clr/1996/1996_1_1117.pdf

(1996)Αποφασίστηκεότι:

(1)Η πρόνοιαστοΑρθρο17του περίΤερματισμούΑπασχολήσε­ ωςΝόμουτου1967(Ν.24/67)γιαπληρωμήαπότοΤαμείοΠλε­ ονάζοντος Προσωπικού, σαφώςτίθεται μετηνπαρ. (β)υπό 5 τονπεριορισμό τηςμη παράλληληςπληρωμήςαπόάλλη πηγή, εκτός στο βαθμόπουαπαιτείταιγιασυμπλήρωση του ύψους τουωφελήματοςτο οποίοπαρέχεταιαπό αυτή.

(2)Η πληρωμή εργοδοτούμενου από το Ταμείο Πλεονάζοντος 10 Προσωπικούτονεμποδίζειναέχειάλλεςδιεκδικήσεις,διότιτο Αρθρο17(β)τουπερίΤερματισμούΑπασχολήσεωςΝόμουτου 1967 (Ν. 24/67) αποκλείειτηδιπλήπληρωμή. Ηέφεσηαπορρίφθηκεμεέξοδα. 15 Αναφερόμενηυπόθεση: FamaJiftShipyardLtdν. ΠαυλίδηκαιΆλλων

(1991)1ΑΛΛ.

1. 20 Έφεση. Έφεσημευπόμνημασχετικά μετηναπόφαση του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών (Καλλής,Δ.) πουδόθηκε στις 5.1.96 (Αρ. Αιτ. 808/93)μετηνοποίααπορρίφθηκεη απαίτησητουαιτητηγια 25 καταβολήσ' αυτόναποζημιώσεων λόγωαπόλυσης, επειδήαποζη­ μιώθηκεαπότοΤαμείοΠλεονάζοντος Προσωπικού. XQ. Χριστοφίδης,γιατον Εφεσείοντα - Αιτούντα. Μ.ΗλιάδηςγιαΤ.Παπαδόπουλο,γιατουςΕφεσίβλητους- Καθ' ων ηαίτηση. 30 Cur.adv. vult. 35 ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ,Δ.:ΤηναπόφασητουΔικαστηρίου θαδώ­ σει οΝικολάου, Δ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ,Δ.: Οεφεσείωναπολύθηκεαπότηνεργασία του λόγωπλεονασμού. Ωςεκτούτου αποτάθηκεστο Ταμείογια Πλε- 40 ονάζονΠροσωπικό διεκδικοάνταςπληρωμή σύμφωνα μετοΝόμο. Το αίτημα τουέγινε δεκτό καιτου καταβλήθηκε ό,τι εδικαιούτο, που ήτανποσό ύψους£8,
2. 1118 1 Λ.Α.Δ. Κολιούν. ΓεώργιοςΔ. Κονννάςκαι Υιοί Λτδ Νικολάου, Δ. Η εργοδότησή του διέπετο απόσύμβαση πουπεριείχε όρογια την καταβολήκαθορισθείσας αποζημίωσης σε περίπτωσηαπόλυ­ σης. Επρόκειτογιατονόρο 13πουδιαλάμβανεότι: 5 10 "Όταν υπάλληλος απολύεταιεκτης εργασίαςτουθατουδίδε­ ται ωςαποζημίωσις το 50% του συνόλου του τελευταίου του μισθού δι' έκαστον έτος υπηρεσίας π.χ. υπάλληλος με10 έτη υπηρεσίαςκαιμεσυνολικό μισθό£100.-μηνιαίωςθαπρέπεινα πάρει £500.- ωςαποζημίωση. Όταν υπάλληλος απολύεταιεκ τηςεργασίαςτουδιαξιόποινονπράξη (κλοπή,κατάχρησηκλπ) τότεουδεμίααποζημίωσηθατουδίδεται," Στην περίπτωση του εφεσείοντος, τέτοια αποζημίωσηθα ανερχό­ ταν σε ποσό £8,
3. Ο εφεσείων απευθύνθηκεπρος τους εργοδό15 • τεςτουαξιώνοντας και αυτό τοποσό. Εκείνοι απέρριψαν την αξίωση. Ηδιαφορά ήχθηενώπιον τουΔικαστηρίου ΕργατικώνΔιαφο­ ρών. Τοοποίο,ερμηνεύοντας τον ενλόγω όροτης σύμβασηςκαι 20 το Νόμο,κατέληξε ότι οιεργοδότες δεν υποχρεούντο νακαταβά­ λουν στον εφεσείοντα το αξιούμενο ήοποιοδήποτεποσό. Αυτήη κατάληξηείχεωςαφετηρίατηνάποψηότιμετονόρο 13 εκφραζό­ ταν πρόθεση των μερών νακαταβάλλεταιαποζημίωση μόνο εφό­ σον οαπολυθείςδενθαείχεδικαίωμαναλάβειαπόαλλού. Μεδε25 δομένο λοιπόν ότι εδώοεφεσείων πληρώθηκε από τοΤαμείογια Πλεονάζον Προσωπικόποσό μεγαλύτερο,το Αρθρο 17(β)τουπε­ ρί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου του 1967 (Ν.24/1967), όπωςτροποποιήθηκεαπότο Ν.92/1979, δεν επέτρεπετηνδιεκδί­ κησητης ενλόγω αποζημίωσης. ΤοΑρθρο 17(β)προνοεί ότι: 30 "
4. Όταν λόγω πλεονασμού, ως ούτος καθορίζεταιεν τω άρθρω 19, εργοδοτούμενος δικαιούται εις οιανδήποτε άμεσον πληρωμήν λόγω πλεονασμού, χορήγημα λόγω απολύσεως,φι­ λοδώρημα ή οιανδήποτε άλλην πληρωμήν χορηγουμένην εν 35 σχέσεΐ'προς τηναπασχόλησίντουπαρ' εργοδότη,είτετοδικαί­ ωματούτουφίσταταιλόγω εθίμου,νόμου,συλλογικής συμφω­ νίας,συμβάσεως,είτεδι' άλλον λόγον,οεργοδοτούμενος λαμ­ βάνει: 40 (α) (β) παρά του εργοδότου,ήεξοιουδήποτε ταμείου ήάλλης διευθετήσεως λειτουργούσης διά λογαριασμόν του ερ­ γοδότου, to ποσόν κατάτο οποίον ηπαρά τουεργοδό1119 Νικολάου,Δ. Κολιούν. ΓεώργιοςΔ. Κουννάςκαι Υιοί Λτδ

(1996)τουήδιάλογαριασμόν αυτούπληρωμήτυχόνυπερβαί­ νει τοποσόν τηςπληρωμής εκτουΤαμείου: Εξάλλου,σύμφωναμετοπρωτόδικοδικαστήριο,στην ίδιακατά- 5 λήξηοδηγούσε και το Αρθρο 5(β) του Νόμου,το οποίο προνοεί ότι: "Αρθρον 5.Τερματισμόςαπασχολήσεωςδι' οιονδήποτετων ακολούθων λόγων δενπαρέχειδικαίωμαεις αποζημιώσεις: 10 (α) (β) Όταν εργοδοτούμενος κατέστηπλεονάζωνυπότηνέν­ νοια του Μέρους IV. 15 Ο εφεσείων προσβάλλει την απόφασηως νομικά εσφαλμένη. Διά τουυποβληθέντος υπομνήματοςτίθενται προς εξέταση πρώ- 20 το,τοκατά πόσο ορθάερμηνεύθηκε οόρος 13τηςσύμβασης*και, δεύτερο, το κατά πόσο ορθά ερμηνεύθηκε και εφαρμόστηκε το Αρθρο 17(β)τουΝόμου. Εκ διαμέτρου αντίθετα τοποθετήθηκαν οι συνήγοροι των με- 25 ρών επίτων αναφερθέντωνζητημάτων. Οσυνήγορος τουεφεσείοντος υπέβαλε ότι το Αρθρο5 τουΝόμουκαθορίζει τις περιστά­ σεις όπου δικαίωμα για αποζημίωση δεν παραχωρείτο από τον ίδιο το Νόμοαλλά δεναπέκλειε τηδημιουργίατέτοιουδικαιώμα­ τος δυνάμει σύμβασης, όπως συνέβαινε με τον όρο 13 στην προ- 30 κείμενηπερίπτωση. Εν συνεχεία υπέβαλεπωςθαπρέπει ναθεω­ ρηθείότιοόρος 13τέθηκεαπόταμέρημεεπίγνωση τηςπρόνοιας στο Αρθρο 17(β) τουΝόμουκαι μεπρόθεση ναλαμβάνει ο εργο­ δοτούμενος την αποζημίωση ως επιπρόσθετη, ιδιαίτερα εφόσον στον εν λόγω όρο αναφερότανως μόνη εξαίρεση η απόλυση για 35 αξιόποινηπράξηυποδηλώνοντας έτσιτη μηστέρησητουδικαιώ­ ματος σε οποιαδήποτεάλληπερίπτωση. Τέλος,επικαλέστηκε την απόφαση του Εφετείου στην υπόθεση FamaliftShipyard Ltd v. ΝικόλαΠαυλίδηκαιΆλλων

(1991)1 Α.Α.Δ.161,στην οποίαόρος σε σύμβαση ο οποίος προνοούσε ότι σε περίπτωση απόλυσης θα 40 εδίδετο "πέραντηςκανονικής προειδοποίησης και ένας μηνιαίος μισθός δι' έκαστονέτοςυπηρεσίας"αντικρίστηκεωςπαρέχονχρη­ ματικό οφέλημα πουκαταβαλλότανεπιπροσθέτως της πληρωμής λόγω πλεονασμού. Ο συνήγορος των εφεσίβλητων, ο οποίος επί1120 1 Α.Α.Δ. Κολιού ν. ΓεώργιοςΔ. Κουννάςκαι ΥιοίΛτδ Νικολάου,Δ. σης έδωσεέμφασηστην πρόθεση των μερών, εισηγήθηκε ότιπροέ­ κυπτε απότον όρο 13της σύμβασης ότι πρόθεση τους ήταννατε­ θεί ηπληρωμή αποζημίωσης υπό την αίρεση του Αρθρου 17 του Νόμουπουπρέπει ναυποτεθεί ότι είχανυπόψη. 5 Είναικατ' αρχήνανάγκη ναεπισημάνουμε ότιοπερί Τερματι­ σμού Απασχολήσεως Νόμος του 1967 (όπως τροποποιήθηκε)πα­ ρέχεισεεργοδοτούμενους δικαιώματαεντόςπλαισίουπροστασίας τοοποίοδενπροορίζεταιναείναι εξαντλητικό. Δεναποστερεί τον 10 εργοδοτούμενο της δυνατότητας πρόσκτησης πρόσθετων δικαιω­ μάτωνδυνάμεισύμβασης. Η ρύθμισηπουπροβλέπεται στοΑρθρο 17(β) του Νόμου αποτελεί απτήέκφανση αυτής τηςδυνατότητας. Το Αρθρο5τουνόμου δενβρίσκεται σε αντινομία.Διαγράφειμό­ νο το όριο προστασίας πουκαλύπτει το νομοθέτημα δίχως να αγ15 γίζει τα έξω απότο νομοθέτημα προσκτηθέντα δικαιώματα. Δεν σημαίνει όμως πως οεργοδοτούμενος απολαμβάνει απαρέγκλιτα καιταδυοχωρίς περιορισμό. Ό,τικαιανδιαλαμβάνειη σύμβαση. Η πρόνοια στο Αρθρο 17για πληρωμή απότο Ταμείο για Πλεο­ νάζον Προσωπικό, σαφώς τίθεται μετην παράγραφο (β)υπό τον 20 περιορισμό της μη παράλληλης πληρωμής από άλλη πηγή εκτός στο βαθμόπουαπαιτείται γιασυμπλήρωση τουύψους τουοφελήματοςτοοποίοπροέρχεται απόαυτή. Οεργοδοτούμενος δενμπο­ ρεί να λάβει πληρωμή απότοΤαμείο για Πλεονάζον Προσωπικό κατ' αντίθεση προςό,τι προβλέπεται στοΑρθρο 17(β). Καιέτσιη 25 πληρωμή απότο ενλόγωΤαμείο τον περιορίζει στην όποιαάλλη διεκδίκηση. Γι' αυτό, η ενασχόληση μετηνπρόθεση των μερών προς διαπίστωση της έννοιας και κατ' ακολουθίαν της εμβέλειας τουόρου 13 τηςσύμβασης ήτανάτοπη. Δεν μπορούσε σεκαμιάπε­ ρίπτωση ναεπιδράσαστην έκβαση. 30 Ωστόσο, η κατάληξη του πρωτόδικου δικαστηρίου ότιτο Αρθρο Ι7(β)του Νόμου αποκλείει τη διπλή πληρωμή ήτανορθή. ΗαπόφασηστηνυπόθεσηFamaiiftShipyardLtd ν.ΝικόλαΠαυ­ λίδηκαιΆλλων(ανωτέρω)δεναποτελεί αυθεντίαπερί τουαντιθέ35 του. Σε εκείνητην υπόθεση είχε τεθεί ενώπιον του Εφετείου για εξέταση μόνοη χρονική έκτασητουπαρασχεθέντος μετη σύμβαση δικαιώματος. Το ερώτημα ήταν κατά πόσο αυτή υπολογιζόταν "απότότεπου(οιεργοδοτούμενοι) άρχισαντηναπασχόλησητους, ανεξάρτητα αναυτήήταναρχικάεπί εβδομαδιαίαςβάσης και κα40 λυπτόταν απόξεχωριστή σύμβαση για τους εβδομαδιαίους"ή κα­ τά πόσο υπολογιζόταν από τότε που άρχισε ηαπασχόληση τους επί μηνιαίαςβάσης. Η ερμηνεία τουΑρθρου 17(β)τουΝόμουδεν είχε απασχολήσει. Γι'αυτό,οτρόπος με τον οποίο αντικρίστηκε εκείτοζήτημαεπιπλέον πληρωμής δενσυναρτάτο μετονλόγοτης 1121 Νικολάου, Δ. Κολιού ν.ΓεώργιοςΔ. Κουννάςκσι Υιοί Λτδ

(1996)απόφασης. Η έφεσηαποτυγχάνει.Καιαπορρίπτεταιμεέξοδαεναντίοντου εφεσείοντος. Ταέξοδαναυπολογιστούν απότονΠρωτοκολλητή. 5 Η έφεσηαπορρίπτεται μεέξοδα. * 1122