clr/1995/1995_4_911.pdf

(1)τον περί Φορολογίας Κεφαλαιουχικών Κερδών Νόμου (Ν. 52/80)— Εφαρμογή στην κριθείσα περίπτωση υπό το φως και των διατάξεων των Άρθρων 13,15, 20 και 8 — Ηπαραχώρηση απαλλαγής σνμπίπτει χρονικά με την πραγματοποίηση τον κέρδονς το οποίο προκύπτει κατά τοχρόνο διαθέσεως τηςιδιοκτησίας. Ο αιτητής επιδίωξε με την προσφυγήτην ακύρωση φορολογιών κεφαλαιουχικώνκερδώνσεβάροςτουγιατολόγο ότιδεντουπαρα­ χωρήθηκε ωςπροςαυτέςηαπαλλαγήτου Αρθρου 5

(1)τουπερίΦο­ ρολογίας Κεφαλαιουχικών Κερδών Νόμου (Ν. 52/80). Η σχετική απαλλαγήείχεπαραχωρηθείστον αιτητήσε μεταγενέστερες φορολο­ γίες πουαφορούσανόμως προγενέστερες διαθέσεις. 15 Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας την προσφυγή, απο­ φάσισε ότι: 20 Ο αιτητήςπροέβησε διαθέσεις ακίνητης ιδιοκτησίας το 1984 και υπέβαλε Δηλώσεις Διάθεσης Ακίνητης Ιδιοκτησίας (έντυπο I.R. 401) στις 16.3.1984.0Διευθυντής προέβηγιαπρώτηφοράσε επιβολή φο­ ρολογίας κεφαλαιουχικών κερδών για τις διαθέσεις αυτές με ειδο­ ποιήσεις ημερ. 13.11.1989 και 20.11.90. Ο Διευθυντής με βάση το Αρθρο 13,τουπερίΦορολογίαςΚεφαλαιουχικώνΚερδώνΝόμου(Ν. 911 Λαμπασκήςν.Δημοκρατίας

(1995)52/80),όπωςτούτοίσχυεκατάτονουσιώδηχρόνο,μπορούσεκαθ'οι­ ονδήποτεχρόνοναπροβείστηβεβαίωσητουπληρωτέου φόρου και νααποστείλει σχετικήειδοποίησηστοδιαθέτη,οοποίοςμπορούσεμε τη σειρά του να υποβάλει,αν επιθυμούσε, ένσταση (βλ. Αρθρο 15). ΣύμφωναδεμετοΑρθρο20(προτού αναρριθμηθεί),οδιαθέτηςίδιοκτησίαςυποχρεούταινακαταβάλειτοφόροκατάτοχρόνοτηςδιάθε­ σηςτηςακίνητηςιδιοκτησίας. Από τις πιοπάνωδιατάξειςπροκύπτει ότι οΔιευθυντής ενήρ­ γησεορθάστην προκειμένη περίπτωσηκαι απόπουθενάδεν υποστηρίζεται ηθέσητουδικηγόρουτουαιτητή ότι οΔιευθυντής είχε υποχρέωση νααναμένει τηδιευθέτηση τουθέματοςτωνδιαθέσεων του 1984 καιτηνεπιβολήτελικής φορολογίας,προτούπροβείστην παραχώρησητηςαπαλλαγήςγιατιςπωλήσεις του

1. 5 10 15 Ηπαραχώρησητηςαπαλλαγήςσυμπίπτει χρονικά μετην πραγ­ ματοποίησητουκέρδουςτοοποίονπροκύπτεικατάτοχρόνοτηςδιά­ θεσηςτηςιδιοκτησίας(βλ.Αρθρο8τουΝόμου). Εφόσον ο αιτητής διέθεσε ιδιοκτησία το 1984, έπεται ότι η 20 απαλλαγή έπρεπενατουπαραχωρηθείότανπραγματοποίησεκέρ­ δος το
2. Κατάσυνέπεια για τις διαθέσεις του 1986 και 1987 πουακολούθησαν,δενυπήρχει περιθώριοπαραχώρησης απαλλαΥήζΗπροσφυγήαπορρίπτεται. 25 Προσφυγή. Προσφυγήεναντίον τα>ναποφάσεωντωνκαθ' ωνηαίτησηνα επιβάλουν στον αιτητή φορολογία Κεφαλαιουχικών Κερδών σε κέρδος πουπροέκυψε απόδιαθέσεις κτημάτων στις οποίεςπροέβηκε κατά τα έτη 1986 και
3. 30 Λ. Πετονφάς, για τον Αιτητή. 35 Λ. Καοντζάνη,Δικηγόρος τηςΔημοκρατίας,γιατους Καθ'ων η αίτηση. Cur.adv.vuli. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ, Δ.: Ο αιτητής με την προσφυγή του αυτή ζητά την πιο κάτωθεραπεία: "Δήλωση και/ή Απόφαση του Δικαστηρίου ότι οι πράξεις και/ήΑποφάσεις των Καθ'ωνηΑίτησηπουπεριέχονται στας 912 40 4ΧΑΑ. 5 10 15 Λαμπασκής v. Δημοκρατίας Χουσοστομής, Δ. Ειδοποιήσεις Επιβολής Φορολογίας Κεφαλαιουχικών Κερ­ δών με αριθμούς 860001, 860002, 860003, 860004, 860005, 860006 και 860007 ημερομηνίας 27.2.1992 είναι άκυρες και χωρίς κανένα έννομο αποτέλεσμα γιατί έγιναν και/ή ελήφθησαναντίθεταμετις πρόνοιεςτουΝόμουκαιτουΣυντάγματος κατά υπέρβαση και/ήκατάχρηση εξουσιών και/ήπλάνη περί το Νόμοκαι ταπράγματα." Εκείνο που βασικά ζητά ο αιτητής είναι η ακύρωση και/ή αναπροσαρμογή των πιο πάνω φορολογιών ώστε να εξαιρεθεί από το φορολογία ποσό £5.000,σύμφωνα με το άρθρο5

(1)του περί Φορολογίας Κεφαλαιουχικών Κερδών Νόμουτου 1980(Ν. 52/80), όπως τροποποιήθηκε. Αρχικά, (βλ. παράγραφο 13 του Παραρτήματος "Α"), ο αιτητής ζητούσε εξαίρεση απο τη φορολογία ποσού £8.000, λόγω ασκήσεως του επαγγέλματος του γε­ ωργού. Στηγραπτήαγόρευση του δικηγόρου του το αίτημαγια εξαίρεση περιορίστηκε στις £5.000που ήτανκατάτον ουσιώδη χρόνο το μέγεθος της απαλλαγήςαπότη φορολογία πουδικαιούτο κάθεφυσικό πρόσωπο. 20 25 30 35 40 Οι επίδικες φορολογίες αφορούν επιβολή φόρουκεφαλαιου­ χικώνκερδών σεκέρδος πουπροέκυψε απόδιαθέσειςκτημάτων στις οποίες προέβηο άψητης κατάτο 1986 και 1987. Μετάτην επιβολή των φορολογιών ο αιτητής υπέβαλε στις 27.12.90 ενστάσεις με τις οποίες αμφισβητούσε την αγοραίααξίατωνκτη­ μάτων,όπως επίσης και τα έξοδαγιαδιαχωρισμό οικοπέδων. Ακολούθησε συζήτηση της υπόθεσης μεταξύ του δικηγόρου του αιτητή και λειτουργών του Τμήματος Εσωτερικών Προσό6ων καιστις 22.7.91επήλθε συμφωνία όσον αφοράτηναγοραία αξία κατάτις 27.6.78.Έγινανεπίσης αποδεκτάταέξοδαδιαχω­ ρισμού των οικοπέδων. Στις 27.2.92 ο Διευθυντής σύμφωνα με την πιο πάνω συμφωνία, απέστειλε στον αιτητή Ειδοποιήσεις Επιβολής Φορολογίας Κεφαλαιουχικών Κερδών μεκώδικα φορολογίας 5 (τελική φορολογία γιαδιευθέτηση ένστασης κατόπιν συμφωνίας).Οι εν λόγωειδοποιήσεις αποτελούν το αντικείμενο της προσφυγής. Στο σημείο αυτό είναι κατά την άποψη μου σημαντικό να αναφερθεί ότι ο αιτητής προέβη σε διαθέσεις ακίνητης ιδιοκτη­ σίαςκαικατάτο 1984 καιοΔιευθυντής παραχώρησεαπαλλαγές από τη φορολογία συνολικού ύψους £5.000, αναφορικά με τις διαθέσεις αυτές. 913 Χρυσοστομής, Δ. Λαμπασκής ν.Δημοκρατίας

(1995)Οι Ειδοποιήσεις Επιβολής Φορολογίαςγιατις διαθέσειςακι­ νήτων που έγιναν το 1984, έχουν ημερομηνίες 13.11.89 και 20.11.90.Ακολούθησαν ενστάσεις του αιτητή,οι οποίες απορρί­ φθηκαν και αποστάληκαν στο αιτητή Ειδοποιήσεις Επιβολής Φορολογίας Κεφαλαιουχικών Κερδών ημερ. 7.7.92, με κώδικα 5 φορολογίας 4 (τελική φορολογία γιαδιευθέτηση ένστασης χωρίς συμφωνία).Αξίζειεπίσης νασημειωθεί ότι εναντίον τωνπιοπά­ νω φορολογιών ο αιτητής καταχώρησε την προσφυγή αρ. 643/92, με την οποίαπρόσβαλλε την απόφασητου Διευθυντήνα μηδεχθεί τη θέσητου ότι οι πωλήσεις των επίδικων κτημάτων 10 έγινανπριντηνέναρξητης ισχύος τουΝόμουκαικατά συνέπεια ηδιάθεση της περιουσίας δεν υπόκειτο σε φορολογία κεφαλαι­ ουχικών κερδών. Ο αδελφός Δικαστής Νικήτας, ενώπιον του οποίου ήτανορισμένηηπροσφυγή αρ. 643/92,βρήκε ότι ηαπό­ φασητουΔιευθυντή νααπορρίψει τον ισχυρισμό του αιτητήότι 15 οι πωλήσεις πραγματοποιήθηκαν πριν τη ψήφιση του Νόμου, επειδήδεν είχεπροσαχθεί μέχρι την 30.9.80οποιοδήποτε έγγρα­ φο σύμβασης στο Διευθυντή,ήτανορθήκαι νόμιμη. Ο δικηγόρος του αιτητή προβάλλει σαν λόγους ακυρότητας νομική πλάνηεπειδή οι καθ'ων ηαίτηση εφάρμοσαν λανθασμέ­ να τοάρθρο5 του Νόμου, παράλειψηδιεξαγωγής δέουσας έρευ­ νας,έλλειψηαιτιολογίας καιυπέρβαση/κατάχρηση εξουσίας. 20 Τοάρθρο5

(1)του Νόμουκατάτον ουσιώδη χρόνο προνόουσε ταακόλουθα: 25 "5.-0)Ουδείς φόροςκαταβάλλεταιοσάκιςτο συνολικόν κέρ­ δος το οποίον προκύπτει εκτης διαθέσεως ήδιαθέσεων ιδιο­ κτησίας υπό φυσικού τίνος προσώπου δεν υπερβαίνητοποσόν των πέντε χιλιάδων λιρών ή εις περίπτωσιν διαθέσεως γεωργικής γης υπό φυσικού τίνος προσώπου του οποίου το κύριον επάγγελμα είναι η γεωργία δεν υπερβαίνη το ποσόν των οκτώ χιλιάδων λιρών, είτε τούτο εκτήθη κατά την διάρκειαν του ιδίου έτους ήοιουδήποτε ετέρου έτους." Είναι η θέση του δικηγόρου του αιτητή ότι στον αιτητήδεν παραχωρήθηκε καμιάαπαλλαγήσε σχέσημε τις επίδικες φορο­ λογίεςκαιότι η απαλλαγήπουδόθηκεαφορούσε μεταγενέστερες φορολογίες οι οποίες κατά τον ουσιώδη χρόνο δεν βρίσκονταν ενώπιον των καθ' ων η αίτηση. Συνυφασμένος με τα πιο πάνω είναικαιο ισχυρισμός για μηδιεξαγωγήδέουσαςέρευνας.Είναι φανερό,συνέχισεο δικηγόρος τουαιτητή,ότι οι καθ' ων η αίτη­ σηπαρέλειψαν ναδιεξάγουν οποιαδήποτεέρευνα αναφορικά με 914 30 35 40 4AAA. Λαμπασκής v. Δημοκρατίας Χρυσοστομής, Δ. το σε ποιες πωλήσεις θα έπρεπε να δοθεί η απαλλαγήκαι λαν­ θασμένα έδωσαν εξαίρεση στον αιτητήσε μεταγενέστερες φορο­ λογίες έστω και αν οι φορολογίες αυτές αφορούσαν προγενέ­ στερες πωλήσεις. 5 10 15 Η πιο πάνωεισήγηση του δικηγόρου του αιτητή δεν με βρί­ σκεισύμφωνο. Οαιτητήςπροέβησε διαθέσεις ακίνητηςιδιοκτη­ σίας το 1984 καιυπέβαλεΔηλώσειςΔιάθεσης Ακίνητης Ιδιοκτη­ σίας (έντυπο I.R.401) στις 16.3.

1. Ο Διευθυντής προέβη για πρώτη φορά σε επιβολή φορολογίας κεφαλαιουχικών κερδών για τις διαθέσεις αυτές με ειδοποιήσεις ημερ. 13.11.1989 και 20.11.
2. Ο Διευθυντής με βάσητο άρθρο 13,του Νόμου,όπως τούτο ίσχυεκατάτον ουσιώδηχρόνο, μπορούσε καθ' οιονδήπο­ τε χρόνο να προβεί στη βεβαίωση του πληρωτέου φόρου καινα αποστείλει σχετική ειδοποίηση στο διαθέτη,ο οποίος μπορούσε μετησειρά τουναυποβάλει,ανεπιθυμούσε, ένσταση (βλ.άρθρο 15). Σύμφωναδε με το άρθρο20 (προτού αναρριθμηθεί),ο δια­ θέτης ιδιοκτησίας υποχρεούται να καταβάλει το φόρο κατά το χρόνο της διάθεσης της ακίνητης ιδιοκτησίας. 20 25 30 35 40 Από τις πιο πάνω διατάξεις προκύπτει ότι ο Διευθυντής ενήργησεορθάστηνπροκειμένη περίπτωσηκαιαπόπουθενάδεν υποστηρίζεται η θέση του δικηγόρου του αιτητή ότι ο Διευθυ­ ντήςείχευποχρέωση νααναμένει τηδιευθέτηση τουθέματοςτων διαθέσεων του 1984 και την επιβολή τελικής φορολογίας,προ­ τού προβεί στην παραχώρηση της απαλλαγής για τις πωλήσεις του
3. Η παραχώρηση της απαλλαγής συμπίπτει κατά την άποψη μου,χρονικάμετηνπραγματοποίησητουκέρδουςτοοποίονπρο­ κύπτει κατά τοχρόνο της διάθεσης της ιδιοκτησίας (βλ. άρθρο8 τουΝόμου). Εφόσον ο αιτητής διέθεσε ιδιοκτησία το 1984, έπεται ότι η απαλλαγή έπρεπε να του παραχωρηθεί όταν πραγματοποίησε κέρδος το
4. Κατά συνέπεια για τις διαθέσεις του 1986 και 1987 που ακολούθησαν, δεν υπήρχε περιθώριο παραχώρησης απαλλαγής. Αναφορικά με τους υπόλοιπους λόγους ακυρότητας που πρόβαλε ο δικηγόρος του αιτητή,βρίσκω ότι ούτε αυτοί ευστα­ θούν.Υπό τις περιστάσεις δεν βλέπω τι περαιτέρωέρευνα μπο­ ρούσενα διεξαχθεί απόπλευράς των καθ'ων ηαίτηση. Ολα τα στοιχεία βρίσκονται στο διοικητικό φάκελο,περιλαμβανομένου 915 Χρυσοστομής,Δ. Λαμπασκήςν. Δημοκρατίας

(1995)και του γεγονότος ότι είχε ήδη παραχωρηθεί στον αιτητή η απαλλαγή των £5.000για τις προγενέστερες πωλήσεις. Ούτε τί­ θεται κατά την άποψημου θέματρωτής αιτιολόγησης της από­ φασης. Οι Ειδοποιήσεις Επιβολής Φορολογίας ημερ. 27.2.92 στάληκαν μετάαπότησυμφωνίαπουεπήλθε μεταξύτουαιτητή και των καθ' ων καιτο περιεχόμενο τους αντικατοπτρίζει αυτή τη διευθέτηση. Εν πάση περιπτώσει, το υπόβαθροτης επίδικης απόφασης στηρίζεται πλήρως απότα στοιχεία πουπεριέχονται στο διοικητικόφάκελο. 5 10 Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται και ηεπίδικηαπόφασηεπικυρώνεται. Ηπροσφυγή απορρίπτεται. 916