(1995)29 Σεπτεμβρίου, 1995 [ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ, Δ/οτής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΑΪΜΗΣ, Αιτητής, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ (ΑΡ. 2), Καθ' ων ηαίτηση. (Υπόθεση Αρ. 1044/94) ΚοινωνικέςΑσφαλίσεις — Σύνταξηαναπηρίας— Άρθρα 44 και54 τον περί ΚοινωνικώνΑσφαλίσεων Νόμον (Ν. 41/80) —Προϋποθέσεις παροχήςτης σύνταξης — Ερμηνεία — Οι περιστάσεις στην κριθείσα περίπτωσημηχορηγήσεωςτηςσύνταξης— Τοτεκμήριο τουΆρθρον 44περιορίζεταιμόνο στο άρθρο αυτό. Προσφυγή βάσει τον Άρθρον 146 τον Συντάγματος —Αναθεωρητικός έλεγχος—Η ευρύτητα της δυνατότητας επέμβασηςτον Δικαστηρίον — Νομολογιακάπορίσματα—Απόφαση περί μη παροχήςαναπηρι κήςσυντάξεωςστηριγμένηκαισεγνωμοδότησηιατρικού συμβούλου — ΗαπόφασητουΣυμβουλίουαποτελεί ενδιάμεσηπράξη— Ηαπό φαση τουαποφασίζοντος οργάνουκρίθηκεεύλογα επιτρεπτή. 5 10 Ο αιτητής επεδίωξε την ακύρωση της απόρριψης τουαιτήματος του για χορήγηση σύνταξης αναπηρίας. 15 Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας την προσφυγή, απο φάσισε ότι:
- ΣύμφωναμετονπερίΚοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμο(Ν.41/80)για ναδικαιούταισεπαροχήοαιτητήςθαπρέπεινααποδείξειότι είχε υποστεί ατύχημαπουπροκλήθηκε ως εκτηςαπασχολήσεως καιεν τηαπασχολήσει τουήότιπροσεβλήθηαπόνόσοήβλάβηπουοφει λότανστηφύσητης εργασίαςτου(Αρθρα44 και54αντίστοιχα). 20 25 ΗευρύτητατηςδυνατότηταςεπέμβασηςτουΔικαστηρίου σεαπό1984 4ΑΛΛ. Ζαΐμηςν.Δημοκρατίας(Αρ.2) φάσηδιοικητικού οργάνου έχει συζητηθεί σε αριθμό υποθέσεων. 5 10
- Στηπαρούσαυπόθεσηη απόφασητουδιοικητικού οργάνου στηρί χθηκεστηγνωμοδότηση του ΙατρικούΣυμβουλίου.Από τονευπαίδευτο συνήγορο τουαιτητήτέθηκε ότι αντικείμενο της προσφυγής είναιηαπόφασητουΙατρικούΣυμβουλίου.Ηθέσηαυτήδενβρίσκει σύμφωνοτοΔικαστήριο.Αντικείμενοτηςπαρούσαςπροσφυγήςεί ναιηαπόφασητηςδιοίκησηςκαισυγκεκριμένα τουΔιευθυντή Κοι νωνικών Ασφαλίσεων, μέσωτουεξεταστή απαιτήσεωντου Υπουργείου Εργασίαςκαι Κοινωνικών Ασφαλίσεων, ημερ. 12.12.1994, με την οποίααπορρίφθηκετο αίτηματου αιτητήγια σύνταξη αναπη ρίαςκαιη οποίαβέβαιαβασίστηκε στηγνωμοδότηση τουΙατρικού Συμβουλίου.ΗαπόφασητουΙατρικούΣυμβουλίουαποτελείαπλώς ενδιάμεσηπράξηστηνοποίαστηρίχτηκε ηδιοικητικήαπόφαση. 15 Η απόφαση του Ιατρικού Συμβουλίου ήταν ομόφωνη, όπως επιτάσσει καιτο Αρθρο67
(5)του Ν. 41/
- 20 25 30 35 ΤοΔικαστήριο διαφωνεί μετηάποψηπουεκφράστηκε ότι η γνωμοδότηση του ΙατρικούΣυμβουλίου νοσείγιατί χρησιμοποιήθηκε ηέκφρασηότιηασθένειαδενμπ:ορούσενααποδοθείαπόλυτακαι αντικειμενικά στην εργασία του αιτητή.Το βασικό στοιχείο της γνωμοδότησης είναι ηέκφρασητηςάποψηςότι ηεπώδυνηκινητι κότητατης δεξιάς πηχεοκαρπικήςάρθρωσης του αιτητήδενμπορούσενααποδοθεί στην εργασία τουκαι όχι το γεγονός ότιχρη σιμοποιήθηκαν εκφράσεις πουδεν περιέχονται στον νόμο.
- Το τεκμήριο του Αρθρου 44 ότι ατύχημα που επεσυνεβη κατά την απασχόληση μισθωτού λογίζεται, ελλείψει αποδείξεως περί του αντιθέτου, επαγγελματικό ατύχημα εφαρμόζεται μόνο στις περιπτώσεις ατυχημάτων. ΤοΑρθρο53 δημιουργεί μία χωριστή τάξηαναπηρίαςγιατην οποία μισθωτός, ανυπάρχουνοι άλλες προϋποθέσεις του νόμου, δικαιούται σε παροχήκαι αυτή είναι ηκατηγορίατης νόσου ήβλάβηςπουοφείλεται στηφύσητηςεργασίας.Τίποτε στο νόμο δεν δικαιολογεί το συμπέρασμα ότι ο νομοθέτης ήθελεναδημιουργήσει οποιοδήποτε τεκμήριο καιγια τις περιπτώσεις νόσων που οφείλονται στη φύση της εργασίας. Ηπροσφυγή απορρίπτεται μεέξοδα. 40 Αναφερόμενεςυποθέσεις: Constantinides v.Republic
(1988)3 C.L.R. 2375, Pantzaris v.Republic
(1989)3 C.L.R. 861, 1985 Ζαΐμηςν. Δημοκρατίας(Αρ.2)
(1995)Raibow Bleaching andDyeing Co. Ltd v. Αναθεωρητικής Αρχής Αδειώνκ.ά.
(1990)3Α.Α.Δ. 93, Απόφαση993/1955, Αποφάσεις Συμβουλίου Επικρατείας,
(1955)Β',σελ. 424, 5 5. C.JohnsonandSon Inc. v.ΕφόρουΕμπορικώνΣημάτων
(1989)3 ΑΛΛ. 59, 10 Beecham Group Ltdv. Republic
(1982)3C.L.R. 622, White HorseDestillers Limitedv. ElGrecoDistillersLtdandOthers
(1987)3C.L.R. 531, 15 Γαβριήλ v.ΓενικούΕισαγγελέα
(1989)3ΑΛΛ. 3067. Προσφυγή. Προσφυγή εναντίον της απόφασης του καθ' ου η αίτηση αρ. 2 ημερομηνίας 12.12.1994, με την οποία απορρίφθηκε αίτηση του αιτητή για παροχή σύνταξης αναπηρίας. 20 Γ. Τριανταφυλλίδης για Αντη Τριανταφυλλίδη,γ\.α τον Αιτητή. Α. Χριστόφορου,ΔικηγόροςτηςΔημοκρατίας,γιατουςΚαθ* ων 25 ηαίτηση. Cur. adv.vult. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ, Δ.: Στην παρούσα υπόθεσηο αιτητής είναιδη μόσιοςυπάλληλοςκαιεργάζεται ωςοοοντοτεχνίτηςστο ΓενικόNoσοκομείοΛευκωσίας.Πάσχει απόοστεοαρθρίτιδα τουδεξιούκαρ πού με νέκρωσητου μηνοειδούς οστούηοποία, σύμφωνα με τους ισχυρισμούςτου,προήλθεαπότηχρήσηεργαλείωνπου προκαλούν δονήσειςστονκαρπό. Μετηνπαρούσα αίτησηαξιώνειδήλωση του Δικαστηρίου ότι ηαπόφασητουΔιευθυντήΚοινωνικώνΑσφάλισεωνημερ. 12.12.1994μετηνοποίααπέρριπτε αίτησητουγιαπαροχή σύνταξης αναπηρίας είναι άκυρη και χωρίς οποιοδήποτε νομικό αποτέλεσμα. Ηαπόφασηβασίστηκεσε γνωμοδότηση του Ιατρικού Συμβουλίου ημερ.22.11.1994,σύμφωνα μετηνοποίαηεπώδυνηκι νητικότητα της πηχεοκαρπικής άρθρωσης απότην οποία έπασχε ο αιτητήςδενμπορούσενααποδοθείαπόλυτακαιαντικειμενικά στην εργασία του.Στηνγνωμοδότησηαυτήτο ΙατρικόΣυμβούλια κατέ ληξεαφούέλαβευπόψηκαιτιςδιάφορεςεκθέσειςαριθμού ιδιωτών ιατρών που υποστήριζαν ότι η πάθηση του αιτητή οφειλόταν στη 1986 30 35 40 4 AAA. Ζαΐμης v. Δημοκρατίας (Αρ. 2) Νικολαΐόης, Δ. χρήσηεργαλείων πουπροκαλούνδονήσεις στο χέρι. 5 10 15 20 25 30 35 40 Με την αγόρευση του ο ευπαίδευτος συνήγορος του αιτητή ισχυρίζεται ότι είναι παραδεκτόότι ο αιτητής παρουσιάζειαναπηρίαπουπροήλθεαπόσωματικήβλάβηκαιότιτομόνοθέμαπου χρήζειαπόφασηςαπό τοΔικαστήριο είναικατάπόσο ησωματική αυτήβλάβηπροκλήθηκε απότηναπασχόλησητου.Προςενίσχυση του ισχυρισμού αυτού ο αιτητής επικαλείται τέσσερα ιατρικάπι στοποιητικάκαιτιςπρόνοιεςτωνάρθρων43,44και46
(1)τουπερί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμουτου 1980, αρ.41/80.Ειδικώτεραηθέσητουαπητήείναιότι απότηδιατύπωσητωνάρθρων44
(2)και 53
(1)του Νόμου41/80 προκύπτει ότι αν πρόσωποπρο σβληθείαπόκάποια απότις καθορισμένες νόσους ήβλάβες,εφό σον πρόκειταιπερί νόσου ήβλάβηςοφειλομένης στη φύση καθορισμένης ως προς τηνόσο αυτήεργασίας στην οποία απασχολεί ται ως μισθωτός, δημιουργείται μαχητό τεκμήριο ότι η ασθένεια τουαιτητήείναι επαγγελματικήκαι αποδίδεταιστην απασχόληση του.Δεδομένης τηςαναφοράςτηςπαραγρ.32τουΠίνακατωνΠε ρί Κοινωνικών Ασφαλίσεων (Νόσοι) Κανονισμών του 1980, ΚΛ.Π. 242/80σεβλάβηπουαποδίδεταισε"οιονδήποτεεπάγγελμα επαγόμενον χειρωνακτικήν εργασίαν ήσυχνάς ή επαναλαμβανομέναςκινήσεις τηςάκραςχειρός ήτουκαρπού"καιελλείψειαπο δείξεως ότι η βλάβη του αιτητή δεν προήλθε από άλλη αιτία, θα έπρεπεναθεωρηθεί ότι το τεκμήριο δεν καταρρίφθηκε. Κατάσυνέπεια η ασθένεια του αιτητή έπρεπε να χαρακτηριστεί επαγγελ ματικήκαιοαιτητήςνατύχει σχετικήςπαροχής. Ένα άλλο σημείοπουηγέρθηκε από τον αιτητήήτανότι τοΙα τρικό Συμβούλιο απέρριψε το αίτημα του γιατί το πρόβλημα δεν μπορούσεκατάτηγνώμητουςνααποδοθείαπόλυτακαιαντικειμε νικάστηνεργασίατου.Επισημάνθηκεότιονόμοςδεναπαιτείόπως η αναπηρίααποδίδεταιαπόλυτακαι αντικειμενικά στην εργασία, ενώαπότηνάλληκανέναστοιχείο δενυπήρχεενώπιοντουΙατρικού Συμβουλίου πουνα υποστήριζε την άποψηότι ηνόσος τουαιτητή προκλήθηκε από οποιανδήποτεάλλη αιτίαεκτός απότηχρήσητων εργαλείωνστηνεργασίατου.Οευπαίδευτοςσυνήγορος τωνκαθ'ων ηαίτησηδενδέκτηκεότιοικαθ'ωνηαίτησηπαραδέκτηκανκαθ' οι ονδήποτεχρόνοότιοαιτητήςείχευποστεί επαγγελματικόατύχημα. Σύμφωναμετονόμο 41/80 γιαναδικαιούταισεπαροχήοαιτητήςθαπρέπεινααποδείξει ότι είχευποστεί ατύχημαπουπρο κλήθηκε ως εκ της απασχολήσεως και εν τη απασχολήσει του ή ότι προσεβλήθη απόνόσο ήβλάβηπουοφειλόταν στη φύση της εργασίας του (άρθρα44 και54 αντίστοιχα). 1987 Νικολαϊδης, Δ. Ζαΐμης ν.Δημοκρατίας (Αρ. 2)
(1995)Ηευρύτητατης δυνατότηταςεπέμβασης του Δικαστηρίουσε απόφασηδιοικητικού οργάνου έχει συζητηθεί σεαριθμό υποθέ σεων. Στηνυπόθεση Constantinides v.Republic
(1988)3C.L.R. 2375, αναφέρεταιστη σελ. 2378: 5 "Moreover inarecourse under Article 146of ourConstitution, theannulmentdirected againsttheadministration's determination of the facts or questioning the determination on the merits is according tothegeneral principles of Administrative Lawthat this Court will reject such a ground except where the 10 administration has acted under a misconception of fact or has exceeded theextreme limits ofits discretionary power." ToΔικαστήριοδενεπεμβαίνειανηπροσβαλλόμενηαπόφαση με βάσηταγεγονότα,τησχετικήνομοθεσίακαιτιςαρχέςτουΔιοικητι- 15 κούΔικαίου,ήτανεύλογα επιτρεπτήστοόργανοπουτην εξέδωσε. (Pantzaris v.The Republic
(1989)3C.L.R.861). Η ουσιαστική εκτίμηση πραγματικού ζητήματος, το οποίο δεν αποδεικνύεται αντικειμενικά αναληθές ήανακριβές,κείται εκτός των ορίων του δικαστικού ελέγχου (βλ. Rainbow BleachingandDyeing Co.Ltd v. ΑναθεωρητικήςΑρχήςΑδει ών
(1990)3Α.Α.Δ.93και Απόφαση 993/1955,Αποφάσεις Συμ βουλίου Επικρατείας,
(1955)Β', σελ. 424). 20 25 Έχει νομολογιακά θεμελιωθεί πωςτοΔιοικητικό Δικαστήριο κατάτηνενάσκησητηςελεγκτικής τουδικαιοδοσίαςπράξηςδιοι κητικού οργάνου,δεν υποκαθιστάμε τηδικήτου κρίσηως προς τοποίαθαήτανηορθήαπόφαση,αυτήντουοργάνου. Επεμβαίνει ακυρωτικά μόνο όταν αποδειχθεί πως κατά τη λήψη της απόφα- 30 σης τοδιοικητικό όργανοδενακολούθησε τις αρχέςτου δικαίου, όπως αυτές καθορίστηκαν κατά καιρούς απότα Δικαστήρια. Η βασικήαρχήείναι πωςτοΔικαστήριο δεν θα επέμβει εφόσοντο διοικητικό όργανο στάθμισε ορθά τα ουσιώδη γεγονότα και η απόφασητουδενβασίστηκεσεπεπλανημένηεκτίμησηήσεεσφαλ- 35 μένη ερμηνεία τουνόμου ή συνιστούσε κατάχρηση ήυπέρβαση των εξουσιών του.Ανη απόφασητηςδιοίκησης ήτανεύλογαεφι κτή σταπλαίσια τωνεξουσιών της, δενμπορεί ναπροσβληθεί. (Βλ. 5.C.Johnson andSonInc. v. ΕφόρουΕμπορικώνΣημάτων
(1989)3Α.Α.Δ.59, BeechamGroupLtd v.TheRepublic
(1982)40 3 C.L.R. 622,633, White Horse Distillers Limited v.ElGreco Distillers LtdandOthers
(1987)3C.L.R. 531). Ηυποκειμενικήεκτίμηση τωνγεγονότων ανάγεται στη διακρι1988 4AAA Ζαΐμης v.Δημοκρατίας(Αρ. 2) Νιχολαΐόης, Δ. τικήευχέρεια τουοργάνουκαιτοΔικαστήριο,ανη εκτίμηση είναι εύλογα επιτρεπτήκαιδεν είναι αντίθετη με ταστοιχεία, δεν υπο καθιστά με την κρίση του την κρίση της διοικητικής αρχής.(Γα βριήλν.Γενικού Εισαγγελέα
(1989)3Α.Α.Δ. 3067). 5 10 15 20 25 Στην παρούσα υπόθεση η απόφαση του διοικητικού οργάνου στηρίκτηκε στη γνωμοδότηση του Ιατρικού Συμβουλίου. Από τον ευπαίδευτο συνήγορο του αιτητή τέθηκε ότι αντικείμενο τηςπρο σφυγήςείναιηαπόφασητουΙατρικούΣυμβουλίου.Ηθέσηαυτήδεν μεβρίσκει σύμφωνο.Αντικείμενοτηςπαρούσαςπροσφυγήςείναιη απόφασητηςδιοίκησης καισυγκεκριμένα τουΔιευθυντή Κοινωνι κώνΑσφαλίσεων,μέσωτουεξεταστή απαιτήσεωντουΥπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, ημερ. 12.12.1994, με την οποία απορρίφθηκετο αίτηματου αιτητήγια σύνταξη αναπηρίας καιη οποίαβέβαιαβασίστηκε στηγνωμοδότηση του Ιατρικού Συμ βουλίου.Η απόφασητου Ιατρικού Συμβουλίουαποτελείαπλώςενδισμχση πράξηστηνοποίαστηρίκτηκε ηδιοικητική απόφαση. Το Ιατρικό Συμβούλιο διαπίστωσε ότι ο αιτητής έπασχεαπό κάποιααναπηρία,ήτοι επώδυνη κινητικότητα της δεξιάς πηχεο καρπικής άρθρωσης -για να χρησιμοποιήσω την ορολογία του ίδιου του Συμβουλίου -αλλά κατέληξε ότι η ασθένεια δεν μπο ρούσενααποδοθείστην εργασίατουκαισυνεπώς δεν μπορούσε ναχαρακτηριστεί επαγγελματικήασθένεια.Γιανακαταλήξειστην απόφασητουαυτή το ΙατρικόΣυμβούλιο έλαβευπόψηόλατατε θέντα ενώπιον του ιατρικάπιστοποιητικά και κατέληξε, σαν το μόνο κατάνόμο αρμόδιοσώμα,στη δικήτουγνώμη. Η απόφαση τουΣυμβουλίου ήτανομόφωνη,όπως επιτάσσει καιτο άρθρο 67
(5)τουΝόμου41/80. 30 35 40 Δεν συμφωνώ μετηνάποψηπουεκφράστηκεότι ηγνωμοδότη ση του Ιατρικού Συμβουλίου νοσεί γιατί χρησιμοποιήθηκε η έκ φρασηότιηασθένειαδενμπορούσενααποδοθείαπόλυτακαιαντι κειμενικά στην εργασίατουαιτητή.Τοβασικόστοιχείο τηςγνωμοδοτησης είναι ηέκφρασητης άποψηςότι ηεπώδυνηκινητικότητα της δεξιάς πηχεοκαρπικής άρθρωσης του αιτητήδε μπορούσε να αποδοθείστην εργασίατουκαιόχι τογεγονός ότιχρησιμοποιήθη κανεκφράσειςπουδενπεριέχονταιστοννόμο. Δεννομίζωόπ στη διατύπωσηπουχρησιμοποιήθηκε μπορεί νααποδοθείάλλονόημα απότο ότι δεν αποδείχθηκεότι ηνόσος του αιτητήδεν μπορούσε να αποδοθείστην εργασίατου. Εξ ίσου αστήρικτηείναικαιηθέση ότιτηναπόφασητωνκαθ'ωνηαίτησηέπρεπεναείχεεπηρεάσεικαι ηαπουσίαστοιχείων πουνααποδεικνύουνότιτοπρόβληματουαι τητή προήλθε απόκάποιαάλληαιτία και όχι απότηχρήσηεργα1989 Νικολαΐδης, Δ. Ζαΐμης ν. Δημοκρατίας (Αρ. 2)
(1995)λείων.Το αντικείμενο τηςέρευνας ήταντοκατά πόσο η συγκεκρι μένη αναπηρία μπορούσε νααποδοθείστηνεργασίατουαιτητήκαι τοΙατρικόΣυμβούλιοαπάντησεστοσυγκεκριμένο ερώτημαπουτέ θηκεενώπιον του. Ειρήσθωενπαρόδωθαπρέπειστοσημείοαυτό νααναφερθείότισεκανένααπόταιατρικάπιστοποιητικάπουκατατέθηκαν ενώπιον του ΙατρικούΣυμβουλίου,ηνόσος τουαιτητή δεν περιγράφεται με το λεκτικό που χρησιμοποιείται στην παρά γραφο 32 του Πίνακα των περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων (Νόσοι) Κανονισμών του 1980, Κ.Δ.Π. 242/80.Τα ιατρικάπιστοποιητικά πουκατέθεσε οαιτητήςαναφέρουνσανπάθησητουάλλαοστεοαρθρίτιδα του δεξιού καρπού με σχηματισμό κύοτεων στα οστάρια τουκαρπού,άλλα μικρές κύστεις στο σκαφοειδέςκαιτο μηνοειδές οστούν,άλλασκληρυντικήνέκρωσητουμηνοειδούςήνέκρωσητου μηνοειδούς και σκαφοειδούς οστού του δεξιού καρπούκαιτέλος άλλα σοβαράς μορφής τενοντοθυλακίτιδα του δεξιού καρπού, αλλάκανένα "τραυματικήφλεγμονή των τενόντων της άκραςχειρός ή του πήχεως ή των ερχομένων εις επαφήνμετ' αυτών τενοντίων καψών"όπωςπροβλέπεται στους ρηθέντες Κανονισμούς. 5 10 15 Τοτεκμήριοτουάρθρου44ότιατύχημαπουεπεσυνεβηκατάτην 20 απασχόληση μισθωτού λογίζεται, ελλείψει αποδείξεως περί του αντιθέτου, επαγγελματικό ατύχημα εφαρμόζεται μόνο στις περι πτώσεις ατυχημάτων.Το άρθρο 53 δημιουργεί μία χωριστή τάξη αναπηρίαςγιατηνοποίαμισθωτός,ανυπάρχουνοιάλλεςπροϋπο θέσειςτουνόμου, δικαιούταισεπαροχήκαιαυτήείναιηκατηγορία 25 της νόσου ήβλάβης πουοφείλεται στη φύσητης εργασίας.Τίποτε στονόμοδενδικαιολογεί τοσυμπέρασμαότιονομοθέτης ήθελενα δημιουργήσει οποιοδήποτετεκμήριοκαιγιατιςπεριπτώσεις νόσων πουοφείλονται στηφύσητηςεργασίας. 30 Έχοντας εξετάσει την ολότητα των περιστάσεων πουτέθηκαν ενώπιον τηςδιοίκησης καταλήγωστο συμπέρασμα ότι η απόφαση του οργάνου ήταν εύλογα επιτρεπτή.Ο αιτητής απέτυχε να απο δείξει ότι ηδιοίκηση ενήργησεενώ τελούσευπό πλάνη,ήότιυπε ρέβηταακραία όρια τηςδιακριτικήςτης ευχέρειας ήότι εφάρμο- 35 σελανθασμένατις σχετικές νομικές διατάξεις.Η απόφασητουορ γάνου που στηρίκτηκε στη γνωμοδότηση του Ιατρικού Συμβουλί ου, του αρμόδιου κατάνόμο οργάνου,ήτανκαθ' όλα θεμιτή. Εν όψει όλων των πιο πάνω η παρούσα υπόθεση απορρίπτεται με έξοδαεναντίον του αιτητή. 40 Η προσφυγή απορρίπτεται έξοδα εναντίον τον αιτητή. 1990 με