόγω της ακυρωθείσας απόφασης αλλά λόγω της μεταγενέστερης απόφασηςγια κατάργησητης θέσης. Το κατάπόσο η διοίκηση εκπλήρωσε ή όχι την υποχρέωση τηςπρος συμμόρφωση με την ακυρωτικήαπόφασημε εξαφάνιση των συνεπειών τουπαράνομουδιορισμούκαιεπανεξέτασητουθέματος δενείναιζήτημαπουσυνάπτεταιπροςτηνίδιατηνακυρωτικήαπό φαση. Σημειώνουμε όμως πως, όπως εξηγήθηκε στην υπόθεση Frangoulides v.Republic (ανωτέρω),παράλειψητηςδιοίκησηςγια άρσηκάθεπτυχής της άκυρηςαπόφασης και λήψητης κατάλληλης ενέργειας προς συμμόρφωση με την ακυρωτική απόφαση, αντιμετωπίζεται με νέο αναθεωρητικό έλεγχο. Εφόσο δε το επιχείρημα του εφεσειοντα στηρίζεται στην αντίληψη,λανθασμένηήόχι δεν το εξετάζουμε, ότι ήτανολωσδιόλου αδύνατηηεπανεξέταση μετάτην ακυρωτικήαπόφασηεπειδήμεσολάβησε ηκατάργησητης θέσης, θα είχε ίσως τηθέσητου το πιοκάτωαπόσπασμααπότο Φ.Βεγλερή (ανωτέρω) σελ. 103,όπως υιοθετήθηκε στην υπόθεση Christofides v.Attorney-General (ανωτέρω). "Αλλ' η Διοίκησις υποχρεούται εν ταις ενεργείαις αυτής προς επαναφοράν των πραγμάτωνεις την προτέραν των κατάστασιν να σεβασθή τας μεταγενεστέρως της εκδόσεως της ακυρωθείσης πράξεως νομίμως δημιουργηθείσας καταστά σεις. Η απαγγελθείσα ακύρωσις δεν-έχει επιρροήν επί των καταστάσεων αίτινες έλαβονύπαρξινμεταγενεστέρως της εκ δόσεως της ακυρωθείσης πράξεως επί τηβάσει νομίμων καθ' εαυτάςπράξεων της Διοικήσεως. Η επίδρασις της ακυρώσε ως δεν εκτείνεται, πράγματι,πέραντων πράξεων καιτωνκα ταστάσεων, αίτινες έχουν ως άμεσον έρεισμα την ακυρωθείσαν πράξινκαι μετέχουν συνεπώς των ελαττωμάτων και της ακυρότητος εκείνης". 619 Κωνσταντινίδης, Δ. Μαυρονΰχηςν.ΑρχήςΒιομ.Καταρτίσεως
(1995)Για τους πιοπάνωλόγους ηπρωτόδικηαπόφασηπαραμερί ζεται καιη αγωγήαπορρίπτεται. Κάτω απότιςπεριστάσειςδεν θα εκδοθείδιαταγήγια έξοδα. Ηπρωτόδικη απόφασηπαραμερίζεταιχωρίς διαταγή για έξοδα 620 5