← Κύπρος

clr/1995/1995_3_263.pdf

3Α.Α.Δ. 2 Ιουνίου, 1995 [ΠΙΚΗΣ,Π.,ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ, ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ,ΝΙΚΟΛΑΟΥ,Δ/στές] ΙΟΥΛΙΟΣ ΧΡ. ΠΑΡΙΣΙΝΟΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΣ, Εφεσείοντες -Αιτητές, ν. ΔΗΜΟΥ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ, Εφεσίβλητου -Καθ' ου η αίτηση, (ΑναθεωρητικήΈφεσηΑρ.1622) 5 Οδοί και Οικοδομές— Αίτηση γιαδιαχωρισμό κτήματοςσεοικόπεδα — Επιβολή όρων και περιορισμών για σκοπούς διασφάλισης της ανάπτυξης τον οδικού δικτύου τηςπεριοχής — Δεν αποτελείστέ­ ρησητον δικαιώματος ιδιοκτησίας αλλά νόμιμη άσκησητωναρμοδιοτήτων τον Δήμον πον τους επέβαλε— Οπερί Οδών και Οικο­ δομών Νόμος Κεφ.96. 10 Συνταγματικό Δίκαιο —ΣύνταγμαΆρθρο 23.3—Διασφάλιση τον δι­ καιώματος απόχτησης ή κατοχής ακίνητης ιδιοκτησίας — Το δι­ καίωμα αυτό δεν είναι απόλυτο αλλά μπορεί να υποβληθείδιά νόμον σε όρους ή περιορισμούς προς το συμφέρον της δημόσιας ασφάλειας ήτηςδημόσιας υγείαςήτηςπολεοδομίας ήτηςαναπτύ­ ξεως και χρησιμοποιήσεως οιασδήποτε ιδιοκτησίας για σκοπούς δημοσίας ωφελείαςήγιαπροστασία τωνδικαιωμάτων τρίτων. 15 Διοικητικό Δίκαιο — Δεδικασμένο — Ποίες οι απαραίτητες προϋποθέσεις για δημιονργία τον — Κεκτημένα δικαιώματα από δεδικα­ σμένο— Αρχές πον εφαρμόζονται. Αρχή τον κωλύματος (equitable estoppel) — Εφαρμόζεταικαι στο Δι­ οικητικό Δίκαιο σταπλαίσια τωνκανόνωνχρηστήςδιοίκησης. 20 Ο εφεσείωνμαζί μεάλλουςιδιοκτήτεςγηςπροσέβαλαν μεπροσφυγήδιάταγμα απαλλοτριώσεως της ακίνητης ιδιοκτησίας τους που αποσκοπούσε στηδημιουργίαπροστατευτικών λωρίδωνκατά μήκοςυπεραστικούδρόμου. Έγινεσυμβιβαστικήτροποποίηση του διατάγματος με τη μερική ανάκληση του που άφηνε δύοσημεία 263 Παρισινόςκ.ά. ν. ΔήμουΣτροβόλου

(1995)προσπέλασης του κτήματος προς τον υπεραστικό δρόμο μεαποτέ­ λεσμα τασημεία αυτάναπαραμείνουν στην ιδιοκτησία τωνεφεσειόντων. Αναφορικά με το εγερθέν θέμα ο Έπαρχος εξέφρασε την άποψηότι μετηδημιουργία των σημείων προσπέλασης, οι επηρεα­ ζόμενοι ιδιοκτήτες θαμπορούσανναδιαχωρίσουν τακτήματατους 5 σε οικόπεδα με την κατασκευήδευτερεύοντος δρόμου κατά μήκος τηςκυρίαςοδού. Μετάτηνεξέλιξηαυτήηπροσφυγήκατάτουδια­ τάγματος απαλλοτριώσεως αποσύρθηκε. Στησυνέχεια οι εφεσείοντες υπέβαλανπροςτοΔήμο Στροβόλου αίτησηγια διαχωρισμό του ιδίουκτήματος σε οικόπεδα. Ηαίτηση 10 απορρίφθηκεαπότο Δήμο Στροβόλου για τον λόγοότι οι προτει­ νόμενοι δρόμοι στο σχέδιο διαχωρισμού, δεν συνήδαν μετομελλο­ ντικό οδικό δίκτυο της περιοχής που ετοιμάστηκε από το Τμήμα Πολεοδομίας, το οποίο για σκοπούς οδικής ασφάλειας είχεκαθο­ ρίσει διαφορετικά σημεία πρόσβασης. 15 Η προσφυγή των εφεσειόντων απορρίφθηκε απότο πρωτόδικο Δικαστήριο. Στην έφεση, οι εφεσείοντες ισχυρίστηκαν ότι, η προ­ σβαλλόμενη απόφαση καταργεί κεκτημένα δικαιώματα τα οποία πηγάζουν απότο δεδικασμένο της προηγούμενης προσφυγής τους. Επίσης ισχυρίστηκαν παράβαση των άρθρων 23 και 28 του Συ- 20 ντάγματος,εσφαλμένη αξιολόγηση των στοιχείων απότο Δικαστή­ ριο και αυθαιρεσία στηλήψη τηςπροσβαλλόμενης απόφασης. Η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου απέρριψε την έφεση και αποφάνθηκεότι:
  1. Ηέννοιατηςκαλήςπίστηςσυνδέθηκε μετηναρχήτουestoppel 25 η οποία αναγνωρίζεται από τη νομολογία μας. Η αρχή του equitable estoppel όπως απαντάται στο Αγγλικό Δίκαιο ευρί­ σκεικάποιααπήχησηκαιστο Διοικητικό Δίκαιο σταπλαίσια τωνκανόνων χρηστής διοίκησης πουεπιβάλλουν την επίδειξη καλήςπίστης εκ μέρους τωνδιοικητικών οργάνων στις συναλ- 30 λαγές τους μετονπολίτη.
  2. Απαραίτητηπροϋπόθεσηγιατηνύπαρξηδεδικασμένουείναιη ταυτότητατων μερών. ΓιατονλόγοαυτόοΔήμος Στροβόλου δεν εδεσμεύετο από τα κεκτημένα δικαιώματα των εφεσειό­ ντων καιτο δεδικασμένο απότην προηγούμενη κατάληξητης 35 προσφυγής στην οποίαοίδιος δεν ήτανμέρος. Είναιφανερό ότι ο Έπαρχοςστηδιατύπωσητωναπόψεωντουδεν ενεργού­ σε ποτέ σαν Πρόεδρος του Συμβουλίου ΒελτιώσεωςΣτροβό­ λου αλλάυπότην ιδιότητατουσανΈπαρχος. 264 3AJLA. Παρισινόςκ. ά. ν.ΔήμουΣτροβόλου
  3. ΟΔήμος μετηνεπιβολήπεριορισμών γιασκοπούςδιασφάλι­ σης της ανάπτυξηςτου οδικού δικτύου ενήργησεκαθόλα νό­ μιμα σταπλαίσιατωναρμοδιοτήτωντουβάσειτου Κεφ.
  4. 5
  5. Μετην επιβολήτωνπιοπάνωπεριορισμών δεν σημειώθηκε παράβασητουΑρθρου23του Συντάγματος.
  6. Ο λόγος γιαάνιση μεταχείριση δεν αναπτύχθηκεεπαρκώς και ούτε ευσταθεί σύμφωναμεταστοιχεία πουτέθηκανενώ­ πιον τουΔικαστηρίου. Η έφεση αποτυγχάνει καιαπορρίπτεται. Δενεκδίδεται διαταγή για 10 έξοδα. Υποθέσεις που αναφέρθηκαν: Ααμπράκη ν.Κυπριακής Δημοκρατίας. Απόφαση ημερ. 7.11.1990 Papaefstathiou &Others v.TheRepublic,
(1983)3C.L.R. 43415 Pieris v.TheRepublic,
(1983)3C.L.R. 1054· Gava v.TheRepublic,
(1984)3C.L.R. 139V Simonis &Another v.Imp.BoardofLatsia,
(1984)3C.L.R. 109 Thymopoullos & Others v. TheMunicipalCommittee ofNicosia,
(1967)3C.L.R. 588- 20 Sofroniou &Others v. TheMunicipalityofNicosia &Others,
(1976)3 CL.R.124. Έφεση. 25 Έφεση εναντίον απόφασηςτουΠροέδρουτουΑνωτάτου Δι­ καστηρίου Κύπρου (Α.Λοΐζου, Π.) που δόθηκε στις 28 Ιουλίου, 1992 (Προσφυγή αρ. Π/91)με την οποία απορρίφθηκε η προ­ σφυγή τωνεφεσειόντων κατά τηςαπορριπτικής απάντησηςτου εφεσίβλητου Δήμου σεαίτησητους ημερ.20.7.87για διαχωρισμό κτήματος τους σεοικόπεδα. Α. Δικηγορόπονλος, γιατους εφεσείοντες. 265 Παρισινός κ.ά.ν.Δήμου Στροβόλου
(1995)Π. Λυσάνδρου, για τον εφεσίβλητο. Cur. adv. wit. ΠΙΚΗΣ, Π.: Την απόφασητου Δικαστηρίου θα δώσει ο Δι­ καστής κ. Χρ. Χατζητσαγγάρης. ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ, Δ.: Η παρούσαέφεσηστρέφεται ενα- 5 ντίον απόφασης Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου με την οποία απορρίφθηκεηπροσφυγήτων εφεσειόντων. Με την προσφυγή τους οι εφεσείοντες ζητούσαν δήλωση του Δικαστηρίου ότι η απόρριψη από τον Δήμο Στροβόλου με επι­ στολήημερ.26.11.90αίτησης τους ημερ.20.7.87για διαχωρισμό 10 κτήματοςτους σε οικόπεδαήτανάκυρη. Οι λόγοι της έφεσης είναι οι ακόλουθοι:
  1. Λανθασμένη ερμηνεία του Νόμου Κεφ. 96 με τρόπο που ' να στερεί τους αιτητές της ακίνητης ιδιοκτησίας τουςκα­ τά παράβασητου άρθρου23 του Συντάγματος. 15
  2. Παράβαση της αρχής της ισότητας διότι αίτηση άλλου ιδιοκτήτηγια διαχωρισμό εγκρίθηκε..
  3. Παράλειψηορθής αξιολόγησης των στοιχείων απότο Δι­ καστήριο.
  4. Αυθαιρεσία στην λήψητηςπροσβαλλόμενης απόφασης. 20 ,
  5. Η προσβαλλόμενη απόφασηκαταργεί κεκτημένα δικαιώ­ ματα των εφεσειόντων ταοποίαπηγάζουναπότοδεδικα­ σμένο και την εξωδικαστηριακή ρύθμιση προηγούμενης προσφυγής των εφεσειόντων. Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν σαν αφετηρίατην προσφυγή 25 347/
  6. Μετηνπροσφυγήαυτήοεφεσείων 1 μαζίμεάλλους ιδιο­ κτήτες προσέβαλαν διάταγμααπαλλοτρίωσης ακίνητης ιδιοκτη­ σίαςτουςπεριλαμβανομένηςκαιεκείνηςπουαναφέρεταιστηνπα­ ρούσαυπόθεση,καιεστρέφετο εναντίοντηςΚυπριακήςΔημοκρα­ τίας σαναπαλλοτριούσης αρχής. Ηαπαλλοτρίωση αποσκοπούσε 30 στη δημιουργία προστατευτικών λωρίδων κατά μήκος υπεραστι­ κού δρόμου. Μετά από μακράαλληλογραφία μεταξύ τωνδιαδί266 3Α.Α.Δ. 5 10 Παρισινός χ.ά.ν.ΔήμουΣτρ/λου Χ'Τσογγοριΐς,Δ. κων,φαίνεταιότι βρέθηκεσυμβιβαστικήτροποποίησητουδιατάγ­ ματοςαπαλλοτρίωσης μετηνμερικήανάκλησητουπουάφηνεδύο σημεία προσπέλασης του κτήματος προς τον υπεραστικό δρόμο, πλάτους40 ποδώντο κάθεένα. Έτσι αυτά τασημεία προσπέλασης παρέμεινανστην ιδιοκτησία των εφεσειόντων. Σαναποτέλε­ σμα,ηπροσφυγή347/77αποσύρθηκεκαιαπορρίφθηκεαπότοΔι­ καστήριο μεσχετική ειδοποίηση τουδικηγόρουτωναιτητώνημερ. 15.5.
  7. Όσοναφοράτηνκατάληξηαυτή,οδικηγόροςτων εφεσειόντων αναφέρθηκε ιδιαίτεραστις εισηγήσεις και απόψεις του Επαρχου Λευκωσίας που αναφέρονται στην επιστολή του ημερ. 13.2.1979 για τηδημιουργίατων δύοσημείων προσπέλασης. 15 Οι εισηγήσειςαυτέςπουέγιναναποδεκτέςπεριγράφονται από τον Έπαρχο στην πιοπάνωεπιστολή τουσανηπιοπρακτικήκαι δίκαιηλύση,αναφέρειδεπεραιτέρωτηνακόλουθηάποψη: 20 "Διετύπωσα επίσης την άποψινότι,διάτης δημιουργίας ει­ σόδουκαιεξόδου επαρκούςπλάτους(30-40ποδών)εις ταση­ μεία ταύτα,"οι επηρεαζόμενοι ιδιοκτήταιθαηδύναντοναδια­ χωρίσουν τα κτήματα των εις οικόπεδα διά της κατασκευής δευτερεύοντος δρόμουκατάμήκοςτηςκυρίαςοδού". Στις 20.7.1987οι εφεσείοντες υπέβαλανπρος τον Δήμο Στρο­ βόλου σαναρμόδιααρχήαίτησηγιαδιαχωρισμότου ιδίουκτήμα­ τος τους σεοικόπεδα. 25 Η αίτηση αυτή απορρίφθηκε από τον Δήμο Στροβόλου στις 26.11.1990για τον λόγο ότι "οι προτεινόμενοι δρόμοι δεν συνά­ δουν μετο μελλοντικόοδικόδίκτυοτηςπεριοχής". Σαναποτέλε­ σματηςαπόρριψηςτηςαίτησηςτουςοιεφεσείοντεςκαταχώρησαν την προσφυγήστην οποίαεκδόθηκεη υπόέφεση απόφαση. Όπως προκύπτει απότηναλληλογραφίακαιτα άλλα σχετικά 30 έγγραφα,ηαίτηση των εφεσειόντων απορρίφθηκεδιότι το σχέδιο __^. διαχωρισμού που υποβλήθηκε περιλάμβανε την δημιουργία δρό­ μωνπουσυνέδεαν ταυπόδιαχωρισμόοικόπεδαμετονυπεραστι­ κό δρόμο, μέσωτων σημείων προσπέλασης ταοποίαπαρέμειναν υπό την ιδιοκτησία των εφεσειόντων μετά την μερική ανάκληση 35 της απαλλοτρίωσης. Τογεγονός αυτόπροσέκρουε με τασχέδια του οδικούδικτύ­ ου της πολεοδομίας, αφούγια σκοπούς οδικής ασφάλειας και 267 Χ'Τσογγάρης,Δ. Παρισινός χ.ά.ν.ΔήμουΣτρ/λου
(1995)εξυπηρέτησης το τμήμα πολεοδομίας είχεκαθορίσει διαφορετι­ κά σημεία πρόσβασης. Οι εφεσείοντες στη σχετική αλληλογραφία τους τόσο πριν όσο και μετά την απόρριψητης αίτησης τους υποστήριξαν στα­ θεράτηθέση ότι είχαν κεκτημένο δικαίωμαγια δύο προσβάσεις 5 στον υπεραστικό δρόμο μετηδιευθέτηση τηςπροσφυγής347/
  1. Την θέση αυτή των εφεσειόντων αντέκρουσε ο Δήμος Στρο­ βόλου υποστηρίζοντας ότι δεν δεσμεύεται από οποιοδήποτε συμβιβασμό αφού δεν ήταν μέρος στις προηγούμενες διαδικα­ σίεςκαιαυτόαποτελεί ένααπόταβασικότεραεπιχειρήματατου 10 Δήμουσευποστήριξη τηςθέσηςότι ηπροσφυγήέπρεπενααπορ­ ριφθεί. Το πρωτόδικο δικαστήριο στην απόφαση του με την οποία απορρίφθηκε ηπροσφυγή έκρινε ότι δεν υπήρξε παράβαση του άρθρου 23 του Συντάγματος αφούδεν ετίθετο θέμα αποστέρη- 15 σης του δικαιώματος ιδιοκτησίας αλλά μόνο περιορισμός στην άσκηση του δικαιώματος αυτού. Περαιτέρωθεώρησε ότι ηαρ­ μόδιααρχήενήργησε νόμιμασταπλαίσιατωναρμοδιοτήτωντης βάσει του Κεφ.
  2. Επίσης θεώρησε ότι δενυπήρχε θέμαδυσμε­ νούς διάκρισης κατά παράβασητου άρθρου 28 του Σύνταγμα- 20 τος. Τέλος απόρριψετον ισχυρισμό ότιοΔήμοςΣτροβόλουεδεσμεύετο απότην κατάληξητηςπροσφυγής347/
  3. Προσεγγίζουμε τηνπαρούσαέφεσημεαφετηρίατην εισήγηση εκ μέρους των εφεσειόντων ότι στην προκείμενη περίπτωση η Διοίκηση δεν έχει ενεργήσει μεκαλήπίστη,αφούμετην απόρρι- 25 ψη της αίτησης των εφεσειόντων ουσιαστικά εξουδετέρωσε την προηγούμενη της δέσμευση να αναγνωρίσει στους εφεσείοντες προσπέλαση στον υπεραστικό δρόμο. Η έννοια της καλής πί­ στης συνδέθηκε μετηναρχήτουestoppelη οποίααποκλείειασυ­ νέπεια και αντιφατική συμπεριφορά εκ μέρους της διοίκησης 30 σανκακόπιστη. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η αρχή αυτήαναγνωρίζεται στη νομολογία μας. ΣτηνυπόθεσηJV.Λαμπράκη ν.ΚυπριακήςΔη­ μοκρατίας, Υπ. Αρ. 918/87,που δόθηκε στις 7.11.1990,ο Δικα­ στής κ.Πικής,(ωςήτοτότε)ανάφερεταακόλουθαστησελίδα 4: 35 "Παρενθετικά μπορεί νααναφερθείότι το δόγμαή ηαρχή τουκωλύματος (equitable estoppel), όπωςαπαντάταιστο Αγ­ γλικό Δίκαιο (άρθρο29.1(γ)-Ν. 14/60),ευρίσκει κάποια απή- 268 3Α.Α.Δ. 5 10 15 20 25 30 35 Παρισινός κ. ά.ν.Δήμου Στρ/λου Χ'Τσογγάρης, Δ. χησηκαιστοΔιοικητικό Δίκαιοσταπλαίσιατωνκανόνωντης χρηστής διοίκησης που επιβάλλουν την επίδειξηκαλής πίστης εκ μέρους διοικητικών οργάνων στις συναλλαγές τους με τον πολίτη. Δενπαρίσταταιανάγκηναενδιατρίψουμε στηνέκταση της εφαρμογήςτου,εκτός απότονα επισημάνουμε ότι ηκαλή πίστηκρίνεται μέσασταπλαίσιατηςνομιμότητας." Κρίνουμε ότι οΔήμος Στροβόλου δεν μπορεί ναθεωρηθεί ότι ενήργησε κακόπιστα αφού σαν αρμόδια Αρχή άσκησε εξουσίες πουέχειβάσειτουνόμουστασωστάτουςπλαίσια. ΕξάλλουοΔήμοςΣτροβόλουδενδεσμεύτηκε μεοποιεσδήποτεαπόψειςπουείχε διατυπώσει ο Επαρχος που οδήγησε στην κατάληξη της πρώτης προσφυγής. ΕίναιφανερόότιοΕπαρχοςστηδιατύπωσητωναπό­ ψεων τουδενενεργούσε ποτέσανΠρόεδροςτουΣυμβουλίουΒελ­ τιώσεως Στροβόλουαλλάυπότην ιδιότητατουσανΕπαρχος. Η διάκρισημεταξύοργάνων τοπικήςδιοίκησης καιτηςκεντρι­ κής διοίκησης είναι θεμελιωμένη στη νομολογία, και αναφερόμα­ στε στην υπόθεση Papaefstathiou and Other v. Republic of Cyprus,
(1983)3C.L.R.
  1. Ο δικηγόρος του αιτητή υποστήριξε στην αγόρευση του,σαν βασικό λόγο της έφεσης, το επιχείρημα ότι ο Δήμος Στροβόλου εδεσμεύετο απόκεκτημέναδικαιώματατων εφεσειόντων καιδεδι­ κασμένο από την προηγούμενηκατάληξητηςπροσφυγής347/
  2. Στην απόφαση της Ολομέλειας στην υπόθεση Pieris ν. Republic,
(1983)3 C.L.R. 1054 επεξηγείται με σαφήνειαότι η αρχή του δεδικασμένου ισχύει και στον τομέα του Διοικητικού Δι­ καίου. Σχετικήείναι επίσηςη υπόθεση Gava v. Republic
(1984)3 C.L.R. 1391. Είμαστετηςγνώμης ότιη απόρριψητουαιτήματοςτων εφεσει­ όντων δεν παραβιάζειούτε την αρχή του δεδικασμένου ούτε κεκτημέναδικαιώματατου. Έχουμε ήδητονίσει ότι ο Δήμος Στροβόλου δεν μπορούσε να ταυτισθεί με τον Έπαρχο μεαποτέλεσμα να μην υπάρχειδεδικα­ σμένο αφούδεν υπάρχει ταυτότηταμερών που αποτελεί απαραί­ τητηπροϋπόθεση. Εν πάσηπεριπτώσει ηκατάληξητηςπροσφυγης 347/77 δεν δημιούργησε καινούργια κεκτημένα δικαιώματα στους εφεσείοντες όσον αφορά μελλοντικό διαχωρισμό οικοπέ­ δων,αλλάαπλώςδιατήρησετην πρόσβασητουκτήματοςτων σαν χωράφι στονκύριοδρόμο. 269 Χ'Τσαγγδρης,Δ. Παρισινόςκ.ά. ν.Δήμου Στρ/λου
(1995)Ο Δήμος Στροβόλουσανηαρμόδια αρχήπουέκρινε τηναί­ τηση για διαχωρισμό οικοπέδων δεν δεσμευόταν να δεχθεί τις προσβάσεις αυτές σαν μέρος για την κατασκευή μελλοντικού οδικού δικτύου. Κρίνοντας τώρα την άσκηση των αρμοδιοτήτωντου Δήμου 5 Στροβόλουβάσει του Κεφ.96 στην εξέτασητηςαίτησηςκαιτην επιβολή περιορισμών για σκοπούς διασφάλισηςτης ανάπτυξης του οδικούδικτύουθεωρούμεότι οΔήμος ενήργησεκαθόλανό­ μιμα σταπλαίσιααυτά. Ασφαλώς ηεπιβολήτέτοιων όρωνκαι περιορισμώνδεναποτελούσεστέρησητουδικαιώματος ιδιοκτη- 10 σίας αλλά νόμιμο καθορισμότης άσκησης των. Στηνυπόθεση Simonis and Another v. Imp, BoardLatsia
(1984)3 C.L.R. 109 στις σελίδες 115-116 ο Δικαστής Πικής (ως ήτο τότε) αναφέρει τα ακόλουθα επί τουθέματος: "In my judgment the imposition of conditions for the 15 development of land involving cession of land to the public for environmental purposes is notanactof deprivation. Itcouldonly be regarded as an act of deprivation if the owner of landhadan unrestricted vestedrightfor itsuseinany mannerhechose,taking theform inthiscase,ofarighttodevelopitintothebiggestpossible 20 numberofbuilding sites. Nosuchrightvestsintheowners ofland. If that were the case, the creation of proper environmental conditionswouldbeleft tothediscretion oftheowners of land. So far as I know, this is not thecase in any civilized country. And Article 23.3 specifically envisagesrestrictions or limitations inthe 25 interests of town andcountry planning. The development of an area,urban as well as rural,is very mucha corporate matterthat concernsthecommunityasawhole. Itaffects thequality oflifeof everyone usingtheareaaswellastheamenity of allthose residing therein. Acknowledgement of a vested right to developing 30 immovable property at the option of the owner would be catastrophic for town and country planning. The matter of restrictions andlimitations was approached in a similar vein asin Kirzis intwo subsequent decisions of theSupremeCourt,namely, ThymppouIIosand Othersv.MunicipalCommitteeof Nicosia, 35
(1967)3C.L.R.588,andSofroniouand Others κ Municipality of Nicosiaand Others,
(1976)3C.LR. 124." Ο τελευταίος λόγος έφεσης που προβλήθηκεαπότοδικηγόρο των εφεσειόντων ήτανο ισχυρισμός ότι υπήρξεάνισημεταχείοτιση των εφεσειόντων και κάποιας εταιρείαΚέρμια Λτδ απότο Δήμο 40 270 3Α.Α.Δ. Παρισινός κ.ά.ν.Δήμου Στρ/λου Χ'Τσαγγάρης, Δ. Στροβόλου. Ολόγος αυτόςδεναναπτύχθηκεεπαρκώςενώπιονμας και ούτε θεωρούμε ότι τέτοιο θέμα ευσταθεί από τα ενώπιον μας στοιχεία. 5 Για τους πιο πάνωλόγους ηέφεση αποτυγχάνει και απορρίπτεται αλλά δεν θαυπάρχει διαταγή για έξοδα. Η έφεση απορρίπτεται χωρίς έξοδα. 271

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.