4ΑΑΛ. 21 Ιουλίου,1995 [ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ,Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΑΑΡΘΡΑ 146,28 ΚΑΙ35ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ USMANΙΒΝΕ MUSHTAQ, Αιτητής, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝΚΑΙ ΑΛΛΟΥ, Καθ' ων ηαίτηση. (Υπόθεση Αρ. 251/94) 5 10 Αλλοδαποί — Απέλαση— Ανάλυση νομολογίας— ΤοΑρθρο 10τουπε ρίΑλλοδαπών καιΜεταναστεύσεωςΝόμου, Κεφ. 105καιοιΚανονι σμοί 9 και 11του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Κανονι σμών(ΚΛ.Π. 980/72) — Μεγάλη ησχετικήδιακριτική ευχέρεια τον Αειτουργού Μετανάστευσης—Ακόμα μεγαλύτερησεπερίπτωσηεπί κλησηςλόγωνασφαλείας—Φύση τηςαπέλασης—Διοικητικό μέτρο που δεναπαιτείποινικήκαταδίκη. Προσφυγή βάσει τουΑρθρου 146του Συντάγματος — Αλλοδαποί — Απέλαση — Έλεγχος της απόφασης περί απελάσεως από τοΔικα στήριο — Ηαπαίτηση καλοπιστίας τηςδιοίκησης— Συνέπειες. Διοικητικό Δίκαιο — Διοικητική πράξη — Αιτιολογία — Έννοια και περιεχόμενο. 15 20 Προσφυγή βάσει του Αρθρου 146 του Συντάγματος — Αλλοδαποί — Απέλαση — Επίκληση ανεπανόρθωτηβλάβης τον απελαννομένον — Χρήζει ανστηρής αποδείξεως — Βάρος στον αιτητή — Οι περι στάσεις στην κριθείσαπερίπτωση και ημη απόδειξη ανεπανόρθωτηςβλάβηςαπό τον αιτητή. Ο αιτητής ζήτησετην ακύρωσητηςαπέλασης τουαπότηνΚύ προ ηοποία ακολούθησετησύλληψητουχωρίςάδεια παραμονής καιυπόσυνθήκεςδιάπραξηςσοβαρώναδικημάτωναπτομένωνκαι 1479 Mushtaq v.Δημοκρατίας
(1995)της κρατικής ασφάλειας. Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας την προσφυγή, απο φάσισε ότι: 5
- Από το Αρθρο 10τουπερί Αλλοδαπών και ΜεταναστεύσεωςΝό μου, Κεφ. 105 και τους Κανονισμούς 9 και 11 των περί Αλλοδα πών και Μεταναστεύσεως Κανονισμών του 1972 (Κ.Δ.Π.980/72), είναιφανερόότι έχειδοθείστον ΛειτουργόΜετανάστευσηςμεγά λη διακριτική ευχέρεια επί θεμάτων εισόδου, παραμονής και εργασίας αλλοδαπών, ευχέρεια που συνάδει με την κυριαρχία του κράτους. Στηνπαρούσαυπόθεσηο αιτητήςισχυρίζεταιότι η απόφασηαπέ λασηςτουείναι παράνομηαφούελήφθηκαθ' υπέρβασινεξουσίας. Περαιτέρω ισχυρίζεται ότι παραγνωρίστηκε το Σύνταγμα και οι διεθνείς συμβάσεις, καθώςκαι η ΕυρωπαϊκήΣύμβαση Ανθρωπί νων Δικαιωμάτων και ότι ηδιοίκηση ενήργησε με πλάνηπερί τα πράγματα. Από την ανάλυσητης νομολογίας είναι φανερόότι ο ισχυρισμός τουαιτητήδεν ευσταθεί. Από το σύνολοτων ενώπιον τουΔικαστηρίου στοιχείων δενφαίνεταιναπαραγνωρίστηκανεί τε το Σύνταγμα,είτε οι διεθνείς συμβάσεις ήη ΕυρωπαϊκήΣύμ βασηΑνθρωπίνων Δικαιωμάτων. Ηδιοίκηση έχει ευρείαδιακρι τικήευχέρεια ναδιατάξειτηναπέλασηοποιουδήποτεαλλοδαπού και η σχετική απόφαση, εφόσον ασκείται καλόπιστα, δεν μπορεί να ακυρωθεί από το Δικαστήριο. Στην παρούσα υπόθεση δεν υπάρχει οποιαδήποτεένδειξη ότι ηδιοίκηση ενήργησε είτε παρά νομα,είτε χωρίς καλήπίστη. 10 15 20 2-5 Από το φάκελο που κατατέθηκε δεν φαίνεται να εμφιλοχώρησε 30 στην απόφασητουΛειτουργούΜετανάστευσης οποιαδήποτεπλά νη. Ο Λειτουργός Μετανάστευσης κατέληξε στην απόφαση να απελάσειτον αιτητήύστερα απότησύλληψη του,ενώ επέβαινεμε άλλους κλοπιμαίουοχήματος.Έχειτεθεί απότον ευπαίδευτοσυ νήγορο του αιτητήότι ο αιτητήςθεωρήθηκε απότηδιοίκηση ύπο- 35 πτος διάπραξης αδικήματος, αλλά δεν βρέθηκε ένοχος απόΔικα στήριο.
- Ηαπέλασηδεναποτελεί τιμωρία,αλλάδιοικητικόμέτροπου συνί σταται στη διαταγήπρος αλλοδαπόνα εγκαταλείψει τη χώρα και συνεπώς γιασκοπούςαπέλασηςδεν απαιτείταικαταδίκη.
- Όταν ηδιοίκηση επικαλείται λόγους ασφαλείας, ηδιακριτικήτης ευχέρεια ναεπιτρέψει ήόχι τηνπαραμονήαλλοδαπούστοέδαφος 1480 40 4\ΛΛ. Mushtaq ν. Δημοκρατίας της Δημοκρατίας γίνεται ακόμαπιοπλατειά. 5 10 15 20
- Στοφάκελο της παρούσαςυπόθεσης υπάρχουν διάφορα στοιχεία στα οποία το διοικητικό όργανο βασίστηκε για έκδοση τηςαπόφασήςτου. Εξέτασητουπεριεχόμενου τουφακέλουδείχνει ότιτα στοιχεία αυτάήτανεπαρκήγιααιτιολόγηση τηςαπόφασηςαπέλα σης τουαιτητή.
- Τέλος ο αιτητής ισχυρίζεται ότι η μη ακύρωση της πράξηςαπέλασής τουθαέχει καταστρεπτικέςσυνέπειες στις σπουδές του.Η πρόκληση ανεπανόρθωτηςβλάβηςχρήζει αυστηρής απόδειξης.Ο αιτητής θαπρέπει να αποδείξει την ύπαρξη σοβαρού και συγκε κριμένου κινδύνου. Στην παρούσαυπόθεση, εκτός απότον αόριστο ισχυρισμό ότι η απέλασηθαεπηρεάσει τις σπουδές καιτο μέλλοντου αιτητή, κα νένα στοιχείο δεν είχε προσαχθεί ενώπιον του Δικαστηρίου. Εν πάσηπεριπτώσει,δύσκολα θαμπορούσε ναστοιχειοθετηθεί μετα συγκεκριμένα περιστατικά,ισχυρισμός για ανεπανόρθωτηβλάβη λόγω της απέλασης του,αφούσίγουρα η Κύπρος δεν είναι ημο ναδικήχώραστην οποία ο αιτητήςθαμπορούσε να εξασφαλίσει κάποια μόρφωση. Η προσφνγή απορρίπτεται μεέξοδα. 25 Αναφερόμενεςνποθέσεις: Moyo andAnother v.Republic
(1988)3 C.L.R. 976, 30 Suleiman v.Republic
(1987)3 C.L.R. 224, Republic v. Georghiades
(1972)3 C.L.R. 594, Matsas v.Republic
(1988)3 C.L.R. 1448, 35 AmandaMarga Ltd v. Republic
(1985)3 C.L.R. 2583, Uckac
(1988)IC.L.R.271, 40 Karaliotas v.Republic
(1987)3 C.LR. 1701, Tabalo v.Republic
(1988)3 C.L.R. 2353, Georghiou v.Republic (No.2)
(1988)3 C.L.R. 411, 14S1 Mushtaq v. Δημοκρατίας (199S) Leventis v. RepublicandOthers
(1988)3C.L.R. 2483, Moyo andAnotherv. RepublicandOthers
(1988)3C.L.R. 1203, 5 Mohamedv. Republic
(1988)3C.L.R. 2072, Fong Yae Ting 149[1893]U.S. 698, Dogan v. Δημοκρατίας
(1995)4Α.Α.Δ. 716, 10 Δημοκρατία v. Χατζηγεωργίου
(1994)3ΑΛΛ. 574, Radwan ν. Δημοκρατίας (Αρ. 2)
(1989)3ΑΛΛ. 1164, Alicihan Kilicv.Switzerland, Αρ. 12364/86, European Commission 15 of Human Rights, Decisions andReports50, February 1987, σελ. 280, Bokoko Kalema v.France, European Commission of HumanRights DecisionsandReports53,October1987, σελ.
- 20 Προσφυγή. Προσφυγήεναντίον της απόφασης του Λειτουργού Μετανά στευσης για απέλαση του αιτητή από την Κύπρο, ημερομηνίας 25 29.3.
- Π. Μόντη για Θ. Μόντη, για τον Αιτητή. Μ. Τσαγγαρίδης,ΔικηγόροςτηςΔημοκρατίας,γιατους Καθ' 30 ων ηαίτηση. Cur. adv.vult. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ,Δ.: Στην παρούσαυπόθεση ο αιτητήςαξιώνει δήλωσητου Δικαστηρίου μετην οποία νακηρύσσεταιάκυρη και χωρίς νομικό αποτέλεσμα η απόφασητου Λειτουργού Μετανά στευσης για απέλασητου απότην Κύπρο,ημερ.29.3.1994.Οαιτητής ισχυρίζεται ότι ηρηθείσααπόφασηείναι παράνομηαφού ελήφθη καθ' υπέρβασιν εξουσίαςκαι κατά παράβασητης εκ του νόμουπαρεχομένης αρμοδιότητας ήεξουσιοδότησης. Ο αι/υητής είναι Πακιστανός υπήκοος ηλικίας 28 χρονών. Έφτασε για πρώτη φορά στην Κύπρο στις5.10.1993και έκτοτε φοιτούσε σε τοπικό κολλέγιο στη Λευκωσία. Αρχικά εξασφάλι1482 35 40 4ΑΛΑ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Mushtaq ν.Δημοκρατίας Νικολαΐδης, Δ. σε προσωρινή άδεια παραμονής μέχρι 19.10.
- Αργότερα αποτάθηκε για ανανέωση της άδειας,αλλά η αίτηση τουπαρέ μεινε σε εκκρεμότητα. Μέχρι την ημέρα της σύλληψης του η άδεια παραμονής του δεν είχε ανανεωθεί. Στις 18.3.1994,ο αιτητής με άλλους τρεις αλλοδαπούςθεάθηκαννα εισέρχονται με αυτοκίνητοστην αυλήτουτεμένους Ομεριέ στην οδόΤρικούπη, στηΛευκωσία. Σχετικόςέλεγχος απότονεπίκαθήκοντιαστυνο μικό φρουρό του τεμένους έδειξε ότι το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινανήτανκλοπιμαίοκαιέφερεπλαστέςπινακίδες.Όλοι OL επιβαίνοντες του αυτοκινήτου συνελήφθησαν και την επομένη εκδόθηκε, για διευκόλυνση των ανακρίσεων, διάταγμα εξαήμε ρηςκράτησηςτους. Εναντίον τους εξετάστηκε υπόθεση διάρρη ξης και κλοπής καθώςκαι κατοχής εκρηκτικών υλών. Αργότε ρα και συγκεκριμένα την 1.4.1994, ο αιτητήςκαι άλλοι δύοαπό τους επιβάτεςτουοχήματος,απελάθησαναπότην Κύπρο. Ο αιτητήςπροβάλλει επίσης τον ισχυρισμό ότι ηπροσβαλλό μενη πράξη είναι παράνομη επειδή στερείται αιτιολογίας ή επαρκούς αιτιολογίας. Περαιτέρω ισχυρίζεται ότι η διοίκηση παραγνώρισε ουσιώδη στοιχεία και ενήργησε με πλάνηπερί τα πράγματα. Αλλος ισχυρισμός του αιτητή είναι ότι παραγνωρί στηκετο Σύνταγμακαιοιδιεθνείς συμβάσεις πουδεσμεύουν την Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ το νομικό καθεστώς με βάση το οποίο θα έπρεπε να εξεταστεί ηπερίπτωση του αιτητή είναι "η περί Αλλοδαπών καιΜεταναστεύσεως Νομοθεσία,συμπεριλαμ βανομένων των σχετικών Κανονισμών και οι πρόνοιες των Αρθρων 32,22 και 15του Συντάγματος,η ΕυρωπαϊκήΣύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Ε.Σ.Α.Δ.) και το Διεθνές Σύμφωνο περί Αστικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων". Τέλος γίνεται ισχυρισμός ότι η μη ακύρωση της πράξης απέλασης, λόγω της διακοπής των σπουδών του, θα έχει καταστρεπτικές συνέπειες στη μόρφωση και σταδιοδρομίατου. Κάθε απόφαση απέλασης αλλοδαπού αποτελεί διοικητική πράξη και υπόκειται σε έλεγχο σύμφωνα με το Αρθρο 146 του Συντάγματος. Σύμφωνα με τις πρόνοιες του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου, Κεφ. 105, η διακριτική ευχέρεια του κράτους να απελαύνει αλλοδαπούς είναι ευρεία αλλά όχι απόλυτη,αφούηδιοίκηση είναι υποχρεωμένη να ενεργεί καλόπίστα. Εφόσον η διακριτική ευχέρεια του κράτους εξασκείται καλόπιστα,το Δικαστήριο δεν μπορεί να επέμβει, ούτενααμφι σβητήσει περαιτέρω την απόφαση(Moyo and Another v. The Republic
(1988)3C.L.R. 976). Υπέρ της διοίκησης υπάρχει πά ντα το μαχητότεκμήριο ότι ενήργησε καλόπιστα. (Suleiman ν. 1483 Νικολαΐδης,Δ. Mushtaq ν.Δημοκρατίας
(1995)The Republic
(1987)3 C.L.R.224, 227). Ηυποκειμενική εκτίμηση τωνγεγονότων απότηδιοίκηση δεν υπόκειται στον έλεγχο του ακυρωτικού δικαστηρίου. Το Δικα στήριο μπορεί να επέμβει στα γεγονότα και την εκτίμηση τους, μόνο αν λαμβάνοντας υπόψη τα στοιχεία στο σύνολο τους, τα συμπεράσματα της διοίκησης δεν είναι εύλογα, ήείναι αποτέλε σμα πλάνης περί τα πράγματαή το νόμο, ή αν ηδιοίκηση έχει υπερβεί τα όρια της διακριτικής της ευχέρειας. (Βλ. Republic (Public Service Commission) v. Georghiades
(1972)3 C.L.R. 594, Matsas v.Republic
(1988)3C.L.R. 1448). Τόσοηευρεία εξουσία τουκράτουςγιααπέλασηαλλοδαπών, όσο και το δικαίωμα άρνησης εισόδου σε αλλοδαπό συνάδει με την έννοια της εδαφικής κυριαρχίας. (Amanda Marga Ltd v. TheRepublic
(1985)3C.L.R.2583).Αλληέκφρασητης εξουσίας του κράτους και της εδαφικής του κυριαρχίας αποτελεί και το δικαίωμα της πολιτείας να καθορίζει και το χρόνο παραμονής αλλοδαπού στη χώρα. 5 10 15 20 Ακόμα και σύμφωνα με τις αρχές του Διεθνούς Δικαίου, η αποδοχήαλλοδαπών απόένακράτοςαποτελεί θέμαδιακριτικής ευχέρειας. Τηρουμένων οποιωνδήποτε δικαιωμάτων πουδυνα τόν να παρέχονται σε αλλοδαπό δυνάμει διεθνών συνθηκών ή διμερών συμφωνιών, κανένας αλλοδαπός δεν κέκτηται αυτοδι- 25 καίως το δικαίωμα εισόδου καιπαραμονής σε μια χώρα. Κάθε κράτος ασκεί την εδαφική του κυριαρχία επί όλων των προσώ πων που βρίσκονται στην επικράτεια του, είτε αυτά είναι υπή κοοι του είτεαλλοδαποί, δεν υπέχει δε οποιανδήποτε υποχρέω ση να επιτρέψει την είσοδο, ήτην παραμονήοποιουδήποτε αλ- 30 λοδαπού στο έδαφος του. (In Re Uckac
(1988)1 C.L.R. 271). Όταν αλλοδαπός εισέρχεται στην επικράτειακράτους, υπάγεται στην κυριαρχία του, υπόκειται στη δικαιοδοσία του και είναι υπεύθυνος γιαόλεςτις πράξειςπουδιαπράττειεπίτουεδάφους του συγκεκριμένου κράτους.Τοδικαίωμααπέλασης αλλοδαπών 35 εφαρμόζεται ανεξάρτητα ανο αλλοδαπόςβρίσκεται στο έδαφος του συγκεκριμένου κράτους για προσωρινή επίσκεψη ήγια μό νιμη εγκατάσταση. Το κράτος έχει τη διακριτική ευχέρεια να αποφασίζει κατά πόσο θα απελάσει αλλοδαπό που βρίσκεται στο έδαφοςτου,αλλάηεξουσία αυτήθαπρέπει ναεξασκείται με 40 τρόπο πουναμηνπαραβιάζονταιταδικαιώματατου προσώπου σύμφωνα με τους διεθνείς νόμους και τις διεθνείς συνθήκες. (Karaliotas v. Republic
(1987)3 C.L.R. 1701 και Moyo and another v.Republic, ανωτέρω. Βλ. επίσης Tabalo v. Republic 1484 4ΑΛΛ. Mushtaq ν.Δημοκρατίας Νικολαΐδης,Δ.
(1988)3C.L.R.2353). 5 10 15 20 25 30 35 40 Σύμφωνα με το Αρθρο 32 του Συντάγματος, καμιά από τις πρόνοιες του Συντάγματος δεν εμποδίζει τη Δημοκρατία να ρυθμίζει διά νόμου οποιοδήποτε θέμα σχετικό με αλλοδαπούς, κατά τρόπο που να συνάδει προς το διεθνές δίκαιο.Τοδικαίω μα αλλοδαπού να διαμένει στην εδαφική επικράτεια κράτους δεν διασφαλίζεταιούτεκαιαπότην ΕυρωπαϊκήΣύμβασηγιατα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Αντίθετα από το άρθρο 5
(1)(στ) της Σύμβασης και το Αρθρο 11.2 (στ) του Συντάγματος με το οποίο παρέχεται το δικαίωμα σύλληψης ήκράτησης ατόμου προςπα ρεμπόδιση εισόδου του χωρίς άδεια στο έδαφος της Δημοκρα τίας, ήσύλληψης αλλοδαπού εναντίον του οποίου έγιναν ενέρ γειες για απέλασηήέκδοση του,δείχνει ότι επιφυλάσσεται στην πολιτεία η εξουσία απέλασης αλλοδαπών από την εδαφική της επικράτεια. Τοθέματης εισόδου αλλοδαπών καιτοκαθεστώς παραμονής του στην Κύπρο, ρυθμίζεται απότον περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμο, Κεφ. 105, όπως έχει τροποποιηθεί από τους νόμους αρ.2/72,54/76και 50/88καθώς και απότους περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Κανονισμούς του 1972 που δημοσιεύτηκαν στο ΠαράρτημαΓ της Επίσημης Εφημερίδαςτης Δημοκρατίας υπ' αρ.980, ημερ. 22.12.1972.Το Κεφ. 105 προϋπήρχε της Κυπριακής Δημοκρατίας, συνέχισε δε να ισχύει και μετά την Ανεξαρτησία, μέσα βέβαια στα πλαίσια του Αρθρου 188 του Συντάγματος (βλ. μεταξύ άλλων Georghiou (Νο.2) ν. The Republic
(1968)3C.L.R. 411). Από το άρθρο 10 του Κεφ. 105 και τους Κανονισμούς 9 και 11 των πιο πάνω Κανονισμών,είναι φανερό ότι έχει δοθεί στον Λειτουργό Μετανάστευσης μεγάλη διακριτική ευχέρεια επί θε μάτων εισόδου, παραμονής και εργασίας αλλοδαπών, ευχέρεια που συνάδει με την κυριαρχία του κράτους (βλ. σχετικά Leventis v. The Republic and Others
(1988)3 C.L.R. 2483, Amanda MargaLtd v. The Republic, ανωτέρω). Στην υπόθεση Karaliotas v. The Republic, ανωτέρω, επιβεβαιώθηκε ότι ηδια κριτική εξουσία της διοίκησης να επιτρέπει την είσοδο αλλοδα πών στην εδαφικήεπικράτεια της Δημοκρατίας είναι πολύ πλατειά, ενώ η διοίκηση δεν είναι υπόχρεη να παράσχει οποιεσδή ποτε εξηγήσεις για την απαγόρευση εισόδου σε αλλοδαπό για λόγους ασφαλείας. Περαιτέρω ησχετική νομοθεσία δεν παρέχει στον αλλοδαπό οποιοδήποτε δικαίωμα παραμονής πέραν του χρόνου που ρητώς ορίζεται στην άδειαπαραμονής του στη χώ1485 Ντκολαΐδης,Δ. Mushtaq ν.Δημοκρατίας
(1995)ρα (βλ. Moyo and another v. The Republic and others
(1988)3 C.L.R. 1203). Στην παρούσα υπόθεση οαιτητής ισχυρίζεται ότιη απόφαση απέλασηςτουείναιπαράνομη αφούελήφθηκαθ' υπέρβασηεξου5 σίας. Περαιτέρω ισχυρίζεται ότι παραγνωρίστηκε τοΣύνταγμα και οι διεθνείς συμβάσεις, καθώς και η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καιότι ηδιοίκησηενήργησεμεπλάνη περίταπράγματα.Από τηνανάλυσητηςνομολογίας είναιφανερό ότι ο ισχυρισμός τουαιτητήδενευσταθεί. Απότο σύνολο των 10 ενώπιον τουΔικαστηρίου στοιχείων δεν φαίνεταινα παραγνωρί στηκανείτετοΣύνταγμα,είτεοιδιεθνείς συμβάσειςήηΕυρωπαϊ κή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Ηδιοίκηση έχει ευρεία διακριτικήευχέρεια ναδιατάξειτηναπέλασηοποιουδήποτεαλλο δαπού και ησχετική απόφαση, εφόσον ασκείται καλόπιστα,δεν 15 μπορεί να ακυρωθεί απότοΔικαστήριο. Στην παρούσαυπόθεση δενυπάρχειοποιαδήποτεένδειξηότιηδιοίκησηενήργησεείτεπα ράνομα,είτεχωρίςκαλήπίστη. ΟΛειτουργόςΜετανάστευσηςεκ δίδονταςτοσχετικό διάταγμαενήργησεμέσασταπλαίσιατωναρ μοδιοτήτων του και της εξουσιοδότησης που του παρέχει οπερί 20 Αλλοδαπών καιΜεταναστεύσεως Νόμος,Κεφ.105καισυνεπώςη απόφαση του συνάδει μετην κείμενηνομοθεσία. Περαιτέρωεξέ τασητου φακέλου της υπόθεσης δεν αποκαλύπτειότιηδιοίκηση παραγνώρισε οποιαδήποτε ουσιώδη στοιχεία. Εξάλλου είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότιηάδεια παραμονήςτου αιτητή στη 25 Δημοκρατία είχε εκπνεύσει. Έτσι τοσυμπέρασμα πουπροκύπτει είναι ότικατάτον ουσιώδηχρόνοοαιτητήςπαρέμενε στοέδαφος της Δημοκρατίας χωρίς την έγκριση των αρμοδίων αρχών. (Mohamed v.TheRepublic
(1988)3C.L.R. 2072). 30 Ο αιτητήςισχυρίζεται επίσηςότιηδιοίκησηενήργησεμεπλά νη περί ταπράγματα εν σχέσει με τους λόγους που δικαιολο γούσαν τηναπέλαση τουαπό τηνΚύπρο. Απότοφάκελο που κατατέθηκε δενφαίνεται ναεμφιλοχώρησε στην απόφαση του Λειτουργού Μετανάστευσης οποιαδήποτεπλάνη. ΟΛειτουργός 35 Μετανάστευσης κατέληξε στην απόφασηνα απελάσει τον αιτη τήύστερα απότη σύλληψητου,ενώ επέβαινε με άλλους κλοπι μαίου οχήματος. Έχει τεθεί απότονευπαίδευτο συνήγοροτου αιτητή ότιο αιτητής θεωρήθηκε από τη διοίκηση ύποπτος διά πραξης αδικήματος,αλλά δεν βρέθηκε ένοχος απόΔικαστήριο. 40 Η απέλαση δεναποτελεί τιμωρία, αλλά διοικητικό μέτροπου συνίσταται στη διαταγήπρος αλλοδαπόνα εγκαταλείψει τη χώ ρακαισυνεπώς γιασκοπούς απέλασηςδεναπαιτείταικαταδίκη. (Oppenheim on International Law, ΠρώτοςΤόμος,ΌγδοηΈκδο1486 I 4ΑΛΛ Mushtaq v. Δημοκρατίας Νικολαΐόης, Δ. ση,παραγρ. 325). 5 Όταν ηδιοίκηση επικαλείται λόγους ασφαλείας,ηδιακριτική ,της ευχέρεια να επιτρέψει ή όχι την παραμονήαλλοδαπού στο έδαφοςτηςΔημοκρατίαςγίνεται ακόμαπιοπλατειά.Οι κίνδυνοι στηνεσωτερικήτάξηκαιτηνεθνικήασφάλειαείναιέναςαπότους βασικούςλόγους πουδικαιολογείταιηαπέλαση αλλοδαπού. Στην απόφασητου Ανωτάτου Δικαστηρίου των Η.Π.Α. στην υπόθεση FongYae Ting 149 [1893] U.S. 698, 711 τονίστηκε ότι: 10 15 20 'The right to exclude or expel aliens or any class of aliens, absolutely or upon certain conditions, in war or in peace is an inherent an inalienable right of every sovereign andindependent nation,essentialto its safety,its independence andits welfare." Στην υπόθεση Dogan v. Δημοκρατίας
(1995)4 Α.Α.Δ. 716, αφού επισημαίνεται ότι επιτρέπεται η απέλαση εργαζομένων στην επικράτειααλλοδαπών ανκαταστούν επικίνδυνοι για την ασφάλειατουκράτουςήπαραβλάπτουντοδημόσιο συμφέρον ή παραβαίνουν ταχρηστά ήθη,τονίζεται ότι η Κύπρος είναι ιδι αίτερα ευαίσθητη σε ζητήματαπου άπτονται της εσωτερικής ή εξωτερικής τηςασφάλειας,ιδιαίτεραότανεμπλέκεται ηΤουρκία που αποτελεί μόνιμη απειλήκατάτης ακεραιότηταςτηςχώρας. 25 30 35 40 Ηδιοίκηση δεν είναι αναγκασμένηναπαρέχει οποιονδήποτε λόγογιατηνάρνησητηςναεπιτρέψει γιαλόγους ασφάλειαςτην είσοδο αλλοδαπού.Όπωςείδαμεπροηγουμένως, το μόνοδικαί ωμαπουαναγνωρίζεταισε αλλοδαπόπουυποβάλλει αίτηση εισόδου,είναι το δικαίωμαηαίτηση τουνα εξεταστεί καλόπιστα. Αν ηαίτησηαλλοδαπούεξεταστεί καλόπιστα,τοΔικαστήριο δεν θαερευνήσειτουςλόγους άρνησης εισόδου,γιατίκάτιτέτοιο έμ μεσα θαμείωνετην αρχήτηςκυριαρχίαςκαι εδαφικής ακεραιό τητας του κράτους.Πολύ περισσότερο το Δικαστήριο δεν ερευνά τους λόγους κρατικής ασφάλειας, μοναδικός κριτής των οποίων είναι η εκτελεστική εξουσία. (Karaliotas v. The Republic, ανωτέρω). Αλλος ισχυρισμός τουαιτητήείναι ότιη πράξητηςαπέλασης στερείται αιτιολογίας. Ηαιτιολογία διοικητικής πράξηςαποτε λεί την έκθεσητων πραγματικώνκαι νομικών λόγων πουοδή γησαντηδιοίκηση στην απόφασητης,καθώςκαιστην παράθεση κριτηρίων μεβάσηταοποίαηδιοίκησηάσκησετηδιακριτικήτης ευχέρεια. Οιαποφάσειςτωνδιοικητικών οργάνωνπρέπειναπε1487 Νιχολαΐδης, Δ. Mushtaqν.Δημοκρατίας
(1995)ριέχουν πλήρη, επαρκή και σαφή αιτιολογία. Η αιτιολογία δεν είναι απαραίτητο να εμφαίνεται εξ ολοκλήρου στο κείμενο της προσβαλλόμενης απόφασης, αλλά μπορεί να συμπληρώνεται από ταστοιχεία του φακέλου, ενώ ανεπαρκήςκρίνεται ηαιτιο λογία όταν μεβάσηταστοιχεία πουπεριέχει δενκαθίσταταιεφι5 κτός ο δικαστικός έλεγχος (Δημοκρατία ν. Χατζηγεωργίον
(1994)3 Α.Α.Δ. 574. Βλέπε επίσης Radway ν. Δημοκρατίας,
(1989)3Α.Α.Δ. 1164). Στο φάκελο της παρούσαςυπόθεσης υπάρχουν διάφοραστοιχεία στα οποία το διοικητικό όργανο βασίστηκε για έκδοση της απόφασης του. Εξέταση του περιεχόμενου του φακέλου δείχνει ότι ταστοιχεία αυτά ήτανεπαρκή για αιτιολόγηση τηςαπόφασης απέλασης του αιτητή. Υπό τις περιστάσεις είναι φανερό ότι η σύλληψη του αιτητή μέσα σε κλοπιμαίο αυτοκίνητο που έφερε πλαστές πινακίδες,στην αυλήτεμένους, συνιστούν επαρκή λόγο για να διαταχθεί ηαπέλασητου για λόγους ασφαλείας.Έτσι ού τε και αυτός ο ισχυρισμός τουαιτητήμπορεί να ευσταθήσει. 10 15 Τέλος οαιτητής ισχυρίζεται ότιημηακύρωσητηςπράξηςαπέ- 20 λασής τουθαέχεικαταστρεπτικές συνέπειες σης σπουδές του. Η πρόκληση ανεπανόρθωτης βλάβης χρήζει αυστηρής απόδειξης.Ο αιτητής θα πρέπει να αποδείξει την ύπαρξη σοβαρού και συγκε κριμένου κινδύνου. Η προσκόμιση μαρτυρίαςγιατηνύπαρξη σο βαρού και υφισταμένου κινδύνου τονίστηκε τόσο σε αποφάσεις 25 τουΑνωτάτου Δικαστηρίου τηςΚύπρου(Doganν.Δημοκρατίας, ανωτέρω,Kadivari ν.Δημοκρατίας
(1992)4Α.Α.Δ.2924, όσοκαι σε σωρεία αποφάσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Αρ. 12364/86 Alicihan Kilic v. Switzerland European Commission of HumanRights, Decisions andReports 50, 30 February 1987,σελ. 280 καιBokokoKalemav.France,European Commission of Human Rights, Decisions and Reports 53, October 1987, σελ. 254). Στην υπόθεση Moyo and another v. The Republic and 35 Others
(1988)3C.L.R. 976,ηαπώλειαπροσωρινής εργοδότησης και η διακοπή συμμετοχής σε αλλοδαπό οργανισμό δεν θεωρή θηκε ανεπανόρθωτη βλάβη. Στην παρούσα υπόθεση, εκτός από τον αόριστο ισχυρισμό ό π ηαπέλαση θαεπηρεάσει τις σπουδές και το μέλλον του αιτητή, κανένα στοιχείο δεν είχε προσαχθεί ενώπιον του Δικαστηρίου. Εν πάση περιπτώσει, δύσκολα θα μπορούσε να στοιχειοθετηθεί με τα συγκεκριμένα περιστατικά, ισχυρισμός για ανεπανόρθωτη βλάβη λόγω της απέλασης του, αφού σίγουρα ηΚύπρος δεν είναι ημοναδική χώρα στην οποία 1488 4 ΑΛΛ Mushtaq ν.Δημοκρατίας Νικολαΐοης, Δ. ο αιτητήςθαμπορούσε ναεξασφαλίσει κάποιαμόρφωση.Σήμε ραοι δυνατότητες μόρφωσης που παρέχονταιαπότόσες χώρες είναι κυριολεκτικά ανεξάντλητες. 5 Με βάση όλα τα πιο πάνω βρίσκω ότι η απόφασητου Λει τουργού Μετανάστευσης για απέλαση του αιτητή από την Κύ προ ημερ.29.3.1994 δεν πάσχει καθ'οιονδήποτε τρόπο και συνεπώςηυπόθεσηαπορρίπτεταιμε έξοδα εναντίον τουαιτητή. Η προσφυγή έξοδα. 1489 απορρίπτεται με