clr/1995/1995_1_811.pdf

(1)τονπερί ΠοινικήςΔικονομίαςΝόμου Κεφ. 155—Διάταγμα κατεδάφισηςσε σχέση μεπροσβολή τονδικαιώματοςιδιοκτησίας — Χρόνος νποβολής αιτήματος γιαάδεια καταχώρησης αίτησηςcertiorari. Διάταγμα κατεδάφισης — Εκφώνηση τοναπό το Δικαστήριο σύμφω­ ναμετοάρθρο 112

(1)τονπερί ΠοινικήςΔικονομίας Νόμου Κεφ. 155—Πρακτικό τον Δικαστηρίου αναφερόμενο στην εκφώνηση— Στοιχειοθέτηση εκπρώτης όψεως υπόθεσης. Η κατηγορουμένηεταιρείακαιοδιευθυντής της,στις 10.10.1989 καταδικάστηκαναπότο ΕπαρχιακόΔικαστήριο Λευκωσίας σεπρό­ στιμο και έξοδα αφούπαραδέχθηκαν ενοχή σεκατηγορίες για πα­ ράβασητων διατάξεωντου περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ. 96σχετικά με χρήση αποθήκηςπουενοικίαζαν,χωρίς να εκδοθεί πιστοποιητικό τελικής εγκρίσεως. ΤοΔικαστήριο,διά­ ταξε επίσης κατεδάφισητης αποθήκηςμέσα σεδύο μήνες απότης απόφασης,εκτός εάνεξασφαλίζετοάδεια. Μεαίτησητους πουκαταχωρήθηκε το Φθινόπωρο του 1994,οι κατηγορούμενοι ζήτησαν από τοΑνώτατο Δικαστήριο, άδεια να καταχωρήσουν αίτηση certiorari γιαακύρωση της απόφασης και 811 ΕομήςΑσφ.ΕταιρείαΑτδχ.ά.

(1995)prohibition για διακοπήεκκρεμούσας ποινικής υπόθεσης εναντίον τους για απείθειαστο εκδοθένδιάταγμα. Πρόβαλαντρεις λόγους γιατουςοποίους θαέπρεπενατουςδο­ θεί άδεια να καταχωρήσουν αίτηση για έκδοση των προνομιακών ενταλμάτων που ζητούσαν: πρώτον,δεν εκφωνήθηκε τοδιάταγμα κατεδάφισης ούτε τους εξηγήθηκε, δεύτερον ο ιδιοκτήτης της οικο­ δομής δεν ήταν διάδικος στην ποινική υπόθεση εναντίον τους και ως εκτούτου παραβιάστηκετοδικαίωμα ιδιοκτησίας τουκαιτρίτο το δικαστικό διάταγμαγια κατεδάφιση ήταν σε αντίθεση προς τις πρόνοιες του άρθρου 3

(1)(β)του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικο­ δομών Νόμου Κεφ. 96, σύμφωνα με τις οποίες η κατεδάφιση διε­ νεργείται μόνο κατόπινάδειαςαπότην Αρμόδια Αρχή. 5 10 15 Αποφασίστηκε, ότι:

(1)Ημη συμμόρφωση προς ό,τι επιτακτικάδιαλαμβάνει το άρθρο 112

(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155, δημι­ ουργεί ζήτημαπουθαμπορούσε ναεμπίπτει στο πεδίοπου κα­ λύπτει το ένταλμα certiorari.

(2)Εφόσον υπήρχε ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου κατάτην εκδίκασητης αιτήσεως των αιτητών,πρακτικότου Δικαστηρίου στοοποίο αναφέρετοότι τοδιάταγμαείχεεκφωνηθεί,τοεπίση­ μοκείμενο πουκαταρτίστηκε ταυτοχρόνως μετο συμβάν,κατέστήσε τον αντίθετο ισχυρισμό απρόσφορο προκειμένου νακα­ ταδείξει εκ πρώτης όψεως υπόθεση ώστεναδικαιολογείτο ηέκ­ δοσητης ζητηθείσαςάδειας. 20 25

(3)Οι υπόλοιποι δύολόγοι ευρίσκοντο εκτός τωνορίων ελέγχουμε 30 ένταλμα certiorari, διότι στρέφονταν εναντίον της νομικής και συνταγματικήςορθότηταςτηςαπόφασηςκατεδάφισηςκαιόχιτης νομιμότητας της διαδικασίαςπουαπέληξε στην έκδοση του δια­ τάγματος,ενώ έκδηλο νομικό λάθος στο πρακτικόδενυπήρχε. 35

(4)Το αίτημα για έκδοση εντάλματος prohibition για διακοπήτης δίωξης για παρακοή δικαστικού διατάγματος, θα έπρεπε να ακολουθήσει την έκβαση εκείνου για έκδοση εντάλματος certiorari. 40

(5)Ημεγάλη καθυστέρηση στην υποβολή της αίτησης συνιστά αφ' εαυτής λόγον απόρριψηςτης. Η αίτηση απορρίφθηκε. 812 1 Α.Α.Δ. Εφμήζ Ασφ. Εταιρεία Λτ6 κ.ά. Αναφερόμενες υποθέσεις: In ReKakos

(1985)1 C.L.R. 250, 5 Ανθίμου

(1991)1 Α.Α.Δ. 41, In ReManolisChristofi

(1985)1 C.L.R. 692, Τρύφωνος

(1991)1 Α.Α.Δ.

1. 10 Αίτηση. 15 Αίτηση με την οποία οι αιτητές ζητούν να τους χορηγηθεί άδεια να καταχωρήσουν αίτηση για την έκδοση ενταλμάτων certiorari και prohibition. Χ. Λοΐζου, γιατους Αιτητές. 20 25 30 35 40 ΝΙΚΟΛΑΟΥ,Δ.: Ανάγνωσε τηνακόλουθηαπόφαση. Ταόσα επικαλούνται οιαιτητέςως έρεισμα των λόγων πουπροβάλλουν προκειμένου νατους χορηγηθεί άδειανακαταχωρήσουν αίτηση για την έκδοση ενταλμάτων certiorari καιprohibition, συνοψίζο­ νται στα εξής. Κατάτο 1987 ηαιτήτρια 1,η οποίαείναι εταιρεία περιορισμέ­ νης ευθύνης,ενοικίασε μιά"παλαιάαποθήκηκαιανέλαβεκατοχή. Ο αιτητής 1ενεργούσε τότε όπως και ακολούθως ως διευθύνων σύμβουλος της. Επειδή αναφορικάμε την οικοδομή δεν είχε εκ­ δοθεί πιστοποιητικό τελικής έγκρισης, ο Δήμος Λευκωσίας ως Αρμόδια Αρχήκαταχώρησε εναντίον τους την ποινική υπόθεση αρ. 31648/88, Ε.Δ. Λευκωσίας με την οποία τους προσήφθησαν κατηγορίες για σχετικά αδικήματα,κατά παράβασητωνδιατάξε­ ων του περί Οδών και Οικοδομών Νόμου,Κεφ.
2. Παραδέχθη­ καν ενοχή σε μιααπότις κατηγορίες ενώ οι άλλες αποσύρθηκαν. Την 10Οκτωβρίου 1989, ότανεπιβλήθηκε ποινή,οαιτητής2ήταν παρών. Τόσο αυτός όσο και η αιτήτρια 1αντιπροσωπεύονταν υπό συνηγόρου. Ηκατάληξη,όπως προκύπτει απότοπρακτικό του ΕπαρχιακούΔικαστηρίου συνίστατο στα εξής: "Έκαστος κατηγορούμενος να πληρώσει στην πρώτηκατηγο­ ρία£8πρόστιμο καιαπό£24 έξοδατηςκατηγορούσαςαρχής. Διατάσσεται κατεδάφιση της οικοδομής μέσα σε δύο μήνες από σήμερα, εκτός αν εξασφαλιστεί άδεια. Αθωώνονται και απαλλάσσονται στις κατηγορίες 2, 3και 4." 813 Νικολάου,Δ. Ε(?μήςΑσφ. Εταιρεία Λτδ κ.ά.

(1995)Αναφορικά όμως με την εν λόγω έκβαση οι αιτητές εισάγουν μιασημαντικήδιάσταση. Διατείνονται ότι τοδιάταγμαγιακατε­ δάφισηδενεκφωνήθηκεήεξηγήθηκε απότοδικαστήριοκαιότιως εκ τούτου δεν έλαβαν γνώση της ύπαρξης του. Αυτός ο ισχυρι­ σμός περιέχεται σε ένορκηδήλωση του αιτητή2,ημερομηνίας 12 5 Σεπτεμβρίου 1995, ηοποίασυνοδεύει την αίτηση. Προςεπίρρω­ σηαυτούτου ισχυρισμού γίνεται επίκληση σεεπιστολή,ημερομη­ νίας 17 Οκτωβρίου 1995, την οποίατους απέστειλε ο συνήγορος τους. Στηνεπιστολή μνημονεύεται η επιβολήτωνχρηματικώνκυ­ ρώσεων και εξηγείται ο τρόπος και χρόνος πληρωμής αλλά δεν 10 γίνεται μνεία τουδιατάγματος κατεδάφισης. Επίσηςδιατυπώνε­ ται παράκλησητου συνηγόρου γιακαταβολήτων δικών του εξό­ δων. Τέλος, με υστερόγραφο οι αι,τητές πληροφορούνταν ότι "Δια τοιαύταςυποθέσεις δεν εκδίδεταιαντίγραφο αποφάσεως." 15 EivaL περαιτέρω η θέση των αιτητών ότι το διάταγμα κατε­ δάφισης δεν τους επιδόθηκε,έτσι ώστε τουλάχιστο με αυτό τον τρόπο ναπληροφορηθούν γιατην ύπαρξητου. Πέρασαν χρόνια. Το Φθινόπωροτου 1994, ηΑρμόδια Αρχή προσήψε εναντίον των αιτητώνκατηγορίαγια"απείθειασε διά­ ταγμα δεόντως εκδοθέν υπό Δικαστηρίου, κατά παράβασητων άρθρων 137,20και29 τουΠοινικού ΚώδικαΚεφ. 154,όπωςαυ­ τό μεταγενέστερα τροποποιήθηκε." Αυτό έγινε με την ποινική υπόθεση αρ.28483/94, Ε.Δ. Λευκωσίας. Στο κατηγορητήριο ως λεπτομέρειες αδικήματοςεκτίθενται ταακόλουθα: "Οι κατηγορούμενοι μεταξύ 11/12/89- 19/10/94στην Λευκω­ σία απείθησαν κατά διατάγματος δεόντως εκδοθέντος υπό του Δικαστηρίου την 10/10/89 εις την ΙδιωτικήΠοινική Υπόθέση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας υπ' αρ. 31648/88,ήτοι δενκατεδάφισαν μέρος τηςοικοδομής πουκεί­ ται στο τεμ. 734, Φ/Σχ.ΧΧΙ/47.2.1, Μπλοκ "Ν"στην Ενορία Καί'μακλί, άνκαι παρήλθε η υπό του Δικαστηρίου ταχθείσα προθεσμίατων δύο μηνών." 20 25 30 35 Η πρώτηεμφάνιση απότους αιτητές ως κατηγορουμένους στην εν λόγω υπόθεση ήταν στις 25 Νοεμβρίου 1994. Η εν λόγω υπόθεση αρ.28483/94,Ε.Δ. Λευκωσίας, εκκρεμεί. Βρίσκεται ορισμένη σήμερα για συνέχιση της ακρόασης. Και αποτελεί την αιτία για την καταχώρηση της παρούσας αίτησης προχθές το μεσημέρι. Ηακρόασηδιεξήχθηχθες. Κατάτηναγό­ ρευση του ενώπιον μου,ο συνήγορος των αιτητών απέδωσε την 814 40 1 Α.Α.Δ. 5 10 15 20 25 30 35 40 ΕρμήςΑσφ. Εταιρεία Ατδ χ.ά. Νικολάου, Δ. καθυστέρηση των αιτητών να αποταθούν σε αυτό το Δικαστή­ ριο,σε διαβεβαίωσητης Αρμόδιας Αρχής ότι εφόσον ο ιδιοκτή­ της κατεδάφιζετην οικοδομή, δεν θαπροωθείτο εναντίον τους η κατηγορία για απείθεια. Διευκρίνησε συναφώς on, καθώς γνώριζαν οι αιτητές,διάταγμα κατεδάφισηςτης οικοδομής είχε εκδοθεί και εναντίον του ιδιοκτήτη σε χωριστή υπόθεσηπαρό­ μοια μεεκείνηστην οποίαήτανοι ίδιοι κατηγορούμενοι καιμά­ λιστα κατάτον ίδιο χρόνο. Τελικός στόχος των αιτητών είναι η ακύρωση με ένταλμα certiorari του διατάγματος του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευ­ κωσίας ημερομηνίας 10Οκτωβρίου 1989, στην ποινική υπόθεση αρ. 31648/88, γιακατεδάφισητης οικοδομής στην οποία αναφε­ ρότανηυπόθεση· καιόπωςμεένταλμαprohibition απαγορευθεί η συνέχιση της εκδίκασης της ποινικής υπόθεσης αρ.28483/94, στην οποία οι αιτητέςκατηγορούνται γιααπείθεια. Οι λόγοι τους οποίους προβάλλουν για χορήγηση άδειαςνα προχωρήσουν είναι βασικά τρεις. Και σχετίζονται με ό,τι θεωρουν πως θα μπορούσε να προσφέρει η έκδοση εντάλματος certiorari για εξουδετέρωση του διατάγματοςκατεδάφισης. Το ένταλμα για prohibition επιδιώκεται εν προκειμένω μόνο σε συ­ νάρτηση με το ανωτέρω ενδεχόμενο. Επομένως, η έκβαση στο δεύτερο ακολουθεί την έκβασηστο πρώτο. Οπρώτος λόγοςπου προβάλλεται έχει ως έρεισμα τον ισχυρισμό ότι τοδιάταγματου Επαρχιακού Δικαστηρίου για κατεδάφισηδεν εκφωνήθηκε, ούτε τουλάχιστο τους εξηγήθηκε όπωςορίζει τοάρθρο 112

(1)τουπερί ΠοινικήςΔικονομίας Νόμου,Κεφ. 155. Οδεύτερος λόγος- οσυ­ νήγορος τον χαρακτήρισε ως τον βασικότερο και σε αυτόνέριξε τοκύριοβάροςτηςαγόρευσης του- είναι ότι ο ιδιοκτήτης της οι­ κοδομής στην οποία αναφερόταν το διάταγμακατεδάφισης δεν ήτανδιάδικοςστηνποινικήυπόθεσηστην οποίαεκδόθηκετοδιά­ ταγμακαι ότι ως εκ τούτου μετο διάταγμα παραβιαζόταν τοδι­ καίωμα ιδιοκτησίας που του διασφαλίζει το Αρθρο 23 του Συντάγματος. Σύμφωνα με τους αιτητές, συμμόρφωση με το διά­ ταγμα θα αποτελούσε παράνομη επέμβαση σε περιουσία άλλου προσώπου. Οτρίτος λόγοςεμφανίζει τοδικαστικό διάταγμαγια κατεδάφισηναβρίσκεταιαπότηφύσητουσεαντίθεσημετιςπρό­ νοιες του άρθρου 3

(1)(β)του περί Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96, σύμφωνα μετις οποίες ηκατεδάφισηδιενεργείται μόνο κατόπινάδειαςτης Αρμόδιας Αρχής. Πέρααπόαυτέςτις εξειδι­ κεύσεις αναφέρεταικαιγενικά ότι το διάταγμακατεδάφισηςεξε­ δόθη"καθ' υπέρβασηεξουσίας καισεαντίθεση μετους σχετικούς νόμους και τους κανονισμούς ορθής και δικαίας δικαιοσύνης" 815 Νικολάου, Δ. Ερμής Ασφ. Εταιρεία Λτ6χ.ά.

(1995)και ότι"υπάρχει φανερόλάθος στην ερμηνείακαιεφαρμογήτων σχετικών νόμων και θεσμών που φαίνεται εκ πρώτης όψεως στους σχετικούς φακέλουςκαιπρακτικά τουδικαστηρίου". Ως προςτονπρώτολόγο, μουφαίνεταιπωςημήσυμόρφωση 5 μεό,τι επιτακτικάδιαλαμβάνεταιστοάρθρο 112

(1)τουπερίΠοι­ νικής Δικονομίας Νόμου,δημιουργεί ζήτημαπουθαμπορούσενα εμπίπτει στοπεδίοτοοποίοκαλύπτειτοένταλμαcertiorari. Εγεί­ ρεταιόμως προκαταρκτικάτοκατάπόσοπράγματι,στηνπροκεί­ μενηπερίπτωση,τοΕπαρχιακόΔικαστήριοδενσυμμορφώθηκε με 10 την ενλόγω πρόνοια. Αδεια για την καταχώρησηαίτησης προς έκδοση εντάλματος certiorari όπως και εντάλματος prohibition χορηγείται μόνοεφόσοναποκαλύπτεται εκπρώτηςόψεωςυπόθε­ ση μετην έννοια της συζητήσιμης υπόθεσης χωρίς αναφοράπρος οτιδήποτε θαμπορούσε νααντιταχθεί σε μεταγενέστερο στάδιο: 15 βλ. InReKakos

(1985)1 C.L.R.250καιAv0ijiov

(1991)1 Α.Α.Δ.

1. Στηνυπόεξέτασηυπόθεσητο υλικό δενπεριορίζεται όμωςσε μόνοτον ισχυρισμό τουαιτητή2,πουπεριέχεταιστηνένορκοδή­ λωση τουότι το Επαρχιακό Δικαστήριο δεν εκφώνησε και δεν εξήγησετοδιάταγμα κατεδάφισηςκαιτην αναφερθείσαεπιστολή 20 τουσυνηγόρου τωναιτητώντηνοποίαπεριλαμβάνωεδώγιασκο­ πούςπληρότηταςπαρόλονπουδενθεωρώότι προωθεί ουσιαστι­ κά τονενλόγω ισχυρισμό. Υπάρχει ενώπιον μουκαιτο πρακτι­ κό του Επαρχιακού Δικαστηρίου το περιεχόμενο του οποίου αντιμάχεται τονισχυρισμό του αιτητήαρ.
2. Θεωρώ ότιτοεπί- 25 σημοκείμενο,το σύγχρονο μετοσυμβάντοοποίοκαταγράφεται, καθιστά τον αντίθετο περί τουσυμβάντος ισχυρισμό που προ­ βάλλεταιαπόάμεσακαικαίριαενδιαφερόμενοπρόσωποόπωςεί­ ναι ο αιτητής 2,πολλά χρόνια μετάτοσυμβάν και μάλιστα υπό συνθήκες πίεσης στην οποία βρίσκονται τώρα οι αιτητές,απρό- 30 σφορο προκειμένου να καταδείξει εκπρώτης όψεως υπόθεσημε την έννοια που προανέφερα. Οιυπόλοιποι δύο λόγοι πουπρο­ βλήθηκαν εκβαίνουν ταόριαπουκαλύπτει οέλεγχος μεένταλμα certiorari καιτούτο διότι στρέφονται εναντίον τηςορθότηταςνομικής καισυνταγματικής -τηςαπόφασηςγιατηνέκδοση του 35 διατάγματος κατεδάφισηςκαι όχιτης νομιμότητας της διαδικα­ σίας,ηοποίααπέληξε στην έκδοση τουδιατάγματος,ενώ έκδηλο νομικό λάθος στοπρακτικόδεν υπάρχει. Επιπλέον,θαέλεγασε σχέσημετοντρίτο λόγο, ότικατάτην άποψημουμεαυτόν προ­ ωθείταινομικήθέσηηοποίαστερείται σοβαρότητας. Μεταάλλα . 40 ταγενικά δεν θεωρώότιχρειάζεταιναασχοληθώ. Εξήγησα, με αναφορά προς τους λόγους πουπροβλήθηκαν, γιατί ηπαρούσααίτηση δεν μπορεί να επιτύχει. Προσθέτω ότι η 816 1 ΑΛΛ 5 10 15 20 25 30 ΕφμήςΑσφ. Εταιρεία Ατδ κ.ά. Νικολάου,Δ. αίτησηδεν θαμπορούσε να επιτύχει καιγιαακόμαέναλόγοπου είναι ότι υπήρξε απότους αιτητές υπέρμετρη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση. Τόσηείναι ησημασία πουαποδίδεταιστην όσο το ταχύτερο αναζήτησηθεραπείαςμε τα ένδικα μέσαπου τώραεπιδιώκουν οι αιτητές,πουστην Αγγλία απόκαιρό εισήχθη με τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας χρονικός περιορισμός: ήταν αρ­ χικάέξι μήνεςκαιέπειταμειώθηκεσετρεις. Τοένλόγωόριοαπο­ τελείβέβαιαεκείτοανώτατοεπιτρεπτό. Αίτησημπορεί να απορ­ ριφθείλόγωαδικαιολόγητηςκαθυστέρησηςακόμακαιανκαταχωρηθεί εντός της επιτρεπόμενης προθεσμίας. Στην Κύπρο δενέχει τεθεί με τους Θεσμούς χρονικός περιορισμός αλλάηγενική αρχή την οποίαανέφεραισχύεικατάτον ίδιοτρόπο. Υπάρχει επίτού­ τουμεγάλος αριθμόςαποφάσεων: βλ.ενδεικτικάτιςυποθέσεις in re Manolis Christophi

(1985)1C.L.R. 692,και Τρύφωνος

(1991)1 Α.Α.Δ. 455. Στηνπαρούσαπερίπτωση,ακόμακαιανγινότανγια σκοπούςσυζήτησης δεκτόότιοιαιτητέςκατάπρώτοέλαβανγνώ­ σητουδιατάγματοςκατεδάφισηςτονΝοέμβριοτου 1994 πουήχθη η υπόθεση για απείθεια ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου, παρήλθαν περίπου δέκα μήνες μέχρι που τώρα αποφάσισαννα αποταθούνστο Ανώτατο Δικαστήριο. Καιτο έπραξανμόνοδύο μέρεςπριναπότηνημερομηνίαπουορίστηκεγιασυνέχισηηακρό­ αση της εκκρεμούσας υπόθεσης στο Επαρχιακό Δικαστήριο. Η εξήγησητην οποίαπρόσφερε ο συνήγορος των αιτητώνκατά την αγόρευση του, αναφέρεται σε κατάσταση πραγμάτων, ήτοι, σε ισχυριζόμενες διαβεβαιώσεις που παρέμειναν χωρίς εμπέδωση. Ανεξάρτητα όμως απόαυτό,ηδοθείσα εξήγηση,ακόμακαιανλη­ φθείυπόψη,δεν δικαιολογεί κατάτην άποψημου την τόσο μεγά­ λησημειωθείσα καθυστέρηση. Ηαίτηση απορρίπτεται. Η αίτηση απορρίπτεται. 817