clr/1995/1995_4_2105.pdf

(2)των περίΒεβαιώσε­ ων και Εισπράξεως ΦόρωνΝόμων του 1978-1979 —Αύξηση τον χρονικού ορίου σε 12έτη— Έννοιες καιαρχές από τη νομολογία — Εσφαλμένη η κρίση τον Εφόρου περί εσκεμμένης παράλειψης στην κριθείσα περίπτωση —Περιστάσεις. Βασικός λόγος προσφυγήςγιατηναιτήτριαήταντογεγονός ότι ο καθ' ουη αίτησητηνφορολόγησε γιασυγκεκριμένα έτηπέραντης κανονικής εξαετίας αφούπρώτοι την έκρινε ένοχη εσκεμμένης πα­ ράλειψης ωςπρος τημη υποβολή φορολογικών δηλώσεων για τα έτηαυτά. Το Ανώτατο Δικαστήριο, ακυρώνοντας τηνεπίδικη απόφαση, αποφάσισεότι: 1. Τοζήτημαείναι θέμαγεγονότων καιτοβάροςτηςαπόδειξηςευ­ ρίσκεται στους ώμους του Εφόρου. (Δέστε Hillenbrand Υ. Commissioners of inland Revenue, 42T.C. 617). Η απόφαση του Εφόρουκρίνεται όπωςκάθεάλληδιοικητικήαπόφαση. Αν είναιεύλογα επιτρεπτή,τοΔικαστήριο δεν επεμβαίνει. Ακυρώ­ νεταιμόνοανκανέναλογικό πρόσωπο,μεβάσηταενώπιοντου Διευθυντή στοιχεία, δεν μπορούσε νακαταλήξει στηναπόφαση ότι οφορολογούμενος ήτανένοχος εσκεμμένης παράλειψης. 2105 Παπαθεοδώοουν.Δημοκρατίας

(1985)3 C.L.R. 1801, Wellington v.Reynolds(H.M. Inspectorof Taxes)[1962]40 T.C. 209 Hillenbrand v. Commissioners of InlandRevenue42 T.C.617, 25 James v.Pope (H.M. Inspectorof Taxes)48T.C. 142, Ζαχαροπλαστικές Επιχειρήσεις "ΟΚΑΠΙ" Ατδ ν. Δημοκρατίας 30

(1990)3Α.Α.Δ. 2312, Kovak v. Morris [1985]S.T.C. 183, Προσφυγή. 35 Προσφυγή με την οποία η αιτήτρια προσβάλλει τις αρχικές φορολογίες φόρου εισοδήματος πουτης επέβαλε ο Έφοροςκαθ* ου ηαίτηση 2 για τα φορολογικά έτη 1985 και

1. Γ. Παπαθεοδώρον, για την Αιτήτρια. Γ. Λαζάρου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας Α ' , για τον Καθ' ου ηαίτηση. Cur. adv. vult. 2106 40 4ΑΛΛ. Παπαθεο&ώρου ν. Δημοκρατίας 5 ΑΡΤΕΜΗΣ,Δ.: Μετηνπροσφυγήτηςη αιτήτρια,αφού εγκα­ τέλειψε μέρος των αιτημάτωντης στο στάδιοτων γραπτώναγο­ ρεύσεων, προσβάλλει τις αρχικές φορολογίες φόρου εισοδήμα­ τος πουτης επέβαλε οΈφοροςκαθ'ου ηαίτηση2 για ταφορολογικά έτη 1985 και
2. 10 Αίτημα της αιτήτριας με το οποίο προσέβαλλε τηναπόφαση επιβολής επιπρόσθετου ποσοστού 5% και αναδρομικήςπληρω­ μήςτόκου προς 6%/9% δεν έχειπροωθηθεί στο στάδιοτωνγραπτώναγορεύσεων καιωςεκτούτουτοθεωρώως εγκαταλειφθέν. Επίσης στο στάδιοτηςγραπτήςτους αγόρευσης οι καθ' ων η αίτησηεγκατέλειψαν προδικαστικήτους ένσταση πουαφορούσε το πρόωρο τηςπροσφυγής. 15 Ηουσίατηςπροσφυγήςαφοράτηναπόφασητουκαθ' ουηαί­ τηση2ναεπεκτείνει απόέξιχρόνια σεδώδεκατοόριο φορολόγη­ σηςκαιέτσιναφορολογήσει τηναιτήτριαγιαταέτη1985και
3. 20 25 30 35 40 Το εισόδημα της αιτήτριαςστην παρούσαπερίπτωσηπροερ­ χόταν,σε όλους τους ουσιώδεις χρόνους, απόενοίκιακαταστη­ μάτων της στη Λάρνακα. Ηαιτήτριαδεν υπέβαλε φορολογικές δηλώσεις για τα έτη 1985 και 1986 αλλά μόνο για τα έτη 19871992, που υποβλήθηκαν στις 23.7.
4. Στις 23.12.93ο καθ' ου η αίτηση 2 απέστειλε αρχικές ειδοποιήσεις επιβολής φορολογίας για τα φορολογικά έτη 1985-1992 και στις 31.1.94 η αιτήτρια υπέβαλε ένσταση, (Παράρτημα Βστην Ένσταση). Στις 16.3.94ο καθ' ου η αίτηση 2 μετά από εξέταση της υπόθεσης, απέστειλε στην αιτήτρια επιστολή, (ΠαράρτημαΓ στην Ένσταση), με την οποίαμεταξύ άλλων την πληροφορούσε ότιηφορολογία γιατα φορολογικά έτη 1985 και 1986 έγινεμε βάσητο άρθρο23

(2)των περί Βεβαιώσεως και Εισπράξεως Φόρων Νόμων του 19781979, γιατί, ενώ η αιτήτρια είχε φορολογική υποχρέωση για τα έτη 1985 και 1986 παρέλειψε να υποβάλει δηλώσεις εισοδήματος,θεωρώντας τούτο ως εσκεμμένη παράλειψη. Το σχετικό μέ­ ροςτης επιστολής της 6.3.94αναφέρει: "Με βάση τα στοιχεία που έχω στα χέρια μου ενώ είχατε φορολογική υποχρέωση για τα πιο πάνω έτη,έχετεεσκεμμένα παραλείψει να συμπληρώσετε δηλώσεις εισοδήματος, γι' αυτόκαι έχω αυξήσει το χρονικό όριο φορολόγησης από έξι έτησταδώδεκα." Τοάρθρο23

(2)του πιοπάνωΝόμουπρονοεί ταακόλουθα: 2107 Αρτεμης,Δ. Παπαθεοδώφου ν.Δημοκρατίας

(1995)"Οσάκις τις είναι ένοχος δόλου ή εσκεμμένης παραλείψεως, τοχρονικόόριοτωνέξιετών τοοποίοαναφέρεταιεντω εδαφίω 1,αυξάνεταιεις δώδεκα έτη". > Στην υπόθεση loannides v. Republic

(1985)3 C.L.R. 1801, στησελ.1818,λέχθηκανταακόλουθα: 5 It is not necessary for the lifting of the six years' bar for a person to be found guilty of fraud or wilful default by a Court 10 of Law. It is sufficent if the Commissioner on the evidence before him reasonably makes a finding tothat effect." Καθορίζοντας την έννοια της φράσης "εσκεμμένη παράλει­ ψη" (wilful default) ο Wilberforce J.,στηνυπόθεση Wellington v. 15 Reynolds (H.M.Inspector of Taxes) [1962] 40 T.C. 209 είπε, στησελ.215: ".... is some deliberate or intentional failure to do what the taxpayer ought tohavedone,knowingthattoomittodosowas 20 wrong. And what thetaxpayer'sdutywas, insuchacaseas this, was tomake atrueandcorrect return inrelation toIncomeTax to thebest of his judgment andbelief:..." (Ηυπογράμμισηείναι δικήμου). Το ζήτημαείναι θέμαγεγονότων καιτοβάροςτηςαπόδειξης ευρίσκεται στους ώμους του Εφόρου. (Δέστε Hillenbrand ν. Commissioners of InlandRevenue,42 T.C.617). Η απόφαση του Εφόρουκρίνεται όπως κάθεάλλη διοικητική απόφαση. Αν είναι εύλογα επιτρεπτή,το Δικαστήριο δεν επεμβαίνει. Ακυρώ­ νεται μόνο ανκανέναλογικό πρόσωπο,μεβάσηταενώπιον του Διευθυντή στοιχεία, δεν μπορούσε να καταλήξει στηναπόφαση ότι ο φορολογούμενος ήτανένοχος εσκεμμένηςπαράλειψης. 25 30 35: ΟπωςλέχθηκεστηνυπόθεσηJamesv.Pope(Η.Μ.Inspectorof Taxes)48 T.C. 142,στησελ.149, "Itis not anallegation tobelightly inferred,... Theburdenofestablishinganallegation corresponds toits seriousness, because,asamatterofcommonsense,themore culpable what isallegedthelesslikelyitistohaveoccurred." 40 (Δέστε καιΖαχαροπλαστικήςΕπιχειρήσεις"ΟΚΑΠΙ"Λτδ ν. Δημοκρατίας(\990) 3Α.Α.Δ. 2312.) 2108 4ΑΛΛ. Παπαθεοΰώρουν.Δημοχοατίας Αρτεμης,Δ. Ο ευπαίδευτος συνήγορος των καθ' ων ηαίτηση αναφέρεται και στην υπόθεση Kovak v.Morris [1985] S.T.C. 183,όπουκρί­ θηκε ότι ησυνεχής παράλειψη του φορολογούμενου ναυποβά­ λει δήλωση εισοδήματος είναι εσκεμμένη παράλειψη. 5 10 15 20 25 30 ΣτηνπαρούσαπερίπτωσηηαπόφασητουΕφόρουναθεωρήσει την παράλειψηυποβολής δηλώσεων γιαταχρόνια 1985 και 1986 αναφέρεταιότιλήφθηκεμεβάσηταστοιχείαπουείχεενώπιοντου, γεγονόςπουδενεπιτρέπειστοΔικαστήριοναελέγξειεαν"ταστοιχεία" αυτάδικαιολογούν τέτοια απόφαση. Οπως φαίνεται,στην υπόεξέτασηπερίπτωση,η αιτήτρια,τόσογιαταχρόνιαπουπροη­ γούνταντου 1985 και 1986 όσοκαιμεταγενέστερα υπέβαλεφορο­ λογικέςδηλώσεις, ήτανδεηθέσητηςότιολόγοςπουδενυποβλή­ θηκανγιαταεπίδικαχρόνια ήταντοότι, αφούσυζήτησε τοθέμα μετονελεγκτή της,είχεπαραμείνει μετην εντύπωσηότι δενυπεί­ χεφορολογικήυποχρέωσηγιαταδύοεκείναχρόνια,γιατίπίστευε ότι γιαταχρόνια αυτάτο εισόδημα τηςαπότακαταστήματα δεν εφορρλογείτο μέχρι 110% επί τουκόστους απόκτησηςτου, δυνά­ μειτωνπρονοιώντωνΝόμων37/75 και 15/77.Τηθέσηαυτήπρρφανώς ο Έφοροςθεώρησε ως λανθασμένη και κατέληξε στο συ­ μπέρασμαότιηπαράλειψηυποβολήςδηλώσεων γιαταχρόνιααυ­ τάήτανεσκεμμένη. Εντούτοιςδενέδωσεκαμιάευκαιρίαστηναι­ τήτριαναεκθέσειτιςαπόψειςτηςεπίτουθέματοςπροτούαποφα­ σίσειναενεργήσειμεβάσητοάρθρο23

(2). s Έχονταςυπόψητιςπαρατηρήσειςκαιτις αρχέςπου ανέφερα πιο πάνω,περιλαμβανομένης καιτηςσοβαρότηταςμετηνοποία θα πρέπει να εξετάζεται θέμα εσκεμμένης παράλειψης και κρί­ νοντας ότι η υπόθεση Kovak (πιο πάνω), δεν μπορεί να έχει εφαρμογή στην παρούσα περίπτωση, γιατί εδώ πρόκειται περί μεμονωμένης περίπτωσης καιόχι συνεχούς όπως στην υπόθεση εκείνη,όπουσίγουρα ησυνεχής παράλειψηυπήρξεαποφασιστι­ κό κριτήριο, αποφασίζωότι ο Έφοροςκακώς ήχθηστο συμπέ­ ρασμαπερί εσκεμμένηςπαράλειψης.' 35 Κατά συνέπεια η επίδικη απόφασητου Εφόρου σ* ό,τι αφο­ ρά την επιβολή φορολογίας για τα χρόνια 1985 και 1986 ακυ­ ρώνεται.Το αιτητικό Βτης προσφυγής απορρίπτεται.Ταέξοδα επιδικάζονταιυπέρτηςαιτήτριας. Η προσατυγή επιτυγχάνει μερικώς με έξοδα υπέρ της αιτήτριας. 2109