2ΧΛΛ. 7 Ιουνίου,1995 [ΠΙΚΗΣ, Π.,ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ,ΝΙΚΟΛΑΟΥ,Δ/στές] ΜΕΤΑΛΛΙΚΑ ΗΡΑΚΛΗΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣΛΤΔΚΑΙ ΑΛΛΟΣ Εφεσείοντες, ν. ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, Εφεσίβλητου, (ΠοινικήέφεσηΑρ. 5873). 5 10 15 Ποινή — Επτά συνολικάκατηγορίεςγιαπαράλειψη αποτελεσματι κήςπροφύλαξηςμηχανήματος, παράλειψηδιατήρησηςκαθαρών υγειονομικών διευκολύνσεωνκαι άλλα αδικήματασχετιζόμενα με τις συνθήκεςπου επικρατούσανστοχώρο εργασίας της εταιρείας — Οπερί Εργοστασίων Νόμος Κεφ. 134όπως τροποποι ήθηκε — Επιβολήποινών προστίμου που κυμαίνονταν μεταξύ £50 και£130— Κρίθηκαν υπέρμετραεπιεικείς. Ποινή—Πολλαπλά αδικήματα—Δύοκατηγορίεςπουβασίζονταιπά νωσταίδια γεγονότα — Επιβάλλεται ποινήμόνοστημια κατηγορία—Κανείςδεντιμωρείταιδύοφορέςγια τοίδιοαδίκημα— Σύ νταγμα, Άρθρο 12.2, Εταιρείες—ΔιευθύνωνΣύμβουλοςεταιρείας— Επιμέτρηση—Κατά πόσοτογεγονόςότιοκατηγορούμενοςείναιδιευθύνωνσύμβουλος τηςκατηγορουμένηςεταιρείαςπρέπειναλαμβάνεται υπόψηαπότο Δικαστήριο στηνεπιμέτρηση τηςποινής. ΟπερίΑποκαταστάσεωςΚαταδικασθέντωνΝόμος, αρ. 70/81 —Πόσο χρονικό διάστημαπρέπει ναπαρέλθει απόπροηγούμενη καταδίκη για να μη θεωρηθεί (ηπροηγούμενη καταδίκη) σανπροηγούμενο στηνεπιμέτρηση τηςποινής. 20 Οιλόγοιέφεσηςτωνκατηγορουμένωνσυνοψίζοντανσταακόλουθα: 1. Οι επιβληθείσες ποινές ήταν έκδηλα υπερβολικές υπό τις περιστάσεις. 119 ΜιχαηλίδηςΛτδ &άλλοςν. Επ, Λειτ. Εργασίας
(1995)- Δεν έπρεπεναείχε επιβληθεί ποινήκαι στους δύοκατηγορουμέ νους αφού ο δεύτερος κατηγορούμενος ήταν ο διευθύνων σύμ βουλος της κατηγορουμένης εταιρείας.
- Το Δικαστήριο εσφαλμένα θεώρησε ότι ο δεύτερος κατηγορού μενος βαρυνότανμε προηγούμενες καταδίκες. 5
- Το Δικαστήριο εσφαλμένα δεν έλαβε υπόψηότι οι κατηγορίες 5 και 6 ήτανόμοιες ήπροέκυπταναπότα ίδιαγεγονότα. ΤοΑνώτατο Δικαστήριοαπέρριψετηνέφεση καιαποφάνθηκεότι:
- Οι ποινές πουπροβλέπει ο περί Εργοστασίων Νόμος, Κεφ. 134, όπως τροποποιήθηκε,γιατααδικήματαπουδιέπραξαν οι κατήγορούμενοι καιπου είναιπρόστιμο £2.000καιφυλάκισηέξι μη νών αντανακλά ακριβώςτο ενδιαφέρον του νομοθέτη για κατα στολήκαι περιορισμό των αδικημάτων αυτών. ]0
- Η μέριμνα για διασφάλιση της συμμόρφωσης με τους κανονι σμούς ασφαλείας αποτελεί αποκλειστική ευθύνη των εργοδοτών. Ημησυμμόρφωση μετους κανονισμούς αυτούςενέχει εμ φανείςκινδύνους γιατησωματικήακεραιότητα ήακόμακαιγια την ίδια την ζωήτων εργοδοτουμένων.
- Ηεπιβληθείσα ποινή είναι τόσο επιεικής που δεν μπορεί να θε ωρηθεί ότι με την επιβολή της καταστέλλεται ητάσηγια τη διάπράξηπαρόμοιωναδικημάτων.
- Μεβάσητην αρχή ότι η εταιρείααποτελεί χωριστή νομικήοντό τητα,ορθάτοΔικαστήριο δεν έλαβε υπόψηστην επιμέτρηση της ποινής ότι και ο διευθύνων σύμβουλος της αντιμετώπιζε τις ίδιες κατηγορίες. Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση που ο διευθυνών σύμβουλος είναι ο κυριότερος μέτοχος τηςεταιρείας.
- Επειδήοι επιβεβλημένες ποινές είναι υπέρμετρα επιεικείς ακό μα και για κατηγορούμενους με λευκό ποινικό μητρώο, η λαν θασμένη θεώρηση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι και οι δύο κατηγορούμενοι βαρύνονταν με προηγούμενες καταδίκες δεν αποτελεί λόγο για επέμβασηστην ποινήπου επιβλήθηκε.
- Το χρονικό διάστημα των πέντε χρόνων που προβλέπεται στον περί Αποκαταστάσεως Καταδικασθέντων Νόμο, αρ. 70/81 δεν παρήλθε μεταξύ των δύο καταδικώντης κατηγορουμένης εται ρείας. Συνεπώς ορθάτοΔικαστήριο έλαβε υπόψη την καταδίκη 120 15 20 25 30 35 2Λ.Α.Δ. Μιχαηλί&ηςΛτδ & άλλοςν. Επ.Λειτ. Εργασίας σανπροηγούμενο γιατηνκατηγορούμενηεταιρεία. 5
- Μεβάση το Αρθρο 12.2 τουΣυντάγματοςότικανέναςδεντιμω ρείταιδύοφορέςγιατοίδιοαδίκημα, η επιβολήποινήςστηνπέ μπτη κατηγορίαπρέπειναακυρωθείαφούη κατηγορίααυτή είναιουσιαστικάόμοιαμετηνέκτη κατηγορία. Ηέφεση επιτυγχάνειμερικώς. Ηεπι βληθείσα ποινήστηνπέμπτη κατηγο ρίαακυρώνεται. Αναφερόμενες αποφάσεις: 10 ΕπαρχιακόςΛειτουργόςΕργασίαςν. ΕταιρείαςΟικοδομικώνΚατα σκευώνΧρίστοςΓενεθλήςΛτδ
(1992)2ΑΛΛ. 373, Κυριάκου& Υιοί Λτδ ν. ΕπαρχιακούΛειτουργού Εργασίας
(1990)2Α.Α.Δ. 242. Έφεσηεναντίον Ποινής. 15 20 25 Έφεσηεναντίοντηςποινήςαπότους Μεταλλικά ΗρακλήςΜιχαηλίοης Λτδ καιάλλος οι οποίοι βρέθηκανένοχοι στις 27Ιανου αρίου, 1994, απότο ΕπαρχιακόΔικαστήριο Λευκωσίας (Αριθμός Ποινικής Υπόθεσης 2139/93) στην κατηγορία της παράλειψης αποτελεσματικής προφύλαξης μηχανήματος, παράλειψης διατήρήσης καθαρών διευκολύνσεων και άλλες τέσσερις κατηγορίες σχετιζόμενες με τις συνθήκες που επικρατούσαν στο χώρο εργα σίας της εταιρείας,κατάπαράβαση των άρθων25
(1), 94
(1), 95(β) και 96 του Περί Εργοστασίων Νόμου,Κεφ. 134 καικαταδικάστη καν απόΜεττούρη, Ε.Δ. σε ποινές προστίμου £130,- στην πρώτη και δεύτερη κατηγορία,£50,- στην τρίτη,£70,- στη τέταρτη, £85,στη πέμπτηκαιέκτη,£120,- στην έβδομη,γιακάθεένακατηγορού μενο,πλέον εγγύηση£500,-γιαέναχρόνοστον2οκατηγορούμενο. Α. Παντελίδης μεΧρ. Λειβαδιώτου (κα), γιατους εφεσείοντες. 30 Α. Χριστόφορου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας,για τους εφεσίβητους. Cur. adv.vult. Π1ΚΗΣ,Π.:ΤηναπόφασητουΔικαστηρίου θαεκδώσει ο Φρ. Νικολαΐδης, Δ. 121 Νικολαϊδης,Δ. ΜιχαηλίδηςΛτδ &άλλοςν. Επ.Λειτ.Εργασίας (199S) Ν1ΚΟΛΑΙΔΗΣ, Δ.: Στηνπαρούσαυπόθεσηη πρώτη κατηγο ρούμενη είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης και ο δεύτερος κατηγορούμενος διευθύνωνσύμβουλος της. Km οι δύοαντιμε τώπισανεπτάσυνολικά κατηγορίεςγιαπαράλειψη αποτελεσμα τικής προφύλαξης μηχανήματος,παράλειψηδιατήρησης καθα5 ρώνυγειονομικών διευκολύνσεων, καιάλλααδικήματασχετιζό μενα μετις συνθήκες πουεπικρατούσανστοχώρο εργασίαςτης εταιρείας. Οι κατηγορούμενοι παραδέκτηκανενοχήκαιτο Δι καστήριο τους επέβαλε ποινές προστίμου πουκυμαίνοντανμε ταξύ £50και£130. Εναντίοντων πιοπάνω ποινών οι κατηγο- 10 ρούμενοι άσκησανέφεση. Οιλόγοιέφεσης μπορούννα συνοψι στούν σταακόλουθα:
(1)Ότι οι επιβληθείσες ποινές ήταν κάτω απότις περιστάσεις υπερβολικές και αδικαιολόγητες,αφούμεταξύάλλων οικα τηγορίες αναφέροντανσεμηαποτελεσματικούςτρόπουςπροφύλαξηςτων μηχανημάτωνκαιόχι σεπλήρηέλλειψη προφύ λαξης, ενώ το Δικαστήριο έδωσε περισσότερη σημασία στην καταστολή του αδικήματος και παρέλειψε να προσαρμόσει τηνποινήστις ειδικέςπεριστάσεις τωνκατηγορουμένων. 15
(2)Το πρωτόδικο Δικαστήριο επέβαλε εσφαλμένως ποινές σε 20 αμφότερους τους κατηγορουμένους παραλείποντας κατά την επιμέτρηση της ποινής να λάβει υπόψη ότι ο δεύτερος κατηγορούμενος ήτανοδιευθύνων σύμβουλος τηςκατηγο ρουμένης εταιρείας.
(3)ΤοΔικαστήριο εσφαλμένα θεώρησε ότι ο δεύτερος κατηγο- 25 ρούμενος βαρυνόταν μεπροηγούμενες καταδίκες.Περαιτέ ρω εσφαλμένα δεν έλαβευπόψηότι η προηγούμενη καταδί κη με την οποίαηκατηγορουμένη εταιρείαβαρυνότανείχε επιβληθεί πριναπόμεγάλοχρονικόδιάστημακαιότι,ενπά ση περιπτώσει, οι κατηγορίες στο αναφερθενπροηγούμενο 30 δενήτανόμοιες μετιςκατηγορίες τηςπαρούσαςυπόθεσης.
(4)Το πρωτόδικο Δικαστήριο εσφαλμένα δεν έλαβε υπόψη ότι οι κατηγορίες5και6ήτανόμοιες, ή αφορούσαντο IOLOθέ μαή προέκυπταναπό ταiOLa γεγονότα. Όπως είπαμε οι κατηγορούμενοι αντιμετώπιζανεπτάσυνολικάκατηγορίες. Η πρώτηκατηγορίααναφέρεταιστηνπαράλει ψητους ναπροφυλάξουν αποτελεσματικά το σύστημα μετάδο σηςκίνησης μηχανήματοςσυμπίεσης μετάλλων (κοινώςπρέσα), μεαποτέλεσμα εργοδοτοΰμενα άτομαναεκτίθενται σε κίνδυνο 122 35 2 ΑΛΛ. 5 10 15 20 25 30 35 40 ΜιχαηλίδηςΛτδ &άλλοςν. Επ.Λειτ.Εργασίας Νικολαΐδης, Δ. τραυματισμού. Ηδεύτερη κατηγορίααναφέρεται στην παράλει ψη αποτελεσματικής προφύλαξης συστήματος κοπής μετάλλων με σταθερό προφυλακτήρα, με αποτέλεσμα και πάλιν εργοδοτούμενοι να εκτίθενται σε κίνδυνο τραυματισμού. Η τρίτη κατηγορία αναφέρεται σε παράλειψη διατήρησης καθαρών υγειο νομικών διευκολύνσεων προς τους άρρενες εργοδοτούμενους, ενώ η τέταρτη κατηγορία σε ανεπαρκή φωτισμό του χώρου ερ γασίας,ήτοι μηικανοποιητικήένταση φωτισμού στο θάλαμο βα φής με αποτέλεσμα και πάλι κίνδυνο τραυματισμού ή βλάβης τηςυγείας των εργοδοτουμένων. Ηπέμπτηκατηγορίααναφέρε ται στην παράλειψη διατήρησης ασφαλών μέσων πρόσβασης στους διάφορους χώρους εργασίας, γιατί οι κατηγορούμενοι παρέλειψαν να διατηρούν καθαρό από εμπόδια το δάπεδο που βρίσκεται γύρω από την πρέσα, με αποτέλεσμα να βρίσκονται στο δάπεδοτεμάχια λαμαρίναςπουκαθιστούσαν την πρόσβαση στο μηχάνημα επικίνδυνη. Σύμφωνα με την έκτη κατηγορία οι κατηγορούμενοι παρέλειψαν ναδιατηρούν ασφαλείς χώρους ερ γασίας, αφού λόγω της παράλειψης τους να διατηρούν καθαρό από εμπόδια το δάπεδοπου βρίσκεται γύρω από την πιο πάνω πρέσα, η εργασία στο συγκεκριμένο μηχάνημα καθίστατο επι κίνδυνη. Τέλος η έβδομη κατηγορία αναφέρεται σε παράλειψη παροχής και διατήρησης συστήματος τοπικού εξαερισμού στο χώρο βαφής μεταλλικών αντικειμένων για παρεμπόδιση της ει σόδου αναθυμιάσεων στον αέρατου χώρου εργασίας, μεαποτέλεσμα και πάλι οι εργοδοτούμενοι ναεκτίθενται σεκίνδυνο βλά βης της υγείας τους. Ο περί Εργοστασίων Νόμος, Κεφ. 134, όπως έχειτροποποιη θεί απότους Νόμους43/64,32/72,22/82,25/89και20/90,προβλέ πει για τα αδικήματα στα οποία οι κατηγορούμενοι παραδέκτηκαν ενοχή ποινές προστίμου μέχρι ποσού £2.000 και φυλάκισης έξι μηνών. Ο λόγος για την αυστηρότητα με την οποία ο νόμος αντιμετωπίζει τέτοια αδικήματα είναι ηκαταφανήςανάγκηγια τηνπροστασίατηςζωής,σωματικής ακεραιότηταςκαιυγείας των εργαζομένων. Η εξασφάλιση ασφαλών συνθηκών εργασίαςαποτελεί επιβεβλημένο καθήκοντων εργοδοτών. Τα εργατικά ατυχή ματα και οι συνεπακόλουθοι τραυματισμοί ή απώλεια ζωών, εκτός τα>ν διαφόρων κοινωνικών προβλημάτων και δυστυχίας που προκαλούν,δημιουργούν καιδυσβάστακτο βάροςστην οικο νομία του τόπου,τόσο λόγω της απώλειας εργατικών χειρών και κατάσυνέπεια της μείωσης του εθνικού εισοδήματος, όσο και λό γω των απαραίτητωνγια θεραπείακαι αποκατάστασητωντραυ μάτων δαπανών. Εξάλλου η διατήρηση καθαρών υγειονομικών διευκολύνσεων δεν είναι μικρότερης σημασίας. Οι καθαροί χώ123 Νιχολοΐδης, Δ. ΜιχαηλίδηςΛτδ &άλλοςν. Επ.Am. Εργασίας
(1995)ροι εργασίαςόχι μόνο προστατεύουντηνυγείατων εργαζομένων, αλλά συνάμαανεβάζουντο επίπεδοκαι τηνποιότηταζωήςτους. Το ύψος των προβλεπομένων ποινών αντανακλά ακριβώς το ενδιαφέρον του νομοθέτη για καταστολή και περιορισμό των αδικημάτων αυτών. Στηνυπόθεση Επαρχιακός Λειτουργός Εργασίας ν. Εταιρείας ΟικοδομικώνΚατασκευών Χρίστος Γενέθλης Ατδ
(1992)2 Α.Α.Δ.373,αφούτονίστηκε ότι ημικρή ποινή αποτελεί ενθάρρυνση στην παρανομία και ότι θαπρέπει να επι βάλλεται αποτρεπτική ποινή, όπου η φύση του αδικήματος το απαιτεί λαμβανομένων υπόψη των γεγονότων της κάθε υπόθεσης, αύξησε τις επιβληθείσες ποινές προστίμου από£20και £30 στις £500σε κάθε μια απότις τέσσεριςκατηγορίες γιαπαράλει ψηπαροχήςαποτελεσματικής προστασίας σε χώρους εργασίας. 5 10 Η μέριμνα για διασφάλιση της συμμόρφωσης με τους κανο νισμούς ασφαλείας αποτελεί αποκλειστική ευθύνη των εργοδο- 15 τών που είναι και οι μόνοι που έχουν τον έλεγχοτου χώρου ερ γασίας,αντίθετα με τους εργοδοτούμενους πουδεν έχουν εκλο γήόσον αφορά τις συνθήκες εργασίας τους. Η μη συμμόρφωση με τους κανονισμούς ασφαλείας ενέχει εμφανείς κινδύνους για τη σωματική ακεραιότηταήακόμακαι για την ίδια τη ζωή των 20 εργοδοτουμένων. (Βλ. Παντελής Κυριάκου & Υιοί Ατδ ν. Επαρχιακού Λειτουργού Εργασίας,
(1990)2 Α.Α.Δ. 242, όπου ποινή προστίμου £170 δεν κρίθηκευπερβολική). Μέρος του επιχειρήματος ότι οι επιβληθείσες ποινές ήταν υπό τις περιστάσεις υπερβολικές και αδικαιολόγητες αποτελεί 25 καιο ισχυρισμός ότι το Δικαστήριο δεν έλαβευπόψηότι οιπρώ τες δύο κατηγορίες αφορούσαν μόνο μηαποτελεσματικό τρόπο προφύλαξηςκαιόχι πλήρηέλλειψηπροφύλαξηςτων μηχανημά των. Αδυνατούμε να αντιληφθούμε γιατί κάτι τέτοιο θα αποτε λούσε λόγο επιμέτρησης υπέρ των κατηγορουμένων, αφού είτε 30 πλήρης έλλειψη προφύλαξης υπάρχει, είτε μη αποτελεσματική προφύλαξη, το αποτέλεσμα παραμένει ότι οι εργοδοτούμενοι εκτίθενται σε κίνδυνο τραυματισμού: Η θέση ότι η πλήρης έλ λειψη] προφύλαξης των μηχανημάτων δημιουργεί περισσότε ρους κινδύνους από τη μηαποτελεσματική προφύλαξη,αποτε- 35 λεί κάτωαπότις περιστάσεις θεωρητικό επιχείρημα. Εν όψει τουύψους τωνπροβλεπομένων απότονόμο ποινών, αλλάκαιτηςσοβαρότηταςτωναδικημάτωνθεωρούμε ότι οι επι βληθείσες ποινές, όχι μόνο δεν είναι υπερβολικές ήαδικαιολό γητες,αλλά αντίθεταείναιυπέρμετραεπιεικείς. Είναι χαράκτη124 40 2Α.Λ~Δ. 5 10 15 20 25 30 35 40 ΜιχαηλίδηςΛτδ &άλλοςν.Επ.Λειτ.Εργασίας Νικολαΐδης, Δ. ριστικό καιτογεγονός ότι πρόσφατα οι ποινές αυξήθηκανμε το άρθρο 8 του περί Εργοστασίων (Τροποποιητικού) Νόμου, Αρ. 20/90. Κατά τη γνώμη μας το πρωτόδικο Δικαστήριο θα μπο ρούσε να είχε επιβάλει πολλαπλάσιο ποσό υπό μορφή προστίμου, ενώ σε κατάλληλες περιπτώσεις τα Δικαστήρια θα πρέπει να εξετάζουν και το ενδεχόμενο επιβολής ποινών στερητικών της ελευθερίας. Στην ίδιακατηγορίαεπιχειρημάτων εντάσσεται καιο έβδομος λόγος έφεσης όπου αναφέρεται ότι το Δικαστήριο αντί να προσαρμόσει την ποινή στις ειδικές περιστάσεις των κατηγορουμέ νων έδωσε περισσότερη σημασία στην καταστολή τουαδικήμα τος. Ηεπιβληθείσα ποινή είναι τόσο επιεικής που δεν μπορεί να γίνει ούτε προςστιγμή σκέψηότι μετην επιβολήτης καταστέλλε ταιητάσηπροςτέλεσητέτοιαςφύσηςαδικημάτων. Ότανο νόμος προβλέπει ποινή προστίμου μέχρι ποσού £2.000, η επιβολή ποι νών της τάξεως των προστίμων που επιβλήθηκαν,δύσκολα μπο ρεί ναθεωρηθεί σανπροσπάθειακαταστολής του αδικήματος. Αλλος λόγος έφεσης αναφέρεται στο ότι το Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη το γεγονός ότι ο δεύτερος κατηγορούμενος είναι διευθύνων σύμβουλος της κατηγορουμένης εταιρείας. Αδυνα τούμε να αντιληφθούμε γιατί το Δικαστήριο θαέπρεπε να λάβει υπόψητον παράγοντα αυτό. Είναιγνωστή ηαρχήότι η εταιρεία αποτελεί χωριστό νομικό πρόσωπο με ιδία προσωπικότητακαι συνεπώς το γεγονός ότι εκτός της εταιρείας αντιμετωπίζει τις ίδιες κατηγορίες και ο διευθύνων σύμβουλος της, δεν αποτελεί λόγο που θαπρέπει να ληφθεί υπόψη στην επιμέτρηση της ποι νής,ακόμακαι στις περιπτώσεις πουο σύμβουλος αποτελείκαι τον κυριότερο μέτοχο της εταιρείας.Αισθανόμαστε ότι δεν χρει άζεται να επεκταθούμε περαιτέρω στο θέμα αυτό και συνεπώς και ο λόγος αυτός της έφεσης θαπρέπει νααπορριφθεί. Σαν τρίτος λόγος έφεσης αναφέρεταιτο ότι το πρωτόδικο Δι καστήριοεσφαλμέναθεώρησε ότι οδεύτεροςκατηγορούμενοςβα ρυνόταν μεπροηγούμενες καταδίκες,ενώ τοΔικαστήριο παρέλει ψε ναλάβειυπόψηότι ηπροηγούμενη καταδίκη με την οποία βαρυνόταν ηκατηγορούμενη εταιρείαείχε επιβληθεί πριν απόμεγά λο χρονικό διάστημα. Από τον ενώπιον μαςφάκελλο τηςυπόθε σης και ιδιαίτερααπότην αναφορά ότι οκατηγορούμενος παρα δέχεται τοπροηγούμενο,όσοκαιαπότο λεκτικό πουτοΔικαστή ριοχρησιμοποίησε κατάτηνεπιμέτρηση τηςποινής,συνάγεται ότι πράγματι το Δικαστήριο θεώρησε λανθασμένα ότι αμφότεροι οι κατηγορούμενοι βαρύνοντανμεπροηγούμενες παρόμοιεςκαταδί- 125 Νικολαΐοης,Δ. ΜιχαηλίδηςΛτδ &άλλοςν. Επ.Λειτ.Εργασίας (199S) κες. Μια τέτοια εσφαλμένη θεώρηση γεγονότων θασυνιστούσε φυσιολογικά λόγο για επέμβαση στην ποινή που επιβλήθηκε. Όμως όπως είπαμεκαι προηγουμένως,θεωρούμε ότι οι επιβλη θείσεςσεαμφότερουςτουςκατηγορουμένουςποινέςείναιυπέρμε τρα επιεικείς, ακόμακαι γιακατηγορούμενους πουδεν βαρύνοvcaLμεπροηγούμενεςκαταδίκες. Κάτω απότιςπεριστάσειςθεω ρούμε ότι δενθαπρέπειναεπέμβουμεστις ποινέςπου επιβλήθη καναπότοπρωτόδικοΔικαστήριοστονδεύτεροκατηγορούμενο. 5 Απασχόλησε επίσης το Δικαστήριο και το γεγονός ότι η προηγούμενη καταδίκημετηνοποίαβαρύνεταιηκατηγορούμε- 10 νη εταιρεία επεβλήθη στις 12.1.1989, ενώ η ποινή για τηνπα ρούσα υπόθεση στις 27.1.1994,ημερομηνία κατά την οποίατα πέντε χρόνιαπουπροβλέπονταιαπότονπερί Αποκαταστάσεως ΚαταδικασθέντωνΝόμο,αρ. 70/81 είχαν ουσιαστικά παρέλθει. Σεμιατέτοια περίπτωση ηπροηγούμενηκαταδίκηδεν θαμπο- 15 ρούσεναθεωρηθεί σαν.προηγούμενο πουμπορούσε να επηρεά σει τούψος τηςποινής. Όμως,προσεκτικήανάγνωσητωνσχε τικώνδιατάξεωντουνόμου70/81 δείχνει ότιλαμβάνεταιυπόψη τοχρονικό διάστημα μεταξύ των δύο καταδικών. Η προηγού μενηυπόθεση είχεεκδικαστεί στις 12.1.1989, ενώστηνπαρούσα 20 υπόθεση οι κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν στις 13.12.1993 όταν μετέβαλανκαιτηναπάντησητους στις κατηγορίες απόμη παραδοχή σε παραδοχή. Στη συνέχεια το Δικαστήριο ανέβαλε τηνυπόθεση σε μεταγενέστερη ημερομηνία,ήτοι στις 10.1.1994, για γεγονότα και επιβολή ποινής. Μεταξύτων δύοκαταδικών 25 δενπαρήλθεχρονικό διάστημαπέντεετώνκαισυνεπώς ορθάτο Δικαστήριο έλαβευπόψητηνκαταδίκησανπροηγούμενογιατην κατηγορούμενη εταιρεία. Όσον αφοράτον ισχυρισμό του ευπαίδευτου συνηγόρου ότι ηπαρέλευση ενός τέτοιου χρονικού διαστήματοςθαέπρεπε να είχε ληφθεί υπόψηαπότο Δικαστή-' 30 ριοκατάτηνεπιμέτρησητηςποινής,ισχύουνόσαέχουμε πειπιο πάνω,ότι δηλαδήηεπιβληθείσα ποινήούτως ήάλλως είναιτό σοχαμηλή πουνα μηνεπιδέχεταιοποιανδήποτεμείωση. Ο ευπαίδευτοςσυνήγορος τωνκατηγορουμένων ισχυρίστηκε επίσης OTLτο Δικαστήριο θαέπρεπε ναλάβει υπόψηότι οι κα- 35 τηγορίες στην προηγούμενηκαταδίκη πουαντιμετώπιζεη κατη γορούμενη εταιρεία ήτανδιαφορετικές απότις κατηγορίες της παρούσας υπόθεσης. Θεωρούμε ότι η φύση τους ήταν όμοια, αφούκαι στις δύοπεριπτώσεις οι κατηγορούμενοι αντιμετώπι ζανκατηγορίεςγιαπαραλείψεις πουεκθέτουν σεκίνδυνο τραυ- 40 ματισμού εργοδοτουμένων τους. 126 2 ΑΛΛ. 5 10 15 20 Μιχαηλίδης Λτδ &άλλοςν. Επ.Λειτ.Εργασίας Νιχολαΐδης, Δ. Ο έκτος λόγος έφεσης αναφέρεται στο ότι το πρωτόδικοΔι καστήριοδενέλαβευπόψηότιηπέμπτηκαιέκτηκατηγορίαήταν ουσιαστικά όμοιες ή αφορούσαν το ίδιο θέμα ήπροέκυπταν από τα ίδια γεγονότα. Είναι γεγονός ότι απλήανάγνωση των δύο κατηγοριών,αλλά καιτων γεγονότων όπως έχουν εκτεθεί, δείχνει ότι οι δύο κατηγορίες βασίζονται στα ίδια γεγονότα, αφούουσιαστικά βασίζονταιστογεγονός της ύπαρξης λαμαρι νών στοπίσω μέρος μηχανήματοςμεαποτέλεσμα ναμηνυπάρ χει αρκετόςχώροςγια ελεύθερη διακίνησητων εργατών. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμακαικατάτην έκθεση των γεγονότων η Κατηγορούσα Αρχή αναφέρθηκε στις δύο κατηγορίες μαζί. Κάτω από τις περιστάσεις βρίσκουμε ότι το Δικαστήριο θα έπρεπε να είχε λάβει υπόψητο γεγονός αυτό και νααποφύγει τηνεπιβολήποινήςσεμίααπότιςδύοκατηγορίες. Κανέναςδεν τιμωρείται δύο φορές για την ίδια πράξηήπαράλειψη (Αρθρο 12.2 του Συντάγματος) και συνεπώς κάτωαπότις περιστάσεις αποφασίσαμε ότι η επιβολή ποινής στην πέμπτηκατηγορία θα πρέπειναακυρωθεί. Ενόψει όλωντωνπιοπάνωη έφεσηεπιτυγχάνει μερικώς. Η επιβληθείσαποινήστην πέμπτηκατηγορία ακυρώνεται. Ηέφεσηεπιτυγχάνειμερικώς. Ηποινήστηνκατηγορία5ακυρώνεται. 127