clr/1995/1995_4_2087.pdf

(1995)Το Ανώτατο Δικαστήριο, κατάτο μεταλύτερο μέρος τους ακυ­ ρώνοντας τις επίδικες αποφάσεις,αποφάσισεότι:

1. Το κατάπόσο μπορούσε ο καθ' ου ηαίτηση να αγνοήσει τους υπόλοιπους λογαριασμούς με βάσητο συμπέρασμα που εξήγαγε απότην εξέταση των λογαριασμών ενός έτους,αποτέλεσε το αντικείμενο της προσφυγής Τριμιθιώτον ν. Δημοκρατίας. Το σχετικό απόσπασμα τηςαπόφασης τουΝικήτα Δ.,απότηνυπό­ θεση εκείνη, υιοθετείται ως περιέχον την ορθή νομική θέσηεπί του θέματος:
2. Είναικαλάκαθιερωμένηαρχήότι ηεκτίμηση τωνπραγματικών γεγονότων καιηκρίσηγι' αυτά ανάγεταιστην σφαίρατηςδιοί­ κησης, το δε Δικαστήριο επεμβαίνει μόνο όταν ο αιτητής απο­ δείξει ότι στην συγκεκριμένη περίπτωση το αρμόδιοδιοικητικό όργανο υπερέβη τα ακραία όρια της διακριτικής ευχέρειας ή ενήργησε μεπλάνηπερί ταπράγματα. ΤοΔικαστήριο δενυπο­ καθιστάόμως τηδικήτουκρίσηστηνκρίσητηςαρμόδιαςαρχής. (Δέστε Χατζιηράκλης ν. Δημοκρατίας

(1984)3 Α.Α.Δ. 604, Panayiotou v.Republic

(1984)3C.L.R.857). 5 10 15 20 Εξετάζοντας τους λόγους γιατους οποίουςαπέρριψετουςλογα­ ριασμούςτουαιτητήγιατο 1990 ο καθ' ουηαίτηση, τοΔικαστή­ ριο βρίσκει ότι τούτοήτανεπιτρεπτόεκμέρους τουστην άσκηση *•* της διακριτικής του ευχέρειας. Από την έρευνα που διεξήγαγε 25 προέκυψαναντιφατικάκαιάλλασεσχέση μετιςδηλώσεις τουαι­ τητήστοιχεία πουδημιούργησαναμφιβολίεςγιατηνακρίβειατων όσων ισχυρίζετο γιαυποστήριξητωνδηλώσεων του.Έτσι,το Δι­ καστήριοδενέχει ικανοποιηθείαπότον αιτητή,πουφέρει το βά­ ροςαπόδειξης,ότι,ενόψειτωνστοιχείων πουείχεενώπιοντουο 30 Έφορος, το Δικαστήριο θα μπορούσε ή όφειλε να επέμβει στην άσκησητηςδιακριτικήςτουευχέρειας.

1. Είναι εισήγηση του αιτητή ότι παρόλον ότι υπήρχε νομοθεσία που προέβλεπε την επιβολή έκτακτης εισφοράς κατά το 1990, ήτοι για την πρώτη τριμηνία ο Νόμος 34/1978και για τιςυπό­ λοιπες τριμηνίες του 1990 οΝόμος248/90, δενυπήρχεοποιαδή­ ποτε νομοθετική διάταξη που^ινα προέβλεπε τον καθορισμό έκτακτης εισφοράς κατάτον ουσιώδη χρόνο που στάληκαν οι επίδικες φορολογίες, δηλαδήστις 7.9.
2. ΟΚωνσταντινίδης,Δ,,είχετηνευκαιρίαναεξετάσειταυτόσημοθέ­ μα στην Atlas Shoes Ltd ν. Δημοχρατίαςχαι ακολούθως στη VeproCo Ltd v.Δημοκρατίας. Τιςθέσειςκαιτηναξιολόγησητων 2088 35 40 4ΑΛΛ. Παυλίδηςν. Δημοκρατίας αποφάσεωνPavlidesκαιAntoniadesτουΚωνσταντινίδη,Δ-, υιο­ θετούνταιπλήρως. 5 10 Κατά συνέπεια υπήρχαν OL αναγκαίες νομοθετικές διατάξεις βάσειτωνοποίωνθαμπορούσεοΈφοροςναεπιβάλειτην έκτα­ κτηεισφορά. Οιπροσφυγέςεπιτυγχάνουνμερικώς μεέξοδα, Αναφερόμενες υποθέσεις: Τριμιθιώτουν. Δημοκρατίας

(1995)4Α.Α.Δ. 354, Hadjieraclis v. Republic

(1984)3C.L.R. 604, 15 Panayiotou v. Republic

(1984)3C.L.R. 857, Pavlides v.Republic

(1979)3 C.L.R. 603, 20 AntoniadesandOthers v.Republic

(1979)3C.L.R. 641, AtlasShoes Ltdv. Δημοκρατίας

(1994)4Α.Α.Δ. 2329. Προσφυγές. 25 30 35 40 Προσφυγές εναντίον τωναποφάσεων τουκαθ' ουηαίτηση να απορρίψει τους λογαριασμούς τουαιτητή ωςαναληθείςγια ταέτη 1982μέχρικαι 1990, καινατον φορολογήσει μευπολογι­ σμό του εισοδήματοςτου μεβάσητηςκεφαλαιουχικές τουκαταστάσεις. Σπ. Ευαγγέλου, για τον Αιτητή. Λ. Καουτζάνη,Δικηγόροςτης Δημοκρατίας,γιατον Καθ' ου ηαίτηση. Cur. adv. vult. ΑΡΤΕΜΗΣ,Δ.: Μετηνπροσφυγή899/93 οαιτητής,πουείναι ιδιώτης ιατρός απότηΛευκωσία,προσβάλλειτις συναφείςαποφάσεις του Εφόρου ΦόρουΕισοδήματοςνα απορρίψει τουςλο­ γαριασμούς τουως αναληθείς γιαταέτη 1982 μέχρι και1990, και νατον φορολογήσει με υπολογισμότου εισοδήματοςτουμε βάσητιςκεφαλαιουχικές του καταστάσεις. 2089 Αρτεμης, Λ. Παυλίδης ν.Δημοκρατίας

(1995)Με την προσφυγή 900/93 προσβάλλει και πάλιν τις αποφά­ σεις επιβολής έκτακτης εισφοράς πάνω στην ίδια βάση και για τα ίδια χρόνια και με την προσφυγή 901/93προσβάλλει τις συ­ ναφείς αποφάσεις που αφορούν την έκτακτη εισφορά για την άμυνα καιπάλιν για τα ίδιαχρόνια. Ο καθ'ου ηαίτηση αφούεξέτασετους λογαριασμούς τουαι­ τητή για την περίοδο του 1990 κατέληξε ότι οι ισχυρισμοί που περιέχονταν σ' αυτούς ήταν αναληθείς, αγνόησε τόσο τους λο­ γαριασμούς αυτούςόσο καιτους υπόλοιπους πουυποβλήθηκαν για ταέτη από 1982 - 1989 καιπροσδιόρισε το εισόδημα τουαι­ τητήγιαταχρόνια 1982-1990με βάσητααποτελέσματα τηςεξέ­ τασης των καταστάσεων της περιουσίας του κατά την 31η Δε­ κεμβρίου των ετών 1980, 1985 και

1. Επίσης,οκαθ'ουη αί­ τησηαρνήθηκενα παραχωρήσει κεφαλαιουχικές εκπτώσεις που ο αιτητήςδιεκδίκησε, επειδήκρίθηκε ότι οι λογαριασμοί τουδεν ήταν ικανοποιητικοί. 5 10 15 Ο αιτητής υπέβαλε στο Δικαστήριο ότι κακώς αγνόησε τους λογαριασμούς για το 1990 ο Έφορος,γιατί δεν του παρεχόταν 20 αυτή ηδιακριτική ευχέρεια με βάσητο αιτιολογικό της απόφα­ σης του. Επιπρόσθετα, υπέβαλε ότι έστω και αν μπορούσε να κάμει τούτο για το 1990, εντελώς παράνομα και ανεπίτρεπτα απέρριψε και τους λογαριασμούς για τα υπόλοιπα έτη, χωρίς καν να τους εξετάσει. Ηαπόφασητου καθ'ου ηαίτησηπεριέχε- 25 ται σε επιστολή του προς τον αιτητήημερ.7.9.93,τακυριώτερα και ουσιωδέστερα σημεία τηςοποίας παραθέτω: "1.Αναφέρομαι στις ενστάσεις που υποβάλατε για τα έτη 1982-
2. 30
3. Ηαπόφασημου βασίζεται στα εξής γεγονότα: (α)τα ευρήματα από την εξέταση των βιβλίων και αρχείων σας για το 1990 είναι τέτοια που κρίνω ότι τα λογιστικά σας βιβλία δεν είναι ικανοποιητικά. (β)Επομένως τα εισοδήματα σας,μπορούν να υπολογιστούν μόνο με βάσητις κεφαλαιουχικές σαςκαταστάσεις.
4. Ηεξέταση τωνλογαριασμών,βιβλίων καιαρχείων σαςγια το 1990 έφερε στο φως ταπιοκάτω: 2090 35 40 4AA^. Παυλίδηςv.Δημοκρατίας Αρτεμης,Α. (α)Οι εισπράξεις δεν βασίζονται σε τιμολόγια / αποδείξεις αλλάσεέναημερολόγιο πουφαίνεταιναγράφηκε(ίσως εκ των υστέρων) ειδικάγι' αυτότο σκοπό. 5 (β)οι αναλήψεις σας για ολόκληρο το έτος 1990 ύψους £10.405 περάστηκαν στο βιβλίο Ταμείου στις 31.12.
5. Συμφωνήσατε στη συνάντηση της 12.7.1993 OTL το ποσό αυτό είναι καθ' υπολογισμό ("balancing figure"). Επομέ­ νως τοΤαμείο σαςδεν τηρείται σε καθημερινήβάση. 10 15 (γ)παραλείψατε να δηλώσετε ένα τραπεζικό λογαριασμό με την Τράπεζα Κύπρου Λτδ αρ.0174-12-
6. Αν και ο λογαριασμός είχε πολύ μικρό υπόλοιπο στις 31.12.1990 ύψους £568μόνο,οι καταθέσεις απότην ημέραπουανοίχθηκεήταν: 1989 £5.341 (7 μήνες) 1990 £7.995 (12 μήνες) 20 25 30 35 40 Ταποσάαυτάθαμπορούσανκάλλιστα ναθεωρηθούν σαν επιπρόσθετα εισοδήματα, αν και ισχυρίζεστε ότι αποτε­ λούν μέρος των δηλωμένων σας εισπράξεων." Ο καθ' ουηαίτησηστην αγόρευση τουαμφισβητεί ότιπροηγουμενοι λογαριασμοί απορρίφθηκαν μόνο μετά από εξέταση των λογαριασμών του 1990 και ισχυρίζεται ότι ο Έφορος εξέ­ τασε και τους λογαριασμούς για ταάλλα χρόνια. Βρίσκω ότι ο ισχυρισμός αυτός δεν ευσταθεί. Είναι φανερό απότα αποσπά­ σματατηςαπόφασηςπουπαρέθεσαπιοπάνω,ότιηεξέταση που έγινεκαι με βάσητην οποία απορρίφθηκανοι λογαριασμοί του αιτητήως αναληθείς,ήτανπράγματι μόνο για το έτος 1990 και με βάση τα συμπεράσματα του απ' αυτή την εξέταση αγνόησε πλήρως,και χωρίς να τους εξετάσει, τους λογαριασμούς γιατα υπόλοιπα έτη. Οποιαδήποτεάλληέρευνα καιεξέταση πουέγινε για τα άλλα χρόνια, σχετιζόταν αποκλειστικά και μόνο με την προσπάθεια του καθ'ου ηαίτηση να υπολογίσει ταεισοδήματα του αιτητήμεβάσητις κεφαλαιουχικές τουκαταστάσεις. Τοκατάπόσο μπορούσε οκαθ' ουηαίτησηνααγνοήσει τους υπόλοιπους λογαριασμούς μεβάσητοσυμπέρασμαπου εξήγαγε από την εξέταση των λογαριασμών ενός έτους, αποτέλεσε το αντικείμενο της Τριμιθιώτον ν. Δημοκρατίας

(1995)4 Α.Α.Δ. 354. Παραθέτωαπόσπασμα της απόφασης του Νικήτα Δ., από τηνυπόθεση εκείνη,το οποίο καιυιοθετώ ως περιέχον την ορθή 2091 Αρτεμης, Δ. Παυλίδης ν.Δημοκρατίας

(1995)νομική θέσηεπί του θέματος: "Ο δικηγόρος του αιτητήσυζήτησε πρώτατις φορολογίες των ετών 1988 και

1. Επεσήμανε ότι, όπως ο Έφορος αφήνει να νοηθεί καθαρά στο παράρτημα Ε, ο έλεγχος του Εφόρου περιορίστηκε μόνο στο έτος
2. Τόνισε στη συνέ­ χεια OTL η φορολογία κάθε χρόνου είναι χωριστή οντότητα και έτσιπρέπεινααντιμετωπίζεται.Είναιφανερό,υποστήρι­ ξε,πως δεν έγινε έρευναγια ταδύοαυτά χρόνια μεαποτέλε­ σμα να οδηγηθεί ο Έφορος σε πλανεμένη απόφαση. Αναφερομενος στη σχετική νομολογία ο συνήγορος είπε ότι και το ενδεχόμενο ακόμη πλάνης αρκεί για την ακύρωση της πρά­ ξης. Αυτό ισχύει και στην περίπτωση που το δικαστήριο απορρίπτει τις αιτιάσειςτης αιτήτριαςγιατηφορολογία του 1990 καικρίνει πωςορθάεπιβλήθηκε. 5 10 15 Η απάντησητης άλλης πλευράς είναι ότι ακολουθήθηκε η σχετική πρακτικήτηςβεβαιωτικήςαρχής. Λέχθηκε συγκεκρι­ μένα ότι "είναι πρακτικήτου Γραφείου Φόρου Εισοδήματος να εξετάζεται ένα μόνο έτος ενδελεχώς και εφόσον και σε 20 προηγούμενα έτη υπήρχε η ίδια κατάσταση πραγμάτων να επεκτείνονται τα ευρήματατου καισε αυτά".Αντιπαρατηρήθηκε ότι δεν υπήρχε για ταδύο κρίσιμα χρόνιαοποιαδήποτε επιβαρυντική διαπίστωση και ότι μία τέτοια αντιμετώπιση αντιστρατεύεται κάθεαρχήχρηστής διοίκησης. 25 Η πρακτικήτην οποία επικαλείται ηδικηγόρος τωνκαθ' ωνανυπάρχει,6εβρίσκει κανένανόμιμο έρεισμα είτεστονό­ μο είτε στη νομολογία. Ο φόρος εισοδήματος καταλογίζεται πάνω σεετήσια βάση. Και OL άλλεςφορολογίες ανάτριμηνία ήεξαμηνία.Από αυτήτηνάποψηείναι αυθύπαρκτες. Περαι­ τέρωδεν είναι επιτρεπτήμεκοινήπράξηη επιβολήδιαφόρων φορολογιών γιαδιαφορετικές χρονικές περιόδους. 30 Η απόρριψη των βιβλίων ύστερα απόδιαπιστωθείσες από 35 έλεγχοπαραλείψεις,ανακρίβειεςκαιανωμαλίεςδενεξυπακούει καιτηναπόρριψησυλλήβδην των λογαριασμών προηγούμενων ετών.Ακριβώςλόγωτηςαυτοτέλειαςτωνφορολογιών κάθεχρή­ σης.Καιεδώδενυπάρχεικαμιάαπόδειξηήισχυρισμός κανστην επίδικη απόφασηήαλλού ότι ηκατάστασητων ετών 1988 και 40 1989 ήτανη ίδιαμετο
3. Υπό αυτέςτιςσυνθήκες οπροσδιο­ ρισμός τουεισοδήματοςήτανανέφικτος.Κατάσυνέπειαν OLφο­ ρολογίεςτου 1988 και 1989 είναιακυρωτέεςγιαελλειπήέρευνα, πλάνη καιπλημμελήαιτιολόγηση. Περαιτέρω ηεφαρμογήτων 2092 4ΑΑΛ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Παυλίδηςν. Δημοκρατίας Αρτεμης, Δ. ευρημάτωντου 1990σταπροηγούμεναχρόνιαείναιπιστεύωμία μορφήκατάχρησης διαδικασίαςπου αποτελεί λόγο ακύρωσης διοικητικής πράξης:βλέπε Κωνσταντίνος Β.Χιώλου "Ηκατάχρησιςεξουσίαςωςλόγοςακυρώσεωςδιοικητικώνπράξεωνεις τοΣυμβούλιο τηςΕπικρατείας"σελ.49καιεπ." Τα πιο πάνω, που ισχύουν και στην παρούσα περίπτωση, αποτελούν λόγο ακύρωσης των σχετικών διοικητικών πράξεων και ηακύρωση αυτών φυσιολογικά συμπαρασύρει σε ακύρωση καιτων πράξεων που είναι αντικείμενο των προσφυγών900/93 και901/93γιατηνέκτακτηεισφοράκαιτηνέκτακτηεισφοράγια την άμυναγιαταίδιαχρόνια,δηλ. 1982-
4. Θα προχωρήσω τώρα να εξετάσω κατά πόσο, αναφορικάμε το έτος 1990, υπήρχανταστοιχεία πουδικαιολογούσαν καικα­ θιστούσαν εύλογα επιτρεπτόγιατονΈφορο-καθ'ουηαίτησηνα αγνοήσει τους λογαριασμούς καινα φορολογήσει τον αιτητή με τον τρόποπουτον φορολόγησε. Είναι καλάκαθιερωμένη αρχήότι ηεκτίμηση τωνπραγματι­ κών γεγονότων και ηκρίση γι' αυτά ανάγεται στην σφαίρατης διοίκησης, το δε Δικαστήριο επεμβαίνει μόνο όταν ο αιτητής αποδείξει ότι στην συγκεκριμένη περίπτωση τοαρμόδιοδιοικη­ τικό όργανο υπερέβητα ακραία όρια της διακριτικής ευχέρειας ήενήργησεμεπλάνηπερί ταπράγματα. ΤοΔικαστήριο δενυπο­ καθιστά όμως τηδικήτου κρίση με την κρίση της αρμόδιας αρ­ χής. (ΔέστεΧατζιηράκλης ν.Δημοκρατίας

(1984)3Α.Α.Δ. 604, Panayiotou v.Republic

(1984)3C.L.R. 857). Εξετάζονταςτους λόγους γιατουςοποίουςαπέρριψετουςλο­ γαριασμούςτουαιτητήγιατο 1990οκαθ' ουηαίτηση,βρίσκωότι τούτο ήτανεπιτρεπτόεκμέρους τουστην εξάσκηση τηςδιακριτι­ κής του ευχέρειας. Από την έρευνα που διεξήγαγε προέκυψαν αντιφατικάκαιάλλασεσχέσημετιςδηλώσεις τουαιτητήστοιχεία πουδημιούργησαναμφιβολίεςγιατηνακρίβειατωνόσων ισχυρίζετογιαυποστήριξητωνδηλώσεων του.Έτσι,δεν έχωικανοποι­ ηθεί απότον αιτητή, που φέρει το βάροςαπόδειξης,ότι, εν όψει των στοιχείων που είχε ενώπιον του ο Έφορος,θα μπορούσα ή ώφειλαναεπέμβωστηνάσκησητηςδιακριτικήςτουευχέρειας. Γι' αυτότολόγοβρίσκωότι η προσφυγή899/93, καθ'όσον αφοράτο φόρο εισοδήματος για το 1990 πρέπει να απορριφθεί και κατ' ακολουθία πρέπει να απορριφθεί,καιηπροσφυγή 901/93για το έτος 1990, σχετικά με την έκτακτη εισφορά για την άμυνα.Θα προχωρήσω τώρα να εξετάσω, εν όψει της επιπρόσθετης επιχει2093 Αρτεμης, Δ. Παυλίδης ν. Δημοκρατίας

(1995)ρηματολογίας που υπέβαλε οευπαίδευτος συνήγορος τουαιτητή αναφορικά με την έκτακτηεισφορά,ανευσταθεί ηεπιβολή τέτοι­ ας εισφοράς αναφορικάμετοέτος

1. Είναιεισήγησητουαιτητήότι παρόλονότιυπήρχενομοθεσία 5 που προέβλεπε την επιβολή έκτακτης εισφοράς κατά το 1990, ήτοι για την πρώτη τριμηνία ο νόμος 34/1978και για τις υπό­ λοιπες τριμηνίες του 1990 οΝόμος248/90, δενυπήρχεοποιαδή­ ποτε νομοθετική διάταξη που να προέβλεπε τον καθορισμό έκτακτης εισφοράς κατά τον ουσιώδη χρόνο που στάληκαν οι 10 επίδικες φορολογίες, δηλαδή στις 7.9.
2. Η ευπαίδευτος συνή­ γορος του καθ' ου η αίτηση υπέβαλε OIL ορθά και νόμιμα επε­ βλήθηηφορολογία μεβάσητονπερί Βεβαιώσεως και Εισπράξεεως ΦόροΝόμο του 1978 (Ν.4/78),όπως αυτόςτροποποιήθηκε, και αναφέρθηκεσε σειρά αποφάσεωναπότις οποίες εξάγεταιτο 15 συμπέρασμαότι οι πρόνοιεςτουνόμου αυτούεφαρμόζονταικαι σε βεβαιώσεις πουγίνονται δυνάμει των διατάξεωντης νομοθε­ σίας για επιβολή έκτακτης εισφοράς. Ο συνήγορος του αιτητή ανεφέρθηκαιστις αποφάσειςPavlides v. The Republic

(1979)3 C.L.R.603 καιAntoniades and Others v. The Republic

(1979)20 3 C.L.R.641,αλλά εισηγήθηκε ότι ηπαρούσαυπόθεση διαφορο­ ποιείται από τα γεγονότα της και ότι ορισμένα που λέχθησαν στις πιο πάνωαποφάσειςήτανobiter dicta. Ο Κωνσταντινίδης, Δ.,είχε την ευκαιρία να εξετάσει ταυτόσημο θέμα στην Atlas Shoes Ltd ν. Δημοκρατίας

(1994)4 Α.Α.Δ.2329καιακολούθως στη Vepro Co Ltd ν. Δημοκρατίας, Υπόθεση Αρ. 159/94,ημερ.29/12/94.Τις θέσεις και την αξιολό­ γηση των πιο πάνω αποφάσεων Pavlides και Antoniades του Κωνσταντινίδη, Δ., υιοθετώ πλήρως και παραθέτω: 25 30 "Οι εξεταζόμενες τριμηνίες καλύπτονταν από τους περί Εκτάκτου Εισφοράς Νόμουςπρώτατου 1978 (Ν.34/78) καιμε­ τά του 1990 (Ν.11/90 και248/90). Καιοι δυοΝόμοι,όπωςκαι όλοιοι όμοιοι τουςπουπροϊσχυσαν,ήτανπροσωρινοί. Περιεί- 35 χανορισμένο χρόνο διάρκειαςτης ισχύος τους. Ηπροσβαλλό­ μενηαπόφασηλήφθηκετο 1993ότανείχεήδηλήξειηισχύςτους. Ορθάσυμφωνούν και OLαιτητέςπωςδεν αποτελεί εμπόδιο για τη βεβαίωση φόρου το γεγονός της λήξης της ισχύος του 40 Νόμουπουτονπρόβλεψε. Η επιβολήτουφόρουείναι λειτουρ­ γία διαφορετικήαπότη βεβαίωση του. Ηεπιβολή τουφόρου θεωρείται ότιγίνεται κατάτοχρόνο τηςδημιουργίαςτηςυπο­ χρέωσης γιατηπληρωμή του,ότανδηλαδήκτάταιτοφορολο2094 4 ΑΛΛ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Παυλίδης ν. Δημοκρατίας Αρτεμης, Δ. γήσιμο εισόδημα. Η ύπαρξηνόμουπουπρονοεί την ορισμένη φορολογίακατ' εκείνο τονκρίσιμο χρόνο,επάγεταLτηνεπιβο­ λή της έκτοτε, ανεξάρτητααπότο ανπαρενεβλήθηήόχι ηδι­ οικητικήπράξητηςβεβαίωσηςτης.ΗυποχρέωσηγLaπληρωμή δεδιαγράφεται μετηλήξητηςισχύος τουΝόμου. Η βεβαίωση μπορεί ναγίνει μεταγενέστερα υπότηβaσLκήπροϋπόθεσητης ύπαρξης, κατάτο χρόνο της βεβαίωσης, νόμου που να εξου­ σιοδοτεί τηδιενέργεια της. (Βλ. Kyriakides v. The Republic, 4 R.S.CC.109, Christouv. The Republic

(1965)3 C.L.R. 214, Republic v. Frangos

(1965)3 C.L.R. 641, Δημοκρατία v. LordosPlasticsLtd

(1992)3Α.Α.Δ. 488 καιΚυπριακήΔημο­ κρατία v.A.K. Χ" ΙωάννουκαιΆλλοι

(1994)3Α.Α.Δ. 401.) Είναι η εισήγηση της αιτήτριας ετaLρείaς πως ενώ,κατά τα πιο πάνω, η έκτακτη εισφορά είχε πράγματι επιβληθεί αφούκατάτο κρίσιμο χρόνο ίσχυαν οι νόμοι που την προέ­ βλεπαν,ήταννομικά αδύνατηηβεβαίωσητης αφού,όταναυ­ τή έγινε δεν ίσχυε οποιοσδήποτε Νόμος που να την εξουσιο­ δοτούσε. Οι καθ' ων η αίτηση δέχονται την αρχή όπως και την ανυπαρξίαοποιουδήποτε Νόμου περί Εκτάκτου Εισφο­ ράςκατάτοχρόνο τηςβεβαίωσης αλλάαντιτείνουνπωςοπε­ ρί Βεβαιώσεως και Εισπράξεως ΦόρωνΝόμοςτου 1978(Νό­ μου4/78),παρείχετην απαιτούμενηεξουσιοδότηση. Η συζή­ τηση,επομένως,αφορούσεστο κατάπόσοπράγματιοΝόμος 4/78 καλύπτει καιτην έκτακτηεισφορά. Με σειρά επιχειρημάτων οι αιτητές προσπάθησαν να δεί­ ξουν πωςη έκτακτηεισφοράδεν είναιφόροςώστε ναεμπίπτει στις ρυθμίσεις του Νόμου4/78 και πως, εν πάση περιπτώσει, συγκεκριμένες διατάξειςτων Νόμωνπερί ΕκτάκτουΕισφοράς και του Νόμου4/78 απέκλειαντην αυτοτελή εφαρμογήτουτε­ λευταίου στην περίπτωση.Θαχρειαστεί ναασχοληθώ με αυτά ταεπιχειρήματαμόνο εφόσον θαδιαφωνούσαμετην εισήγηση των Καθ'ωνηαίτησηπωςτοζήτημαέχειήδη επιλυθεί δεσμευτικά μετην απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστη­ ρίου στην υπόθεση Republic v.Pavlides and Others

(1979)3 C.L.R.603.Είναιη άποψητωναιτητώνπωςόσαλέχθηκαναπό την Ολομέλεια πάνω στο θέμα ήταν μόνο παρατηρήσεις,πως δεν ήταν,επομένως, δεσμευτικά καιπως,για λόγους πουεξήγησαν, θαέπρεπεναοδηγηθώσεδιαφορετικήκατάληξη. Η έκτακτη εισφορά που εξετάστηκε στην υπόθεσηPavlides καλυπτόταν απότον περί Εκτάκτου Εισφοράς Νόμο του 1976 (Ν.15/76). ΜετάτηλήξητηςισχύοςτουΝόμου 15/76 θεσπίστηκε 2095 Αρτεμης, Δ. Παυλίοης ν. Δημοκρατίας οΝόμος22/77ως τροποποιητικόςτουμεαναδρομικήισχύ.Με τηνπρωτόδικηαπόφασηθεωρήθηκεπωςδενήταννοητήη τρο­ ποποίησηεκπνεύσαντοςκαι,επομένως,ανύπαρκτουπλέονΝό­ μουκαι ηαπόφασητου Εφόρουακυρώθηκε.Η Ολομέλεια δια­ φώνησε.Έκρινεότι στηνπραγματικότηταοΝόμος22/77δεσυνιστούσε τροποποίηση τουΝόμου 15/76 αλλάήταννέος Νόμος που θεσπίστηκε μετην ασυνήθιστη αλλά επιτρεπτή μέθοδοτης αναφοράςστοκείμενο άλλουνομοθετήματος.

(1995)5 Δενήτανόμωςαυτόςολόγος γιατονοποίοεπικυρώθηκεη 10 διοικητική απόφαση. Ηεμπλοκή τουΝόμου 22/77 δεναφο­ ρούσεστηζητούμενη,καιστηνυπόθεσηεκείνη, εξουσιοδότηση για βεβαίωση της φορολογίας που, ενόψει της νομολογίας στην οποίαέχω αναφερθείκαιεδώ,είχεήδηεπιβληθεί. Ρητάο Έφορος είχε βεβαιώσει τηνέκτακτη εισφορά κατ' επίκληση 15 τουπερί Καθορισμού τουΠοσούκαιΑνακτήσεως Φόρων Νό­ μουτου 1963 (Ν.53/63).ΟΝόμος22/77 απλώςχρησιμοποιήθη­ κε γιατί οι αναδρομικής ισχύος ουσιαστικές διατάξεις του, όπωςσημειώνει ηΟλομέλεια, ήτανευνοϊκότερες γιατουςεφε­ σίβλητους αιτητές,σεσύγκριση μετιςαντίστοιχες τουΝ.15/

1. 20 ΗΟλομέλεια θεώρησε, καιτο τόνισε ρητά,πωςήταναπαραί­ τητο να απαντηθείτοερώτημα ως προς τηδυνατότητα βεβαί­ ωσης της έκτακτης εισφοράς δυνάμει των διατάξεων του Ν.53/
2. Ηαπόφασητης πάνωσ'αυτότοσημείο δενήτανπα­ ρατήρησηαλλάσυνιστούσε τηναιτίατηςεπικύρωσης τηςδιοι- 25 κητικήςαπόφασης.Τοότιαυτήήτανηδομήτηςαπόφασηςτης Ολομέλειας, βρίσκει τηνεπιβεβαίωση τουκαιστην υπόθεση AntoniadesandOthers v.Republic

(1979)3C.L.R. 641 στην οποία, επιπρόσθετα, εξετάστηκαν και απορρίφθηκαν ισχυρι­ σμοίγιααντισυνταγματικότητατουΝ.22/77. 30 Η Ολομέλεια αποφάσισε πως οΝ.53/63παρείχε εξουσιο­ δότησηγιατηβεβαίωσηέκτακτηςεισφοράς ενόψει τουάρθρου 6 του Νόμου 15/76 σύμφωνα με τον οποίοοπερί Φορολογίας του Εισοδήματος και περί Καθορισμού του Ποσού και Ανα- 35 κτήσεως Φόρων Νόμοι εφαρμόζονταν τηρουμένων τωνανα­ λογιών. Όσοκαι ανκατά τοχρόνο τηςβεβαίωσης δεν ίσχυεο ίδιοςοΝόμος 15/76,διατηρείτοη επενέργεια τουάρθρου6βά­ σει τωνδιατάξεων του άρθρου 10

(2)(ε)τουπερί Ερμηνείας Νόμου Κεφ.1 και του περί ΑρσεωςΑμφιβολιών περί τηΛήξη 40 τηςΙσχύος τωνΝόμωνΝόμουτου 1962 (Ν.42/62). Κατάτοάρ­ θρο 10

(2)(ε)σεσυνδυασμό μετο Νόμο42/62, κατάργησηήεκ­ πνοή και επαναθέσπιση νόμου δενεπηρεάζει, μεταξύ άλλων, θεραπεία (remedy) ωςπροςπροβλεφθείσα υποχρέωση καιθε2096 4ΑΛΛ. Παυλίδηςν.Δημοκρατίας Αρτεμης, Δ. ωρήθηκεπωςο όρος θεραπείαήταναρκετάευρύςώστενακα­ λύπτει καιτηβεβαίωσητης έκτακτηςεισφοράς. 5 Τοάρθρο6τουΝόμου34/78καιτουΝ. 111/90, στο οποίο αναφέρθηκεο Έφορος,είναι όμοιο μετο άρθρο6τουΝόμου 15/

1. Τοθέμακαλύπτεταιδεσμευτικά απότην απόφαση της Ολομέλειας. Ο Ν.4/78 παρείχε την αναγκαία εξουσιοδότηση για τηεβαβίωσηέκτακτης εισφοράς παρά τηλήξη της ισχύος των Νόμωνδυνάμει των οποίων αυτήεπιβλήθηκε." 10 Κατά συνέπεια βρίσκω ότι υπήρχαν οι αναγκαίες νομοθετι­ κές διατάξειςβάσει των οποίων θαμπορούσε οΈφοροςναεπι­ βάλει την έκτακτηεισφορά. 15 20 25 Εν όψει των πιο πάνω ευρημάτων μου δεν παρίσταταιανά­ γκη να εξετάσω τα λοιπά θέματαπου εγείρονται με τιςπαρού­ σες προσφυγές. Η προσφυγή 899/93 επιτυγχάνει αναφορικά με τις φορολογιες για τα έτη 1982-1989,οι οποίες και ακυρώνονται,απορρί­ πτεται δεόσον αφορά το έτος
2. Ηπροσφυγή900/93επιτυγ­ χάνει όσον αφορά την επιβολή έκτακτης εισφοράς για τα έτη 1982-1989και οι επίδικες αποφάσειςακυρώνονται, απορρίπτε­ ται δε αναφορικάμε το έτος
3. Ηπροσφυγή 901/93επίτυγχάνει αναφορικά μεταέτη 1982-1989καιοι επίδικεςαποφάσεις ακυρώνονται,αποτυγχάνειδεκαιαπορρίπτεταιόσον αφοράτο έτος
4. Έχονταςυπόψηότι ο αιτητής έχει επιτύχει στο μέγι­ στο μέρος των προσφυγών του,επιδικάζονταιέξοδα υπέρτου. OLπροσφυγές επιτυγχάνουν μερι­ κώς μεέξοδα. 2097