clr/1996/1996_1_1085.pdf

(1996)το αυτό σχεδόν σταμάτησε γιαναπεράσει το εκτης παρόδου. Οπο­ δηλάτης νόμισε ότι θατον ανέμενε, αλλάτελικά προχώρησε καισυ­ γκρούστηκαν στησυμβολή τωνδρόμων. Το πρωτόδικο Δικαστήριο επιμέρησε τηνευθύνη σε2/3 στον εφε- 5 σίβλητο -ενάγοντα ποδηλάτηκαι 1/3 στον εφεσείοντα - εναγόμενο, οδηγό του αυτοκινήτου. Το ποσό των αποζημιώσουν που επιδικά­ στηκαν τελικά ήταν£4,970, επί πλήρους ευθύνης που μειώθηκεκατά τα2/

1. 10 Ο εφεσείων -εναγόμενος, εφεσίβαλε την απόφαση. Ο δικηγόρος τουεισηγήθηκε ότιοεπιμερισμός τηςευθύνηςήτανλανθασμένοςγια­ τίοπελάτηςτου δενείχεκαμιάευθύνηγιατο ατύχημα. Ο δικηγόρος του εφεσίβλητου - ενάγονταμεαντέφεσηεισηγήθηκε 15 αφ*ενός ότι λανθασμένατοπρωτόδικοΔικαστήριο στον υπολογισμό τηςποσοστιαίας ευθύνηςτουπελάτητουδενέλαβευπόψητηνηλικία τουσε αναφορά μετην ικανότητατουναεκτιμάκαιεφαρμόζειορθά τους κανόνες οδικήςκυκλοφορίαςκαιτον έκρινε κατάτο ίδιοποσο­ στό ευθύνης όπως ένα ενήλικα και αφ'ετέρου ότι λανθασμένα στον 20 υπολογισμό των αποζημιώσεων έλαβευπόψητουτονπεριορισμό της καθ' ύλην δικαιοδοσίαςτου μέχρι £5,
2. Η εισήγησητουήταν,πως οΔικαστής μπορούσε μεννακρίνει τηνυπόθεσητηςοποίαςτοεπίδι­ κοθέμαυπερέβαινετηδικαιοδοσίατου,αλλάτελικάναεκδώσει από­ φασημέσασταόριατης. 25 Αποφασίστηκε ότι:

(1)Τοπρωτόδικο Δικαστήριο, ορθάεπιμέρισε την ευθύνηγιατί ο μεν εφεσείων -εναγόμενος είχε ορατότητα προς την πάροδο 30 και έπρεπε ναείχεδει τον εφεσίβλητο -ενάγονταόταν εισερ­ χότανστον κύριοδρόμο,οδεεφεσίβλητος -ενάγων,ώφειλενα βεβαΐίοθεί ότι ηείσοδος τουστον κύριοδρόμοήταν ασφαλής.

(2)Οεφεσίβλητος - ενάγων, OVKOLανήλικος,ορθάτουαποδόθηκε 35 ευθύνησανναήτανενήλικας επειδήαποδείχτηκεότι είχεπλή­ ρηγνώσηκαιεπαρκήαντίληψητωνκανόνωνοδικήςκυκλοφο­ ρίας καθώςκαιαίσθημαγενικής ευθύνης.

(3)ΣύμφωναμεταΑρθρα21.1 και22(3Χβ)τουπερίΔικαστηρίων 40 Νόμουτου I960Ν. 14/60, ηκαθ* ύλην δικαιοδοσία τουΔικα­ στηρίουαναφέρεταιστηνεκδίκασηκαικρίσητου αντικειμένου τηςαγωγήςκαισυνεπώς ορθάτοπρωτόδικοΔικαστήριο έκρι­ νε τηνυπόθεση επί πλήρους ευθύνης στηνκλίμακατηςδικαι1086 1ΑΛΛ. Βίχτωροςν. Χριστοπούλου δοσίαςτου,την οποίακαθόρισε οσυνήγορος μετο κλητήριο της αγ(ογής. Ηέφεση xat η αντέφεση απορρίφθηκανχωρίςέξοδα. 5 Αναφερόμενεςυποθέσεις: Foskett v. Mistry[1984]R.T.R. 1, 10 Αλεξάνδρουν. Αεβέντη

(1996)1 Α.Α.Δ.420, Βασιλειάδηςκ.α. ν. Πετρολίνα

(1994)1 Α.Α.Δ.

1. 15 Έφεση. Έφεση από τον εναγόμενο κατά της απόφασης τουΕπαρχια­ κούΔικαστηρίου Λεμεσού(Κ.Παμπαλλής,Ε.Δ.) πουδόθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1993 (Αρ. Αγωγής 3078/81)με την οποία έκρινε 20 πωςοενάγονταςήτανυπεύθυνοςκατά2/3γιατοδυστύχημακαιο εναγόμενος κατάτουπόλοιπο 1/3καιυπολόγισετις αποζημιώσεις σε£4.970επί πλήρους ευθύνης. Α Μυριάνθης,γιατον Εφεσείοντα. 25 Γλ.Ταλιάνος, γιατον Εφεσίβλητο. Cur.adv. vult. 30 35 ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ, Δ.: Ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. Η πο­ ρεία αυτής της υπόθεσης, και άλλων που επιλαμβανόμαστε, μας εμβάλλεισεανησυχίακατάπόσοηπροσπάθειαμαςγιαεπιτάχυν­ ση των δικαστικών διαδικασιών καρποφορεί, ιδιαίτερα σήμερα πουη εφαρμογή των διατάξεων του Αρθρου 30.2 τουΣυντάγματοςκαθίσταταιεπιτακτική,όχι μόνο εκτηςδικήςμας υποχρέωσης συμμόρφωσης προς αυτές,αλλάκαιαυτήςπουαπορρέει απότην ΕυρωπαϊκήΣυνθήκηγιατηνΠροάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαι­ ωμάτων,πουκυρώθηκε απότηΒουλήμαςμετον ομώνυμο Νόμο του
2. 40 Δεν έχουμεπρόθεση να επιμερίσουμε ευθύνες για τηνεξέλιξη της υπό συζήτηση υπόθεσης, που αφοράδυστύχημα πουεπεσυνέβητον Αύγουστο,
3. Ηαγωγήκαταχωρίστηκε τον Σεπτέμβριο
4. Τέτοια προσπάθεια θα ήταν αδύνατη και αχρείαστη. Πι1087 Αρτεμίδης, Δ. Βίχτωροςν.Χρισΐοδούλου

(1996)στεύουμεπωςοιεμπλεκόμενοι σεμιαδικαστικήδιαφορά,διάδικοι και συνήγοροι, αν επιδεικνύουν καλόπιστηδιάθεσηεπίλυσης της θα αποφεύγεταιταλαιπωρίατωνδιαδίκων,καιπροπαντόςαχρεί­ αστηαντιπαλότητα. Οι συνήγοροι, ως εκτης εμπειρίας τους,και ενόψει των εμπεδομενων πλέον αρχών δικαίου,είναι σε θέσηνα 5 λειτουργούν μετουςδιάδικουςπροςτηκατεύθυνσηευλόγουσυμ­ βιβασμού της διαφοράς,έτσι που να παρουσιάζονται στο Δικα­ στήριο μόνο οιυποθέσεις όπουεξαντικειμένουυπάρχειδιαφωνία με ουσιαστικό περιεχόμενο. Αν χρειαστεί δε οι υποθέσεις τούτες να προχωρήσουν στην εκδίκαση, τότε είναι επιβεβλημένο και επι- 10 θυμητό ηδίκηναδιεξάγεταιαπρόσκοπτα. Ενστάσεις καιαντιδι­ κίες που απλώς μεταφέρουν στο Δικαστήριο την αντιπαλότητα των διαδίκωνείναιχωρίς ουσιαστικόπεριεχόμενο καιπαρωχημέ­ νης εποχής. 15 Η έφεσηπου μαςαπασχόλησε είναι μιααπόχιλιάδες πουχει­ ρίστηκαν ταΔικαστήρια. Αφορά οδικόδυστύχημα χωρίςιδιάζο­ ντα γεγονότα ήσυνέπειες που να την καθιστούν μοναδική,ήσο­ βαρή. 20 Στις 13.8.80, ο ενάγων-εφεσίβλητος, που ήταν τότε 13'Λ χρό­ νων, ποδηλατούσε στην οδόΑλκυόνης μεσκοπόναεισέλθειστην Αγίας Φυλάξεως, που είναι η κύρια οδός με προτεραιότητα της οδικής κυκλοφορίας σ' αυτή, έναντι της οδού Αλκυόνης καιάλ­ λων παρόδωνπουκαταλήγουν σε αυτή. Ο εφεσείων-εναγόμενος 25 οδηγούσε το αυτοκίνητοτου GP838στην Αγίας Φυλάξεως. Ηεκ­ δοχή του εφεσίβλητου, όπως παρουσιάστηκε στη μαρτυρία του από τον ίδιο,ήτανπως ακολουθούσε ένααυτοκίνητο, που επίσης οδηγείτο προς τησυμβολήτων πιο πάνωοδών.Όταν τοαυτοκί­ νητο τούτοπλησίασε στησυμβολήπροχώρησε καιέστριψεάριστε- 30 ράστηνΑγίας Φυλάξεωςχωρίςνασταματήσει.Τοαυτοκίνητοτου εφεσείοντα, πάντοτε σύμφωνα μετην μαρτυρίατου εφεσίβλητου, είχε σταματήσει, περίπου στο μέσοτου ανοίγματος της οδού Αλ­ κυόνης με την Αγίας Φυλάξεως,για να αφήσει αυτό το άγνωστο αυτοκίνητοναμπειστηνΑγίας Φυλάξεως.Αφούοεφεσίβλητος το 35 ακολουθούσε, προχώρησε και ο ίδιος χωρίς να σταματήσει και μπήκε στην Αγίας Φυλάξεως, στρίβοντας αριστερά, με πορεία προς τοσχολείοτου. Ο εφεσείων όμωςξαναξεκίνησε,καιέγινεη σύγκρουση μετοαριστερό μέρος τουαυτοκινήτουτου. 40 Ο εφεσείων,καιήτανδικαίωματου,δενκατέθεσε στοΔικαστή­ ριο γιατί απουσίαζεστο εξωτερικό. Έδωσε όμως μαρτυρίαένας επιβάτης του αυτοκινήτου του,ο Ι.Θεοδούλου, ο οποίος ανέφερε πως πράγματι,ότανοεφεσείων είδετοάσπροαυτοκίνητοναπρο1088 1 Α.Α.Δ. 5 Βίκτωρος ν.Χριστοπούλου Αοτεμίδης, Δ. χωρεί χωρίς νασταματάστησυμβολήτωνδρόμων χρησιμοποίησε το σύστημα πεδήσεως τουαυτοκινήτουτουκαι"σχεδόνσταμάτη­ σε". Μετά,συνεχίζει η μαρτυρίατουΘεοδούλου, αφούπέρασετο άσπρο αυτοκίνητο ο εφεσείων προχώρησε. Ο εφεσίβλητος όμως βγήκε απότην πάροδο, μπήκε στον κύριο δρόμο καικτύπησε πά­ νω στο αυτοκίνητοτου εφεσείοντα. Το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε πως ο εφεσίβλητος ήταν υπεύθυνος κατά 2/3 για το δυστύχημα που του επεσυνέβη, και ο 10 εφεσείων κατά το υπόλοιπο 1/3. Οδικηγόρος του εφεσείοντα ει­ σηγήθηκε ενώπιον μαςπωςη απόφασητουΔικαστηρίου,ως προς το ζήτηματης ευθύνης, είναι εσφαλμένη γιατί ο πελάτης του δεν έχει καμιάευθύνηγι' αυτό. Επιχειρηματολογώντας ο συνήγορος είπε πως,ο εφεσείων οδηγούσε στον κύριο δρόμο με μικρήταχύ15 τηταότανοεφεσίβλητος βγήκε,"σανσίφουνας",όπωςχαρακτηρι­ στικά είπε,απότηνπάροδο. Το πρωτόδικο Δικαστήριο αφούανέλυσετη μαρτυρία κατέλη­ ξεστις πιοκάτωδιαπιστώσεις.Τοαυτοκίνητοτουεφεσείοντα δεν 20 σταμάτησε τελείως, όπως ισχυρίστηκε ο εφεσίβλητος, ελάττωσε όμως ταχύτηταγια να επιτρέψει να μπει στον κύριο δρόμοαπό την πάροδο το άγνωστο αυτοκίνητο. Αμέσως μετά συνέχισε την πορεία τουκαι συγκρούστηκε με τον εφεσίβλητο, πουείχε επίσης μπει στον κύριο δρόμοχωρίς νασταματήσει. Οεφεσείων, πουεί25 χε καλύψει μιααπόσταση22π. απότοτέλοςτων ιχνών τροχοπέ­ δησης του μέχρι του σημείου συγκρούσεως, με ταχύτητα μόλις 5 μ.α.ω., θαμπορούσεναχρησιμοποιήσει πάλιντοσύστημα πεδήσε­ ωςτουαυτοκινήτουτου,ότανείδετονεφεσίβλητο ναμπαίνειστον κύριο δρόμο,σε μιαπροσπάθειανααποφύγειτη σύγκρουση. 30 Ακούσαμε με προσοχή τους δικηγόρους, οι οποίοιαναφέρθη­ καν διεξοδικά σταπεριστατικά τηςυπόθεσης και στη σχετικήνο­ μολογία. Δεν αμφισβητείταιονομικός κανόναςπου ισχύεισεγε­ γονότα όπως στην παρούσαυπόθεση. Ο οδηγός που κινείται σε 35 δρόμομεπροτεραιότηταμπορείναθεωρείωςδεδομένοότιοδηγοί που βρίσκονται στις παρόδους, με σκοπό να μπουν στον κύριο δρόμο,θασταματήσουν στη συμβολή. Τότε μόνο απαιτείται από τον οδηγό στον κύριο δρόμο προσοχή και λήψηπροστατευτικών μέτρων,όταντουδίδεταιη ευκαιρίαναπροσέξει, καιταυτόχρονα 40 ηδυνατότητανααντιδράσεισεαμέλειαπουεπιδεικνύεταιαπότον οδηγότηςπαρόδου. Συμφωνούμε μετηδιαπίστωσητουΔικαστηρίου πωςοεφεσεί­ ωνκαιοεφεσίβλητος ήσανυπαίτιοιαμέλειας,καιμάλισταστοπο1089 Αοτεμίδης,Δ. Βίκτοροςν.Χριστοδούλου

(1996)σοστό που επιμέρισε σε ένα έκαστο,για διαφορετικούς όμως λό­ γους. Ηδικήμαςάποψη,μεβάσητααδιαμφισβήτηταγεγονότακαι τις διαπιστώσεις τουΔικαστηρίου, είναι πωςο εφεσείων επέδειξε αμέλεια για τους εξής λόγους: ΗΑλκυόνης, μολονότι θεωρείται πάροδος έναντι της Αγίας Φυλάξεως,έχειπολύ μεγαλύτερο πλά- 5 τος, με τεράστιο άνοιγμα γύρω στα 75π., στην Αγίας Φυλάξεως. Είχε επομένως ορατότητα στην Αλκυόνης. Τούτο αποδεικνύεται και από το γεγονός πως ελάττωσε ταχύτητα,σχεδόν σταμάτησε σύμφωναμετον μάρτυραπουκατέθεσε εκμέρουςτου,γιανααφή­ σει τοάσπροαυτοκίνητο,πουδενσταμάτησεστησυμβολή,ναμπει 10 στην Αγίας Φυλάξεως στρίβοντας αριστερά. Ο εφεσίβλητος ακο­ λουθούσε από μικρήαπόστασητοάγνωστοαυτοκίνητο,γύρωστα 10μέτρα,κατάσυνέπειαήτανκαιοίδιοςορατόςστον εφεσείοντα, πουείχεελαττώσει τόσο ταχύτητα,πουσχεδόν σταμάτησε,γιανα αφήσειτο άσπροαυτοκίνητοναμπει στην Αγίας Φυλάξεως. Από 15 την ενέργεια αυτήτου εφεσείοντα,οεφεσίβλητος,όπως υποστήρι­ ξε στη μαρτυρίατου,υπέθεσεπωςθαάφηνεκαιτον ίδιονα εισέλ­ θει στην Αγίας Φυλάξεως,πράγμαπουέκαμε. Το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε πως το αυτοκίνητο του εφε- 20 σείοντα δεν σταμάτησε εντελώς, είχε όμως σχεδόν σταματήσει. Σ ' αυτό το σημείο πρέπει να αναφερθεί πως το αυτοκίνητο του εφεσείοντα άφησε ίχνη τροχοπέδησης 9π.,κάτι που υποδηλώνει πωςτοσύστημαπεδήσεωςχρησιμοποιήθηκεεπαρκώς.Έχουμετην άποψηπως δεν έχειπολλή σημασία αντο αυτοκίνητοτου εφεσεί­ οντασταμάτησε εντελώς, ή σχεδόν τελείως, όπωςείπε ομάρτυρας 25 του εφεσείοντα. Το κρίσιμο στοιχείο είναι πως ο εφεσίβλητος, ότανείδε τοαυτοκίνητοτουεφεσείοντα νασταματά,όπωςο ίδιος είπε, ή έστω σχεδόν να σταματά,σύμφωνα με την μαρτυρία του εφεσείοντα,οεφεσίβλητος σχημάτισετηνεύλογηεντύπωσηπωςθα μπορούσε ναπεράσει όπως καιτοπροπορευόμενο τουαυτοκίνη- 30 το, στο οποίο ο εφεσείων έδωσε προτεραιότητανα μπει στονκύ­ ριοδρόμο. Οδικηγόρος τουεφεσείοντα υποστήριξε επίσης πωςη επιδίκα­ σητόκου απότην ημερομηνία πουκαταχωρίστηκεηέκθεση απαι- 35 τήσεως είναι άδικη γιατί ηδιαδικασίακαθυστέρησε απόυπαιτιό­ τητατουεφεσίβλητου,πουπροέβη,σεαργόστάδιο,σετροποποίη­ σητηςεκθέσεως απαιτήσεως,μετηνοποίακαιαυξήθηκεηαξίωση του. Δεν προηθέμεθα να επέμβουμε ούτε σ' αυτό το μέρος της πρωτόδικηςαπόφασης. Ηαίτησητροποποίησης,πουυποβλήθηκε 40 απότονεφεσίβλητο,έγινεαποδεκτή. Μάλιστα,τοεπιδικασθένπο­ σόστηναπόφασηδηλώνει καιτηνορθότητατης,εφόσοναγγίζειτο όριο δικαιοδοσίας του επαρχιακού δικαστή,πουδίκασετηνυπό1090 1 Α.Α.Δ. Βίκτωρος ν.Χριστοδούλου Αρτεμίδης, Δ. θέση. ΤοΔικαστήριολειτούργησεμέσασταπλαίσιακαιτουςσκο­ πούςτουΝόμου,καθώςεπίσηςκαιτηςδιακριτικήςτουευχέρειας. 5 Αντέφεση: Εισηγήθηκε οσυνήγορος του εφεσίβλητου πως ενόψειτηςηλι­ κίας τουκατάτο χρόνοτουδυστυχήματος,μολονότι θα μπορού­ σε να κριθεί υπεύθυνος συντρέχουσας αμέλειας,εντούτοις, στον υπολογισμό τηςποσοστιαίας ευθύνης του θα έπρεπε ναληφθεί 10 υπόψηηηλικία του,σε αναφορά μετην ικανότητα τουναεκτιμά καιεφαρμόζειορθάτουςκανόνεςοδικήςκυκλοφορίας,καιναμην κριθείκατάτο ίδιοποσοστό ευθύνηςόπωςέναςενήλικας,ανβρι­ σκότανστηθέσητου. Φαίνεταιπωςτέτοιααρχήυιοθετήθηκεστην Αγγλική υπόθεση Foskett ν,Mistry [1984]R.T.R.l (C.A.), στην 15 οποία γίνεται απλή αναφορά, χωρίς ναεφαρμόζεται,στις Π.Ε. 8452 και8463 Άδωνης Αλεξάνδρου ν.Αντρης Λεβέντη, 24.4.96. Δεν εγείρεται όμως τέτοιο θέμαστην παρούσαυπόθεσηγια συζή­ τησηκαικρίση,επειδή αποδείκτηκε,μετημαρτυρίατουίδιουτου εφεσίβλητου, πως οδηγούσε ποδήλατογια 7 χρόνια πριν το δυ20 στύχημα, καιδέκτηκεπωςείχεπλήρηγνώσηκαιεπαρκήαντίληψη τωνκανόνωνοδικήςκυκλοφορίας,καθώςκαιαίσθημαγενικήςευ­ θύνης. Επέδειξε αμέλεια γιατί, έστωκαικάτωαπότις περιστά­ σεις, πουπαραθέτουμεπιοπάνω,όφειλεναβεβαιωθείπωςη είσο­ δοςτουστον κύριοδρόμοήταν ασφαλής. 25 Ο δικηγόροςτουεφεσίβλητου υποστήριξε επίσης πωςτούψος των αποζημιώσεων,£4.970,που υπολόγισε τοπρωτόδικοΔικα­ στήριο στηβάσηπλήρουςευθύνης,πουμειώθηκεκατά2/3,το πο­ σοστόσυντρέχουσαςαμέλειαςτου,είναιέκδηλαανεπαρκές. Οσυ30 νήγορος διατείνεται πως το πρωτόδικοΔικαστήριο έσφαλεγιατί στονυπολογισμό τωναποζημιώσεωνέλαβευπόψητουκαιτονπε­ ριορισμότηςκαθ'ύληνδικαιοδοσίαςτου,μέχρι£5,000,ενώόφει­ λεναυπολογίσει τούψοςτωναποζημιώσεων,στο οποίο δικαιού­ ται οεφεσίβλητος στη βάσηπλήρους ευθύνης,καιαυτόκατάτην 35 εισήγηση του συνηγόρου είναι £7,000,και μετάνα εκδώσει από­ φασημέσασταπλαίσιατης δικαιοδοσίαςτου,λαμβάνοντας υπό­ ψητοποσοστόευθύνηςτουεφεσίβλητου.Μεδυολόγιαηθέσηπου προτείνει οσυνήγορος είναιπωςοδικαστήςμπορεί μεννακρίνει υπόθεση της οποίας το επίδικο θέμα υπερβαίνει τη δικαιοδοσία 40 του,αλλάτελικάεκδίδειαπόφασημέσασταόριατης. Έχουμε την άποψηπωςηεισήγησηαυτήείναι νομικάεσφαλ­ μένη. Τα Αρθρα 21.1 και22

(3)(β) του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960,14/60,προβλέπουνταεξής: 1091 Αρτεμίδης, Δ. Βίκτωρος ν.Χριστοδούλον

(1996)"21.-

(1)ΤοΕπαρχιακόνΔικαστήριον, τηρουμένων τωνδια­ τάξεων του Αρθρου 19, θα έχη πρωτόδικον δικαιοδοσίαν ίνα ακούη και αποφασίζη οιανδήποτε αγωγήν συμφώνως προς ταςδιατάξεις τουΑρθρου 22 οσάκις22.-

(3)Έκαστος Πρόεδρος Επαρχιακού Δικαστηρίου, έκαστος Ανώτερος Επαρχιακός Δικαστής ή έκαστος Επαρχία- 10 κός Δικαστής μόνος,θαέχηαρμοδιότηταναακούη και αποφασίζη (α) 15 (β) Οιανδήποτε αγωγήν,πλην εκείνης εις ην εφαρμόζεταιη παράγραφος (α)τουπαρόντος εδαφίου,εις τηνοποίαν το αμφισβητούμενον ποσόν ήηαξίατης επιδίκου δια­ φοράς δεν υπερβαίνει προκειμένου μεν περί Προέδρου ή Ανωτέρου ΕπαρχιακούΔικαστού τας δέκαχιλιάδας 20 λίρας,προκειμένου δε περί ΕπαρχιακούΔικαστού τας πέντε χιλιάδας λίρας." Είναι έκδηλο απότηφρασεολογίατουνομοθετήματος καιυπο­ γραμμίζουμε τις δυοκρίσιμες λέξεις,μακαιτηνενυπάρχουσα νο- 25 μικήλογική, πως ηκαθ'ύλην δικαιοδοσίατουΔικαστηρίου ανα­ φέρεται στην εκδίκασηκαικρίσητουαντικειμένου τηςαγωγής. Το Δικαστήριο δεν μπορεί να κρίνει υπόθεση όπου το επίδικο θέμα υπερβαίνει τηνεκτουνόμουκαθορισμένηδικαιοδοσίατου,καιβέ­ βαια η απόφασηθα είναι μέσα στα πλαίσια αυτής της δικαιοδο- 30 σίας. Η κλίμακα της αγωγής ορίστηκε £3,000-5,000,και μάλιστα μετά από τροποποίηση κατώτερης κλίμακας. Ο καθορισμός της κλίμακας είναι συνέπεια της αξίωσης, όπως διατυπώνεται στην έκθεση απαιτήσεως. (ΒασιλειάδηςΑθηνόδωροςκ.α.ν.Πετρολίνα,

(1994)1 Α.Α.Δ. 16).. Ηαγωγήήχθηκαι εξεδικασθη απόΕπαρχία- 35 κό Δικαστή, εφόσον ο δικηγόρος του ενάγοντος εφεσίβλητου κα­ θόρισε την απαίτηση του. Στην έκθεση απαιτήσεως αξιώνονται αποζημιώσεις επί πλήρους ευθύνης, σε κλίμακα που καθόρισε ο συνήγορος, και ηυπόθεση εξεδικασθη απόδικαστήπουείχεαυτή τη δικαιοδοσία,σύμφωνα μετο Αρθρο22

(1)(β) τουπερί Δικαστή- 40 ρίωνΝόμου. Ηπρότασητουσυνηγόρου, στην οποίααναφερόμα­ στε πιοπάνω,θακαθιστούσε τονκαθορισμό τηςκαθ'ύληνδικαι­ οδοσίας τουΔικαστηρίου απότοΝόμογράμμακενό. 1092 1 Α.Α.Δ. Βίκτωρος ν.Χριστοδούλον Αρτεμίδης, Δ. Ενόψει τωνανωτέρω ηέφεσηκαιηαντέφεση απορρίπτονται χωρίς οποιαδήποτεδιαταγήγιαέξοδα. 5 Η έφεση και η αντέφεση απορρίπτονταιχωρίςέξοδα. 1093