clr/1995/1995_4_2867.pdf

(1)των περί Αστυνομίας (Πειθαρχικών) Κα­ νονισμών του 1989 (Κ.Δ.Π. 53/89). Ο αιτητής προσέβαλλε την κατ' έφεση απόφασητου δευτερο­ βάθμιου πειθαρχικούοργάνου που συμφώνησε με την πρωτοβάθ­ μια καταδίκητουσεδύοπειθαρχικά παραπτώματα. 20 Το Ανώτατο Δικαστήριο,ακυρώνονταςτην επίδικη απόφαση, αποφάσισε ότι: 25 1. Η αναφορά σελάθοςαρχήήόργανοπουπήρετηνεπίδικη από­ φαση,δενκαθιστά άκυρητηνπροσφυγήκαιτοΔικαστήριο έχει εξουσία ναπροχωρήσει στηδιόρθωσητουτίτλου τηςπροσψυγής,νοουμένουότιτέτοιατροποποίησηδενεπηρεάζει αρνητικά 2867 Παναγή ν. Δημοκρατίας

(1995)ούτε τους διαδίκουςούτε το συμφέρον της δικαιοσύνης. Ητροποποίηση τουτίτλου της προσφυγής στο στάδιο αυτό,δεν θαεπηρεάσει αρνητικάτουςδιαδίκους,εφόσον έχουν εκπροσω­ πηθεί και εκθέσει τις απόψεις τους. Ούτε το συμφέρον της δικαιοσύνης επηρεάζεται, και κατά συνέπεια δίνονται οδηγίες όπωςοτίτλος τηςπροσφυγήςτροποποιηθεί μετηδιαγραφήτου Αρχηγού ως καθ' ων η αίτηση αρ.2και την προσθήκη τουΣυμ­ βουλίου Εφέσεων ωςκαθ'ων ηαίτηση αρ.

1. 5 10
2. Ως νομικό στοιχείο αρ.4 στην Αίτηση αναφέρεται: "Περαιτέρω λόγοιθαδοθούνστηναγόρευσητουαιτητή".Ηπιοπάνωαναφο­ ράείναιγενικήκαιαόριστηκαιθαμπορούσε ναεπιτρέψει την ει­ σαγωγήοποιουδήποτελόγου ακυρότητας, Είναιθεμελιωμένο ότι τα επίδικα θέματα στοιχειοθετούνται από τη δικογραφία,και η δικογραφία αποτελεί το μέσο προσδιορισμού των επίδικων θε­ μάτωνκαιστοπεδίοτηςαναθεωρητικήςδικαιοδοσίας.
3. Έχει νομολογηθεί ότι ηπειθαρχική διαδικασία δεν είναι δίκη ενώπιον Δικαστηρίου, αλλά διεξάγεται υπό μορφή έρευνας διοικητικοΰ οργάνου. 15 20 ΣχετικήείναιηυπόθεσηMitidou v.CY.T.A.

(1982)3C.L.R.555, όπουπροβλήθηκε ισχυρισμός ότι παραβιάστηκεκανονισμός πα­ ρόμοιος με τον Καν. 23

(1)των περί Αστυνομίας (Πειθαρχικοί) 25 Κανονισμών (Κ.Δ.Π.53/89). 4. Ενόψει των νομολογιακών αρχών, το ερώτημα που προκύπτει είναι κατάπόσο υπήρχε ενώπιον του Προεδρεύοντα Αξιωματι­ κού τέτοια μαρτυρίαπουναδικαιολογούσε τοσυμπέρασμα του ότι ο αιτητής ήταν ένοχος και στις δύοκατηγορίες με τις οποί­ ες κατηγορήθηκε. Όμως μεποιο μέτρο απόδειξης θαέπρεπε να κριθεί ηενοχή του αιτητήγια νακαταστεί δυνατόναδιακριβωθεί το εύλογοτηςαπόφασης; 30 35 Για να μπορέσει νακαταλήξει στο συμπέρασμα ανη προσβαλλό­ μενηαπόφασηήταν εύλογα επιτρεπτή ήόχι, θαπρέπει να λάβει υπόψητου σανυπόβαθροτο μέτρο τηςαπόδειξηςπουεφαρμόζε­ ται στις πειθαρχικές υποθέσεις. Αυτό το μέτρο δεν μπορεί να εί­ ναιεκείνοπουισχύειγιατιςδιοικητικέςπράξειςπουδεναφορούν ' 40 πειθαρχικές διώξεις. Στιςπειθαρχικές διώξεις όπουη διαδικασία βασίζεται στους κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης, καιδίδεται η ευχέρεια στο πειθαρχικό όργανο νααποδέχεται οιανδήποτεμαρ­ τυρίαπροφορικήήγραπτή,άμεσηή εξακοήςκαιανεξάρτηταανη 2868 4ΑΛΛ. 5 10 15 20 Παναγή ν. Δημοκρατίας μαρτυρία αυτήείναι δεκτήενώπιον του Δικαστηρίου, η διαδικα­ σία που θαπρέπει να ακολουθείται σύμφωνα με τον Καν. 23

(1)των περί Αστυνομίας (Πειθαρχικών) Κανονισμών του 1989 (ΚΛ.Π. 53/89), είναι κατάτοδυνατόηίδιαπουακολουθείταικατά τη συνοπτική εκδίκαση ποινικών υποθέσεων. Όμως το μέτρο της απόδειξης θαπρέπει να είναι ψηλό και δεν μπορεί να είναι εκείνο πουβασίζεταιστο ισοζύγιο τωνπιθανοτήτων.Ούτεηαπό­ δειξητηςπειθαρχικήςυπόθεσης θαπρέπειναβασίζεταιστηναπό­ δειξηπέρανπάσηςλογικής αμφιβολίας,όπωςσυμβαίνει στις ποινικές υποθέσεις, παρόλον που το μέτρο θαπρέπει να πλησιάζει αυτότωνποινικών υποθέσεων καιναείναιανάλογομετηακυρό­ τητατουυπό εκδίκασηπαραπτώματος. ' Με αυτό το υπόβαθρο υπόψη,το Δικαστήριο εξέτασε τα ευρήματατουΠροεδρεύοντα Αξιωματικού καιτου Συμβουλίου Εφέ­ σεων, το οποίο υιοθέτησε την απόφαση του και κατάληξε στο συμπέρασμα ότι μεβάσητο υλικό που υπήρχε,η προσβαλλόμε­ νη απόφασηδεν ήτανεύλογα επιτρεπτή. Ηαπόφασητου Προεδρεύοντα Αξιωματικού συμπαρασύρει σε ακυρότητακαι την επίδικηπράξηπουτην υιοθέτησε. Ηπροσφυγή επιτυγχάνει μεέξοδα. 25 Αναφερόμενεςυποθέσεις: Πράτσου ν.Δημοκρατίας

(1991)4ΑΛΛ. 1668, Christodoulou v.Republic, 1 R.S.C.C1, 30 Fesas andOthers v.Republic

(1989)3 C.L.R. 63, Μιλτιάδους v.Δημοκρατίας

(1994)4ΑΛΛ. 2427, 35 Βαρνάβας Νικολάου και Υιοί Ατδ ν. Δημοκρατίας

(1995)4 ΑΛΛ. 1627. Δημοκρατία κ.ά. ν. Κονκκουρή κ.ά.

(1993)3ΑΛΛ. 598, 40 Enotiadou v.Republic

(1971)3 C.L.R. 409, Kyprianou v. P.S.C.

(1973)3 C.L.R. 206, Mitidouv. CY.T.A

(1982)3 C.L.R. 555. 2869 Παναγή ν.Δημοκρατίας

(1995)Προσφυγή. Προσφυγή εναντίον της απόφασης των καθ' ων η αίτηση ημερ. 10.Π.94 μετηνοποίααπέρριψαντηνέφεσητουαιτητή κα­ τά της επιβληθείσας σ' αυτόνποινής. 5 Λ. Παπαχαραλάμπονς με Π. Αγγελίδη, γιατον Αιτητή. Γ.Γιωργαλλής,Δικηγόρος τηςΔημοκρατίας,γιατουςΚαθ'ων ηαίτηση. Cur.adv. vult. 10 ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ, Δ.: Κατάτην Ιην και 2αν Μαρτίου 1994 δημοσιεύτηκαν στις εφημερίδες "ΑΓΩΝ"και "ΣΗΜΕΡΙΝΗ"αντί­ στοιχα δύο επιστολές υπότύπο σχολίων στις οποίες αναφέρετο 15 το όνομα του αιτητή σχετικά με προαγωγές στην Αστυνομία στο βαθμότου λοχία. Κατά τις εν λόγω προαγωγέςο αιτητής παρόλο ότι ήταν υπο­ ψήφιος και το όνομα του είχεσυμπεριληφθεί στο σχετικό πίνακα 20 υποψηφίωντουΣυμβουλίουΚρίσεως,δενείχεπροαχθεί.Μεταδη­ μοσιεύματα,αμφισβητείτοη ορθότητατηςαπόφασης του Αρχηγού Αστυνομίας γιατις προαγωγέςτις οποίες ταδημοσιεύματα χαρα­ κτήριζαν γενικά ως αναξιοκρατικές. Ενόψει των εν λόγω δημοσι­ ευμάτων διατάχθηκε πειθαρχική έρευνα σύμφωνα με τους περί 25 Αστυνομίας (Πειθαρχικούς)Κανονισμούς του 1989 (Κ.Δ.Π.53/89). Στησυνέχεια οαι/τητήςκατηγορήθηκε: (α)για ανάρμοστη συμπεριφορά, δηλαδή ενήργησε κατάτρόπο απρεπήκαι επιζήμιο για την πειθαρχίαή κατάτρόπο που εύλογα ήτανδυνατόναδυσφημίσει τηΔύναμη (βλέπε Καν. 8, Πρώτος Πίνακας (Πειθαρχικός Κώδικας), στην Κ.Δ.Π.53/89)· 30 35 (β)για κατάχρηση εμπιστοσύνης, δηλαδή χωρίς την έγκριση του Αρχηγού Αστυνομίας δημοσίευσε τις υπό κρίση επι­ στολές (βλέπε Καν. 8 και παράγραφο 7 (ι) του Πειθαρχι­ κούΚώδικα). 40 Ακολούθησε ακροαματική διαδικασία ενώπιον Προεδρεύο­ ντος Αξιωματικού σύμφωνα με τον Κανονισμό 20 της Κ.Δ.Π. 53/89καιο αιτητήςβρέθηκε ένοχος για ταεξής αδικήματα: 2870 4ΑΛΛ. Παναγήν.Δημοκρατίας Χρυσοστομής, Δ. 1.Ανάρμοστης Συμπεριφοράς, και 2. Κατάχρησης Εμπιστοσύνης5 10 15 20 25 30 35 40 Στις 22.9.94 του επιβλήθηκε ποινή προστίμου για την 1η κα­ τηγορία ΛΚ15 καιγιατηδεύτερηΛΚ25. Ακολούθως οαιτητής μέσω τουδικηγόρου τουάσκησε έφεση στο Συμβούλιο Εφέσεων σύμφωνα με τις πρόνοιες των Κανονισμών 27, 28 και 29, της Κ.Δ.Π. 53/89.Το Συμβούλιο Εφέσεων άκουσε τα επιχειρήματα του δικηγόρου του αιτητήκαι κατάλη­ ξε στο συμπέρασμα ότι υπήρχε επαρκής μαρτυρία πουδικαιο­ λογούσε την καταδίκητου αιτητή και απέρριψε την έφεση επι­ κυρώνοντας έτσι την επιβληθείσα ποινή, με βάση τις πρόνοιες του Κανονισμού 29

(6). Η απόφαση του Συμβουλίου Εφέσεων ημερομηνίας 10.11.94(Παράρτημα Αστην ένσταση),αποτελεί το αντικείμενο της παρούσαςπροσφυγής. Προτούπροχωρήσωναεξετάσω τηνουσίατηςυπόθεσης,παρατηρώότι ηαναφοράστον τίτλο της προσφυγής στον Αρχηγό Αστυνομίας ωςκαθ' ουηαίτησηαρ.2,είναι λανθασμένη εφόσον η επίδικη απόφαση είναι του Συμβουλίου Εφέσεων, μέλος του οποίου είναι ο Αρχηγός μαζί με δύο άλλα άτομα.Όμως,ηανα­ φορά σε λάθος αρχήή όργανο που πήρε την επίδικη απόφαση, δεν καθιστά άκυρητην προσφυγήκαι το Δικαστήριο έχει εξου­ σίαναπροχωρήσει στηδιόρθωσητουτίτλου τηςπροσφυγής,νο­ ουμένου ότι τέτοια τροποποίηση δεν επηρεάζει αρνητικά ούτε τους διαδίκουςούτε το συμφέρον τηςδικαιοσύνης.Στηνυπόθε­ ση Κλεάνθης Πράτσον ν.Δημοκρατίας

(1991)4 Α.Α.Δ. 1668, ο ΣτυλιανίδηςΔ., όπως ήταντότε,είπε ταακόλουθα: "Ο τίτλος προσφυγής μπορεί νατροποποιηθεί,για νασυ­ νάδειπρος ταγεγονότα, σεοποιοδήποτεστάδιοτηςδιαδικα­ σίας. Το Δικαστήριο πρέπει να λαμβάνει υπόψη του ότι η τροποποίησηδενπρέπειναεπηρεάζειδυσμενώς ταμέρη,ήτο συμφέρον τηςδικαιοσύνης. Σεόλεςτις υποθέσεις, στις οποί­ ες έχει γίνει αναφορά πιο πάνω, εκτός των Lanitis και Rotsides, ακολουθήθηκανοι αρχέςαυτέςκαιτο Δικαστήριο, είτεύστερα απόαίτηση,είτεαυτεπάγγελτα,τροποποίησε τον τίτλο σε διάφοραστάδιατηςδιαδικασίας.Ουσιαστικό κριτή­ ριο είναι ναδοθεί ευκαιρίαστο αρμόδιοόργανο,πρόσωπο,ή αρχή να παρουσιαστεί στο Δικαστήριο και να υποστηρίξει, εάναποφασίσει,τηνομιμότητα τηςκρινόμενης πράξης." 2871 Χρυσοστομής,Δ. Παναγήν.Δημοκοατίας

(1995)Με βάσητα πιο πάνω,θεωρώ ότι ητροποποίηση του τίτλου της προσφυγής στο στάδιο αυτό, δεν θα επηρεάσει αρνητικά τους διαδίκους, εφόσον έχουν εκπροσωπηθεί και εκθέσει τις απόψεις τους. Ούτε το συμφέρον της δικαιοσύνης επηρεάζεται, και κατάσυνέπεια δίνονται οδηγίες όπως ο τίτλος της προσφυ5 γής τροποποιηθεί με τηδιαγραφήτουΑρχηγού ως καθ'ου η αί­ τηση αρ. 2 και την προσθήκητου Συμβουλίου Εφέσεων ωςκαθ' ου η αίτηση αρ. 2 (βλ. επίσης, μεταξύ άλλων, Miltiades Christodoulou and The Republic (Collector of Customs Nicosia)1 R.S.C.C. 1,CostasFesasand others v. TheRepubiic 10 of Cyprus through the Ministry of interior

(1989)3C.L.R.63 και Μιλτιάδη Μιλτιάδονς v. ΚυπριακήςΔημοκρατίας

(1994)4 Α.Α.Δ.2427). Ο δικηγόρος του αιτητή στη γραπτή του αγόρευση πρόβαλε ταακόλουθαως λόγους ακυρότηταςτης επίδικης απόφασης: 15 α)Έλλειψη δέουσας έρευνας και/ήπλάνηπερί το νόμοκαι/ή ταπράγματα και/ήέλλειψηαιτιολογίας. 20 β) Ηπροσβαλλόμενη απόφασηστηρίχθηκε σεαντισυνταγμα­ τικήνομοθεσία και/ήκανονισμούς. Πέραν αυτώντων λόγων, στην αίτησηαναφέρεταικαιωςνο­ μικό σημείο ηκατάχρησηεξουσίας και/ήπαράβασηνόμου. 25 Δενθαεξετάσω ισχυρισμούς πουάπτονταιτουθέματοςτηςαι­ τιολογίας γιατί στα νομικά σημεία της αίτησης δεν προβάλλεται τέτοιο θέμα. Ως νομικό σημείο αρ.4αναφέρεται:"Περαιτέρωλό­ γοι θαδοθούν στην αγόρευση του αιτητή". Ηπιοπάνωαναφορά 30 είναικατάτηνάποψημουγενικήκαιαόριστηκαιθαμπορούσενα επιτρέψει την εισαγωγή οποιουδήποτε λόγου ακυρότητας. Είναι θεμελιωμένο ότι τα επίδικαθέματαστοιχειοθετούνται απότηδι­ κογραφία, και η δικογραφία αποτελεί το μέσο προσδιορισμού των επίδικων θεμάτων και στο πεδίο της αναθεωρητικήςδίκαιο- 35 δοσίας (βλ. απόφασητου Πική,Πρ.,στην υπόθεση ΒαρνάβαςΝικολάονκαι Υιοί Ατδ ν.ΚυπριακήςΔημοκρατίας

(1995)4Α.Α.Δ. 1627 και Δημοκρατία ν. Κουχκουρή

(1993)3 Α.Α.Δ. 598, στις οποίες παραπέμπει). 40 Όσον αφορά την κατ' ισχυρισμό έλλειψη δέουσας έρευνας και/ή νομική ή πραγματικήπλάνη, είναι η θέση του δικηγόρου του αιτητή ότι κατάτο πρώτο στάδιο της πειθαρχικής διαδικα­ σίας ο Προεδρεύων Αξιωματικός καταδίκασετον αιτητήβασι2872 4ΑΛΛ. Παναγήν.Δημοκρατίας Χουσοστομής, Δ. ζόμενος μόνο σε εξ ακοής μαρτυρία,δηλαδή μόνο με το περιε­ χόμενο του δημοσιεύματος στις εφημερίδες και ότι δενπαρου­ σιάστηκε οποιαδήποτεμαρτυρίαήτεκμήριο πουνα συνδέει τον αιτητήμετο δημοσίευμα. 5 10 15 20 25 30 35 40 Τέτοια μαρτυρίασύμφωναμετοδικηγόροτουαιτητή,θααπο­ τελούσε ηχειρόγραφηήδακτυλογραφημένηεπιστολή του αιτητή που στάληκε στις εφημερίδες, ηοποία θαεξετάζετο από γραφολόγο γιαναδιαπιστωθείηγνησιότητατηςυπογραφήςτουαιτητή ήτουγραφικούτουχαρακτήρα.Ισχυρίστηκε επίσης ότι έπρεπενα υπήρχε μαρτυρίαότι ο ίδιος ο αιτητής κυκλοφόρησε την επιστο­ λή στις εφημερίδες. Για υποστήριξη της θέσης του επικαλέστηκε αποσπάσματα απότις μαρτυρίες που έδωσαν μάρτυρεςκατηγο­ ρίαςενώπιοντουΠροεδρεύονταΑξιωματικού. Συνεπώς,κατέληξε ο συνήγορος, το Συμβούλιο Εφέσεων λανθασμένα αποφάσισε ότι ημαρτυρία ήτανεπαρκήςκαι ηκαταδίκητου αιτητή δικαιο­ λογημένη. Σε σχέση με τον ισχυρισμό ότι λανθασμένα λήφθηκε υπόψη εξ ακοής μαρτυρία, ο δικηγόρος του αιτητή παρέπεμψε στην απαντητικήαγόρευση τουστον Καν. 23

(1)της Κ.Δ.Π.53/89, στον οποίο προνοείται ότι ο Προεδρεύων Αξιωματικός ακολου­ θεί κατάτο δυνατόντην ίδιαδιαδικασία πουακολουθείταικατά τησυνοπτική εκδίκασηποινικών υποθέσεων. Έχεινομολογηθεί ότι η πειθαρχική διαδικασίαδεν είναι δίκη ενώπιονΔικαστηρίου,αλλάδιεξάγεταιυπόμορφήέρευναςδιοι­ κητικού οργάνου: "disciplinary proceedings are not a trial by a Court but an inquiry by an administrative organ." (βλ. σχετικά, IoannaEnotiadou v. Republic (PublicService Commission)

(1971)3 C.L.R.409 και Κypros Kyprianou v. Public Service Commission

(1973)3C.L.R. 206.) Στην υπόθεση Mitidou v. CY.T.A.

(1982)3 C.L.R. 555, όπου προβλήθηκε ισχυρισμός ότι παραβιάστηκεκανονισμός παρόμοι­ ος με τον Καν.23

(1)(ότι δηλαδήηπειθαρχικήδιαδικασία πρέπει "in asfar aspossiblebesimilartothehearing of acriminal case tried summarily"), το Δικαστήριο είπε ταακόλουθαστησελ. 605: "Before concluding on legal ground

(6), I wish to observe thatwhereaswhen acaseis tried before aCourt of Law,civil or criminal, therulesof procedure andevidencehavetobe strictly complied with, there is no similar requirement for strict compliance withsuch rulesat ahearing before atribunal who is not a judge in the proper sense of the word.What is expected from such tribunal is to act in good faith, hear the case in a 2873 Χρυσοστομής, Δ. Παναγή ν.Δημοκρατίας

(1995)judicial spirit and in accordance with the principles of substantial justice. Where there are specific rules of procedure provided, such rules have to be followed." Στησυνέχειακαισεσχέσημεάλλουςλόγους ακυρότηταςπου προβλήθηκαν,τοΔικαστήριοανάφερε: 5 "I come now to grounds 8, 9, 10which touch the weight of evidence andconviction onsuch evidence. 10 Counsel contended that on the material before it, the respondent 2 Board, could not find the accused guilty of the charges brought against her. It is well settled that an administrative Court in dealing with a recourse made against disciplinary conviction cannot, as a rule, interfere with the subjective evaluation of the relevant facts as made by the appropriate organ (see Enotiadou v. The Republic,

(1971)3 C.L.R. 409 at p. 415 in which reference is also made to the decision of the Council of State in Greece in cases 2654/1965 and 1129/1966. Also, Kyprianou v. The Public Service Commission,

(1973)3C.L.R.206 at pp.222,223). 15 20 In Constantinouv.TheRepublic

(1969)3C.L.R. 190atp. 207 theCourthadthis to say: 25 "I would liketo reiterate once again what has been said ina numberof cases,thattheevaluation of theevidence remains theprovince of thecouncil,andthattheCourt,inreviewing the determinationof thecouncil,would notinterfere ifthere was any evidence on which the council could reasonably have come to the conclusion to which they did. If, on the other hand,there was no evidence upon which they could reasonably have arrived at the conclusion or they have misconceived the effect of the facts before them, or they misdirected them selves on the question of the law, then their decision can be reviewed by thisCourt". 30 35 See also Lefkos Georghiades v. The Republic

(1972)3 C.L.R.594 at p.647. 40 On thebasis of thematerial before me,Iam quite satisfied that the verdict that the applicant was guilty as charged, which was reachedunanimously bythemembers of therespondent

(2)Board, was reasonably open to it andcannot,andshould not, 2874 4ΑΛΛ. Παναγήν.Δημοκρατίας Χρυσοστομής, Δ. be interfered with by this Court. The respondents did not act under a misconception of fact in reaching their verdict and the contention of counsel for applicant thatthe conviction was not warranted by the evidence,is untenable." 5 10 15 20 25 30 35 40 Ενόψει των πιοπάνωνομολογιακών αρχών,το ερώτημα που προκύπτει είναι κατά πόσο υπήρχε ενώπιον του Προεδρεύοντα Αξιωματικού τέτοια μαρτυρία που ναδικαιολογούσε το συμπέ­ ρασματου ότι οαιτητήςήτανένοχος καιστις δύοκατηγορίες με τις οποίες κατηγορήθηκε. Όμως με ποιο μέτρο απόδειξης (standard of proof)θαέπρεπε νακριθεί η ενοχή του αιτητήγιανα καταστεί δυνατόνα διακριβωθεί το εύλογο τηςαπόφασης; Για να μπορέσω να καταλήξω στο συμπέρασμα αν η προσβαλλόμενη απόφασηήτανεύλογα επιτρεπτήή όχι, θαπρέπεινα λάβω υπόψη μου σαν υπόβαθρο το μέτρο της απόδειξης που εφαρμόζεται στις πειθαρχικές υποθέσεις. Έχω τη γνώμη πως αυτό το μέτρο δεν μπορεί να είναι εκείνο που ισχύει για τις δι­ οικητικές πράξεις που δεν αφορούν πειθαρχικές διώξεις. Στις πειθαρχικέςδιώξεις όπουηδιαδικασίαβασίζεταιστους κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης,καιδίδεταιηευχέρεια στο πειθαρχικό όργανο να αποδέχεται οιανδήποτε μαρτυρία προφορική ήγρα­ πτή,άμεση ήεξ ακοήςκαι ανεξάρτητα ανημαρτυρία αυτήείναι δεκτήενώπιον τουΔικαστηρίου, ηδιαδικασίαπουθαπρέπεινα ακολουθείται σύμφωνα μετον Καν.23

(1)των περί Αστυνομίας (Πειθαρχικών) Κανονισμών του 1989 (Κ.Δ.Π.53/89), είναι κατά το δυνατόηίδιαπουακολουθείται κατάτησυνοπτική εκδίκαση ποινικών υποθέσεων. Όμως το μέτρο της απόδειξης θα πρέπει να είναι ψηλό και δεν μπορεί να είναι εκείνο που βασίζεται στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων (balance of probabilities). Ούτε η απόδειξητηςπειθαρχικήςυπόθεσης θαπρέπει ναβασίζεται στην απόδειξη πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως συμβαίνει στις ποινικές υποθέσεις, παρόλον που το μέτρο θα πρέπει να πλησιάζει αυτότων ποινικών υποθέσεων και να είναι ανάλογο με τησοβαρότητα του υπό εκδίκασηπαραπτώματος. Με αυτότο υπόβαθρουπόψη εξέτασα τα ευρήματα του Προε­ δρεύοντα Αξιωματικού και του Συμβουλίου Εφέσεων, το οποίο υιοθέτησε τηναπόφαση του καικατάληξαστο συμπέρασμα ότι με βάση το υλικό που υπήρχε, ηπροσβαλλόμενη απόφασηδεν ήταν εύλογα επιτρεπτή. Δύοήτανοιβασικοί λόγοιπάνωστους οποίους στηρίχθηκε η καταδικαστική απόφαση του Προεδρεύοντα Αξιω­ ματικού: Οπρώτοςλόγος ήτανότι τοεπίδικοάρθροπου δημοσι­ εύτηκε γράφτηκε από τον αιτητή και ο δεύτερος λόγος ήταν ότι 2875 Χρυσοστομής, Δ. Παναγήν.Δημοκρατίας

(1995)από τη δικαστική γνώσητου Προεδρεύοντα Αξιωματικού, όπως τηνονόμασε,ορισμένα απόταστοιχείαπουαναφέρθηκανστοεπί­ δικοάρθρο,οΠροεδρεύωνγνώριζεότιήτανγνωστά μόνοστοναι­ τητήκαιαπόαυτάάντλησε τασυμπεράσματατου. 5 Όσον αφοράτημαρτυρίαπουσχετίζεται μετονπρώτο λόγο, έχω τηγνώμη πως αυτήεγείρει μόνο υποψίες καιδεναπεδείχθη ησύνδεση της δημοσίευσης του επίδικου άρθρου με τοναιτητή. Ηαναφοράκαι μόνο του ονόματος του αιτητήστο δημοσίευμα δεν είναι κατάτηγνώμη μου αρκετήγιανααποδείξει ότι ήτανο 10 αιτητής και κανένας άλλος ο συγγραφέας του άρθρου αυτού. Σχετικά μετο δεύτερο λόγο, ευρίσκω OTL ΟΠροεδρεύωνΑξιω­ ματικός ενέργησε κατά παράβαση των κανόνων της φυσικής δι­ καιοσύνης, γιατί,ηγνώσηηδικήτουκαι μόνο γιατα προαναφε- 15 ρόμενα θέματα,δεν μπορούσε να θεωρηθεί δικαστική γνώσηκαι ναχρησιμοποιηθεί σανμαρτυρίαεναντίοντουαιτητή. Μιατέτοια μαρτυρίαέπρεπε ναδοθεί στηδιαδικασία καιναδοθεί η ευκαιρία στον αιτητή να αντεξετάσει και να καλέσει μάρτυρες για να την αντικρούσει εάν επιθυμούσε. Η γνώση αυτή του Προεδρεύοντα 20 Αξιωματικού οδήγησε καισεσυμπεράσματαπάνωσταοποίαστή­ ριξετηναπόφασητου,όπωςήταντο στοιχείο τηςγνώσης τουαι­ τητήότι το άρθροδημοσιεύτηκε καιδεντοδιέψευσε, γιατοοποίο δενυπήρξε μαρτυρία. Επίσηςδενυπήρξεμαρτυρίαπουνασυνδέ­ ει άμεσατον αιτητήμετο δημοσίευμα,όπωςέχωήδη σχολιάσει. 25 Για όλους τους πιο πάνωλόγους, ηαπόφαση τουΠροεδρεύ­ οντα Αξιωματικού συμπαρασύρει σεακυρότητακαιτην επίδικη πράξη πουτην υιοθέτησε. 30 Σαν αποτέλεσμα η επίδικη πράξηακυρώνεται με έξοδα ενα­ ντίον των καθ' ων ηαίτηση. Ενόψει της κατάληξης αυτής,δεν είναι αναγκαίονα αποφα­ σισθεί το θέματης αντισυνταγματικότηταςπου εγέρθηκε απότο δικηγόρο τουαιτητή. Ηπροσφυγή επιτυγχάνει μεέξοδα. 2876 35