2Α.Α.Λ. 19Σεπτεμβρίου, 1995 [ΠΙΚΗΣ, Π. ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ,ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Δ/οτές] ΙΑΤΡΙΚΕΣΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΚΑΙΥΠΗΡΕΣΙΕΣΔΗΜΟΣΙΑΣΥΓΕΙΑΣ, Εφεσείονσες, ν. ΣΤΑΥΡΟΥ ΠΠΤΑ, Εφεσίβλητου. (Ποινική ΈφεσηAQ. 5941). 5 10 15 ΠοινικήΔικονομία— Έφεση— Έφεσηεναντίοναθωωτικής απόφα σηςκαιποινήςπου επιβάλλεται από Επαρχιακό Δικαστήριο —Ο περί Δικαστηρίων Νόμος(Ν.14/60), Άρθρο25
(2)— Το δικαίωμα έφεσηςπουπαρέχει δεν είναι απεριόριστο—Εφοροστέες νομικές καινομολογιακές αρχές — ΗΓεωργίου ν.Σαμάρα αποτελεί αδι καιολόγητηπαρέκκλιση. ΣυνταγματικόΔίκαιο—Σύνταγμα— Έφεση— ΤοΣύνταγμαδενκα θιερώνει δικαίωμα έφεσης στοΑνώτατοΔικαστήριο από αποφά σειςτωνπρωτόδικωνΔικαστηρίων— Ηθεσμοθέτηση τουδικαιώματοςέφεσης ανάγεται στηΝομοθετική Εξουσία. ΤοδικαίωμαέφεσηςπουπαρέχεταιαπότοΆρθρο 25
(2)τουπερί Δικαστηρίων Νόμου(Ν.14/60), παρέχεται"τηρουμένωντων διατάξε ωντουπερίΠοινικήςΔικονομίαςΝόμουΚεφ. 155,Αρθρο137
(1)"— ΤοπιοπάνωΑρθροτηςΠοινικήςΔικονομίαςπρονοείότιηέφεσηαπό απόφασηΕπαρχιακούΔικαστηρίουμπορείναασκηθείμονόαπό το ΓενικόΕισαγγελέαήμ£τηνέγκρισητου—Κατάσυνέπειαοιεφεσείοντες δεν είχαν δικαίωμα νακαταχωρήσουν τηνπαρούσα έφεση για ανεπάρκειατηςποινής,αφού δεν είχαν εξασφάλισατηνέγκριση του ΓενικούΕισαγγελέα,όπωςπρονοείταιστοΑρθρο137
(1)τουΚεφ. 155. 20 Ηέφεσηαπορρίπτεται. Αναφερόμενεςαποφάσεις: Ξενοφώντοςν. Χαραλάμπους
(1961)Α.ΑΛ. 122, 261 ΙατρικέςΥπηρεσίαςν. Πίττα
(1995)Γεωργίου ν.Σαμάρα
(1995)2Α.Α.Δ. 114, AttorneyGeneral v.Pouris &Others
(1979)2 C.L.R. 15, ΚυπριακήΔημοκρατία v. Ερμογένους
(1990)2AAA. 459, Rodosthenous &Anotherv. TheRepublic, 1961, C.L.R. 48, 5 Minis v.ThePolice
(1963)1 C.L.R. 14, Christophi v.ThePolice
(1970)2 C.L.R. 117, Georgadji &Anotherv. TheRepublic
(1970)2 C.L.R. 229, Γενικός Εισαγγελέαςv. Ααζαρίδη& άλλου
(1992)2AAA. 8. Έφεσηγια ανεπάρκεια ποινής. Έφεση για ανεπάρκεια ποινής που ασκήθηκε από την κατή10 γορούσα Αρχή εναντίον της ποινής που επιβλήθηκε στον κατη γορούμενο ο οποίος βρέθηκε ένοχος από το Επαρχιακό Δικα στήριο Αμμοχώστου (Αριθμός Ποινικής Υπόθεσης 2783/91) σε έξι κατηγορίες σχετικές με την ενάσκηση του Επαγγέλματος και Διατήρηση Υποστατικού κατασκευής καθορισμένων Τροφίμων 15 •κατά παράβασητων άρθρων 3
(4)των Περί Υγιεινής Τροφίμων Γενικών Κανονισμών του 1970 και των άρθρων 17και 18(β) του περί Πωλήσεως Τροφίμων και ΦαρμάκωνΝόμου, Κεφ.261 και καταδικάστηκε από Παπαμιχαήλ,Ε.Δ., σε πρόστιμο £25,- στην πρώτη κατηγορία, £15,- στη δεύτερη κατηγορία, και από £10,20 στη τρίτη,τετάρτη,πέμπτη και έκτη κατηγορία. Επίσης καταδι κάστηκε να πληρώσει £75,- έξοδα της κατηγορούσας Αρχής. Ν. Οικονόμου, για τις εφεσείουσες. Εφεσίβλητος παρών. 25 Cur. adv. vult. ΠΙΚΗΣ,Π.: Την ομόφωνηαπόφασητου Δικαστηρίου θαδώ σει ο Νικολάου, Δ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Δ.: Οι εφεσείουσες είχαν προσάψει εναντίον του εφεσίβλητου διάφορες κατηγορίες για αδικήματα δυνάμει του περί Πωλήσεως Τροφίμων και ΦαρμάκωνΝόμου, Κεφ.261 262 30 2 Α.Α.Λ. 5 10 ΙατρικέςΥπηρεσίεςν. Πίττα Νικολάου,Δ. (όπωςτροποποιήθηκε)καιτωνπερί Υγιεινής Τροφίμων Γενικών Κανονισμών του 1970. Κατόπινπαραδοχής του,τοΕπαρχιακό Δικαστήριο του επέβαλε χρηματικές ποινές. Με την παρούσα έφεση οι εφεσείουσες προσβάλλουν τις ποινές ως ανεπαρκείς. Καταχωρώνταςτην έφεση οι εφεσείουσες ενήργησαν αυτόνομα. Δεν ζήτησαν προς τούτο και δεν εξασφάλισαν έγκριση από τον Γενικό Εισαγγελέα. Ενώ σύμφωνα με το άρθρο 137
(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, έφεση εναντίον ποινής όπως και έφεση εναντίον αθωωτικήςαπόφασηςΕπαρχιακούΔικαστηρίου μπορεί ναασκηθεί μόνο απότον Γενικό Εισαγγελέα ή μετην έγκριση του. Ηεν λόγω διάταξηδιαλαμβάνει ότι: "137
(1)Ο Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας δύναται:- 15 (α) να ασκήση έφεσιν ήνα εγκρίνη την άσκησα εφέσεων εξ αθωωτικής αποφάσεως Επαρχιακού Δικαστηρίου εφ' οιωδήποτε των ακολούθων λόγων:(β) να ασκήση έφεσιν ήνα εγκρίνη την άσκησιν εφέσεων εξ αποφάσεως ΕπαρχιακούΔικαστηρίου επί τω λόγω ότι ηποινή ήτο ανεπαρκής." 20 25 30 35 Εγείραμεπροκαταρκτικάτοκατάπόσοηέφεσηενέχειυπόστα ση.Ο συνήγορος των εφεσειουσών πρότεινε καταφατικήαπάντη ση κι αυτό ενόψει της πρόσφατης απόφασηςτου Εφετείου στην υπόθεσηΓεωργίουν.Σαμάρα
(1995)2Α.Α.Δ. 114,όπουαφούεξε τάστηκε ακριβώςτο ίδιοθέμακρίθηκεότι δενχρειαζότανηέγκριση του Γενικού Εισαγγελέα. Το Εφετείο ήχθηστην εν λόγω από φασητουδιότιθεώρησεπωςτοάρθρο25
(2)τουπερί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/60) παρείχε δικαίωμα έφεσης χωρίς περιορισμό. Αυτήηδιάταξηπρονοεί τα ακόλουθα: "25
(1)Τηρουμένου του διαδικαστικού κανονισμού, πάσα απόφασις δικαστηρίου ασκούντος πολιτικήν δικαιοδοσίαν θα υπόκειται εις έφεσιν εις το Ανώτατον Δικαστήριον.
(2)Τηρουμένων των διατάξεων του περί Ποινικής Δικο νομίαςΝόμουπληνωςάλλως προβλέπεταιειςτοεδάφιοντού το, πάσααπόφασις δικαστηρίου ασκούντος ποινικήνδικαιοδοσίαν θαυπόκειται εις έφεσιν εις το Ανώτατον Δικαστήριον. Πάσα τοιαύτη έφεσις δύναταινα ασκηθήκατάτης καταδικα στικής αποφάσεως ή της επιβαλλούσης ποινήν τοιαύτην δι' οιονδήποτε λόγον." 263 Νικολάου,Δ. ΙατρικέςΥπηρεσίεςν. Πίττα
(1995)Η σχέση του άρθρου 137
(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου με του άρθρο 25
(2)του περί Δικαστηρίων Νόμου,κατά πρώτο εξετάστηκε από το Εφετείο στην υπόθεση Ξενοφώντος ν. Χαραλάμπους
(1961)Α.Α.Δ. 122. Σε εκείνη την υπόθεση ηΚα τήγορος καταχώρησε έφεση εναντίον αθωωτικής απόφασης 5 ΕπαρχιακούΔικαστηρίου χωρίς την έγκριση του Γενικού Εισαγ γελέα. Είναι προφανέςότι ηπερίπτωση έφεσης εναντίοναθωω τικής απόφασης τίθεται απότο άρθρο 137
(1)υπό ακριβώς την ίδια αίρεση όπως καιηέφεση εναντίον ποινής. Το Εφετείο έκρι νε ότι το δικαίωμα έφεσης το οποίο παρέχεται από το άρθρο 10 25
(2)του περί Δικαστηρίων Νόμου υπόκειται στον περιορισμό που περιέχεται στο άρθρο 137
(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου. Και τούτο διότι,όπως επισημάνθηκε, το δικαίωμαέφε σης πουπαρεχόταναπότοάρθρο25
(2)παρεχόταν,σύμφωνα με τον ίδιο του τον εναρκτήριο προσδιορισμό, 'Τηρουμένων των 15 διατάξεωντουπερίΠοινικήςΔικονομίας Νόμου".Συνεπώςαπο φασίστηκε ότι έφεση δεν μπορούσε να ασκηθεί παρά μόνο από τον ίδιο τον Γενικό Εισαγγελέα ή με την γραπτήέγκριση του. Η κατ' αντίθεση καταχωρηθείσαέφεση θεωρήθηκε ανύπαρκτη. Στην υπόθεση Γεωργίου ν. Σαμάρα (ανωτέρω) το Εφετείο, 20 αντιμετωπίζοντας ζήτημα πανομοιότυπο με ό,τι απασχολεί εδώ, συζήτησε την Ξενωφόντος ν. Χαραλάμπους(ανωτέρω) και ενώ φαίνεται νααναγνώρισε τηνουσία του σκεπτικού της,εν τούτοις ακολούθως κατέληξε συνοπτικά ότι το άρθρο25
(2)του περί Δι καστηρίων Νόμου παρείχε στον κάθε Κατήγορο απεριόριστο δι- 25 καίωμα έφεσης. Παραπέμφθηκε επίσης και στις υποθέσεις Attorney General v. Pouris and Others
(1979)2 C.L.R. 15, και Δημοκρατίαv. Ερμογένουςποινικές εφέσεις αρ.5063,5065,5066, 5067
(1990)2 Α.Α.Δ. 459, στις οποίες, παρόλον πουαφορούσαν την εξέταση μιας διαφορετικής πλην συναφούς πτυχής,κεντρικό 30 θέμα ήτανκαι σε εκείνες ο συσχετισμός μεταξύτων δύο εν λόγω νομοθετικών διατάξεων. Καιεκείείχεκριθείότιτοδικαίωμαέφε σης πουπαρέχεταιαπότοάρθρο25
(2)τουπερί Δικαστηρίων Νό μου, υπόκειται σε ό,τι προβλέπεται στον περί Ποινικής Δικονο μίας Νόμο. Τοίδιοάλλωστεείχεαποφασιστείκαισεπαλαιότερες 35 υποθέσεις οι οποίες είχαν ακολουθήσει τηνΞενωφόντος ν.Χαραλάμπονς(ανωτέρω):βλ.Rodosthenous andAnother v.Republic, 1961,C.L.R. 48,Hinis v. ThePolice
(1963)1C.L.R.14,Christofi v. The Police
(1970)2 C.L.R. 117, και Georgadji and Another v. Republic
(1970)2 C.L.R. 229. Ηίδιαερμηνείαεπιβεβαιώθηκεσχε- 40 τικα πρόσφαταμε τον πιο εμφαντικό τρόπο από την Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου και στην υπόθεση ΓενικούΕισαγγε λέα ν.Λαζαρίδηχαι άλλον
(1992)2Α.Α.Δ.8,όπουλέχθηκεότι "το 264 2 ΑΛΛ. 5 10 15 ΙατρικέςΥπηρεσίεςν. Πίττα Νικολάου, Λ. δικαίωμα έφεσης πουπαρέχεταιαπότο άρθρο25
(2)του Ν. 14/60 περιορίζεται απότις διατάξεις του Κεφ. 155". Στην ίδιααπόφα σηεπίσης επισημαίνεται ότι "τοΣύνταγμα-δενκαθιερώνει δικαί ωμαέφεσης στοΑνώτατο Δικαστήριο απόαποφάσειςτωνπρωτόδικών δικαστηρίων" και ότι '*η θεσμοθέτηση δικαιώματος έφεσης ανάγεται στη Νομοθετική Εξουσία." Στη Γεωργίου ν.Σαμαρά (ανωτέρω) δεν έγινε αναφοράστην ανωτέρω πρόσφατηαπόφαση τηςΟλομέλειας. Είναιπροφανέςότι ηΓεωργίουν.Σαμαρά(ανω τέρω)αφήνειακλόνητητηνεπίτουθέματος ισχυρήγραμμήτηςνομολογίας από την οποία αποτελεί αδικαιολόγητη παρέκκλιση. Πρέπει λοιπόν νααγνοηθεί. Έφεση απόαπόφασηΕπαρχιακούΔικαστηρίου με την οποία προσβάλλεται ποινήως ανεπαρκήςμπορεί ναασκηθεί μόνο από τον Γενικό Εισαγγελέα ή με την έγκριση του. Δεδομένης στην προκείμενη περίπτωση της έλλειψηςτέτοιας έγκρισης, οι εφεσεί ουσες δεν είχαν δικαίωμακαταχώρησης έφεσης. Ηέφεση κρίνε ται απαράδεκτη. Καιαπορρίπτεται. Η έφεση απορρίπτεται ως απαράδεχτη. 265