(1995)14 Ιουλίου, 1995 (ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΚΤΩΡΑΣ, Αιτητής, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΑΜΥΝΑΣ ΚΑΙ/ Ή ΑΛΛΩΝ, Καθ' ων η αίτηση. (Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις Αρ. 700/90, 701/90) Προσφυγή βάσει του Αρθρου 146του Συντάγματος — Έννομο συμφέρον — Στρατός της Δημοκρατίας — Αξιωματικοί — Προαγωγές — Απα ραίτητη προϋπόθεση για τηνπροαγωγή αξιωματικού αποτελεί η κρίση τον ως προακτέου — Έλλειψη της στερεί και τον εννόμου συμφέρο ντος προσφυγής κατ' άλλων οι οποίοι κρίθηκαν προακτέοι — Η σχετική κρίση αυτοτελής και χωρίς σύγκριση μεταξύ των ομοιοβάθμων. Προσφυγή βάσει τον Αρθρον 146 του Συντάγματος — Λόγοι ακνρώσεως — Πλάνη περί τα πράγματα — Πρέπει να είναι ουσιώδης για να επάγεται ακυρότητα — Επονσιώδης ηπλάνη στην κριθείσα περίπτωση πειθαρχικής ποινής αξιωματικού τον Στρατού της Δημο κρατίας ο χρόνος επιβολής της οποίας ελήφθη υπόψιν εσφαλμένα. Προσφυγή βάσει του Αρθρου 146 τον Συντάγματος — Λόγοι ακυρώ σεως — Αιτιολογία — Παράνομη αιτιολογία — Διάσωση του κύρους της προσβαλλόμενης απόφασης παρά το παράνομο μέρους της αιτιολογίας της — Επάλληλες αιτιολογίες — Στήριξη της πρά ξης στα λοιπά, νόμιμα, μέρη της αιτιολογίας — Η περίπτωση κρί σεως αξιωματικού του Στρατού της Δημοκρατίας ως παραμένο ντος στον ίδιο βαθμό εξαιτίας, μεταξύ άλλων, και πειθαρχικής ποινής που ονδέποτε του επιβλήθηκε. Διοικητικό Δίκαιο — Στρατός τηςΔημοκρατίας — Αξιωματικοί — Προ αγωγές — Κρίσεις — Βαθμολογία — Κανονιστικό πλαίσιο — Ου1388 5 10 15 20 4Α.ΑΛ. Κτώραςν. Δημοκρατίας σιαστικήκαι ανέλεγκτη η κρίση τον Συμβουλίου— Εξαιρέσειςκαι όρια. 5 10 ΣτρατόςτηςΔημοκρατίας—Αξιωματικοί — Προαγωγές— Κρίσεις — ΤαΣυμβούλιαΚρίσεωνδενδεσμεύονταιαπό τυχόνπροηγούμενεςευ μενείςκρίσειςαξιωματικού— Ηκρίσηαξιωματικού αυτοτελής, ανε ξάρτητηκαιχωρίςκανένανομικόπεριορισμό— Αιτιολογία. Οι αι,τητέςκρίθηκανπαραμένοντεςστον I6LOβαθμόκαι προσέβαλαν τόσο την κρίση αυτή όσο και την προαγωγή συναδέλφων τους οι οποίοι κρίθηκανπροακτέοι. Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτονταςτις προσφυγές, απο φάσισε ότι: 15 20 25 30
- ΑπαραίτητηπροϋπόθεσηγιατηνπροαγωγήΑξιωματικού αποτελεί ηκρίση του ως προακτέου. Ηέλλειψητων προϋποθέσεωνπροα γωγής στερείαπότους αιτητέςτουαπαιτούμενουέννομου συμφέ ροντος προσβολής των προαγωγών συναδέλφων τους που κρίθηκανωςπροακτέοι,γιατολόγοότι,ηκρίσητωναξιωματικώνγίνε ται αυτοτελώς με βάσηταατομικάστοιχεία εκάστου και δεν στη ρίζεται στησύγκριση μεταξύομοιοβάθμων. Ενόψει των πιο πάνω,η προδικαστική ένσταση του δικηγόρου τωνκαθ' ων ηαίτησηγίνεταιαποδεκτήκαιοι προσφυγές τωναιτητών σε όση έκταση στρέφονται κατάτης εγκυρότητας τηςκατ' αρχαιότητα κρίσης και προαγωγής ομοιοβάθμων συναδέλφων τους κρίνονται απαράδεκτες και απορρίπτονται.
- Πλάνηπερίταπράγματασυνιστά ηαντικειμενικήανυπαρξίατων πραγματικών περιστατικών και προϋποθέσεων επί των οποίων στηρίχθηκε ηπράξη, επιφέρει δε την ακύρωση της όταν αυτή εί ναι ουσιώδης καιέχειασκήσει ουσιαστική επίδρασηστη διαμόρ φωσητηςκρίσης του αρμοδίουοργάνου. 35 40 Στην αιτιολογία της απόφασης του Συμβουλίου Κρίσεων, η οποία υιοθετήθηκε ως είχε από το Συμβούλιο Επανακρίσεων, αναφέρθηκε πως οι πειθαρχικές ποινές που είχαν επηρεάσει την κρίσητουΣυμβουλίου επιβλήθηκανστον αιτητήστον κατεχόμενο βαθμόενώ, όπως πράγματιπροκύπτει απότα έγγραφαπουκα τατέθηκανστηδικογραφία,οιεν λόγω ποινέςείχανεπιβληθεί ενώ ο αιτητής υπηρετούσε στον αμέσως προηγούμενο του κατεχόμε νου,βαθμότου Ανθυπολοχαγού. 1389 Κτώραςν.Δημοκρατίας
(1995)Σύμφωνα με τον Κανονισμό 29
(2)(θ) των περί Αξιωματικών του Στρατού της Δημοκρατίας (Διορισμοί, Ιεραρχία, Προαγωγές και Αφυπηρετήσεις) Κανονισμών (Κ.Δ.Π.90/90),οι αξιωματικοί κρί νονται μεβάσηταστοιχεία τωνατομικώντουςφακέλων,σταοποία περιλαμβάνονται και οι τυχόν επιβληθείσες πειθαρχικές ποινές, οποιασδήποτε μορφής,οι οποίες διαγράφονταιμετάαπό παρέλευ σηδεκαετίαςαπότην επιβολήτους. 5 Είναι σαφές απότις πιο πάνωπρόνοιες των Κανονισμών, πως οι πειθαρχικές ποινές,εφόσον παραμένουνστον ατομικόφάκελοτων κρινόμενων αξιωματικών,γιατίδενέχειακόμηπαρέλθειηδεκαετής περίοδος απότην επιβολή τους, νόμιμα μπορούν να αποτελέσουν στοιχείο σχηματισμού κρίσεως, ανεξαρτήτως τουβαθμούο οποίος κατείχετο απότονκρινόμενο κατάτοχρόνο τηςεπιβολήςτους. 10 15 Εφόσον οι πειθαρχικές ποινές, με στοιχεία (α)και (γ)στην από φασητου Συμβουλίου Κρίσεων, είχαν επιβληθεί στον αιτητή στις 8/7/81 και26/2/82, αντίστοιχα, εξακολουθούσαν ναδιατηρούνται σε ισχύ και νόμιμα θα μπορούσαν να αποτελέσουν στοιχείο κρί σεως κατάτις τακτικές ετήσιες κρίσεις του 1990, κατάσυνέπεια, 20 ηπλάνη που είχε εμφιλοχωρήσει στην απόφασητου Συμβουλίου αναφορικά με το βαθμόπουκατείχε οαιτητήςκατάτοχρόνο της επιβολής τους,δενήτανουσιώδης,αφούουπολογισμός τωνποι νών αυτών ως στοιχείου κρίσεως ευρίσκετο εντός τωνκαθοριζο μένων απότους Κανονισμούς χρονικών πλαισίων. 25 'Οπωςέχειεξάλλου νομολογηθεί, ηεπιβολήπειθαρχικήςποινήςσυ νιστά αυτοτελή διοικητική πράξηηοποία δύναται να προσβληθεί μεπροσφυγήεντός τηςπροθεσμίαςτων 75 ημερών,κατάσυνέπεια, οποιοσδήποτε λόγος ακύρωσης αφοράτηνομιμότητα τηςεπιβολής τηςδεν μπορεί νατύχει παρεμπίπτουσαςεξέτασης σταπλαίσιατης παρούσας διαδικασίαςηοποίαθακριθεί επί τη βάσει των συγκε κριμένων περιστατικών καιγεγονότων πουτην περικλείουν. 30
- Θαπρέπει να αναφερθεί στο σημείο τούτο πως ημε στοιχείο (β) 35 στηναπόφασητου Συμβουλίου Κρίσεων, πειθαρχικήποινήουδέ ποτε επεβλήθη στον αιτητή. Κατόπιν εξέτασης της αναφοράςπαραπόνουπου είχε υποβάλει, ο αιτητής πληροφορήθηκε αρμοδίως στις 26/2/82πως η εν λόγω ποινήδεν ήτανκαταχωρημένη στον ατομικότουφάκελο αλλά εί χε περιληφθεί σ' αυτόν εκπαραδρομής. Σύμφωνα μεταπιοπάνω,το μέρος αυτότηςαιτιολογίας της επί1390 40 4ΑΛΛ. Κτώραςν. Δημοκρατίας δίκης απόφασης, ήταν παράνομο. Παράτοπαράνομοτου μέρους αυτούτης αιτιολογίας,η επίδικη απόφασηδεν θαοδηγηθεί σεακύρωση. 5 Σύμφωνα μετηνομολογία, σεπερυπώσεις επάλληλων αιτιολο γιών, η επίδικη πράξη είναι νόμιμη εάν μία απότις αιτιολογίες αυτές δύναται επαρκώς νατη στηρίξει. 10 Ενόψει τωνόσων αναφέρθηκανπιοπάνω,εφόσον ηκρίσητουαι τητή ως μηπροακτέου θα μπορούσε νόμιμα να στηριχθεί στα υπόλοιπατέσσερα ερείσματα τηςαιτιολογίας,οιλόγοι ακύρωσης αναφορικά μετοπεπλανημένο καιτοαναιτιολόγητο τηςεπίδικης απόφασης,κρίνονται αβάσιμοι καιαπορρίπτονται. 15
- Γιανα κριθεί αξιωματικός ως προακτέος κατ' αρχαιότηταθα πρέπει ναέχειστις εκθέσεις ικανότηταςτουκατεχόμενου βαθμού γενική βαθμολογία στα ουσιαστικά προσόντα πουαναφέρονται στον Κανονισμό 33,τουλάχιστον "καλός". 20 Αξιωματικός, πουστις εκθέσεις ικανότητας τουτου κατεχόμενου βαθμούέχειβαθμολογία σταουσιαστικά προσόντακάτωαπότοκα λός,κρίνεταιωςπαραμένωνστον ίδιοβαθμό.(Βλ.Κανονισμό41
(3)). 25 Εκτός από τις πειθαρχικές ποινές εκείνο το οποίο προσμέτρησε στην κρίση του δεύτερου αιτητήωςπαραμένοντος ήτανηέκθεση χαμηλής ικανότητας του,σύμφωνα με την οποία εκατατάσσετοως "μέτριος". 30 Κανένας ισχυρισμός τουαιτητή περί προκατάληψης καιπαρα βίασηςτωναρχώντηςχρηστής διοίκησης κατάτησύνταξητηςέκ θεσης ικανότητας του της περιόδου 1/1/8230/7/82 δεν έχειτεκμη ριωθεί μεαναφοράσεσυγκεκριμένα στοιχεία του φακέλουήεπί σημα έγγραφα.(Βλέπεσχετικά Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας). 35 40 Η γενική ικανότητα για τον κατεχόμενο βαθμόκαιηγενική ικα νότηταγια περαιτέρω εξέλιξηστα οποίαοαιτητήςκατάτην πιο πάνω περίοδο είχε βαθμολογηθεί με5,ανήκουν τα επαγγελματι κάπροσόντα,ταοποία εμπίπτουν σταουσιαστικά προσόντα του Κανονισμού33. Ο αξιολογούμενος ο οποίος έχει βαθμολογηθεί ως "μέτριος" ή "απαράδεχτος",έχειτηδυνατότητααμφισβήτησης τηςβαθμολογίας του με γραπτήαναφοράηοποία εξετάζεται σύμφωνα με τηδιαδι1391 Κτώραςν. Δημοκρατίας
(1995)κασίαπουπρονοείται απότον Κανονισμό 30
(9)των Κανονισμών. Έχει νομολογηθεί πως,εφόσον δενπροκύπτειαντίθεσηκαιμάλι στα οξεία των στοιχείων τουφακέλου με το περιεχόμενο τηςαι τιολογίας και εφόσον η ουσιαστική εκτίμηση των στοιχείων αυτών απότο Συμβούλιοδεν προκύπτειότι στηρίχθηκε σε πραγμα τικάδεδομένα εξ αντικειμένου ανακριβή,η εκτίμηση αυτή,ωςου σιαστική,εκφεύγει του ακυρωτικού ελέγχου. 5 Η κρίση του αξιωματικούδιαμορφώνεταιεπί τηβάσει του συνόλου των ατομικών του στοιχείων και της στρατιωτικής του στα διοδρομίας, με ιδιαίτερη έμφαση στα στοιχεία του κατεχόμενου βαθμού.(Βλ. Κανονισμό 41
(6)). 10 Ηεκτίμηση των ουσιαστικών προσόντων και ηπρόσδοση μέγαλύτερης βαρύτηταςσταδυσμενήστοιχεία έναντιτωνυπαρχόντων ευμενών, απόκειταιστην ουσιαστικήκαισυνεπώς ανέλεγκτη κρί σητουαρμοδίουοργάνου. 15 5. Έχεινομολογηθεί πωςηκάθεκρίση αξιωματικούτυγχάνει αυτότελής καιανεξάρτητηαπότυχόν προηγηθείσες ευμενείς κρίσεις. 20 ΤαΣυμβούλια Κρίσεων δενδεσμεύονται απότυχόν ευμενείςπροη γούμενεςκρίσεις γιατολόγο ότιτοκάθεΣυμβούλιο,εκτιμώνταςτα πραγματικάπεριστατικάπροςμόρφωσηιδίαςγνώμης,έχει ελευθερίακαιδενυπάγεται σε οποιονδήποτενομικό περιορισμό. Αναφορικά με το αναιτιολόγητο της απόφασηςτου Συμβουλίου Επανακρίσεων ηπαρούσαυπόθεσηδιαφοροποιείται,ως προςτα πραγματικά περιστατικά,απότην πολύ πρόσφατηαπόφασητου Δικαστηρίου στην υπόθεση,ΙωάννηςΑρεστής ν.Δημοκρατίας. Επίτου σημείου της αιτιολογίας της επίδικηςαπόφασης,το σχε τικόαπόσπασμα απότην απόφασητουΔικαστηρίου στηνυπόθε ση,Τάκης Λαζάρου ν.Δημοκρατίας,υιοθετείται. 25 30 35 Οι προσφυγές απορρίπτονται χωρίςέξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: 40 Χαρίδηςκ.ά. ν.Δημοκρατίας
(1989)3Α.Α.Δ. 147, Πάττας κ.ά. ν.Δημοκρατίας
(1989)3Α.Α.Δ. 1887, 1392 4 ΑΛΛ. Κτώρας ν.Δημοκρατίας βίολετττίςν. Δημοκρατίας
(1993)4Α.Α.Δ. 1114, Ζαβρόςκ.ά. ν. Δημοκρατίας
(1994)3Α.Α.Δ. 349, 5 Χαραλαμπίδηςκ.ά. ν.Δημοκρατίας
(1994)3ΑΛΛ. 366, ΑπόφασηΣυμβουλίου τηςΕπικρατείαςΑρ. 1148/56, Χριστοδούλον ν. Δημοκρατίας
(1993)4Α.Α.Δ.2572, 10 Αλεξάνδρου ν. Δημοκρατίας
(1990)3Α.Α.Δ. 2858, Όξυνος ν. Δημοκρατίας
(1990)3Α.Α.Δ. 740, 15 Γεωργίουκ.ά. ν.Δημοκρατίας
(1995)4Α.Α.Δ. 1158, Πολεός ν. Δημοκρατίας
(1992)4Α.Α.Δ. 3642, Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας
(1992)4AAA 7550, 20 Αρεστής ν. Δημοκρατίας
(1995)4Α.Α.Δ. 1342, Λαζάρου ν. Δημοκρατίας
(1995)4Α.Α.Δ. 1348. 25 Προσφυγές. Προσφυγές εναντίον της απόφασης των καθ'ων η αίτηση ΣυμβουλίουΚρίσεωνΑξιωματικών μετηνοποίαοιαιτητέςκρί θηκανωςπαραμένοντεςστον ίδιοβαθμό. 30 Κ. Ευσταθίου,γιατους Αιτητές. 35 40 Μ.Ευαγγέλου, ΔικηγόροςτηςΔημοκρατίας,γιατους Καθ'ων ηαίτηση. Cur. adv.vult. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ,Δ.: Κατάτις τακτικέςετήσιεςκρίσειςτου 1990,οαιτητήςστηνπροσφυγή700/90,ΥπολοχαγόςΧαράλαμπος Κτώρας, κρίθηκε απότο Συμβούλιο Κρίσεων Αξιωματικοί ως παραμένωνστονίδιοβαθμόγιατί,παράτογεγονόςότι,στιςΕκθέ σεις Ικανότητας του κατεχόμενου βαθμού είχεβαθμολογία καλός και άνω, οιπειθαρχικέςποινέςπουτου επιβλήθηκανγιαδιάφορα πειθαρχικά παραπτώματα σταοποία είχευποπέσει στον κατεχό μενοβαθμόεπηρέασαν τηνκρίσητου Συμβουλίου. 1393 Παπαδόπουλος,Δ. Κτώρας ν.Δημοκρατίας
(1995)Της ίδιας διαβάθμισης κρίσης έτυχε κατά το ίδιο έτος και ο αιτητής στην προσφυγή 701/90, Υπολοχαγός Δήμος Ερμογέ νους,οοποίος κρίθηκεως παραμένωνστον ίδιοβαθμό,γιατί εί χε γενική βαθμολογία σε Έκθεση Ικανότηταςτου κατεχόμενου βαθμού κάτω του καλός και επιπλέον, πειθαρχικές ποινές για πειθαρχικά παραπτώματα στον κατεχόμενο βαθμό,πουεπηρέα σαν την κρίση του Συμβουλίου. 5 Μετά την κύρωση των πινάκων από τον Υπουργό και τη γνωστοποίηση της κρίσεως του Συμβουλίου στους αιτητές,σύμ φωνα με τις πρόνοιες των Κανονισμών 42 και 43
(1)των περί Αξιωματικών του ΣτρατούτηςΔημοκρατίας (Διορισμοί, Ιεραρ χία, Προαγωγές και Αφυπηρετήσεις) Κανονισμών του 1990, οι αιτητέςυπέβαλαν ιεραρχικές προσφυγές στο Συμβούλιο Επανακρίσεων, αιτούμενοι επανάκριση. Με επιστολές που στάληκαν στις 16/8/90,οι αιτητές πληρο φορήθηκαν την ομόφωνη απόρριψη των προσφυγών τους, με την αιτιολογία ότι τα στοιχεία που υπήρχαν στους ατομικούς τους φακέλους δικαιολογούσαν τηδιαβάθμισηπουτους δόθηκε από το Συμβούλιο Κρίσεων. 10 15 20 Μεδιττό αίτηματους,οι αιτητές,στρέφονται τόσο κατά της κατ' αρχαιότητακρίσης και προαγωγής ομοιοβάθμων συναδέλ φων τους όσο και κατά της κατ' ισχυρισμό εσφαλμένης δικής 25 τους κρίσης ως παραμενόντων στον ίδιοβαθμό. Απαραίτητη προϋπόθεση για την προαγωγή Αξιωματικού αποτελεί ηκρίση του ωςπροακτέου. 30 Η έλλειψη των προϋποθέσεων προαγωγής στερεί από τους αιτητές του απαιτούμενου έννομου συμφέροντος προσβολής των προαγωγών συναδέλφων τους πουκρίθηκανως προακτέοι, για τολόγοότι, ηκρίση των αξιωματικώνγίνεται αυτοτελώς με βάση τα ατομικά στοιχεία εκάστου και δεν στηρίζεται στη σύ γκριση μεταξύ ομοιοβάθμων. Αναφέρεται χαρακτηριστικά στην υπ' Αρ. 233/57απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας: "Επειδήηκρίσις των αξιωματικών,προκειμένου έτι καιπε ρίκρίσεως αγούσηςειςτονχαρακτηρισμόντουαξιωματικούως κατ' εκλογήν προακτέου,δενβασίζεταιειςσύγκρισιν των ομοι οβάθμων,αλλ' είναιδι' έναέκαστοντωνκρινόμενων αυτοτελής, 1394 35 4ΑΛΛ. 5 Κτώραςν.Δημοκρατίας Παπαδόπουλος, Δ. υπότηνέννοιανότιωςκατ' εκλογήνπροακτέοςχαρακτηρίζεται καικρίνεται οαξιωματικός, οκεκτημένος κατάτηνκρίσιν του αρμοδίου οργάνου τα εν τω νόμω (άρθρον 7, παρ. 4 ν.δ. 2923/1954)οριζόμεναπροςτούτοπροσόντα.Συνεπώςκαιολόγος ακυρώσεως,οθεμελιοΰμενος εις τοότι εκρίθησανυπότου συμβουλίου ως κατ' εκλογήν προακτέοι οι εν τηαιτήσεικατο νομαζόμενοι ομοιόβαθμοι του αιτούντος, καίπερ υστερούντες τούτουυπόέποψιν προσόντων,τυγχάνει απορριπτέος,ωςερειδόμενος επί εσφαλμένης νομικής προϋποθέσεως." 10 15 20 25 (Βλέπε επίσης, Χαρίδης κ.ά. ν. Δημοκρατίας
(1989)3 Α.Α.Δ. 147,ΣπύροςΠάτταςκ.ά.ν.Δημοκρατίας(\9%9) 3Α.Α.Δ. 1887, Βιολεττήςν. Δημοκρατίας
(1993)4 Α.Α.Δ. 1114,Αλέξανδρος Ζαβρόςκ.ά. ν.Δημοκρατίας
(1994)3Α.Α.Δ. 349, ΤάσοςΧαράλαμπίδηςκ.ά. ν.Δημοκρατίας
(1994)3Α.Α.Δ.366 και Απόφαση Συμβουλίου της ΕπικρατείαςΑρ. 1148/1956.) Ενόψει των πιο πάνω, ηπροδικαστική ένσταση του δικηγό ρου των καθ' ων η αίτηση γίνεται αποδεκτήκαι οι προσφυγές των αιτητών σε όση έκταση στρέφονται κατά της εγκυρότητας τηςκατ' αρχαιότητακρίσης καιπροαγωγήςομοιοβάθμωνσυνα δέλφων τους κρίνονται απαράδεκτεςκαι απορρίπτονται. Όλοι οι ισχυρισμοί του αιτητή Χ. Κτώρα που αναφέροντο στην αξιολόγηση τουκατ'εφαρμογήτων διατάξεωντου Κανονι σμού 30
(5)της Κ.Δ.Π. 90/90καιόλοι οι λόγοι ακύρωσης αναφο ρικά με τηβαρύτητατων πειθαρχικώνποινών ως στοιχείου δια μόρφωσης κρίσης απότο Συμβούλιο,αποσύρθηκαναπότο δικη γόροτουστο στάδιοτηςαπαντητικήςγραπτήςτουαγόρευσης. 30 35 Βασικό λόγο ακύρωσης αποτέλεσε ο ισχυρισμός για ύπαρξη ουσιώδους πραγματικήςπλάνηςστηλήψητηςεπίδικηςαπόφασης ηοποίασυνίστατο στον εσφαλμένο καταλογισμόστον αιτητήδύο πειθαρχικών ποινών που του είχαν επιβληθεί ενώ αυτόςυπηρετούσεόχι στον κατεχόμενο βαθμό,όπως λανθασμένα εξέλαβετο Συμβούλιο, αλλά στον προηγούμενο. Η πλάνη αυτή ενισχύετο, σύμφωνα μετην ίδιαεισήγηση,από τονκαταλογισμό στον αιτητή καιτρίτηςπειθαρχικήςποινήςηοποίαουδέποτετουεπεβλήθηκαι ουδέποτε κατεχωρίσθη στον ατομικότουφάκελο. 40 Πλάνηπερί ταπράγματασυνιστά ηαντικειμενικήανυπαρξία των πραγματικών περιστατικών και προϋποθέσεων επί των οποίων στηρίχθηκε ηπράξη, επιφέρει δε την ακύρωση τηςόταν αυτήείναι ουσιώδης και έχει ασκήσει ουσιαστική επίδραση στη 1395 Παπαδόπουλος, Δ. Κτώραςν. Δημοκρατίας
(1995)διαμόρφωση της κρίσης του αρμοδίου οργάνου. (Βλέπε, Σπηλιωτόπουλος, Εγχειρίδιον Διοικητικού Δικαίου, 1978, σελ. 416417 καιΠορίσματαΝομολογίας τουΣυμβουλίου τηςΕπικρατεί ας, 1929-1959,σελ. 267-268.) 5 Στην αιτιολογία της απόφασης του Συμβουλίου Κρίσεων, η οποία υιοθετήθηκε ως είχε από το Συμβούλιο Επανακρίσεων, αναφέρθηκεπωςοι πειθαρχικέςποινές πουείχανεπηρεάσειτην κρίση του Συμβουλίου επιβλήθηκανστον αιτητήστον κατεχόμε νο βαθμό ενώ, όπως πράγματι προκύπτει απότα έγγραφα που 10 κατατέθηκαν στη δικογραφία,οι ενλόγωποινές είχαν επιβληθεί ενώ ο αιτητής υπηρετούσε στον αμέσως προηγούμενο τουκατε χόμενου, βαθμότου Ανθυπολοχαγού. Σύμφωνα με τον Κανονισμό 29
(2)(θ) των Κανονισμών, (Κ.Δ.Π. 90/90), οι αξιωματικοί κρίνονται με βάση τα στοιχεία των ατομικώντους φακέλων,σταοποίαπεριλαμβάνονταικαιοι τυχόν επιβληθείσες πειθαρχικές ποινές, οποιασδήποτε μορφής, οι οποίες διαγράφονταιμετάαπόπαρέλευση δεκαετίαςαπό την επιβολή τους. Είναι σαφές από τις πιο πάνω πρόνοιες των Κανονισμών, πως οι πειθαρχικές ποινές, εφόσον παραμένουν στον ατομικό φάκελο των κρινόμενων αξιωματικών,γιατί δεν έχειακόμη πα ρέλθει ηδεκαετής περίοδος απότην επιβολή τους, νόμιμα μπο ρούν νααποτελέσουν στοιχείο σχηματισμού κρίσεως,ανεξαρτή τως του βαθμούο οποίος κατείχετο απότον κρινόμενο κατά το χρόνο της επιβολής τους. (Βλέπε σχετικά, ΑνδρέαςΧριστοδον· λον ν.Δημοκρατίας
(1993)4 Α.Α.Δ.2572 και Αλέξανδρος Ζαβρόςκ.ά, ν. Δημοκρατίας(ανωτέρω).) Εφόσονοιπειθαρχικέςποινές,μεστοιχεία (α)και(γ)στηναπό φασητου Συμβουλίου Κρίσεων, είχαν επιβληθεί στον αιτητήστις 8/7/81και26/2/82, αντίστοιχα,εξακολουθούσαν ναδιατηρούνται σε ισχύκαινόμιμαθαμπορούσαννααποτελέσουν στοιχείο κρίσε- 35 ως κατά τις τακτικές ετήσιες κρίσεις του 1990*κατά συνέπεια, η πλάνη που είχε εμφιλοχωρήσει στην απόφαση του Συμβουλίου αναφορικά με το βαθμόπουκατείχε οαιτητήςκατάτο χρόνο της επιβολής τους,δεν ήτανουσιώδης,αφούουπολογισμός τωνποι νών αυτών ως στοιχείου κρίσεως ευρίσκετο εντός των καθοριζο- 40 μένων απότους Κανονισμούς χρονικών πλαισίων. Όπως έχει εξάλλου νομολογηθεί, ηεπιβολή πειθαρχικήςποι νής συνιστά αυτοτελή διοικητική πράξη η οποία δύναται να 1396 15 20 25 30 4ΑΛΛ. 5 10 Κτώραςν.Δημοκρατίας Παπαδόπουλος,Δ. προσβληθεί με προσφυγή εντός της προθεσμίας των 75 ημερών κατά συνέπεια, οποιοσδήποτε λόγος ακύρωσης αφορά τη νομι μότητα της επιβολής της δεν μπορεί να τύχει παρεμπίπτουσας εξέτασης στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας η οποία θα κριθεί επί τη βάσει των συγκεκριμένων περιστατικών και γεγο νότων που την περικλείουν. (Βλέπε σχετικά, Αλέξανδρος Ζαβρός κ.ά. ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω), Γεωργιάδης Αλεξάνδρου ν.Δημοκρατίας
(1990)3Α.Α.Δ.2858, Ευστάθιος Όξννος ν. Δη μοκρατίας
(1990)3 Α.Α.Δ. 740 και Νίκος Γεωργίου κ.ά. ν. Δη· μοκρατιας(\995)4 Α.Α.Δ.1158). Έχω εξετάσει μεπροσοχή ταεπιχειρήματα πουπροβλήθηκαν αναφορικά μετηδιάπραξη απότον αιτητήτου υπ' αρ.(β) καταλογισθέντος πειθαρχικού παραπτώματος. 15 Θαπρέπει νααναφερθεί στο σημείο τούτο πως ημε στοιχείο (β) στην απόφαση του Συμβουλίου Κρίσεων πειθαρχική ποινή ουδέποτε επεβλήθη στον αιτητή. 20 Κατόπιν εξέτασης της αναφοράς παραπόνου που είχευπο βάλει,οαιτητήςπληροφορήθηκε αρμοδίως στις 26/2/82πωςηεν λόγω ποινή δεν ήταν καταχωρημένη στον ατομικό του φάκελο αλλά είχεπεριληφθεί σ' αυτόν εκπαραδρομής. 25 Σύμφωνα μεταπιο πάνω,το μέρος αυτότης αιτιολογίας της επίδικης απόφασης,ήτανπαράνομο. Παρά το παράνομοτου μέρους αυτούτης αιτιολογίας, ηεπί δικηαπόφασηδεν θαοδηγηθεί σε ακύρωση. 30 35 40 Σύμφωνα μετηνομολογία, σε περιπτώσεις επάλληλων αιτιο λογιών, η επίδικη πράξη είναι νόμιμη εάν μία απότις αιτιολο γίες αυτέςδύναταιεπαρκώςνατηστηρίξει. (Βλέπε σχετικά,Πο ρίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας 19291959, σελ. 185 και 189 και Γεώργιος Πολεός ν. Δημοκρατίας
(1992)4 Α.Α.Δ.3642) Χρήσιμηαναφοράθα μπορούσε ναγίνει στα πιο κάτω απο σπάσματα αποφάσεων του Συμβουλίου Επικρατείας, όπου το ίδιο ζήτημα αντιμετωπίστηκε ως ακολούθως: "Και είναι μεν αληθές, ότι η διά της από 25 Αυγούστου 1954 διαταγήςτου Ανωτέρου Διοικητού Χωροφυλακής Θεσ σαλίας επιβληθείσα τωαιτούντι ποινήόημέρου απλήςκρατή1397 Παπαδόπουλος,Δ. Κτώρας ν.Δημοκρατίας
(1995)σεως ήρθη μεταγενεστέρως διά της από 6 Ιουλίου 1955 ημε ρησίας διαταγήςτου ΑρχηγούΧωροφυλακής, αλλά καιάνευ του στοιχείου τούτου, εάν ετίθετο υπ' όψιν του Συμβουλίου Προαγωγών ηεπιγενόμενη αναίρεσις αυτού,δεν θαήτο διά φορος προφανώς η κρίσις αυτού,μορφωθείσα εκ του συνόλου των ανωτέρω μνημονευομένων στοιχείων, ώστε ηέλλειψις ενός μεμονωμένου στοιχείου εκ πληθύος άλλων ναεβάρυνεν εις την κρίσιν ταύτην.Αβάσιμοιόθεν καιαπορριπτέοι κρίνονται οι περί αναιτιολόγητου και πλάνηςπερί τα πράγ ματα λόγοι ακυρώσεως." (Αρ. 1148/1956) και, 5 10 "Δοθέντος δ' ότι ηέλλειψιςκαιενός μόνον τωνυπότουως είρηται νόμου οριζομένων προςπροαγωγήντου αξ/κούπροσό ντων επάγεται τον χαρακτηρισμόν αυτού ως μη προακτέου, την κρίσιν, εν προκειμένω, του αιτούντος ως μη προακτέου, 15 στηρίζει και μόνον το εν τη προδιαληφθείση αιτιολογία της αποφάσεωςδεύτεροννόμιμον,κατάταωςάνω,έρεισμααυτής καικατ'ακολουθίαν,περιττήκαθίσταταιηέρευναπερίτηςνομιμότητος και των λοιπών εν τη αυτή αιτιολογία περιεχομέ νων ερεισμάτων, της κρίσεως ταύτης.Οθεν ηυπόκρίσιν αίτη- 20 σις καθ'ομέρος στρέφεταικατάτηςαποφάσεωςδι' ηςοαιτών εκρίθη μηπροακτέοςαπορριπτέα αποβαίνει." (Αρ.274/1956) Ενόψει των όσων αναφέρθηκαν πιο πάνω, εφόσον η κρίση του αιτητήως μηπροακτέουθα μπορούσε νόμιμα να στηριχθεί σταυπόλοιπατέσσερα ερείσματα της αιτιολογίας,οι λόγοιακύ ρωσης αναφορικάμε το πεπλανημένοκαιτο αναιτιολόγητο της επίδικης απόφασης,κρίνονται αβάσιμοι και απορρίπτονται. 25 Αποτέλεσε βασική εισήγησηπως οι καθ'ων η αίτηση έκριναν 30 τον αιτητήστην προσφυγή701/90, Δήμο Ερμογένους, ως μη προακτέο,στηριζόμενοι αποκλειστικά σε μίαπαρωχημένημικρήςπε ριόδου χαμηλή βαθμολογία του,η οποία δεν είχε εν πάση περι πτώσει αποτελέσει ανασταλτικόπαράγοντα γιατην κατ' αρχαιό τητα κρίση τουκατά τις τακτικές ετήσιεςκρίσεις του 1987. 35 Επιπρόσθεταυποστηρίχθηκε, πως ηκαταλογισθείσα στοναι τητή ποινή της πενθήμερης φυλάκισης λανθασμένα αποτέλεσε στοιχείο σχηματισμού κρίσεως, για το λόγο ότι η ποινή αυτή επιβλήθηκε σταπλαίσιαάλλης ασκηθείσας εναντίον του πειθαρ- 40 χικής έρευνας ηοποία τελικά κατέρρευσε ενώπιον τουΠειθαρ χικού Συμβουλίου, ηδε επιβληθείσα σ' αυτόν ποινή της20ήμερηςφυλάκισης ακυρώθηκεεξυπαρχής. 1398 4ΑΛΛ. Κτώραςν.Δημοκρατίας Παπαδόπουλος,Δ. Διαφωνώμετηνεισήγησητουδικηγόρουτουαιτητήπωςουπολογιομός της,υπόστοιχείο (α)στηναπόφασητουΣυμβουλίου,πει θαρχικήςποινήςαποτελούσευπολογισμό ποινήςδιαγραφείσας. 5 Ανεξάρτητα από τη διαγραφήτης επιβληθείσας ποινής της 20ήμερης φυλάκισης, η ποινή της πενθήμερης φυλάκισης επι βλήθηκε στον αιτητή για τη διάπραξηάλλου ανεξάρτητου πει θαρχικού παραπτώματος, το οποίο η αιτιολογία της επίδικης απόφασης ρητά εξειδικεύει. 10 15 Κατάσυνέπεια,ουπολογισμός τηςυπόστοιχείο (α)στην από φασητουΣυμβουλίου ποινής,πουδεν διεγράφηαλλάυπήρχε στο φάκελο του αιτητή,λαμβανομένων υπόψιν και των προθεσμιών του Κανονισμού 29
(2)(θ), ήταν καθόλα νόμιμος και εντός των πλαισίων τηςδιακριτικήςεξουσίας τουαρμοδίουοργάνου. 20 Γιανακριθεί αξιωματικόςωςπροακτέοςκατ'αρχαιότηταθα πρέπει να έχει στις εκθέσεις ικανότητας του κατεχόμενου βαθ μού γενική βαθμολογία στα ουσιαστικά προσόντα πουαναφέρονται στον Κανονισμό 33,τουλάχιστον "καλός". 25 Αξιωματικός, που στις εκθέσεις ικανότηταςτου τουκατεχό μενου βαθμούέχει βαθμολογία στα ουσιαστικά προσόντακάτω από το καλός, κρίνεται ως παραμένων στον ίδιο βαθμό. (Βλ. Κανονισμό 41
(3).) Εκτόςαπότιςπειθαρχικέςποινές εκείνο τοοποίο προσμέτρησε στηνκρίσητουαιτητήωςπαραμένοντοςήτανηέκθεσηχαμηλήςικα νότηταςτου,σύμφωναμετηνοποίαεκατατάσσετοως "μέτριος". 30 35 40 Κανένας ισχυρισμός του αιτητήπερί προκατάληψης και πα ραβίασης των αρχών της χρηστής διοίκησης κατά τη σύνταξη της έκθεσης ικανότηταςτου τηςπεριόδου 1/1/82-30/7/82δενέχει τεκμηριωθεί μεαναφοράσεσυγκεκριμένα στοιχεία τουφακέλου ή επίσημα έγγραφα. (Βλέπε σχετικά, Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας,
(1992)4Α.Α.Δ. 1950). Η γενική ικανότηταγια τον κατεχόμενο βαθμό και η γενική ικανότηταγιαπεραιτέρωεξέλιξησταοποίαο αιτητήςκατάτην πιο πάνω περίοδο είχε βαθμολογηθεί με 5, ανήκουν στα επαγ γελματικά προσόντα,τα οποία εμπίπτουν στα ουσιαστικάπρο σόντα του Κανονισμού 33. Παρενθετικά αναφέρω,πως ο αξιολογούμενος ο οποίος έχει 1399 Παπαδόπουλος, Δ. Κτώρας ν.Δημοκρατίας
(1995)βαθμολογηθεί ως "μέτριος" ή "απαράδεχτος", έχει τη δυνατότη τα αμφισβήτησης της βαθμολογίας του με γραπτή αναφορά η οποία εξετάζεται σύμφωνα με τη διαδικασία που προνοείται από τον Κανονισμό 30
(9)των Κανονισμών. 5 Έχει νομολογηθεί πως, εφόσον δεν προκύπτει αντίθεση και μάλιστα οξεία των στοιχείων του φακέλου με το περιεχόμενο της αιτιολογίας καιεφόσον ηουσιαστική εκτίμηση των στοιχεί ων αυτών από το Συμβούλιο δεν προκύπτει ότι στηρίχθηκε σε πραγματικά δεδομένα εξ αντικειμένου ανακριβή,ηεκτίμηση αυτή, ως ουσιαστική,εκφεύγει του ακυρωτικού ελέγχου. Η κρίση του αξιωματικού διαμορφώνεται επί τη βάσει του συνόλου των ατομικώντουστοιχείων καιτης στρατιωτικής του σταδιοδρομίας,με ιδιαίτερηέμφασησταστοιχεία τουκατεχόμενου βαθμού.(Βλ. Κανονισμό 41
(6).) Ηεκτίμηση των ουσιαστικών προσόντων καιη πρόσδοση με γαλύτερης βαρύτηταςσταδυσμενή στοιχεία έναντι τωνυπαρχό ντων ευμενών, απόκειται στην ουσιαστική και συνεπώς ανέλεγκτηκρίση του αρμοδίου οργάνου. 10 15 20 Αναφέρεται χαρακτηριστικά στο πιο κάτω απόσπασμααπό την υπ' Αρ. 269/1958,απόφασητου Συμβουλίου Επικρατείας: 25 "Και είναι μεν αληθές,ότι εις τας διαδοχικός σημειώσεις και προτάσεις τόσον των ανωτέρω ετών όσον και των μετέ πειτα μέχρι της επιμάχουκρίσεως αναφέρονταιευμενείς χα ρακτηρισμοί εις ταουσιαστικά εν γένειπροσόντα,όμως ταύ τασυνεξετιμήθησαν υπότουως είρηταισυμβουλίου κρίσεως, ηουσιαστική δε κρίσις αυτού,αποτέλεσμα ούσα εκτιμήσεως πραγματικών περιστατικών, δεν είναι νόμω ελεγκτή υπότου δικαστού της ακυρώσεως." (Βλέπε επίσης, Αποφάσεις Συμβουλίου Επικρατείας, Αρ. 270/1958, Αρ. 1431/1954, Αρ. 274/1956, Αρ. 4271/1988 και Αρ. 1906/1988). Έχει νομολογηθεί πως η κάθε κρίση αξιωματικού τυγχάνει αυτοτελής και ανεξάρτητη από τυχόν προηγηθείσες ευμενείς κρίσεις. Τα Συμβούλια Κρίσεων δενδεσμεύονται απότυχόν ευμενείς προηγούμενες κρίσεις για το λόγο ότι το κάθε Συμβούλιο, εκτι1400 30 35 40 4ΑΛΛ. Κτώρας ν.Δημοκρατίας Παπαδόπουλος,Δ. μώντας ταπραγματικά περιστατικά προς μόρφωση ιδίας γνώ μης, έχει ελευθερία καιδεν υπάγεται σε οποιονδήποτε νομικό περιορισμό. 5 Αναφορικά με τοαναιτιολόγητο της απόφασηςτου Συμβου λίου Επανακρίσεων η παρούσα υπόθεση διαφοροποιείται, ως προς ταπραγματικά περιστατικά,απότην πολύ πρόσφατηαπό φαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση, ΙωάννηςΑρεστήςν. Δη μοκρατίας
(1995)4Α.Α.Δ.1342. 10 Επί του σημείου τηςαιτιολογίας τηςεπίδικης απόφασης, το ακόλουθο απόσπασμααπότην απόφασητου Δικαστηρίου στην υπόθεση, ΤάκηςΛαζάρουν. Δημοκρατίας
(1995)4Α.Α.Δ.1348, υιοθετείται: 15 20 25 "Με αυτότο υλικό δεν μπορεί νααναζητηθεί πιο λεπτομε ρήςαιτιολογία τηςαπόφασηςτου Συμβουλίου Επανακρίσεων. Ηαπλήπαραπομπήκαιυιοθέτηση της απόφασηςτουΣυμβου λίου Κρίσεων, στηριγμένης στα αναμφισβήτηταδυστυχώς εις βάρος τουαιτητή στοιχεία, πουεμφαίνονται στην απόφαση τουΣυμβουλίου Κρίσεων καιστοφάκελοτου,αποτελούνπλή ρηαιτιολογία της απόφασηςτου Συμβουλίου Επανακρίσεων. Ενόψει όλων όσων αναφέρθηκανπιο πάνωκαιαπότο σύνολοτωνενώπιον μου στοιχείων, έχω καταλήξει πως η απόφαση του Συμβουλίου Επανακρίσεων μετην οποία οι αιτητέςεπανακρίθηκαν ως παραμένοντες στον ίδιο βαθμό ήταν νόμιμηκαι όλοι οι περί του αντιθέτου προβαλλόμενοι λόγοι ακύρωσης αποτυγχάνουν καιαπορρίπτονται. 30 Οι προσφυγές αποτυγχάνουν καιηεπίδικη απόφασηεπικυ ρώνεται. Δεν εκδίδεται διάταγμαωςπρος ταέξοδα. Οι προσφυγές απορρίπτονται χω ρίςέξοδα. 1401