clr/1995/1995_2_1.pdf

(1995)τηγορονμενο — Παραμερίστηκελόγω υπέρβασης τηςπροβλεπόμε­ νης από το νόμοποινής. Ο περί Ερμηνείας Νόμος Κεφ. Ι — Δεν καταργείται ηποινική ευ­ θύνη για τη διάπραξη αδικήματοςαπό την κατάργηση τον ποι­ νικού νομοθετήματος εκτός αν στον χαταργητικό νόμο εχόηλώvera* αντίθετη πρόθεση. 5 ΣυνταγματικόΔίκαιο—Σύνταγμα Άρθρο 12.1—Ποινή—Δεν πρέπει να επιβάλλεται για αδίκημαμεγαλύτερηποινή από αντήνπου προ­ βλέπεται ρητάαπό το νόμοκατά τοχρόνο τέλεσηςτου αδνφαχος. Ποινή — Καθορισμόςττ^ποινήςότανσΛπήχρίνε^ι ωςέκδηλανπερ λική ή υπερβαίνει το ανώτατο όριοπου προβλέπει ο Νόμος —Επα­ φίεται πρωτσγενώςστηνχρίαι τονδεντεροβάθμΜ^ 10 Ο κατηγορούμενος που αντιμετώπιζε κατηγορία ότι στις 13.1.1993,εξέθεσεπρος πώληση βιντεοκασέτες κατά παράβασητων ποονοιών του Άοθοου 14 του νόμου59/76,υπέβαλεσχετική αίτηση 15 για ανακοπήτης διαδικασίας, βάσει των προνοιών του Άοθοου 79 τουπερί ΠοινικήςΔικονομίας ΝόμουΚεφ. 155,ισχυριζόμενος ότι ο περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας (Τροποποιητικός) Νόμος του 1993 κατάργησε την ποινική του ευθύνη με αποτέλεσμα κατά τον χρόνο έκδοσης τηςαπόφασης να μη υφίσταται τοαδίκημαπουαποτελούσε 20 αντικείμενο του κατηγοοητηοΐου. Το αίτημααπορρίφθηκεαπότο πρωτόδικο Δικαστήριο το οποίο έκρινεεπίσηςότι και οικυρώσεις νια τοαδίκημααυξήθηκανμε την ει­ σαγωγή του Άρθρου 9 του νέου νόμου πουπροβλέπει αυστηρότερες ποινές για προσβολήδικαιώματοςπνευματικής ιδιοκτησίας. 25 Ηκαταδίκηκαιηποινήεφεσιβλήθηκαν. ΤοΑνώτατο Δικαστήριοαποφάσισεότι: 1. Κατάτον χρόνο εκδίκασης του αδικήματος,το Άρθρο 14,του Ν59/76 είχε καταργηθεί. Όχι όμως και η ποινική ευθύνη του κατηγορουμένου που προέκυψε ότανδιαπράχθηκετο αδίκημα. 30 Αυτό προβλέπεται στο Άρθρο 10(2Χε)του περί ΕρμηνείαςΝό­ μου Κεφ. 1 εκτός στην περίπτωση που εκδηλώνεται αντίθετη πρόθεση στον καταργητικόνόμο. Τέτοια πρόθεση δεν εκδηλώ­ θηκε στο Ν. 180V93. Ηέφεση κατά της καταδίκης απορρίπτε­ ται για τον πιο πάνω λόγο και όχι για τους λόγους της εκκα: 35 λούμενηςαπόφασης. 2 2 ΑΛ-Δ. Χριστοδούλου& άλλην.Αστυνομίας 2. Ηποινήυπερβαίνειτοανώτατοόριοτηςπροβλεπόμενης απότο νόμο ποινής, γι* αυτό και παραμερίζεται. Δεν επιβάλλεται οποιαδήποτεάλληποινήενόψειτηςδαπάνηςπουυπέστησαν οι εφεσείοντες γιατηνέφεση. 5 Η έφεσηκατά της καταδίκης απορ­ ρίπτεται. Η έφεσηκατά τηςποινής επιτρέπεται. Αναφερόμενη απόφαση: Γεωργίουν. Αστυνομίας

(1991)2Α.ΑΛ. 525. 10 15 Έφεση εναντίον Καταδίκηςκαι Ποινής ΈφεσηεναντίοντηςκαταδίκηςκαιτηςποινήςαπότουςΤιμόθεο ΙάσωνοςΧριστοδούλουκαιΚαλυψώΧριστοδούλουοι οποίοιβρέ­ θηκανένοχοι στις 31Αυγούστου, 1993 απότο ΕπαρχιακόΔικαστή­ ριοΠάφου(Αριθμός ΠοινικήςΥπόθεσης2128/93)στην κατηγορία της έκθεσης προς πώληση βιντεοκασετών κατάπαράβασητουάρ­ θρου 14τουπερίΔικαιώματοςΠνευματικήςΙδιοκτησίαςΝόμουτου 1976 (Ν.59/76)καικαταδικάστηκαναπόΣταυρινίδη,Α.ΕΑ σε£70,πρόστιμο οκάθεκατηγορούμενος. Ξ.Συλλονρης, για τους εφεσείοντες. 20 Λ. Δημητριάδου (Δ/νις), Δικηγόρος της Δημοχοατίας, για τους εφεσίβλητους. Cur. adv. wit. ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ: Την απόφαση του Δικαστηρίου θα δώσει ο Δικαστής Γ. Μ.Πικής. 25 30 ΠΙΚΗΣ, Δ,: Το Άρθρο 14 του περί Δικαιώματος Πνευματικής Ιδιοκτησίας Νόμουτου 1976 (Ν59/76)-ο νόμος,καθιστάποινικό αδίκηματηνπώληση,εκμίσθωση ήτηνέκθεσηπροςπώληση (εκθέτει εμπορικώς) οποιουδήποτε έργουγιατοοποίουφίσταταιδικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας. Ο εφεσείων, όπωςείναιπαραδεκτό,στις 13.1.1993εξέθεσεπρος πώληση βιντεοκασέτες κατάπαράβασητων προνοιών τουΆρθρου 14τουνόμου. Στις6.5.93κοπττγορήθηκε(κα­ ταχωρήθηκεκατηγορητήριο)ενώπιοντουΕπαρχιακούΔυιαοτη^ τηδιάπραξητουαδικήματος. Αρχικάαρνήθηκετηνκατηγορία Την ημέρατηςακρόασηςο εφεσείων άλλαξε, με την άδειατουΔικαστή- 3 Πιχής,Δ. Χριστοδονλον & άλλην.Αστυνομίας

(1995)ρίου,τηναπάντησητουκοχπο^^αδε^^^ Ακολούθησεηεξήγηση των γεγονότων που περιβάλλουν τη διάπραξη του αδικήματος. Πριν την επιβολή ποινής οεφεσείων αξίωσε την ανακοπήτης δια­ δικασίας, υποβάλλοντας σχετική αίτηση (motion in arrest of judgment), βάσει των προνοιών του Άρθρου 79 του περί Ποινικής 5 Δικονομίας Νόμου -ΚΕΦ. 155. Το αίτημαστηρίχθηκε στην εισή­ γησηOTLτοκατηγορητήριοδεν αποκαλύπτειαξιόποινηπράξη. Ο δικηγόρος του εφεσείοντα υπέβαλε ότι το Άρθρο 8 του περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας (Τροποποιητικός) Νόμος του 1993 [Ν18

(1)/93],σεσυνδυασμό μετοΆρθρο 10τουίδιουνόμου,κατάρ- 10 γησετηνποινικήευθύνητουκατηγορουμένουκαιεπομένως κατάτο χρόνο πουθα εκδιδόταν ηαπόφασηδεν υφίστατοτο αδίκημαπου αποτελούσε το αντικείμενο του κατηγορητηρίου. Το Άρθρο 8 του Ν ΐ8

(1)/93, που τέθηκε σε ισχύ την ημέρα που εκδόθηκε ο νόμος (75.93),κατάργησε το Άρθρο 14τουΝ59/76. 15 ΤοΔικαστήριο απέρριψετοαίτημα Έκρινεότιόχι μόνοδενκα­ ταργήθηκε το Άρθρο 14 τουΝ 59/76αλλάότι και οι κυρώσεις για το αδίκημα αυξήθηκαν με την εισαγωγή του Άρθρου 9 του νόμου πουπροβλέπει αυστηρότερες ποινέςγιατηνπροσβολή τουδικαιώ­ ματοςπνευματικής ιδιοκτησίας. Σ' αυτότοσυμπέρασμα κατέληξε ιφού αποφάσισε ότι οι διατάξεις του Ν 18

(1)/93 και, ειδικά του Αρθρου 10τουνόμου,δεναποδίδουντις προθέσεις του νομοθέτη. Το Άρθρο 10 ρητάπροβλέπει ότι ο Ν 18

(1)/93τίθεται σε ισχύ από 1.1.93, με την εξαίρεση τουΆρθρου 8πουτέθηκε σ*εφαρμογήαπό τηνημέραέκδοσης τουνόμου. 20 25 Στηνπροκείμενη περίπτωση τοκείμενο τουΆρθρου 10είναισα­ φές. Ηενεργοποίηση τουΆρθρου 8καιτων υπόλοιπων διατάξε­ ων, περιλομι^νομένου και του Άρθρου 9, σε διαφορετικές ημερο­ μηνίες,δεν έρχεται σε αντίθεση με τιςπροθέσεις τουνομοθέτη. Ως αποτέλεσμα,κατάτοχρόνοεκδίκασηςτουαδικήματος,τοΆρθρο 14 30 τουΝ59/76είχεκαταργηθεί. Οχι όμωςκαιηποινικήευθύνητουκα­ τηγορουμένου που προέκυψε όταν διαπράχθηκε το αδίκημα. Το Άρθρο 10

(2)(ε)τουπερί ΕρμηνείαςΝόμου - ΚΕΦ.1, προβλέπει ότι δενκαταργείται ηποινικήευθύνηγιατηδιάπραξηαδικήματοςαπό τηνκατάργησητουποινικούνομοθετήματος,εκτόςόπουεκδήλωνε- 35 ται πρόθεση περί του αντιθέτου στον καταργητικό νόμο. Τέτοια πρόθεση διαγραφής ποινικής ευθύνης δεν εκδηλώθηκε στο Ν ΐ8

(1)/93· έτσι διασώζεται η ετυμηγορία του ΕπαρχιακούΔικα­ στηρίου ότι κατάτον κρίσιμο χρόνο, στις 13.1.92, ο εφεσείων διέ­ πραξε το αδίκημαγια το οποίο είχε κατηγορηθεί και παραδεχθεί. 40 Επομένωςηέφεσηκατάτηςκαταδίκηςπρέπειν' απορριφθείόχιγια 4 2 ΑΛΛ. 5 10 15 20 25 30 Χοιστοδονλου & άλλην.Αστυνομίας Πικής,Δ. τους λόγους της εκκαλούμενης απόφασηςαλλά για εκείνους που έχουμε επισημάνει. Τοθέμαόμωςδεντελειώνειεδώ. Η έφεσηστρέ­ φεταικαικατά της ποινής£70πρόστιμο πουεπιβλήθηκε σεκάθε ένααπότουςκατηγορουμένους. Τοαδίκημαπουαποτελείτοαντικείμενο τουκατηγορητηρίου,αναφέρεταισεδέκακινηματογραφικά έργακαιαντίστοιχοαριθμόμαγνητοταινιών. ΤοΆρθρο 14προβλέ­ πει ποινή £2 για κάθε αντικείμενο που προσβάλλει το δικαίωμα πνευματικήςιδιοκτησίαςκαιανώτατοόριοποινήςγιατηνίδιαπρά­ ξη £500,-. Ο νέος νόμος (Άρθρο 9) προβλέπει ουσιαστική αύξηση τουανώτατουορίουτηςποινής(£1500,-πρόστιμοκαι2χρόνιαφυ­ λάκισηγιατην πρώτηκαταδίκηκαι £2.000,- πρόστιμο και 3χρό­ νιαφυλάκισηγιαοποιαδήποτεμεταγενέστερη καταδίκη). Ο κ. Συλλούρης εισηγήθηκε ότι ηποινήηοποίαεπιβλήθηκε,εί­ ναιόχι μόνοαντινομικήπροςτιςδιατάξειςτουνόμουαλλάέρχεται καισεσύγκρουση μετοθεμελιώδες δικαίωματωνκατηγορουμένων, όπωςκατοχυρώνεταιστοΆρθρο 12.1τουΣυντάγματοςναμηυπο­ στούνποινήβαρύτεραεκείνηςηοποίαρητάπροβλέπεταιαπότονό­ μοκατάτοχρόνο τέλεσηςτου αδικήματος. Ηδικηγόρος τηςΔημοκρατίαςηοποίαεκπροσώπησε το Γενικό Εισαγγελέα, συμφώνησε με την εισήγηση ότι η επιβληθείσα ποινή υπερέβαινε το ανώτατοόριο της προβλεπόμενης απότο νόμο ποι­ νής και επομένως πρέπειναπαραμερισθεί' κατάληξηηοποίαεπι­ βάλλει ενδεχομένως, όπως εισηγήθηκε,τηνπαραπομπήτηςυπόθε­ σης στο επαρχιακόδικαστήριογιατον καθορισμότηςποινής. Στη Γεωργίουν.Αστυνομίας

(1991)2ΑΑΔ 525,κρίθηκε ότιόπουηποι­ νήθεωρείται ως έκδηλαυπερβολική,ο καθορισμός τηςεπαφίεται πρωτογενώς στηνκρίσητουδευτεροβάθμιουδικαστηρίου. Το ίδιο ισχύεικαιστηνπερίπτωσηπουεπιβάλλεταιοπαραμερισμόςτηςλό­ γωυπέρβασηςτουανώτατουορίουπουπροβλέπει ο νόμος. Ηέφεσηκατάτηςκαταδίκηςαπορρίπτεται. Ηέφεσηκατάτηςποινήςεπιτρέπεται. Ηποινή παραμερίζεται. Λαμβάνοντας υπόψητη δαπάνηπου έχουν υποστεί οι εφεσείο­ ντεςγιατην έφεση,δεθαεπιβάλουμε οποιαδήποτεποινή. 35 Η έφεσηκατά τηςκαταδίκηςαπορ.ρίπτεται. Η έφεσηκατά τηςποινής επιτρέπεται. 5