clr/1995/1995_4_1203.pdf

(1)τουπερί Βεβαιώσεωςκαι Εισπράξεως ΦόρωνΝόμου του 1978 (Ν 4/78). Φορολογία — Φορολογία Κεφαλαιουχικών Κερδών — Οπερί Κεφα­ λαιουχικών Κερδών Νόμος (NJ2/80) — Αρθρο 25,επιφύλαξη — Διετής προθεσμία απόφασης επί τωνενστάσεων από τοΔιευθυντή — Υπέρβασητηςπροθεσμίας — Συνέπειες — Υιοθέτησηκαι στην κριθείσαπερίπτωση τωνπορισμάτων τηςΧρίστου ν.Δημοκρατίας. 15 20 25 Φορολογία — Φορολογία Κεφαλαιουχικών Κερδών — Οπερί Κεφα­ λαιουχικών Κερδών Νόμος (Ν. 52/80) — Άρθρο 6— Προϋπόθεση εφαρμογής τουκαι υπολογισμού τουκέρδους από τηδιάθεσηακί­ νητηςιδιοκτησίαςείναι ηαξία τηςιδιοκτησίαςκατά την 1/1/1980με βάση τηγενικήεκτίμησησύμφωναμε τοΆρθρο 19 τουπερί Ακίνη­ της Ιδιοκτησίας (Διακατοχή,Εγγραφή και Εκτίμηση)Νόμος, Κεφ. 224— Οι προβλεπόμενες στο Κεφ. 224 ενστάσεις και η απόφαση επ' αυτών — Κοινοποίηση της απόφασης του Κτηματολογίου επί τηςενστάσεως— Ταχυδρόμηση— Τεκμήριοτηςταχυδρόμησης — Δενανατράπηκεστην κριθείσα, περίπτωση ισχυριζόμενηςαλλαγής 1203 J. Kokkalos & SonsLtdv.Δ/ντηΤμήμ. Εσοπ.Προσόδων

(1995)διευθύνσεως — Η κριθείσα ενημέρωση του Κτηματολογίου περί της νέας διευθύνσεως βάρυνε τους αιτητές. Προσφυγή βάσει του Άρθρου 146του Συντάγματος — Λόγοι ακυρώ­ σεως — Έλλειψη δέουσας έρευνας — Δεν συνιστά αυτοτελή λόγο ακυρώσεως αλλά κατάπερίπτωση δημιουργεί ζήτημαπιθανής πλά­ νης περί τα πράγματα — Ελλείψει οποιασδήποτε πλάνης δεν εν­ διαφέρει αν άλλη μέθοδος έρευναςθα ήτανπιο ενδεδειγμένη. 5 Φορολογία — Φορολογία Κεφαλαιουχικών Κερδών — Ο περί Κεφα- 10 λαιουχικών Κερδών Νόμος (Ν. 52/80) — Συσχετισμός με τη διαδι­ κασία γενικής εκτίμησης των ακινήτων από το Κτηματολόγιο ως προς την 1/1/1980σύμφωναμε τοΚεφ. 224— Φύση και έκταση της δέσμευσης τουΔιευθυντή από το αποτέλεσμα τηςγενικήςεκτίμησης — Η ειδική περίπτωση τουΆρθρου 6(α)(ιι) τουΝόμου δεν συνιστά 15 εξαίρεση από τηδεσμευτικότητατης γενικήςεκτίμησης— Δεν είναι δυνατός ο έλεγχος της ορθότητας τηςγενικήςεκτίμησηςσεπροσφυ­ γή κατά φορολογίας κεφαλαιουχικώνκερδώνούτεαποτελούν λόγο ακυρώσεωςτης φορολογίας ισχυρισμοί περί τηναξία τουακινήτου κατά την 1/1/90— Πορίσματα τηςΓεωργίουν.Δημοκρατίας. 20 Φορολογία — Φορολογία Κεφαλαιουχικών Κερδών — Τόκος — Άρθρο 18του Ν. 52/80όπως τροποποιήθηκε από τον Ν.135/90— Δεντίθεται θέμαεφαρμογής τουπερί Βεβαιώσεωςκαι Εισπράξεως Φόρων Νόμου (Ν.4/78) περί "αδικαιολόγητης παράλειψης του φορολούμενου — Ο τόκος επιβάλλεται από την ημερομηνία που κα­ θορίζει τοΆρθρο 18χωρίς οποιουσδήποτεόρους. 25 Οι αιτητέςπροσέβαλαν την επιβολήφορολογίας κεφαλαιουχι­ κών κερδώναπό τηδιάθεσηξενοδοχείουτουςεπικεντρώνοντας σε 30 μεγάλοβαθμότηνεπιχειρηματολογίατουςγύρωαπότηνορθότητα ήτηνορθότηταλήψεωςυπόψητηςγενικήςεκτίμησηςτωνακινήτων για την 1/1/1980πουδιενήργησετο Κτηματολόγιομεβάση τιςπρό­ νοιες του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή,Εγγραφή και Εκτίμησης)Νόμου,Κεφ.

1. 35 ΤοΑνώτατοΔικαστήριο,απορρίπτονταςτηνπροσφυγήαποφά­ σισε ότι:
2. Ενυπάρχουνστοιχεία αναδρομικότητας στον Περί Φορολογίας Κεφαλαιουχικών Κερδών (Τροποποιητικός)Νόμο (Ν. 135/90) και όπωςείναιδιατυπωμένοτοΑρθρο 16τουΝόμουαυτούείναι δυνατό, εκπρώτηςόψεως, ναδημιουργηθείηεντύπωσηπωςαυ­ τό αναφέρεταικαι στην ημερομηνία έναρξης της ισχύος του ή 1204 40 4AAA 5 10 15 20 25 J.Kokkalos&SonsLtdv.Δ/ντήΤμήμ.Εσωτ.Προσόδων τουλάχιστον στην ημερομηνία έναρξης της ισχύος των άρθρων του βασικούΝόμουπου σχετίζεται με το επίδικο ζήτημα. Δεν εί­ ναι έτσι όμως. Σύμφωνα με το Αρθρο 14 του Νόμου 135/90, "Ο παρώνΝόμοςεφαρμόζεταισεσχέσημεδιαθέσεις ιδιοκτησίαςκατάήμετάτην 1Ιανουαρίου 1989 μεεξαίρεση ταΑρθρα 12και 14 των οποίωνηισχύς αρχίζειτην ι Αυγούστου 1980". Τα Αρθρα 12 και 14 στα οποία ευθέως προσδίδεται αναδρομική ισχύς,δενείναιταταυτάριθμαάρθρατουβασικούΝόμουαλλάεκείνατουτροποποιητικούΝόμου.ΤοπρώτοτροποποίησετοΑρθρο17 καιτοδεύτεροτοΑρθρο19τουΠερίΚεφαλαιουχικώνΚερδώνΝό­ μου(Ν. 52/80) (όπωςαυτάαναριθμήθηκαν)πουείναιεντελώςάσχε­ ταμετηνπαρούσαυπόθεση. Από την άλλη,ηδιάταξηως προς την εφαρμογήτου Νόμουκαι σεσχέσημεδιαθέσειςαπότην 1 Ιανουαρίου1989,δενσημαίνει κα αναδρομικήτροποποίησητων Αρθρων 12, 13και 14τουβασικού Νόμου.Οινόμοι,κατάτοΑρθρο82τουΣυντάγματος,τίθενταισε ισχύ από της δημοσιεύσεως τους στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας εκτός αν ορίζεται στον ίδιο το Νόμο διαφορετική ημερομηνία. Ορίστηκε τέτοια ημερομηνία μόνο σε σχέση με τα Αρθρα 12και 14τουτροποποιητικούΝόμουκαιέπεταιπως, κα­ τάταάλλα,οΝόμος 135/90ενώεφαρμόζεταικαισεσχέσημεδια­ θέσειςπουέγιναν απότην 1Ιανουαρίου1989,τέθηκε σε ισχύ στις 30 Ιουλίου 1990, όταν δημοσιεύθηκε. Αλλη ερμηνεία, όπως ορθάυποστήριξαν οι καθ'ωνη αίτηση, θα οδηγούσε σε παράλογα αποτελέσματα. 30 35 40 Με καταργημένο το Αρθρο 14 στην αρχική του μορφή από την ημερομηνία έναρξηςτηςισχύοςτωνσχετικών διατάξεωντουΝό­ μου 135/90 και με ανεφάρμοστοτο νέο Αρθρο 14 στην περίπτω­ ση,τοΔικαστήριο συμφωνεί μετην εισήγησητων καθ' ων ηαίτη­ ση πως το ζήτημακαλύπτεται απότο Αρθρο 23

(1)του περί Βεβαιώσεως και Εισπράξεως ΦόρωνΝόμωντου 1978 (Ν.4/78), δυ­ νάμει του Αρθρου 3

(1)του ίδιουΝόμου. 2. Σύμφωναμετην επιφύλαξηστο Αρθρο 15 του Νόμου,όπωςαυ­ τό έχει τροποποιηθεί "ΌΔιευθυντής αποφασίζει πάνω στις ενστάσεις πουτουυποβάλλονται εντός δύοετών απότηνημερομη­ νία της υποβολής τους". Οι αιτητές εισηγούνται πως η προσβαλλόμενη απόφαση είναι άκυρη επειδή λήφθηκε μετά την πάροδο της πιο πάνω προθε1205 J.Kokkalos&SonsLtdv.Λ/ντηΤμήμ,Earn.Προσόδων

(1995)σμίας.Toθέμακαλύπτεταιαπότηναπόφαση τουΔικαστήΝική­ τα στην υπόθεση Νίκος Χρίστου ν. ΚυπριακήςΔημοκρατίας, με την οποίασυμφωνεί το Δικαστήριο. 3, ΑποτελείπροϋπόθεσηγιατηνεφαρμογήτουΑρθρου 6τουΝόμου 5 που ρυθμίζει τον τρόπο υπολογισμού τουκέρδους,οκαθορισμός τηςαξίαςτης ιδιοκτησίας κατάτην 1Ιανουαρίου 1980 "με τηνγε­ νικήεκτίμησηπουδιενεργήθηκε σύμφωναμετοΑρθρο 19τουπε­ ρίΑκινήτου Ιδιοκτησίας(Διακατοχή,Εγγραφήκαι Εκτίμησις)Νό­ μου",Κεφ.

1. Είναιο ισχυρισμός τωναιτητώνότι λείπει αυτήη 10 προϋπόθεσηγιατίδεντουςγνωστοποιήθηκε απότο Κτηματολόγιο ητύχητηςένστασης πουυπέβαλανσε σχέσημετηγενική εκτίμηση και, επομένως, στερήθηκαν της δυνατότητας να ασκήσουν έφεση προς παραμερισμότης μεβάση τοΑρθρο80του Κεφ.
2. 15 Δεν έχειανατραπείτοτεκμήριοτηςταχυδρόμησηςεν προκειμένω που στην προκειμένη περίπτωση ενισχύεται από τα υπόλοιπα στοιχεία, καικατάτο Νόμο OLαιτητές ειδοποιήθηκανγια νατην απόφασητου Κτηματολογίου στις 19Απριλίου 1991.Το γεγονός ότι δεν έλαβαντην επιστολή,δεν είναι σχετικό. Ηεισήγησητους πως στο πλαίσιο των αρχώντης χρηστής διοίκησης το Κτηματο­ λόγιο όφειλε να προβεί σε περαιτέρω ενέργειες, δεν είναι ορθή αφούτοζήτημαδιέπεταικατ* ευθείαναπό τοΝόμο.Σετελευταία ανάλυσηήτανδικήτους ηευθύνη ενημέρωσης του Κτηματολογί­ ουγια την οποίααλλαγήτηςδιεύθυνσης τους.
3. Οι αιτητές πρότειναν ως παράλληλο λόγο ακυρότηταςτηνκατ' ισχυρισμό παράλειψητουΔιευθυντήναερευνήσειδεόντωςγιανα διαπιστώσει ανυπήρχετελικήγενικήεκτίμηση ωςπροςτο ακίνη­ τοτουςκαιποια.ΟΔιευθυντής περιορίστηκε σετηλεφωνικήπληροφόρηση,όπωςσημειώνεται στο φάκελο,πουκατάτουςαιτητές συνιστά επισφαλήμέθοδο. 20 25 30 Όποια και να ήτανημέθοδος τηςπληροφόρησης,το Δικαστήριο γνωρίζει απότα στοιχεία του φακέλουπως ήτανορθή. Ηπαρά35 λειψή διεξαγωγής δέουσας έρευνας δεν συνιστά αυτοτελή λόγο ακυρότητας αλλά, κατά περίπτωση,δημιουργεί ζήτημαπιθανής πλάνης περί ταπράγματα. Εφόσον απότο σύνολο των περιστα­ τικών καταφαίνεται πως δεν υπήρξε οποιαδήποτε πλάνη και πως,επομένως,ταγεγονόταπουστήριξαν τηδιοικητικήενέργεια 40 ήταν πράγματι τα ορθά, δεν ενδιαφέρει το κατά πόσο θαήταν ασφαλέστερο ή πλέον ενδεδεγμένο να αναζητηθούν με έρευνα διαφορετικής φύσης. 1206 4Α^ΑΛ. 5 10 15 20 25 30 J.Kokkalos&SonsLtdv.Δ/ντήΤμήμ. Εσωτ.Προσόδων
4. Στηνυπόθεση ΓεώργιοςΑ. Γεωργίου ν.Δημοκρατίας,τοΔικαστή­ ριο θεώρησε πωςυπερέβητις εξουσίεςτουοΔιευθυντής ότανπροέ­ βηο ίδιος σε συλλογισμούςπρος ανεύρεση τηςαξίαςτουακινήτου κατάτονουσιώδηχρόνο.ΈργοτουΔιευθυντή είναιηεφαρμογήτου ΝόμουπάνωστηβάσητηςΓενικής Εκτίμησηςπουδιενεργήθηκεαπό το Κτηματολόγιο. Ηπαράγραφος(ιι) της επιφύλαξης στο Αρθρο 6(α)δενδιαφοροποιείτορόλοτουΔιευθυντήκαιδενσυνιστά "εξαί­ ρεση" με την έννοια αυτή. Τίθεται ζήτημα εφαρμογής της μόνο αν "κατάτηγενικήεκτίμησητηςιδιοκτησίαςληφθούνυπόψηοποιεσδήποτέπροσθήκεςήαλλαγές πουέγινανμετάτην 1 Ιανουαρίου1980". Σημείοαναφοράςείναικαιπάλινηγενικήεκτίμησηκαιοριστικάδεν αποτελείαρμοδιότητατουΔιευθυντήηδιεξαγωγήέρευναςπροςδια­ πίστωση τυχόν προσθηκών ή αλλαγών όταν δεν αναφέρεται σε τέ­ τοιεςηγενική εκτίμηση.ΟύτεοΔιευθυντής δικαιούταιναερευνήσει πέραντηςγενικής εκτίμησης, ουσιαστικά παρακάμπτονταςτην, ού­ τεείναιδυνατόναελεγχθείσ*αυτήτηδιαδικασίαηορθότητατηςγε­ νικής εκτίμησης. Ηγενικήεκτίμησηδεναναφέρεταισεπροσθήκεςαλλαγές πουέγιναν μετά την 1η Ιανουαρίου 1980, προσδιορίζει το ποσό των Λ.Κ.220.000λιρών ως την αξίατουακινήτουκατάτην πιοπάνω ημερομηνία και ορθά έκρινε ο Διευθυντής πως δεν μπορούσε να την αλλάξει. Όπωςσημειώθηκε στην υπόθεση ΓεώργιοςΑ. Γεωργίου ν.Δημο­ κρατίας η οποία διαφορά σε σχέση με την φορολογία ακινήτου ιδιοκτησίας δενθαμπορούσε νααποτελέσει λόγοακυρότηταςτης προσβαλλόμενης απόφασης.Επαναλαμβάνεταικαι εδώ πωςόταν ορισμένο ζήτημαρυθμίζεται κατ'ευθείαν απότο Νόμο,δεν υπάρχει περιθώριο αναζήτησης του νομίμου με αναφοράσε προγενέ­ στερους ήάλλους διοικητικούς χειρισμούς. Σετελικήανάλυση,το ζήτημα δεν άπτεταιτων ενεργειών του Διευθυντή, που εν προκει­ μένω είναι δέσμιες, αλλά τηςγενικής εκτίμησης του Κτηματολογί­ ουγιατην οποίαοΝόμοςπροβλέπει άλλο μηχανισμό ελέγχου, 35
5. Εφόσον το θέματου τόκου ρυθμίζεται ειδικά απότο Νόμο (βλ. Αρθρο 18όπωςτροποποιήθηκε απότο Ν.135/90)δεντίθεταιζή­ τημα εφαρμογής του περί Βεβαιώσεως και Εισπράξεως Φόρων Νόμου (Ν. 4/78). 40 Δεν καταλείπεται διακριτική ευχέρεια στο Διευθυντή από το Αρθρο 18.Σαφώςοτόκος επιβάλλεται κατ' ευθείαν μετηνομο­ θετική διάταξηκαι ηεμπλοκή του Αρθρου 15 του Νόμου είναι λανθασμένη. Δεν προκύπτει τέτοια σύνδεσηαπότο Νόμο. Επι1207 J.Kokkalos&Sons Ltdv.Δ/ντήΤμήμ.Εσακ.Προσόδων

(1995)βάλλεταιτόκοςαπότηνημερομηνίαπουκαθορίζειοΝόμος, χω­ ρίς οποιουσδήποτε όρους. Ηπροσφυγήαπορρίπτεταιχωρίςέξοδα. 5 Αναφερόμενες υποθέσεις: Μακρίδου ν. Δημοκρατίας

(1994)4Α.Α.Δ. 110, Χρίστου ν. Δημοκρατίας

(1995)4Α.Α.Δ. 153, 10 InReKermiaPalace

(1988)IC.L.R. 659, Katsiantonis v. Frantzeskou

(1981)2 C.L.R. 566, 15 Pitsiakkos v.Republic

(1985)3C.L.R. 1700, SilentsiaFarmsLtd. v.Koulermou

(1984)1 C.L.R. 333, Γεωργίουv. Δημοκρατίας

(1995)4Α.Α.Δ. 824, 20 Πετεινού v.Δημοκρατίας

(1991)4ΑΛΛ.

1. Προσφυγή. Προσφυγή μετην οποίαοιαιτητές προσβάλλουν τη συμπληρωματική βεβαίωση φόρου για το επιπρόσθετο ποσό των £5.592,97 σεντ σχετικά μετηνπώληση τουξενοδοχείου Βερεγγάρια στον Πρόδρομο. 25 j /.Νικολάου, για τους Αιτητές. 30 Λ. Καοντζάνη, Δικηγόρος τηςΔημοκρατίας, γιατους Καθ' ων ηαίτηση. Cur. adv.vult. 35 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ,Δ.: Στις 13Οκτωβρίου 1989 οι αιτητές πώλησαν το ξενοδοχείο Βερεγγάρια στον Πρόδρομο προς £550,
2. Στις 15 Μαρτίου 1990κατέθεσαν στοΔιευθυντή του Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων δήλωση διάθεσης στοκαθο­ ρισμένο έντυπο I.R.
3. Την ίδια μέρα, πάνω στη βάση της δη- 40 λωσης τωναιτητών, στην οποία αναφερόταν ως αγοραία αξία του ακινήτουκατάτον ουσιώδηχρόνο το ποσό των £410.000,ο Διευθυντής απέστειλε ειδοποίηση επιβολής φορολογίας κεφα­ λαιουχικών κερδών γιατοποσό των £26.790,πλέον τόκους. 1208 4 ΑΛΛ. 5 10 15 J.Kokkalos& Sons Ltd v. Δ/ντήΤμήμ.Εσοιτ.Ποοσόδων Κωνσταντινίδης, Δ. Στις 11 Αυγούστου 1990, αφού μεσολάβησε η τροποποίηση τουπερί Κεφαλαιουχικών Κερδών Νόμουτου 1980 (Ν.52/80) με το Νόμο 135/90, οΔιευθυντής απέστειλε στους αιτητές συμπλη­ ρωματική βεβαίωση φόρου για το επιπρόσθετο ποσό των £5.592,97σεντ.Η συμπληρωματικήβεβαίωσηστηρίχτηκε στοδε­ δομένο πως ηεκτιμημένη αξίατου ακινήτουκατάτην 1η Ιανου­ αρίου 1980 ήταν£220.000.Δεν χρειάζονταιάλλες λεπτομέρειες. Ο Νόμος 135/90,όπως δέχονται και οι δυο πλευρές, καλύπτει καιτις διαθέσεις του 1989, και ως προς αυτήτην πτυχή ηαντιγνωμίααναφέρεται στην καθορισθείσα αξίατης περιουσίαςκα­ τά την πιοπάνωημερομηνία. Στις 29 Σεπτεμβρίου 1990 οι αιτητές υπέβαλαν ένσταση που εξετάστηκεδυόμισηχρόνιααργότερα. Στις2 Μαρτίου1993 ο Διευθυντής πληροφόρησε τους αιτητές για την απόρριψητης απο­ στέλλοντας και ειδοποίηση επιβολής τελικής φορολογίας, όμοια με την προηγούμενη, με τόκο προς 9% από 14 Οκτωβρίου
4. Οι αιτητέςπροβάλλουν ταπιοκάτωως λόγουςακυρότητας: 20
5. ΟΔιευθυντής δενεδικαιούτονααναθεωρήσει τηναρχική φο­ ρολογία αφού παρήλθε η προθεσμία των τριών μηνών που τάσσει το άρθρο 14 του Νόμου, όπως αυτό τροποποιήθηκε απότο Νόμο135/
6. 25
7. Ηένσταση τους εξετάστηκε αφούπαρήλθεη προθεσμία που τάσσει οΝόμος. 30
8. Η προσβαλλόμενη απόφαση στηρίχτηκε σε ανύπαρκτηή μή τελειωθείσα γενική εκτίμηση της αξίας του ακινήτου κατά τον ουσιώδη χρόνο.
9. Ο Διευθυντής παρέλειψε να εξετάσει την ένσταση τους ή να αποφασίσει σε σχέσηπρος αυτήκαι πάντως ενήργησε χωρίς τηδιεξαγωγή δέουσας έρευνας καιυπόπλάνη. 35
10. Και αν είναι έγκυρη ηφορολογία, είναι παράνομηη αξίωση τόκων. Ηδυνατότητασυμπληρωματικής βεβαίωσης 40 Το άρθρο 14 του Νόμου,στην αρχικήτου μορφή,παρείχεδι­ καίωμα συμπληρωματικής βεβαίωσης "καθ' οιονδήποτε χρόνον εντός εξ ετών από της ημερομηνίας της αρχικής βεβαιώσεως". Εκτόςανηχαμηλήφορολογίαοφειλότανσεδόλοήεσκεμμένηφο1209 Κωνοταντινίδης, Δ. J. Kokkalos& Sons Ltd v. Δ/ντήΤμήμ,Εσωτ.Ποοσόδων

(1995)ροδιαφυγήπουδενείναι ηπερίπτωση εδώ. Αυτά,εφόσον κατάτο άρθρο 12,καιπάλιν όπωςήταντότε, σε συνδυασμό και μετο άρ­ θρο 13,ο διαθέτης όφειλενα δίδει στο Διευθυντή δήλωση διαθέ­ σεωςοδεΔιευθυντής μπορούσε "είτεηδήλωση διαθέσεως επεδόθηείτεόχι" ναπροβαίνει σεβεβαίωση του πληρωτέου φόρου. Ο μηχανισμός άλλαξε μετηντροποποίηση τουάρθρου 14 από τοΝόμο 135/

1. Δεν αρκεί πλέον η επίδοση δήλωσης διάθεσηςκαι των άλλων στοιχείων που αναφέρονται.Απαιτείται "και νακαταβάλλει (οδιαθέτης) το υπ' αυτού υπολογιζόμενο ποσό φόρου" (να αυτοφορολογείται δηλαδή). Κατά τις υπόλοιπες διατάξεις τουάρθρου,ηδήλωσηκαιη καταβολήτου ποσού πρέπει να γίνε­ ται "εντός ενός μηνός απότης τοιαύτης διαθέσεως αλλά εν πάση περιπτώσει προτης μεταβιβάσεως της ιδιοκτησίας". 5 10 15 Οι αιτητές λέγουν πως αφούπαρήλθε χρονικό διάστημα με­ γαλύτερο των τριών μηνών απότην ημέρα της επίδοσης της δή­ λωσης διάθεσης, ήταν παράνομη η συμπληρωματική βεβαίωση πουέγινεπέντε περίπουμήνες αργότερα.Ηεισήγησηστηρίζεται στην αντίληψη πως καλύπτει την περίπτωση το άρθρο 14 όπως 20 τροποποιήθηκε με το Νόμο 135/
2. Ενυπάρχουν στοιχεία αναδρομικότητας στο Ν. 135/90 και όπωςείναιδιατυπωμένοτοάρθρο 16τουΝόμουαυτούείναιδυ­ νατό, εκ πρώτης όψεως, ναδημιουργηθεί ηεντύπωση πως αυτό 25 αναφέρεται και στην ημερομηνία έναρξης της ισχύος του ήτου­ λάχιστον στην ημερομηνία έναρξης της ισχύος των άρθρων του βασικού Νόμου που σχετίζονται με το επίδικο ζήτημα.Δεν είναι έτσιόμως. Σύμφωνα μετο άρθρο 16του Νόμου 135/90, 30 "Ο παρών Νόμος εφαρμόζεται σε σχέση με διαθέσεις ιδιοκτη­ σίας κατάήμετάτην 1Ιανουαρίου 1989 μεεξαίρεση τα άρθρα 12και 14 των οποίων ηισχύς αρχίζει την 1 Αυγούστου 1980". Τα άρθρα 12 και 14 στα οποία ευθέως προσδίδεται αναδρο- 35 μική ισχύς, δεν είναι τα ταυτάριθμαάρθρατου βασικού Νόμου αλλά εκείνα του τροποποιητικού Νόμου. Το πρώτο τροποποίη­ σε το άρθρο 17 και το δεύτερο το άρθρο 19 του βασικού Νόμου (όπως αυτά αναριθμήθηκαν) που είναι εντελώς άσχετα με την παρούσαυπόθεση. 40 Από την άλλη, η διάταξηως προς την εφαρμογή του Νόμου και σε σχέση με διαθέσεις από την 1 Ιανουαρίου 1989, δεν ση­ μαίνει και αναδρομική τροποποίηση των άρθρων 12, 13 και 14 1210 4Α Λ Α 5 10 15 20 25 J.Kokkalos& Sons Ltd v.Δ/ντήΤμήμ.Εσωτ.Ποοσόδων Κωνσταντινιοης, Δ. τουβασικούΝόμου.Οι νόμοι, κατάτοάρθρο82 τουΣυντάγμα­ τος,τίθενται σε ισχύ απότης δημοσιεύσεως τους στην Επίσημη ΕφημερίδατηςΔημοκρατίας,εκτός ανορίζεταιστον ίδιοτοΝό­ μο διαφορετικήημερομηνία. Ορίστηκε τέτοια ημερομηνία μόνο σε σχέση με ταάρθρα 12και 14του τροποποιητικού νόμου και έπεταιπως,κατάταάλλα,οΝόμος 135/90ενώ εφαρμόζεταικαι σεσχέσημεδιαθέσεις πουέγιναν απότην 1 Ιανουαρίου1989,τέ­ θηκεσε ισχύ στις 30 Ιουλίου 1990, όταν δημοσιεύθηκε. Αλληερμηνεία, όπως ορθάυποστήριξαν οι καθ'ων ηαίτηση, θα οδηγούσε σε παράλογααποτελέσματα. Θα ήταν εντελώς αδύ­ νατηη αναδρομικήεφαρμογήτωντροποποιήσεωντωνάρθρων12 και 14τουβασικούΝόμου.Ταάρθρα αυτάπροϋποθέτουν"αυτοφορολογία" που δεν έγινε γιατί δεν προβλεπόταν από το Νόμο όπωςαυτός ίσχυεκατάτοχρόνο τηςδιάθεσηςήκαι της δήλωσης της διάθεσης και δεν θαυπήρχε το χρονικό σημείο έναρξης της προθεσμίας των τριών μηνών που προβλέπει το τροποποιημένο άρθρο 14.Αν δευιοθετούσαμε την άποψη των αιτητώνπωςη δή­ λωσηδιάθεσηςπουέκαμανεξισσύται με"αυτοφορολογία"(πουείναι λανθασμένη όπως υποδείχθηκε απότο Δικαστή Νικήταστην υπόθεση Έλλη Μακρίδου ν. Κυπριακής Δημοκρατίας

(1994)4 Α.Α.Δ.110,θακαθισταντοεκτωνυστέρων παράνομεςοισυμπλη­ ρωματικέςφορολογίες πουήδηείχανγίνει μετάτηνπάροδοτριών μηνών απότην επίδοση δήλωσης διάθεσης και θααποκλειόταν η δυνατότητα συμπληρωματικής βεβαίωσης σε σχέση με διαθέσεις για τις οποίες επιδόθηκανδηλώσεις τρεις μήνες πριν απότη δη­ μοσίευσητουΝόμου.Καιαυτά,ενώνομίμωςθαμπορούσενααφε­ θεί να παρέλθει τέτοιο χρονικό διάστημα με βάσητο Νόμοόπως αυτός ίσχυετότε. 30 35 Μεκαταργημένοτοάρθρο 14στην αρχικήτουμορφήαπότην ημερομηνία έναρξης της ισχύος των σχετικών διατάξεων του Νόμου 135/90και με ανεφάρμοστο το νέο άρθρο 14 στην περί­ πτωση,συμφωνώ με την εισήγησητων καθ' ων ηαίτηση πως το ζήτημα καλύπτεται από το άρθρο 23

(1)του περί Βεβαιώσεως και Εισπράξεως ΦόρωνΝόμων του 1978 (Ν.4/78),δυνάμει του άρθρου 3

(1)του ίδιουΝόμου. Ο χρόνος εξέτασης της ένστασης 40 Σύμφωνα με την επιφύλαξη στο άρθρο 15 του Νόμου,όπως αυτόέχειτροποποιηθεί "οΔιευθυντήςαποφασίζειπάνωστις ενστάσεις πουτουυπο1211 Κωνσταντινίδης,Δ. J.Kokkalos &Sons Ltd v.Δ/ντήΤμήμ.Εσωτ.Ποοσόδων

(1995)βάλλονται εντός δύο ετών απότηνημερομηνία της υποβολής τους". Οι ααητέςεισηγούνται πωςηπροσβαλλόμενη απόφασηείναι άκυρη επειδή λήφθηκε μετά τηνπάροδο τηςπιοπάνω προθε5 σμίας. Τοθέμα καλύπτεται από τηναπόφασητου Δικαστή Νι­ κήτα στην υπόθεση ΝίκοςΧρίστου ν.ΚυπριακήςΔημοκρατίας

(1995)4 Α.Α.Δ. 153,με τηνοποία συμφωνώ. Στο απόσπασμα πουακολουθεί περιέχονται όσαθαμπορούσαννα λεχθούν ανα­ φορικά μετο ζήτημα: 10 "Δεν υπάρχει οτιδήποτεστο αρθρ. 15πουναδικαιολογεί συ­ μπέρασμαότιηυπέρβασητης προθεσμίας που ορίζει εξυπακούει συμφωνία μετηφορολογική δήλωση ήαφαιρείτο δι­ καίωμα του Διευθυντή νααπορρίψει τηνένσταση καιναεπι- 15 βάλει τελικήφορολογία.Εδώβρισκόμαστε μπροστάσεκαθα­ ρή περίπτωση παράλειψης οφειλόμενης νόμιμης ενέργειας που αντιμετωπίζεται μετο ένδικο μέσοτης προσφυγής. Για τη φύση αυτού τουείδους παράλειψης αναφέρει ο Θ.Τσά­ τσος "Η αίτησις ακυρώσεως ενώπιον του Συμβουλίου της 20 Επικρατείας 3ηέκδοση,σελ. 143 και144: 'Προς τας εκτελεστάς διοικητικός πράξεις εξομοιούται η ρητή άρνησις και η παραλειψις οφειλομένης νομίμου ενεργείας, οσάκις εκτου νόμου επιβάλλεται ειςτην διοί- 25 κησιν ηρύθμισις συγκεκριμένης σχέσεωςδιαπράξεως.... Και εφόσον υπάρχειτεθειμένη προθεσμία προς εκτέλεσιν της οφειλομένης ενεργείας ηπαράλειψις είναι τετελεσμέ­ νη άματηπαρόδωτηςπροθεσμίας ταύτης', 30 Παρόλο που ηκαθυστέρηση είναι πάντοτε καταδικαστέα, η άπρακτηπαρέλευση προθεσμίας δεν εξουδετερώνει τιςεξου­ σίεςτου Διευθυντή. Το επιχείρημααποτυγχάνει." 35 Ηνενιχή εκτίμηση ωςηβάσηνιατονυπολογισμό του κέοδουο Αποτελεί προϋπόθεση γιατηνεφαρμογή τουάρθρου 6του Νόμουπου ρυθμίζει τον τρόπουπολογισμού τουκέρδους,οκα­ θορισμός της αξίαςτης ιδιοκτησίας κατάτην 1 Ιανουαρίου1980 "μετηνγενική εκτίμηση πουδιενεργήθηκε σύμφωνα μετοάρθρο 19 του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφήκαι Εκτίμησις) Νόμου", Κεφ.

1. Είναι ο ισχυρισμός των αιτητών ότι λείπει αυτή η προϋπόθεση γιατί δεντους γνωστοποιήθηκε 1212 40 4 AAA. 5 J.Kokkalos& Sons Ltd v. Δ/ντήΤμήμ.Εσωτ.Ποοσόδων Κωνσταντινίδης, Δ. απότο Κτηματολόγιο ητύχητηςένστασης πουυπέβαλανσεσχέ­ ση με τη γενική εκτίμηση και, επομένως, στερήθηκαν τηςδυνα­ τότητας να ασκήσουν έφεσηπρος παραμερισμό της με βάση το άρθρο 80 του Κεφ.
2. Οι καθ' ων η αίτηση επικαλούνται το άρθρο75 του Κεφ.224 και εισηγούνται ότι το γεγονός της απο­ στολήςτης απόφασηςτου Κτηματολογίου μετην οποίααπορρί­ φθηκεηένσταση τους στην τελευταία γνωστή διεύθυνση τωνOLτητών,ήταν αρκετή. 10 Γενική εκτίμηση διενεργηθείσα δυνάμει του άρθρου 69 του Κεφ.224 καθίσταταιτελικήεκτός εάν,μεταξύ άλλων, το επηρε­ αζόμενο πρόσωπο υποβάλει προς το Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας ένσταση εντός προθεσμίας που τάσσεται. Εφόσον υποβληθεί ένσταση, ο Διευθυντής την 15 εξετάζει και δίδει στο επηρεαζόμενο πρόσωπο ειδοποίηση για την απόφασητου. (Βλ. άρθρο70 (δ)και (ε)του Κεφ.224). Κάθε πρόσωπο "έχον παράπονο" απότην απόφαση, μπορεί ναασκή­ σει έφεσηστο ΕπαρχιακόΔικαστήριο,σύμφωνα μετιςδιατάξεις του άρθρου 80 του ιδίου Νόμου. (Βλ. In Re Kermia Palace 20

(1988)1C.L.R.659). Ηπροθεσμία εντός της οποίας είναιδυνα­ τήηάσκηση έφεσης αρχίζει, βέβαια,απότην ημερομηνία της ει­ δοποίησης.Παράλειψητέτοιαςειδοποίησης αφήνειασυμπλήρω* τητηδιαδικασία της γενικής εκτίμησης. 25 30 35 40 Ενόψει της φύσης του θέματος που ηγέρθη,προσάχθηκε ενώ­ πιον μου και ο φάκελος του Κτηματολογίου. Ηένσταση των αι­ τητών εξετάστηκε και απορρίφθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 1991. Μεχειρόγραφησημείωσηστο φάκελο,ημερομηνίας 19Απριλίου 1991, πιστοποιείται από κτηματολογικό λειτουργό ότι "για το αποτέλεσμα ειδοποιήθηκαν όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα με συστημένο ταχυδρομείο".Οφάκελοςαποκαλύπτειπωςστάληκαν συστημένεςεπιστολές προςτουςαιτητέςκαιπροςτουςαγοραστές του ακινήτου. Η πιστοποίηση παραπέμπει ρητά στην απόφαση του Κτηματολογίου πουπεριέχεται στο φάκελο,στην οποίαβρίσκονται επισυνημμένα τασχετικάαποδεικτικάτουταχυδρομείου. Οι επιστολές επεστράφησαν και βρίσκονται στο φάκελο. Στην απευθυνθείσαπροςτουςαιτητέςαναφέρεταιπως είναι άγνωστοι στηδιεύθυνση.Φαίνεται απότησφραγίδατουταχυδρομείουκαι το αποδεικτικότης παραλαβήςτης πως στάληκε στις 19Απριλίου 1991 στη διεύθυνση "Πρόδρομος". Στην ένσταση τους στηγε­ νική εκτίμηση οι αιτητές δήλωσαν ως διεύθυνση τους τον Πρό­ δρομο.Το ίδιο και στη δήλωση μεταβίβασης του ακινήτου.Αυτή ήτανη τελευταία γνωστή διεύθυνση τους. 1213 Κωνσταντινίδης,Δ. J. Kokkalos& Sons Ltd v. Δ/ντήΤμήμ.Εσωτ.Ποοσόδων

(1995)Σύμφωναμετοάρθρο75

(1)και

(3)τουΚεφ.224,ηημερομηνία ταχυδρόμησης τέτοιας επιστολής στον τελευταίο γνωστό τόπο διαμονής του προσώπου προς το οποίο απευθύνεται, λογίζεται ότι είναι ηημερομηνία κατάτηνοποίαηειδοποίηση ή κοινοποίη­ ση δίδεται ή διενεργείται. Πιστοποιητικό δε απότον ταχυδρομήσαντααναφερόντην ημερομηνία της ταχυδρόμησης,λογίζεται ως εκ πρώτης όψεως απόδειξη της ταχυδρόμησης. Οι πιο αυστηρές διατάξειςτηςπαραγράφου

(5)τουάρθρουπουπροσετέθηκε μετο Ν. 16/80, δεν αφορούνσεπερίπτωσηόπωςη παρούσα. 5 10 Δεν έχει ανατραπείτο τεκμήριο της ταχυδρόμησης, που στην προκειμένηπερίπτωση ενισχύεται απόταυπόλοιπαστοιχεία,και κατάτονόμο οι αιτητέςειδοποιήθηκανγιατηναπόφασητουΚτη­ ματολογίου στις 19Απριλίου 1991.Τογεγονός ότιδεν έλαβαντην επιστολή,δενείναισχετικό. Ηεισήγησητουςπωςστοπλαίσιοτων 15 αρχών της χρηστής διοίκησης το Κτηματολόγιο όφειλε ναπροβεί σε περαιτέρω ενέργειες, δεν είναι ορθή αφούτο ζήτημαδιέπεται κατ'ευθείαναπό τοΝόμο.Σετελευταίαανάλυσηήτανδικήτουςη ευθύνηενημέρωσης του Κτηματολογίου γιατηνόποιααλλαγήτης διεύθυνσης τους. Ηανάλυση σε σχέση μετην παρόμοιαρύθμιση 20 του περί Ελέγχου Ενοικιάσεων Νόμου του 1975 (Ν.36/75)στην υπόθεση Katsiantonis v.Frantzeskou

(1981)1 C.L.R. 566, είναι σχετική. (Βλ. επίσης Pitsiakkos v.Republic

(1985)3 C.L.R. 1700 και Νίκος Οδυσσέως ν. Δημοκρατίας Προσφυγή 316/94, ημερ. 13/2/1995,αναφορικά με τον περί Βεβαιώσεως και Εισπράξεως 25 Φόρων Νόμο του 1978). Στην υπόθεση SilentsiaFarms Ltd v. Koulermou

(1984)1 C.L.R.333,πουαφορούσεσε κτηματολογικό θέμα, ο ισχυρισμός ήταν πως δεν παρελήφθη η ειδοποίηση που αποδεδειγμένως εστάλη. Με αναφορά όχι στο άρθρο 75 αλλά στους περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας(Διακατοχή,Εγγραφή και Εκτί- 30 μησις) Κανονισμούς του 1967, εθεωρήθη ότι ορθώς απερρίφθη επειδήδεν είχε προσαχθεί οποιαδήποτεμαρτυρίαπου θατον θε­ μελίωνε και το Εφετείο δεν επελήφθη της διαζευκτικής αιτιολο­ γίας τουπρωτοδίκουΔικαστηρίου πως,ούτως ήάλλως,ήταν αρ­ κετότογεγονός ότι εστάληηεπιστολή. 35 Οι αιτητές πρότειναν ως παράλληλο λόγο ακυρότητας την κατ' ισχυρισμό παράλειψητουΔιευθυντή να ερευνήσει δεόντως για να διαπιστώσει αν υπήρχε τελικήγενική εκτίμηση ως προς το ακίνητο τους και ποια. ΟΔιευθυντής περιορίστηκε σε τηλε- 40 φωνικήπληροφόρηση, όπωςσημειώνεται στο φάκελο,πουκατά τους αιτητές συνιστά επισφαλή μέθοδο. Δεν μπορώνασυμφωνήσω. Όποια καιναήτανη μέθοδος της 1214 4 AAA. 5 J.Kokkalos& Sons Ltd v.Δ/ντήΤμήμ.Εσωτ.Ποοσόδων Κωνσταντινίδης, Δ. πληροφόρησης, γνωρίζουμε από τα στοιχεία του φακέλου πως ήταν ορθή. Η παράλειψηδιεξαγωγής δέουσας έρευνας δεν συνι­ στά αυτοτελή λόγο ακυρότητας αλλά, κατά περίπτωση, δημι­ ουργεί ζήτημα πιθανής πλάνης περί τα πράγματα. Εφόσον από το σύνολο των περιστατικών καταφαίνεται πως δεν υπήρξε οποιαδήποτεπλάνηκαιπως, επομένως, ταγεγονότα που στήρι­ ξαν τηδιοικητική ενέργεια ήτανπράγματιταορθά,δενενδιαφέ­ ρει το κατάπόσο θαήτανασφαλέστερο ήπλέον ενδεδειγμένο να αναζητηθούν με έρευνα διαφορετικήςφύσης. 10 Ηένσταση των αιτητώνκαιηαπόφαση του Διευθυντή 15 20 25 30 35 40 Μετην ένσταση τους οι αιτητές ισχυρίστηκαν πωςη αξίατου ακινήτουκατάτην 1 Ιανουαρίου 1980 ήταν£425,000.ΟΔιευθυντής την απέρριψε επειδή,όπως πληροφόρησε τους αιτητές,δεν μπορούσε να την αλλάξει ενόψει του άρθρου 6 του Νόμου. Οι αιτητές υποστηρίζουν πως κατάπλάνη ως προς το Νόμο θεώ­ ρησε ο Διευθυντής ότι δεσμευόταν από τη γενική εκτίμηση του Κτηματολογίου γιατί η περίπτωση τους καλυπτόταν από την εξαίρεση, όπως την ονόμασαν, της παραγράφου(ιι) της επιφύ­ λαξης στο άρθρο6(α). Αυτόεπειδή,όπως διατείνονται,ηγενική εκτίμηση έγινεπάνωστηβάσητουχρόνου διεξαγωγής της χωρίς να ληφθεί υπόψηπως το ξενοδοχείο ήταντότε εγκαταλελειμένο και σχεδόν ερειπωμένο ενώ κατάτην 1η Ιανουαρίου 1980 ήταν σε λειτουργήσιμη κατάσταση και όντως λειτουργούσε κατά τη θερινή περίοδο. Όφειλε, εισηγούνται, να εξετάσει τους ισχυρι­ σμούς τους πως η αξία του ακινήτου κατά την 1 Ιανουαρίου 1980 ήταν £425.000. Παράλληλα, παρά τα όσα αποτέλεσαν τη βάση της πιο πάνω εισήγησης, υποστήριξαν πως ο Διευθυντής είχε καθήκοννα ερευνήσει ανκατάτηγενική εκτίμηση λήφθηκε υπόψηηαναφερθείσααλλαγή. Κατέληξαν μεαναφοράσε σειρά αποφάσεωντουΑνωτάτου Δικαστηρίου ωςπροςτηνέκτασηκαι τηφύσητουαναθεωρητικού ελέγχου. Οι καθ'ων ηαίτησηπεριορίστηκαν στην επισήμανση πως "σε καμιάπερίπτωσηδενδηλώθηκεαπότουςαιτητέςότι μέσαστοακί­ νητο έγιναν οποιεσδήποτε προσθήκες ή αλλαγές για να ληφθούν υπόψηστην επίδικη φορολογία" και, με τη σειρά τους,παρέπεμ­ ψανστηνομολογία αναφορικάμετοκαθήκοντουπολίτηγιαπροσκόμιση στοιχείων καιτις επιπτώσεις απότημηεκπλήρωσητου. Η απάντησηστο ερώτημα που τίθεται πρέπει να είναιδιαφο­ ρετική. Στην υπόθεση ΓεώργιοςΑ. Γεωργίου ν. Δημοκρατίας

(1995)4Α.Α.Δ.824, θεώρησαπωςυπερέβητις εξουσίες τουο Δι1215 Κωνσταντινίδης, Δ. J. Kokkalos & Sons Ltd v. Δ/ντήΤμήμ.Εσωτ.Ποοσόδων

(1995)ευθυντής όταν προέβη ο ίδιος σε συλλογισμούς προς ανεύρευση τηςαξίαςτουακινήτουκατάτονουσιώδηχρόνο.Εργο τουΔιευ­ θυντή είναι η εφαρμογή του Νόμου πάνω στη βάση της Γενικής Εκτίμησης πουδιενεργήθηκε από το Κτηματολόγιο. Ηπαράγρα­ φος (ιι) της επιφύλαξης στο άρθρο6(α)δεν διαφοροποιείτο ρό5 λο τουΔιευθυντή καιδεν συνιστά "εξαίρεση" μετηνέννοια αυτή. Τίθεται ζήτημαεφαρμογής της μόνο αν "κατά τηγενική εκτίμηση της ιδιοκτησίας ληφθούν υπόψη οποιεσδήποτε προσθήκες ήαλ­ λαγέςπουέγιναν μετάτην 1 Ιανουαρίου1980".Σημείοαναφοράς είναι και πάλιν ηγενική εκτίμηση καιοριστικά δεν αποτελεί αρ- 10 μοδιότητα του Διευθυντή ηδιεξαγωγή έρευνας προς διαπίστωση τυχόνπροσθηκώνήαλλαγώνότανδεναναφέρεταισετέτοιεςηγε­ νικήεκτίμηση. Ούτε οΔιευθυντής δικαιούταιναερευνήσειπέραν τηςγενικής εκτίμησης, ουσιαστικάπαρακάμπτοντας την,ούτε εί­ ναι δυνατόναελεγχθεί σ' αυτήτηδιαδικασία ηορθότητατηςγε- 15 νικής εκτίμησης. Η γενική εκτίμηση δεν αναφέρεται σε προσθήκες ή αλλαγές που έγιναν μετά την 1ηΙανουαρίου 1980, προσδιορίζει το ποσό των£220.000λιρών ως τηναξίατουακινήτουκατά την πιο πά- 20 νω ημερομηνία και ορθά έκρινε ο Διευθυντής πως δεν μπορού­ σε νατην αλλάξει. Οιαιτητέςπρόβαλανκαιτονακόλουθοισχυρισμό. Μετάτην1η Ιανουαρίου 1980 κατέβαλανφόροακίνητης ιδιοκτησίας μετο δε- 25 δομένο ότι ηαξίατου ακινήτουκατάτην ημερομηνία αυτή ανερ­ χόταν σε £425.000. Εισηγούνται πως δεν είναι νόμιμη η επιβολή φορολογίας κεφαλαιουχικών κερδών πάνωσε διαφορετικήβάση καικαταλογίζουν στη διοίκηση σκόπιμηδιαφοροποίησηπροςδι­ καιολόγηση υψηλότερης φορολογίας. Εφόσον αναφέρθηκανστο 30 θέμα,οι αιτητές όφειλαν ναπαρουσιάσουνολόκληρητην εικόνα. Δεν αναφέρθηκαν στο γεγονός ότι, όπως υπέδειξαν οι καθ' ων η αίτηση,η φορολογία ακίνητης ιδιοκτησίας αναθεωρήθηκεστο τέ­ λος. Υπολογίστηκε και αυτήπάνωστη βάσητων £220.000και οι αιτητές πιστώθηκαν με το ποσό του φόρου ακίνητης ιδιοκτησίας 35 πουπροέκυψε ότι υπερπλήρωσαν. Ενπάσηπεριπτώσει, όπως εί­ χα τηνευκαιρίανασημειώσωστην υπόθεσηΓεώργιοςΑ. Γεωργί­ ου ν. Δημοκρατίας(ανωτέρω)ηόποιαδιαφοράδενθα μπορούσε να αποτελέσει λόγο ακυρότηταςτης προσβαλλόμενης απόφασης. Επαναλαμβάνω και εδώ πως όταν ορισμένο ζήτημα ρυθμίζεται 40 κατ' ευθείαναπότοΝόμο,δενυπάρχειπεριθώριοαναζήτησηςτου νομίμου με αναφορά σε προγενέστερους ή άλλους διοικητικούς χειρισμούς. Θαπρόσθετα πως,σε τελικήανάλυση,το ζήτημαδεν άπτεταιτωνενεργειών τουΔιευθυντή,πουενπροκειμένωείναιδέ1216 4 ΑΛΛ J.Kokkalos& Sons Ltdv.Δ/ντήΤμήμ.Εσωτ.Ποοσόδων Κωνσταντινίδης,Δ. σμιες, αλλά τις γενικής εκτίμησης τουΚτηματολογίου για την οποίαο Νόμοςπροβλέπει άλλο μηχανισμό έλεγχου. Ηαξίωση τόκου 5 10 15 20 25 30 Με τηνειδοποίηση επιβολής φορολογίας επιβλήθηκε τόκος προς 9% ετησίως, εννοείται λαμβανομένων υπόψη των πληρω­ μών που πραγματοποίησανοι αιτητές. Λέγουν οι αιτητές πως για να τους επιβαλλόταν τόκος θαέπρεπε να ήταν ένοχοι "αδικαιολόγητης παράλειψης",όπωςαπαιτείοπερί Βεβαιώσεως και Εισπράξεως Φόρων Νόμος του 1978(ανωτέρω). Επίσης ότι η επιβολήτόκουστηνπαρούσαπερίπτωση είναι αντίθετηπροςτις αρχές της χρηστής διοίκησης. Στην ορθή επισήμανση των καθ' ων ηαίτηση πως εν προκειμένω το ζήτημα ρυθμίζεται ειδικά απότοΝόμο52/80,πρόσθεσανκαινέασκέψη. Εισηγούνται πως απότηνειδικήδιάταξητου Νόμου52/80"προκύπτειότι οτόκος καταβάλλεται μέχρι τηνημερομηνίαπληρωμής της επιβληθείσας φορολογίας, όταν ο Διευθυντής αποφάσισε επίτης ενστάσεως πουυποβλήθηκε εντός δύοετών απότης υποβολής της".Διαφορετικήερμηνεία "θαισοδυναμούσε μεκατάργησητουάρθρου 15, κατά παράβασητηςθέλησηςτουΝομοθέτη". Θεωρώ αβάσιμες τις εισηγήσεις των αιτητών. Εφόσον το θέ­ μα ρυθμίζεται ειδικά απότοΝόμο (βλ. άρθρο 18όπως τροποποιήθηκε απότοΝ. 135/90)δεν τίθεται ζήτημα εφαρμογής του περί Βεβαιώσεως και Εισπράξεως Φόρων Νόμου. [Βλ. Αντρούλλα Πετεινού ν.Δημοκρατίας

(1991)4 Α.Α.Δ. 674 και ΈλληΜαχρίδονν.Δημοκρατίας(ανωτέοω)]. Κατάτοάρθρο 18, "Απλούςτόκος προς εννέα τοις εκατόνκατ' έτοςκαταβάλλε­ ται επί παντός φόρου απότης παρόδουενός μηνός απότης ημερομηνίας τηςδιαθέσεως της ιδιοκτησίας μέχρι τηςημερο­ μηνίας της πληρωμής, και εισπράττεται ωςεάν απετέλειμέ­ ρος του εν υπερημερία φόρου." 35 40 ΔενκαταλείπεταιδιακριτικήευχέρειαστοΔιευθυντή.Σαφώςο τόκος επιβάλλεται κατ' ευθείαν με τη νομοθετική διάταξηκαιη εμπλοκή του άρθρου 15του Νόμου είναι λανθασμένη. Δεν προ­ κύπτει τέτοιασύνδεσηαπότο Νόμο.Επιβάλλεται τόκος απότην ημερομηνίαπουκαθορίζειοΝόμος,χωρίςοποιουσδήποτεόρους. Η διάθεση στην παρούσα υπόθεση καλύπτεται από το Ν. 135/90και οφείλεται τόκος από τις 14Νοεμβρίου 1989, όπως αναφέρεται στην ειδοποίηση επιβολής φορολογίας ημερομηνίας 1217 Κωνσταντινίδης, Δ. J.Kokkalos & Sons Ltd v.Δ/ντήΤμήμ.Εσωτ.Προσόδων

(1995)11 Αυγούστου

1. Στην ειδοποίηση ημερομηνίας 23Φεβρουα­ ρίου 1993 που επισυνάφθηκε στην επιστολή του Διευθυντή ημε­ ρομηνίας 2 Μαρτίου 1993 που περιέχει την προσβαλλόμενη απόφαση, αναφέρεται ως ημερομηνία έναρξης του τόκου η 14η Οκτωβρίου
2. Θα πρόκειται για λάθος. Η απόφασητου Διευθυντή συνίστατο στο ότι δεν μπορούσε να αλλάξει τηνπροη­ γούμενη φορολογία και εναπόκειται στο Διευθυντή να υπολογί­ σει τον τόκο σύμφωνα με τις πρόνοιες τουΝόμου. 5 Για τους πιο πάνω λόγους η προσφυγή απορρίπτεται και η 10 προσβαλλόμενη απόφασηεπικυρώνεται.Οιφορολογικές υποχρε­ ώσεις των αιτητών παρέμειναν ανεκκαθάριστες για μεγάλο χρο­ νικό διάστημα,χωρίς δικήτους ευθύνη. Δεν επιδικάζονταιέξοδα. Η προσφυγή απορρίπτεται χωρίς έξοδα. 1218