(1995)29 Μαϊου, 1995 [ΚΟΥΡΡΗΣ, ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ, ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ,Δ/στές] ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ, Εφεσείχον, ν. ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΣΑΜΑΡΑ,(Αρ. 1) Εφεσίβλητου. (Ποινική ΈφεσηΑρ. 5874). Έφεση — Έφεσηαπό ιδιώτηκατήγορο εναντίονποινήςΕπαρχιακού Δικαστηρίου— Κατάπόσοχρειάζεται ηπροηγούμενη έγκριση του ΓενικούΕισαγγελέα τηςΔημοκρατίας. Ποινική Δικονομία— Εξουσίες τον Γενικού Εισαγγελέα δυνάμειτον άρθρου137τον περί ΠοινικήςΔικονομίαςΝόμου, Κεφ.155, άρθρο 137
(1)(β)— Κατάπόσοοι διατάξειςτουπιοπάνωάρθρουμπορείνα ερμηνενθούνπο>ςσννάδοννμετις εξουσίεςτον ΓενικούΕισαγγελέα δυνάμει τουάρθρου 113 τονΣνντάγματος. Ο εφεσίβλητος κρίθηκε ένοχος με δική του παραδοχή, για το αδίκημα της έκδοσης επιταγήςχωρίς αντίκρυσμα,κατά παράβαση τωνάρθρων305Α
(1)και20τουΠοινικούΚώδικα,Κεφ. 154,όπως τροποποιήθηκε. Η έφεση αφορούσετηνεπάρκειατηςποινής. Εκμέρουςτουεφεσίβλητουέγινεη εισήγησησεπροδικαστικήέν σταση,ότιη έφεσηδενείναιέγκυρηαφούδενλήφθηκεηπροηγούμε νηέγκρισητουΓενικούΕισαγγελέαπριντηνκαταχώρησητης, όπως προβλέπεται στοάρθρο 137
(1)(β) τουΚεφ.
- 5 10 15 Οδικηγόροςτουεφεσείοντα επικαλέσθηκε τιςπρόνοιες του άρ θρου25 παράγραφο 1 και2 τουπερίΔικαστηρίων Νόμου, 14/
- ΤοΑνώτατοΔικαστήριο αποφάνθηκεότι:
- Δεν υπάρχει κανένας περιορισμός στην άσκηση έφεσης από ιδιώτη κατήγορο εναντίον της ποινής που επιβάλλεται από ΕπαρχιακόΔικαστήριο,γιαοποιοδήποτελόγο. 114 20 2Χ.ΑΛ. 5 Γεωργίουν.Σαμαρά {AQ. 1)
- Δενχρειάζεται,στηνπαρούσαπερίπτωση,ηπροηγούμενηέγκρι σητου Γενικού Εισαγγελέα. Προηγούμενη έγκριση τουγιατην άσκησηέφεσης,καιγνωστοποίησηπροςαυτόντηςέναρξης οποι ασδήποτεποινικήςδιαδικασίαςήέφεσηςδενείναιτο ίδιο πράγμα. Εναπόκειταιστον Γενικό Εισαγγελέα,ανκρίνει πωςπροη γούμενηγνωστοποίηση προςαυτόνείναι επιθυμητή, γιανα μπο ρεί ναασκεί τασυνταγματικάτουκαθήκοντα,ναπροτείνεισχε τικήνομοθεσία. Ηπροδικαστικήένστασηαπορρίπτεται. 10 Αναφερόμενεςαποφάσεις: Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Πονρής κ.α. (.1979) 2Α.ΑΛ.15, ΚνπριακήΔημοκρατία ν.Ερμογένουςκ.α.
(1990)2Α.Α.Δ. 459, Ξενοφώντος ν.Χαραλάμπους, 1961, Α.Α.Δ. 122. 15 20 ΠροδικαστικήΈνσταση. Προδικαστική ένσταση σε ποινική έφεση που ασκήθηκε από τον κατήγορο σε ιδιωτική ποινική υπόθεση για ανεπάρκειατης ποινής,μετην εισήγησηότι δενυπάρχει έγκυρη έφεσηγιατίπριν την καταχώρισητης δεν ελήφθηηέγκριση του Γενικού Εισαγγελέα, όπως προβλέπεται στο άρθρο 137
(1)(β) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου,Κεφ. 155. Μ.Βασιλειάδης,γιατον εφεσείοντα. Κ. Δημητριάδης,για τον εφεσίβλητο. 25 Π.Κληρίδης, Ανώτερος Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για το Γενικό Εισαγγελέα τηςΔημοκρατίας. ΚΟΥΡΡΗΣ, Δ.: Την ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίουθα δώσει οδικαστής Χρ.Αρτεμίδης. 30 ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ,Δ.: Ο κατήγορος σε ιδιωτικήποινικήυπόθεση, εφεσιβάλλει την απόφαση του Επαρχιακού Δικατηρίου Πάφου εναντίον τηςποινήςπου επεβλήθηστον εφεσίβλητο με την εισήγη ση πως είναι προδήλως ανεπαρκής. Ο εφεσίβλητος βρέθηκε ένο χος, μεδική του παραδοχή, για το αδίκηματης έκδοσης επιταγής 115 Αρτεμίδης,Δ. Γεώργιουν.Σαμαρά (Αρ. 1)
(1995)χωρίςαντίκρισμα,κατάπαράβασητωνάρθρων305 Α
(1)και20του ΠοινικούΚώδικα, Κεφ.154,όπωςτροποποιήθηκεμετονΝ.186/86. Ο δικηγόροςτουεφεσίβλητου πρότεινεπωςδενυπάρχειέγκυ ρη έφεσηγιατίπριντηνκαταχώρισητηςδενελήφθηη έγκριση του Γενικού Εισαγγελέα, όπως προβλέπεται στο άρθρο 137
(1)(β)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου,Κεφ.
- Μας ελέχθηεπίσης πως η αναγκαιότητατέτοιας έγκρισης δεν αμφισβητήθηκε ποτέ, καιότι ακολουθείται πάγιατακτική ναλαμβάνεται πριν από την καταχώριση από ιδιώτη κατήγορο έφεσης εναντίον ποινής που επεβλήθη από Επαρχιακό Δικαστήριο. Βέβαια,έστωκαι αν δεχθούμε πωςυπάρχειτέτοιαπρακτική, ανκρίνουμε ότι είναιαντί θετημενομοθετικές διατάξεις, ασφαλώςθαεφαρμοσθεί ονόμος. Ο δικηγόρος του εφεσείοντα εισηγήθηκε πωςοι πρόνοιες του άρθρου 25 παράγραφοι 1και 2 του περί Δικαστηρίων Νόμου, 14/60, είναισαφείς, ειδικώτεραηπαράγραφος2 πουέχειωςεξής: 5 10 15 'Τηρουμένων των διατάξεων τουπερίΠοινικής Δικονομίας Νόμουπληνωςάλλως προβλέπεται etcτοεδάωιοντούτο,πά σα απόφασις δικαστηρίου ασκούντος ποινικήν διαδικασίαν θαυπόκειται εις έφεσιν εις τοΑνώτατον Δικαστήριον. Πάσα τοιαύτη έφεσις δύναται να ασκηθεί κατά της καταδι- 20 καστικήςαποφάσεωςήτηςεπιβαλλούστκ ποιντκτοιαύτηςδι' οιονδήποτε λόνον." (Δίδουμε έμφασηστις φράσειςπουυπογραμμίζουμε γιατίθα μαςαπασχολήσουν παρακάτω). Επειδήθασυζητούσαμε το εύρος των εξουσιών του Γενικού 25 Εισαγγελέα, όπωςκαθορίζονταιστο άρθρο 137τουπερί Ποινι κής Δικονομίας Νόμου, κλήθηκε και ο ίδιος να εκφράσει τις απόψειςτου. Εκπροσωπήθηκε απόδικηγόροτηςΔημοκρατίας. Ηπαρουσίατουήτανβοηθητικήγιατίπροέβησεεκτενή αναφο ράστηνομολογία πουαναφέρεταιστην ερμηνείακαιεφαρμογή 30 των διατάξεων του άρθρου 25 του περί Δικαστηρίων Νόμου, 14/60, σε συνδυασμό με τοάρθρο 137του περί Ποινικής Δικο νομίας Νόμου, Κεφ.
- Οιδιατάξεις τωνπιοπάνωάρθρωνυπήρξαναντικείμενο λε πτομερούς συζήτησης σε μεγάλο αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Έχει ευθυγραμμιστεί η νομολογία πάνω στα εξήςζητήματα: 116 35 2Α.Α.Δ. 5 10 15 20 25 30 35 Γεώργιουν.Σαμαρά (Αρ. 1) Αρτεμίδης,Δ. Ο Γενικός Εισαγγελέας δεν έχει δικαίωμαέφεσης από αθωω τικήαπόφασηκακουργιοδικείου. (βλ.:Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Πονρής κ.α.
(1979)2 Α.Α.Δ. 15,και υποθέσεις που ακολούθησαν). ΣτηνυπόθεσηΔημοκρατίας ν.Στ. Ερμογένουςκ.α.
(1990)2 Α.Α.Δ.459 αποφασίστηκεεπίσης πως ο Γενι κός Εισαγγελέας δεν έχει δικαίωμαέφεσης εναντίον ποινήςπου επιβάλλεικακουργιοδικείο. Δεν νομίζουμε όμωςπωςτοζήτημα,όπωςεγείρεται εδώειδι κά, απασχόλησε προηγουμένως το Ανώτατο Δικαστήριο. Επί τουπροκειμένουηπιοβοηθητική υπόθεσηείναι: Μαρονλλα Ξε νοφώντος ν. Παναγιώτας Χαραλάμπους
(1961)Α.Α.Δ. σελ.122, όπου στησελίδα 126 διαβάζουμεταεξής: "It is, I think, correct that a right of appeal clearly given in unqualified terms in a statute cannot be cut down by provisions of another procedural statute or statutory order. The difficulty arises,from thepoint of view of theappellant that in section 25 theright ofappeal,thoughclearly given,isnolessclearly qualified by the opening words of the subsection. Furthermore, the concluding sentence of subsection
(2)"any such appeal may be madeas of right against conviction or sentence onany grounds" with itssignificant omission of anyreference toacquittal is,inmy opinion,a point ratheragainst Mr.Pantelides* argument." Και αυτό ελέχθη απότο Δικαστήριο στην πιο πάνωυπόθε ση σε αντιπαραβολή της εισήγησης του συνηγόρου πως δεν χρειαζόταν η έγκριση του Γενικού Εισαγγελέα, βάσει τουάρ θρου 13
(2)του Κεφ.155,γιατηνκαταχώρισηέφεσης κατά αθω ωτικής απόφασης. Το Δικαστήριο έκρινε πως χρειαζόταντέ τοια έγκριση, υπονοώντας προφανώς πως η περίπτωση δεν εμπίπτει στις πρόνοιες της παραγρ.2 του άρθρου25,πουδίδει απεριόριστο δικαίωμα έφεσης εναντίον καταδικαστικής από φασης καιποινής. Είμαστε της γνώμης πως η απόφασηαυτή έμμεσα μεν αλλά καθαρά συνάδει με τις σαφείςπρόνοιες της παραγράφου 2 του άρθρου25 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Υπογραμμίζουμε την φράσηστην παράγραφο αυτή: "πλην ως άλλως προβλέπεται εις το εδάφιον τούτο" και την διάταξηπου ακολουθεί: "κατάτης καταδικαστικής αποφάσεωςή της επιβαλλούσης ποινήςτοιαύ της δι*οιονδήποτε λόγον". Δεν υπάρχει επομένως κανένας περιορισμός στην άσκηση 117 Α«τεμί6ης,Δ. Γεώργιουν.Σαμαοά (AQ. 1)
(1995)έφεσης απόιδιώτηκατήγοροεναντίοντηςποινήςπου επιβάλλε ται απόΕπαρχιακόΔικαστήριο,γιαοποιονδήποτε λόγο. Κατάτησυζήτηση τηςέφεσης έγινεη εισήγηση πωςοι διατά ξεις του άρθρου 137
(1)(β)της Ποινικής Δικονομίας μπορεί να ερμηνευθούν πως συνάδουν μετοάρθρο 113 τουΣυντάγματος, 5 πουδίδει στον ΓενικόΕισαγγελέα τηςΔημοκρατίαςτην εξουσία κατάτηνκρίση του"νακινεί,διεξάγει,επιλαμβάνεταικαισυνε χίζει ή διακόπτειοιανδήποτεδιαδικασίαή διατάξειδίωξινκαθ* οιουδήποτε προσώπου εντηΔημοκρατίαδι*οιονδήποτεαδίκη μα." Η εισήγησηείναιπωςοΓενικός Εισαγγελέας, δίδονταςτην 10 έγκρισητου λαμβάνει γνώση τηςποινικής διαδικασίας,ώστε να μπορεί ναασκήσει τακαθήκοντατουσύμφωνα μετις πρόνοιες τουπιοπάνωάρθρουτουΣυντάγματος. Προηγούμενη έγκρισητουΓενικού Εισαγγελέα γιατην άσκη ση έφεσης, καιγνωστοποίηση προςαυτόν της έναρξης οποιασ- 15 δήποτεποινικήςδιαδικασίαςήέφεσηςδεν είναιτοίδιο πράγμα. Ηέγκρισητουστην περίπτωσηπουμαςαφορά,καιπου συζητή σαμε πιο πάνω,δεν χρειάζεται. Αν ο ίδιος κρίνει, πωςπροη γούμενηγνωστοποίηση προςαυτόνείναιεπιθυμητή,γιανα μπο ρεί να ασκεί τα συνταγματικά του καθήκοντα,εναπόκειται σ' 20 αυτόνναπροτείνει σχετική νομοθεσία. Ηπροδικαστικήένστασηαπορρίπτεται. 118