(1995)5 Ιουλίου, 1995 [ΠΙΚΗΣ, Π., ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ, ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Δ/στές] ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΟΥΖΑΚΗΣ, Εφεσείων, ν. ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Εφεσίβλητης. (Ποινική ΈφεσηΑρ. 5767). Απόδειξη— Αξιοπιστίαμαρτύρων— Ευρήματα γεγονότων—Αποτε λούν ευθύνητον πρωτόδικουΔικαστηρίου — Εφαρμοστέες αρχές για επέμβασηαπό το Εφετείο— Ποιεςοι επιπτώσειςαντιφάσεωνή αδυναμιώνστημαρτυρία. Απόδειξη— Μάρτυρες— Αξιοπιστίαμαρτύρων— Κατάπόσοησυγγένεια μεταξύ δύο μαρτύρων από μόνη της, αποτελεί λόγο αμφι σβήτησης τηςαξιοπιστίαςοποιονδήποτεαπό αυτούς, Οκατηγορούμενος αντιμετώπιζε κατηγορίαγιαπρόκλησηκακό βουληςζημίαςστοαυτοκίνητοτουπαραπονουμενου. Τοπρωτόδικο Δικαστήριο όέκτηκε τη μαρτυρία του παραπονουμενου, που επιβεβαιωνόταν απότη μαρτυρία ανεξάρτητου μάρτυρακαι επίσης από τη μαρτυρίατου προσώπου που επιδιόρθωσε το αυτοκίνητο, ότι ο κατηγορούμενος κτύπησε τοαυτοκίνητοτου μεσωλήνα. Τοπρωτό δικο Δικαστήριο καταδίκασετον κατηγορούμενο παρά τηνύπαρξη κάποιων αντιφάσεων στημαρτυρία,τις οποίες έκρινε επουσιώδεις. 5 10 15 Στηνέφεση,η οποίαεστρέφετο κυρίως κατάτων ευρημάτων του πρωτόδικουΔικαστηρίου, προβλήθηκε ο ισχυρισμός ότιη μαρτυρία του παραπονουμενου και του ανεξάρτητου μάρτυρα,έπρεπε ναμη γίνειαποδεκτή,λόγω ύπαρξηςδεσμού συγγενείας μεταξύτους. ΤοΑνώτατο Δικαστήριο απέρριψετηνέφεσηκαιαποφάνθηκεότι: 1. Από την σχετική μαρτυρία δεν προκύπτει κανένα στοιχείο ότι τα ευρήματα του πρωτόδικου Δικαστηρίου είναι λανθασμένα, γι' αυτόδενσυντρέχει λόγος γιαακύρωσητους. 220 20 2 ΑΛΛ. Μονζώκηςν.Αστυνομίας 2. Τυχόν αντιφάσεις ή αδυναμίες που μπορεί να υπάρχουν στη μαρτυρίαδεναποτελούνλόγογιαεπέμβαση τουΕφετείου. 3. Ησυγγένειαμεταξύδύομαρτύρωναπόμόνητης,δεναποτελείλό γογιααμφισβήτησητηςαξιοπιστίαςοποιουδήποτεαπό αυτούς. 5 4. Ο ισχυρισμός για διαστρέβλωσητων γεγονότων από τον ανε ξάρτητο μάρτυρα για τον λόγο που πρόβαλεο εφεσείων είναι ατεκμηρίωτος. Ηέφεσηαπορρίπτεται. Αναφερόμενεςαποφάσεις: 10 Αθηνήςν. Δημοκρατίας
(1990)2Α.Α.Δ. 75, Shioukiouroglou v.ThePolice
(1966)2 C.L.R. 39, Miliotis v.ThePolice
(1971)2 C.L.R. 292, Constantinides v.TheRepublic
(1978)2 C.L.R. 337, Karamanisv. ThePolice
(1977)2 C.L.R. 92, 15 Yiannakou v.ThePolice
(1982)2 C.L.R. 37, Kafalos v.TheQueen, 19C.L.R. 121, Hadjicosta (No2)v.TheRepublic
(1965)2 C.L.R. 95, Paspalli v.ThePolice
(1968)2 C.L.R. 108. ΈφεσηεναντίονΚαταδίκης. 20 25 Έφεση εναντίον της καταδίκης από τον Χρίστο Μουζάκη ο οποίος βρέθηκε ένοχος στις 28 Απριλίου, 1993, από το Επαρ χιακό Δικαστήριο Λευκωσίας (Αριθμός Ποινικής Υπόθεσης 19872/91) στην κατηγορία τηςπρόκλησηςκακόβουληςζημιάς σε αυτοκίνητο κατά παράβασητων άρθρων 324
(1)και 29 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, και καταδικάστηκε από Ναθαναήλ, Ε.Δ. σε £400,- πρόστιμο, δεσμεύτηκε με εγγύηση £500,-για δύο χρόνιακαι στηπληρωμή£104,-έξοδατης ΚατηγορούσαςΑρχής. Π. Παπαγεωργίον, για τον εφεσείοντα. 221 Μονζάχης ν.Αστυνομίας
(1995)Ε. Ροχτσίδου Παπακυριακού (κα), Δικηγόρος της Δημοκρα τίας, για τους Εφεσίβλητους. Cut. adv.vult. ΠΙΚΗΣ, Π.: Την απόφαση του Δικαστηρίου θα εκδώσει ο Φρ. Νικολαΐδης, Δ. ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ, Δ.: Η παρούσα έφεση ασκήθηκε εναντίον απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας με την οποία ο κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος πρόκλησης κακόβου λης ζημίας στο αυτοκίνητο του παραπονουμενου. Σε συντομία τα γεγονότα της υπόθεσης είναι ταακόλουθα: 5 10 Ο παραπονούμενος (Μ.Κ.1) είναι σύζυγος της θυγατέραςτου κατηγορούμενου, αλλά το ζεύγος τελεί σε διάσταση. Στις 12.11.1990,στις 8 μ.μ., ο παραπονούμενος επισκέφθηκε το σπίτι στο οποίο διέμενε η σύζυγος του με τον κατηγορούμενο, για να παραδώσειτοπαιδίτους,τοοποίοως συνήθως,είχεπάρειαπότο 15 σχολείο και κράτησε μαζί του μέχρι εκείνητην ώρα. Ο παραπο νούμενος συνοδευόταν από τον γαμπρό του (Μ.Κ.4). Κτύπησε την πόρτα και όταν ο κατηγορούμενος άνοιξε, επειδή οι σχέσεις τους δεν ήτανκαλές,επέστρεψε στο όχηματου. Πρινκανπρολά βει νακλείσειτην πόρτατουαυτοκινήτου,αντιλήφθηκετον κατή- 20 γορούμενο να κτυπά με σωλήνα πρώτατο τζάμι της δεξιάςπόρ ταςτουαυτοκινήτου,πουαπότοκτύπημαθρυμματίστηκεκαι στη συνέχεια τον μικρό στύλο πουχωρίζει το κυρίως τζάμι τηςπόρ τας με το μικρό τριγωνικό τζάμι.Ο Μ.Κ.1 έθεσετο όχηματου σε λειτουργία και κατάφερεναδιαφύγει. Το αυτοκίνητο,εκτός από 25 το θρυμματισμένο τζάμι,έφερε κτυπήματα σε διάφορα σημεία. Ο κατηγορούμενος έδωσεεντελώςαντίθετηεκδοχή. Ισχυρίστηκε ότι ο παραπονούμενοςέθεσεξαφνικάτο αυτοκίνητοτου σε κίνηση καιπροχώρησεκατάπάνωτου. Αρνήθηκε ότικτύπησετοαυτοκίνη το μεσωλήνακαιισχυρίστηκε ότιτοτζάμιέσπασεότανενστικτωδώς 30 κτύπησετοαυτοκίνητομετοχέριστοοποίοκρατούσετακλειδιάτου. Το πρωτόδικο Δικαστήριο δέκτηκε ότι η μαρτυρία του παρα πονουμενου ήταν θετική, ενώ επιβεβαιωνόταν απόλυτα και από τημαρτυρίατου Μ.Κ.4,οοποίος έκαμεεξαιρετική εντύπωση. Το Δικαστήριο περαιτέρω θεώρησε τον Μ.Κ.4 σαν ανεξάρτητο ουσιαστικά μάρτυρα,δεδομένου ότι για δύο περίπουχρόνιααυτός και ο παραπονούμενος, λόγω προσωπικών τους διαφορών δεν διατηρούσαν καλές σχέσεις. Η μαρτυρία του παραπονουμενου 222 35 2 Α.ΑΛ. Μουζάχης ν. Αστυνομίας ΝικολαΐδηςΑ επιβεβαιωνόταν επίσης σεπολλά σημεία και απότονΜ.Κ.2,το πρόσωπο που επιδιόρθωσε τοαυτοκίνητο. ΤοΔικαστήριοδεν παρέλειψε ναεπισημάνει κάποιες αντιφάσεις στη μαρτυρία, τις οποίες όμως έκρινε επουσιώδεις. 5 10 15 Μετην έφεση που ασκήθηκε εναντίον της απόφασης,οκατη γορούμενος ισχυρίζεται ότι παραβιάστηκετο τεκμήριοαθωότη τας του και ότι τοπρωτόδικο Δικαστήριο λανθασμένα δέκτηκε τη μαρτυρία τηςΚατηγορούσας Αρχής αγνοώντας τηνεκδοχή του κατηγορούμενου, που άφηνε ήδημιουργούσε λογική αμφιβολία. Τέλοςο κατηγορούμενος παραπονείται ότι το πρωτόδι κο Δικαστήριο παρέλειψε ναπροβεί σεουσιώδη ευρήματαή ότι τα ευρήματαστα οποίαπροέβηήταναντιφατικά. Ηαγόρευση τουευπαίδευτουσυνηγόρου τουεφεσείοντος συ νοψίστηκε στις θέσειςότι το Δικαστήριο δεν έπρεπεναδεκτεί τη μαρτυρίατων Μ.Κ.1 και Μ.Κ.4 γιατί ήτανσυγγενείς. Επίσης τέ θηκεότι ο Μ.Κ.4 ήτανπυροσβέστης καιοφόβος ότι δυνατόντο επεισόδιο να επηρέαζετην εργασία του τον καθιστούσε αναξιό πιστο μάρτυρα.Τέλος έγινε ισχυρισμός ότι υπήρχεπληθώραση μείων που έδειχναν ότιοΜ.Κ.1 δεν ήτανθετικός. 20 Είναι θεμελιωμένηνομολογιακή αρχήότι τοΑνώτατο Δικα στήριο δεν επεμβαίνει σταευρήματατουπρωτόδικου Δικαστηρί ου όταν αυτά είναι σχετικά μετηναξιοπιστία τωνμαρτύρων. Στην υπόθεση ΣωτήρηςΑθηνής ν. Δημοκρατίας
(1990)2Α.Α.Δ. σελ. 75 αναφέρεται: 25 *ΤΙρέπειδενατονισθεί ότιτοΔικαστήριοαυτόδενεπεμβαίνειμε τηνετυμηγορίαΔικαστών σεποινικέςυποθέσειςη οποίαστηρί ζεται πάνω στα ευρήματα των σχετικά μετην αξιοπιστία των μαρτύρων,εκτός αντοΔικαστήριο πεισθεί ότι υπάρχουνκαλοί λόγοι που του δίνουν τοδικαίωμανα τοκάμει αυτό. Επίσης, όπως τυχόν αντιφάσειςή αδυναμίεςπου μπορεί ναυπάρχουν στη μαρτυρίαδεν αποτελούν λόγο επεμβάσεως του Εφετείου, εκτός εάνείναιτόσοσημαντικέςώστεναοδηγούνστοσυμπέρα σμα ότιτο πρωτόδικο Δικαστήριο εσφαλμένα αποδέκτηκετη μαρτυρίααυτήωςαξιόπιστη.(ΒλέπεShioukiouroglouv.Police
(1966)2 C.L.R. 39στη σελ. 42, Miliotis v.ThePolice
(1971)2 C.L.R. 292 στησελ. 295, Constaatinidesv. The Republic
(1978)2 CL.R. 337στη σελ.378,Karamanisv. ThePolice
(1977)2 C.L.R.92 στη σελ. 96, Fasouliotisv.The Police
(1979)2C.L.R. 180 στη σελ. 181, Yiannakou v.ThePolice
(1982)2 C.L.R.37). Θαπρέπειόμως ναλεχθείότιτοΔικαστήριοαυτόκατ'έφεσηεί- 30 35 40 223 Νικολαΐοης, Δ. Μονζαχης ν.Αστυνομίας
(1995)ναι σε εξίσου καλή θέσηνα εξάξει συμπεράσματα απόαποδε δειγμένα γεγονότα καιναεξετάσει περαιτέρωκατάπόσο ηετυ μηγορία του εκδικάσαντος Δικαστηρίου λήφθηκε κάτωαπό το φωςτέτοιας μαρτυρίαςήχωρίς αναφοράσεαυτάήπαρόλααυ τά, ανάλογα με την περίπτωση. (Kafalos v. The Queen, 19 C.L.R. 121 στη σελ. 125, HadjiCosta (No 2) v. The Republic
(1965)2 C.L.R.95,Paspalli v. ThePolice
(1968)2 C.L.R. 108). 5 Στηνπαρούσαυπόθεσηδενέχουμε πεισθεί ότισυντρέχει λόγος για ακύρωση των ευρημάτων του πρωτόδικου Δικαστηρίου. Δεν συμφωνούμε ότι τασημεία πουηγέρθηκαν δικαιολογούν καθ' οι10 ονδήποτε τρόπο μια τέτοια προσέγγιση. Η ανάλυση στην οποία προβαίνει δείχνει ότι εξέτασε τη μαρτυρία με προσοχή, τα δε ευ ρήματα του είναι πλήρως δικαιολογημένα. Δεν συμφωνούμε με τον ευπαίδευτοσυνήγορο τουαιτητήότιημαρτυρίατου "ισιωτή" ή οι ζημιές που φέρει το αυτοκίνητο του παραπονουμενου δεί- 15 χνουν ή υπονοούν ότι το επεισόδιο έγινε με διαφορετικό τρόπο από εκείνον που ισχυρίζεται ο παραπονούμενος.Στηνπρωτόδικη απόφαση όλη η σχετική μαρτυρία για τις ζημιές αναλύεται πολύ προσεκτικά και δεν υπάρχειοποιοδήποτε στοιχείο πουνα δείχνει ότι ταευρήματατου Δικαστηρίου είναι λανθασμένα. 20 Η συγγένεια του Μ.Κ.4 μετονπαραπονούμενοΜ.Κ.1, όχι μόνο δεν διέφυγε της προσοχής του πρωτόδικου Δικαστηρίου, αλλά αντίθεταεξηγείται γιατί οΜ.Κ.4 θεωρήθηκε σανανεξάρτητοςμάρ τυρας. Εν πάση περιπτώσει, η συγγένεια μεταξύ δύο μαρτύρων από μόνητηςδεναποτελεί λόγοαμφισβήτησης τηςαξιοπιστίαςοι- 25 ουδήποτεεξαυτών,ενώοισχυρισμός ότιοΜ.Κ.4διαστρέβλωσε τα γεγονόταγιαναμηνεπηρεαστεί ηυπηρεσίατουδενφαίνεταιναθε μελιώνεται οπουδήποτε. Κάτι τέτοιο όχι μόνο δεν συνάγεται από τημαρτυρία,αλλάηέλλειψησχετικών δεδομένωνπέραντουαπλού ισχυρισμού, δενεπιτρέπει τηνεξέταση τουθέματος μεσοβαρότητα. 30 Συμπερασματικάβρίσκουμε ότι δεν δικαιολογείται ηεπέμβα ση μαςστα ευρήματατουπρωτόδικουΔικαστηρίου ταοποίαθε ωρούμε απόλυταδικαιολογημένα απότημαρτυρία.Εν όψει των πιο πάνω δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι παραβιάστηκε καθ' οιονδήποτε τρόπο το τεκμήριο αθωότηταςτου κατήγορου- 35 μένου, ισχυρισμό εντελώς στερούμενο οποιουδήποτε ερείσμα τος. Εξ ίσου στερούμενους οποιασδήποτε θεμελίωσης βρίσκου με και τους υπόλοιπους ισχυρισμούς του κατηγορούμενου και συνεπώς ηέφεση απορρίπτεται. Η έφεση απορρίπτεται. 224 40