(1995)18Οκτωβρίου, 1995 [ΠΙΚΗΣ,Π.,ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ,ΝΙΚΗΤΑΣ,ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, ΝΙΚΟΛΑΟΥ Δ/στές] ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΙΣΙΡΛΗΣ, Εφεσείων- αιτητής, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΜΠΟΡΙΟΥ ΚΑΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ(ΑΡ.2), Εφεσίβλητων- καθ' ών ηαίτηση. (ΑναθεωρητικήΈφεσηαρ. 1272) Δέουσα έρευνα — Προσφυγή εναντίον απόφασης του Υπουργείου Εμπορίου και Βιομηχανίας για απόρριψη αιτήματος τουεφεσείοντα για παροχή σ' αυτόν άδειας εξαγωγής κρεμμυδιών — Ισχυρι σμός γιαπαράλειψη διεξαγωγήςδέουσαςέρευναςστηλήψητηςεπί δικης διοικητικής απόφασης που τεκμηριώθηκε από στοιχεία των 5 φακέλλων, που έδειχναν τηνκατάστασητηςαγοράς σεχρόνο μετα γενέστερο τον χρόνου υποβολήςτηςαίτησης — Επικύρωσητηςδι οικητικής απόφασης από το πρωτόδικο Δικαστήριο — Αποφασί στηκε στην έφεσηότι η ανάγκη για διεξαγωγή έρευνας για διαπί στωση των αναγκών της ντόπιας αγοράς σε συνάρτησημε τααπο- 10 θέματα κατά τοχρόνο υποβολής της αίτησης, ήταν υπό τιςσυνθή κες επιβεβλημένηκαι εξόφθαλμη — Ηπρωτόδικη απόφαση κρίθη κε υπό τις συνθήκεςεσφαλμένηκαι ακυρώθηκε. Αιτιολογία διοικητικής πράξης — Αιτιολογία που στηρίζεται σεπε πλανημένη εκτίμησηγεγονότων,οδηγείστηνακύρωσητηςδίοικητι- 15 κήςπράξης ηοποία στηρίζεται σ'αυτά. . Διοικητικό Δίκαιο — Ελευθερία δράσης της διοίκησης— Η διοίκηση δεν δεσμεύεται από όρους που κατ' ισχυρισμό τέθηκανσ' αυτή, ελ λείψει οιωνδήποτε σχετικών στοιχείων. Τοορθόπλαίσιο τηςέφεσηςκαθορίστηκε με ενδιάμεση απόφα- 20 ση,ηοποία δόθηκεενωρίτερα απότονΠική, Π. 384 3 Α.Α.Δ. 5 Μισιρλής ν.Δημοκρατίας (Αρ.2) Η ΟλομέλειατουΑνωτάτου Δικαστηρίου εφαρμόζονταςτιςνο μικέςαρχέςπουαναφέρονταιπιοπάνωεπέτρεψετηνέφεση,γιαέλ λειψηδέουσαςέρευναςκαιαιτιολογίαςκαιπαραμέρισετηνπρωτό δικηαπόφαση μεέξοδασε βάροςτουδημοσίου. Επίσης ακύρωσε τηνεπίδικηαπόφασηβάσειτουάρθρου146.4(β) του Συντάγματος. Ηέφεσηεπιτρέπεταιμεέξοδα υπέρ τουεφεσείοντα. Έφεση. 10 Έφεσηεναντίον τηςαπόφασης τουΔικαστή τουΑνωτάτου Δικαστηρίου Κύπρου (Αρτεμίδης, Δ.) πουδόθηκε στις 20 Δεκεμβρί ου, 1990 (Προσφυγήαρ. 117/90),μετηνοποίααπορρίφθηκεηπρο σφυγήτουεφεσείοντα εναντίοντηςαπόρριψηςτουαιτήματοςτου γιατηνπαροχή άδειας εξαγωγής κρεμμυδιών. Α. Σ.Αγγελίδης, γιατον εφεσείοντα. 15 Στ. Ιοχχννίδου (κα),Δικηγόρος τηςΔημοκρατίας Α', γιατον Γε νικό Εισαγγελέα,γιατους εφεσίβλητους. Cur.adv. vult. Γ. ΠΙΚΗΣ,Π: ΟδικαστήςΝικήταςθααπαγγείλει τηναπόφα ση,πουείναιομόφωνη. 20 25 30 35 ΝΙΚΗΤΑΣ,Δ.: Ηενδιάμεση απόφασητου δικαστηρίου, μετά που άκουσε τησχετική επιχειρηματολογία των διαδίκων,η οποία δόθηκε ενωρίτερα απότον Πική,Π.,καθόρισε τηβάσηκαιτοορ θόπλαίσιοτηςυπόκρίσηέφεσης. Απέμειναν γιαεξέταση,ωςεπα κόλουθο της,οι λόγοιέφεσης πουπροβάλλουν ότι λανθασμένατο πρωτόδικοδικαστήριοδεδέχθηκετιςεισηγήσειςτουαιτητήγιαέλ λειψηδέουσας έρευναςκαιαιτιολόγησης της επίδικηςαπόφασης. Ας πάρουμεόμως ταπράγματααπό την αρχή. Το 1989 σημει ώθηκε μεγάλη παραγωγή κρεμμυδιών. Και ανάλογο πρόβλημα στη διάθεσητους. Έγινε μάλιστα τόσο οξύ που απασχόλησε όχι μόνον τον Υπουργόκαιτιςυπηρεσίες τουΥπουργείου Εμπορίου και Βιομηχανίας, αλλά έφτασε μέχρι τη Βουλήτων Αντιπροσώ πων. Τελικά πραγματοποιήθηκεκαι σύσκεψηόλων των παραγό ντων υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Το Νοέμβριοτου 1989 συνεργατικός οργανισμός (ο ΣΕΔΙΓΕΠ) εξασφάλισε αγοραστή στο Λιβανο για2.000τόνους, οοποίος όμως ζήτησενατύχει μο385 Νικήτας, Δ. Μισιρλήςν.Δημοκρατίας(Αρ.2)
(1995)νοπωλιακής μεταχείρισης. Ναμην εξαχθούν άλλες προσότητες του προϊόντος από την Κύπρο στη χώρα του. Ηαρμόδιαυπη ρεσία χορήγησε την απαιτούμενηάδειαγια την εξαγωγή τηςπο σότηταςπουσυμφωνήθηκε. Αυτόέγινεστις 13/11/89. Στις 16/11/89ο αιτητής ζήτησε άδειαγια να εξάξει 1.200 τό- 5 νους κρεμμύδια στη Βηρυτό, αλλά η αίτηση του απορρίφθηκε στις 7/12/93, αφούστο μεταξύπροσκόμισε τησυμφωνία πουσυ νήψε, όπως του ζητήθηκε. Στην απορριπτικήαπάντηση ηδιοί κηση ισχυρίστηκε ότι δεν είχεεγκριθεί τοαίτημαγιαναμηνπρο κληθεί έλλειψητου προϊόντοςεπιτόπια. Η διερεύνηση των βασικών στοιχείων ήσυνθηκών που αφο- 10 ρουν ήπεριστοιχίζουν μίαυπόθεση αποτελούν προϋπόθεση για τηνομιμότητα της απόφασηςπουλαμβάνεται σε σχέσημε αυτή. Το βάθος και η έκταση που μπορεί να πάρει ηέρευνα δεν είναι δυνατόναπροκαθορισθούν. Προσδιορίζονται μεβάσηταδεδο μένα κάθεπερίπτωσης. Στοπροκείμενο ήτανεξόφθαλμη ηανά- 15 γκη να διαπιστωθούν οι ανάγκεςτης ντόπιαςαγοράςσε συνάρ τηση με ταυπάρχοντακατά τονκρίσιμο χρόνοαποθέματα. Η δικηγόρος της Δημοκρατίας επιχείρησε να αντικρούσει το επιχείρημα για απουσία ικανοποιητικής έρευνας παραπέμπο ντας σε αριθμόεγγράφων πουείναι συγκεντρωμένα στο διοικη- 20 τικό φάκελο της υπόθεσης. Στάθηκε ιδιαίτερα στο ερ. 104 που δείχνει τοβαθμόστον οποίο μειώθηκετοπλεόνασμακαιότι δια φαινότανκάποιοςκίνδυνος έλλειψηςτουπροϊόντος,πουοιαρ χές ήταν έτοιμες να αντιμετωπίσουν. Παρατηρούμε όμως πως το σημείωμα φέρει ημερ.22/12/89καιδείχνει την κατάστασητης 25 αγοράς σε χρόνο μεταγενέστερο της αίτησης που υπέβαλε οαιτητής. Αντίθετα, τα στοιχεία που υπήρχαν κατά τον κρίσιμο χρόνο, τα οποία διεξήλθαμε, δίνουν άλλη εικόνα των πλεονα σμάτων και είναι έκδηλη η ανησυχία των αρχών για τηναπαλ λαγήκαι διάθεση τους. 30 Είναι φανερό πως η απόφασηλήφθηκε χωρίς να προηγηθεί έρευνα ήησωστήέρευνα. Γιαυτόκαιπάσχει. Το ίδω μπορείνα λεχθείκαιγιατην αιτιολογία η οποίαστηρίχθηκε σεπεπλανημέ νη εκτίμηση. Εκφράζειαπόλυτατην παρούσαπερίπτωση η πα ρατήρηση του Δ. Κόρσου "Διοικητικό Δίκαιον" Γενικό Μέρος, 35 σελ. 150: "Αιτιολογία στηριζόμενη επί πραγματικών περιστατικών ανυπόστατων, ελέγχεται ως πλημμελής και οδηγεί στηνακύ386 3Α.Α.Δ. Μισιρλής ν.Δημοκρατίας (Αρ.2) Νικήτας, Δ. ρωσητης επίτωνανύπαρκτωναυτώνπεριστατικώνστηριζο μένης διοικητικήςπράξεως." Τα συμπεράσματα της πρωτόδικης απόφασηςπερί του αντιθέ τουκρίνονται αβάσιμακαι παραμερίζονται. 5 10 15 20 Υπάρχει ένα τελευταίο ζήτημα. Αφορά τον ισχυρισμό πως λόγω τουόρου πουέθεσεοΛιβάνιος εισαγωγέας η διοίκηση αυ τοδεσμεύθηκε ναμηνεκδώσει άλληάδειαγιαναδιαφυλαχθείτο μονοπώλιο τουτελευταίου. Πρώταπρώτααπόκανένα στοιχείο δενμπορείνασυναχθείότιηδιοίκηση,εκδίδονταςτηνάδειαστη ΣΕΔΙΓΕΠ δέχθηκε τον όρο που της έθεσε ο ξένος εισαγωγέας. Εν πάση περιπτώσει έχει λεχθεί συναφώς απότον κ. Αγγελίδη ότι δε φαίνεται,όπως θαέπρεπε,απότην άδειανα απορρίφθη κε ένας τέτοιος όρος. Ηδιοίκηση δενείχετέτοιαυποχρέωση. Τοθέμαδεντηναφορούσε. Ηελευθερία δράσηςτηςστο προκείμενο παρέμεινεακέ ραιη. Ο ισχυρισμός είναιαβάσιμος. Για τους παραπάνωόμως λόγους η έφεση πετυχαίνει. Η πρωτόδικηαπόφασηπαραμερίζεται. Μεέξοδασεβάροςτουδη μοσίου. Ακυρώνουμε τηνεπίδικηαπόφασημεβάσητην εξουσία που μαςπαρέχεταιαπότο αρθρ. 146.4(β)τουσυντάγματος. Η έφεση επιτυγχάνει με έξοδα υπέρ του εφεσείοντα. 387