clr/1996/1996_1_1129.pdf

(1996)απορριπτικήςαπόφασηςάσκησανέφεσημεκύριουςλόγουςπουσυνίσταντο στο ότι το Δικαστήριο παρέλειψε ναασχοληθεί μετο επίδικο θέματης ύπαρξης ήμηεκπρώτηςόψείιχ;εύλογηςυπεράσπισηςώστε να καταλήξει σε λανθασμένα συμπεράσματα και ότι λανθασμένα απέρριψε τηναίτησηλόγωμηύπαρξηςμαρτυρίας. 5 Αποφασίστηκε ότι:

(1)Ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο αποφάσισε ότι δεν υπήρχε ενώπιον του μαρτυρίαως προς την ύπαρξηεκ πρώτης όψεως 10 υπεράσπισης των εφεσειόντων -εναγομένων, διότι αφ* ενόςη ένορκηδήλίοσηπουσυνόδευετηναίτησητουςγιαπαραμερισμό δενπεριείχε σχετικάγεγονότακαιαφ' ετέρουησυμπληρωματι­ κήένορκηδήλωσηπουκαταχωρίθηκεχωρίς την άδειατουΔι­ καστηρίουκαιπεριείχε,ορθάαγνοήθηκε. 15

(2)ΟρθάτοπρωτόδικοΔικαστήριο δενέλαβευπόψητουκατάτην εκδίκαση της αίτησης για παραμερισμό της απόφασης,το πε­ ριεχόμενοτηςένορκηςδήλωσης τηςένστασης των εφεσειόντων -εναγομένων στην αίτησητων εφεσίβλητων -εναγόντων,που 20 αναφέρετο στην ύπαρξηεκ πρώτης όψεωςυπεράσπισης, διότι δεν κλήθηκε απόαυτούςνατοαποφασίσει με σχετικήένορκη μαρτυρίακαιδενήτανδυνατόναλάβειωςδεδομένητηνύπαρ­ ξηεκπρώτηςόψεωςυπεράσπισης αφού ητελεσιδικία τηςαπό­ φασηςπουεκδόθηκεθααναιρείτοεκπροοιμίου. 25 Ηέφεσηαπορρίφθηκεμεέξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: Evans v.Bartlam[1937]2Ail E.R. 646, 30 loannisKotsapas& Sons Ltd v. TitanConstructions & Engineering Company[1961] C.L.R. 317, 35 PhylactouandOthers v.Michael[1982] 1 C.L.R. 204, Armourv. Bate[1891]2 Q.B. 323, 40 Vintv.Hudspith, 29 Ch. D.322, LouisVuitton v.Δέρμοσακκαι Άλλης

(1992)1(B)AAA.

1. 1130 1 Α.Α.Δ. Χρύσανθου κ.ά. v. Mariala Construction Limited Έφεση. 5 10 Έφεση από τους εναγόμενους κατάτης απόφασηςτου Επαρ­ χιακούΔικαστηρίου Λεμεσού(Παμπαλλής,Ε.Δ.) πουδόθηκε στις 31.3.1994 (Αρ. Αγ. 3907/92)με τηνοποίαπροσβάλλουν την απόρ­ ριψη της αίτησης τους γιαπαραμερισμό της απόφασηςπουεκδό­ θηκε εναντίον τους δυνάμειτηςΔ. 33 θ.5 των ΘεσμώνΠολιτικής Δικονομίας. Μ. Μελίδηςμε Π. Δημοσθένους, για τους Εφεσείοντες - Εναγο­ μένους. Π.Ονούφριου, γιατους Εφεσίβλητους - Ενάγοντες. 15 Cur.adv. vult. ΠΙΚΗΣ,Π.: Την απόφασητουΔικαστηρίου θαδώσει οΔικα­ στής Κρονίδης. 20 ΚΡΟΝΙΔΗΣ, Δ.: Ηπαρούσαέφεση στρέφεταικατάτηςαπόφα­ σης ΔικαστήτουΕπαρχιακούΔικαστηρίουΛεμεσού,μετηνοποία είχε απορριφθεί η αίτηση των εφεσειόντων για παραμερισμό της απόφασηςηοποίαείχεεκδοθεί εναντίοντους,δυνάμειτουθ.5της Δ.33 των ΘεσμώνΠολιτικής Δικονομίας. 25 Γιατηνκαλύτερηκατανόησητωνεπιδίκωνθεμάτα>νκαθίσταται αναγκαίοόπωςανατρέξουμεσε συντομία στο ιστορικό τηςυπόθε­ σης. 30 35 40 Ηεφεσίβλητη-ενάγουσα Εταιρεία(εντοις εφεξής "η Εταιρεία") καταχώρισεεναντίοντωνεφεσειόντων την 10/7/1992 αγωγήμετην οποία ζητούσε διάταγμαέξωσης τους από δύο καταστήματαστο κτιριακό συγκρότημα Mariala Center στον Ποταμό Γερμασόγειας. Στις 19/10/1992η Εταιρείακαταχώρισεαίτησηγιασυνοπτικήαπόφάση. Μετάαπόακροαματική διαδικασίασεσχέσημεαυτήτηναί­ τηση,τοΔικαστήριο στις2/3/1993τηναπέρριψεκαιόρισετηναγω­ γήγιαακρόασητην4/11/
2. ΤηνημέρααυτήτοΔικαστήριο,λό­ γωέλλειψηςχρόνου,ανάβαλετηδίκηγιατην 9/12/
3. Στις 9/12/1993η δικηγόρος των εφεσειόντων ζήτησε αναβολή τηςακρόασηςγιατολόγοότικανέναςαπότουςτρεις εφεσείοντες δενήτανπαρώνστοΔικαστήριο,προβάλλονταςωςλόγοότι ο μεν πρώτος εφεσείων απουσίαζεστο εξωτερικό οδεδεύτερος,όπωςη ίδιαηδικηγόροςπληροφορήθηκε,ασθενούσεκαιβρίσκετοστοσπί1131 ΚρονίΑης,Δ. Χρύσανθουκ.ά,v. MarialaConstruction Limited

(1996)τιτου. Όσοναφοράτοντρίτο,εδήλωσεαπλώςότιδενήτανπαρών στο Δικαστήριο. Ακολούθωςηδικηγόροςανέφερεστο Δικαστήριο ότι επικοινώνησε με τον δεύτερο εφεσείοντα τηλεφωνικά καιτου ανάφερεότι τοΔικαστήριο προτίθεταιναπροχωρήσει στηνακρό­ ασητηςυπόθεσης. Πρόσθεσε δεπεραιτέρωηδικηγόρος, OTL Οδεύ- 5 τερος εφεσείονζας αμφισβήτησε την αλήθεια των όσων του έχει αναφέρεικαι λόγωτούτουζήτησε άδειανααποσυρθεί. ΤοΔικα­ στήριο παραχώρησε την αιτηθείσα άδειακαι προχώρησε ακολού­ θως,μετάαπόαίτησητουδικηγόρουτηςΕταιρείας,στηνεκδίκαση της υπόθεσης, στην απουσία των εφεσειόντων. Αφού άκουσε τη 10 μαρτυρία που παρουσιάστηκε για την Εταιρεία, εξέδωσε τελικά διάταγμα έξωσης και διάταγμαγια ενδιάμεσα κέρδη εκ £40,-ημε­ ρησίως από 1/12/1993μέχρι τηνεκκένωσηκαιπαράδοσηελεύθερης κατοχήςτων επιδίκωνκαταστημάτων. 15 Στις22/12/1993οι εφεσείοντες κατέθεσαναίτησηγιαπαραμερι­ σμό της εκδοθείσας απόφασηςστηριζόμενοι στηΔ.33 Θ.5τωνΘε­ σμών της Πολιτικής Δικονομίας. Ηαίτησηαυτήτελικά ορίσθηκε γιαακρόασηστις 16/3/

1. Τηνημέρααυτή,ηδικηγόροςτωναιτητών-εφεσειόντων, πουήτανκαιπάλιναπόντες,ζήτησε άδειανα 20 αποσυρθείγιατίοιτελευταίοιαμέλησαννατηςδώσουνοδηγίεςγια τηνυπόθεση. ΤοΔικαστήριοπροχώρησε,κατόπιναίτησηςτωνεφε­ σίβλητων,στην απόρριψητηςαίτησης. Στις22/3/1994 οι εφεσείοντες καταχώρησαναίτησηγια επανα­ φορά τηςαπορριφθείσαςαίτησης γιαπαραμερισμό της απόφασης καιστις30/3/1994 εκδόθηκεεκσυμφώνουτοσχετικό διάταγμα. Το Δικαστήριο όρισε ακολούθως την επαναφερθείσααίτηση παραμε­ ρισμού (ημερομηνίας 22/12/1993) για ακρόαση την επομένη, 31/3/1994στις 8.45 τοπρωί,απορρίπτονταςαίτηματουδικηγόρου των εφεσειόντων γιαμεταγενέστερη ημερομηνίαακρόασης. ΤοΔι­ καστήριο στις 31/3/1994 μετά απόμία μακράακροαματική διαδι­ κασία εξέδωσε αργάτο απόγευματης ίδιαςημέρας τηνεφεσιβσλλόμενηαπόφαση του με την οποίααπέρριψε την αίτησητων εφε­ σειόντων. Οι λόγοι εφέσεως συνοπτικάείναι οι ακόλουθοι:
2. Η ενδιάμεση απόφασητουπρωτόδικουΔικαστηρίουναορί­ σει σε πολύ σύντομο χρόνο την επαναφερθείσα αίτηση για 40 παραμερισμό, παρά την εισήγηση των εφεσειόντων, ήταν λανθασμένη και αυθαίρετη αφού δεν τους παραχωρούσε επαρκήχρόνο για την προπαρασκευήτους αντίθετα μετην επιταγή του Συντάγματος όπως εκφράζεται στο Αρθρο 1132 25 30 35 1 Α,Α.Δ. Χρύσανθου κ.ά. v. Mariala Construction Limited Κρονίδης,Δ. 30.3.β.τουΣυντάγματος. 5
3. Η απόφασητουπρωτόδικουΔικαστηρίουόπωςπροχωρήσει στις 9/12/1993 στηνακρόασητηςαγωγήςμετάτηναπόσυρση των δικηγόρωντουςκαιηκατ'ακολουθίαέκδοσητηςαπό­ φασης είναι λανθασμένηκαι μεταξύάλλων αποτελεί παρά­ βασητων κανόνων της φυσικής δικαιοσύνης και/ήτωναν­ θρωπίνωνδικαιωμάτων. 10
4. ΗπαράλειψητουΔικαστηρίου να αποφασίσει το θέμαεάν υπήρχε εκ πρώτης όψεως εύλογη υπεράσπιση στην αγωγή ήτανεσφαλμένηκαιτοοδήγησεσε εσφαλμένασυμπεράσμα­ τα. 15
5. Η απόφασητουΔικαστηρίουνααπορρίψειτηναίτησηλόγω έλλειψης μαρτυρίας είναι λανθασμένη ενόψει των γεγονόταϊν, των περιστατικών και της μαρτυρίας πουπαρουσιά­ στηκε. 20 Ηακύρωση απόφασηςπου εκδίδεται στην απουσία"διαδίκου, αποτελείζήτηματοοποίοεμπίπτειεντόςτηςδιακριτικήςεξουσίας τουπρωτόδικουΔικαστηρίου. Οιαρχέςμεβάσητιςοποίεςασκεί­ ται η σχετική διακριτική ευχέρεια συνοψίσθηκαν στην απόφαση Evans v.Bartlam [1937] 2 All E.R.646, ηοποίαυιοθετήθηκεστην απόφασηloannisKotsapas&SonsLtd v.TitanConstructions& Engineering Company

(1961)C.L.R. 317, Μια άλλη σημαντική διάσταση του θέματος δίδεται στην απόφαση Phylactou and Others v.Michael

(1982)1 C.L.R. 204, όπουστησελίδα 210 ανα­ φέρονταιταεξής:- 25 30 35 40 "In exercisingits discretion, theCourt muststrivetobalance two considerations fundamental for theadministration of justice: The needtoupholdeffectively, ontheonehand,therightof aparty to be heard in his cause, and the need to ensure the expeditious transaction of judicial business, on the other. The speedy determination of judicial causes is not merely a matter of convenience but an all important factor for the effective vindication of the rights of the citizen. This principle is closely associated with another consideration likewise important for the administration of justice, that is, the need to uphold finality of judgments. If a party is lightly allowed to re-open a case, the imprint offinality,attaching to ajudgment, with all thatgoeswith it,andthecertainty itimportsinthemanagement ofhuman affairs, will disappear with grave consequence to the administration of 1133 Κφονίδης, Δ. Χρυσάνβου κ.ά-v. Mariala Construction Limited

(1996)justice. (See, Observations of Megaw L.J. in Lambert v. MainlandMarket [1977]2All E.R.826,at p.833 (c-d)). The effect of thecase law is that the Court must not be astute to unseat aparty from hisrighttobeheardinhiscause,so longashe 5 discloses merits. But the Court may, nevertheless,decline to re­ open thecase if his conduct is such as to strikeat the root of the administration ofjustice. Wheretheconductof thepartyapplying toset asidejudgment isinexcusable, contumelious totheextent of gross disregard for the judicial process or the rights of his 10 adversary, the Court may, in its discretion, refuse to set aside judgment.". Όσοναφοράτονπρώτολόγο έφεσης,οευπαίδευτοςσυνήγορος των εφεσειόντων απέφυγενατον υποστηρίξει στην αγόρευση του 15 καιως εκτούτουθεωρούμε ότιτον έχει εγκαταλείψει. Οδεύτερος λόγος έφεσηςπροσβάλλει σανλανθασμένητηναπό­ φαση του Πλήρους Επαρχιακού Δικαστηρίου ημερομηνίας 9/12/1993να προχωρήσει σε ακρόαση της αγωγής στην απουσία 20 τωνεναγομένων, μετάτηναπόσυρσητουδικηγόρουτους. Με την παρούσα έφεση οι εφεσείοντες προσβάλλουν την από­ φασηημερομηνίας31/3/1994μετηνοποίααπορρίφθηκεαίτησητων εφεσειόντων γιαπαραμερισμότης απόφασηςτουΠλήρους Επαρ- 25 χιακού Δικαστηρίου ημερομηνίας 19/12/1993, Είναι πρόδηλο ότι με την έφεση αυτή δεν προσβάλλεται η απόφαση του Πλήρους ΕπαρχιακούΔικαστηρίουτης19/12/

1. ΗΔ.33 θ.5 έχει ωςακολούθως:- 30 "
2. Any judgment obtained whereoneparty does notappear at thetrial may inaproper casebe set asideby the Court uponsuch terms as may seem fit, upon an application made within fifteen daysafter thetrial.". 35 Ο θ.5 τηςΔ.33 ανταποκρίνεταιαπόλυταμετονπαλαιόΚανονι­ σμό 32 και 33 της Δ.36 των Αγγλικών Θεσμών. Σύμφωναμετην αγγλική νομολογία είναι δυνατός ο παραμερισμός απόφασης η οποίαλήφθηκεστηναπουσίατηςμιαςπλευράςυπόορισμένες προ- 40 υποθέσεις. Είναι επίσηςδυνατή,σύμφωναμετηναγγλικήνομολο­ γία,ναασκηθείέφεσηεναντίοναπόφασηςπουλήφθηκεστηναπου­ σία τηςμιαςπλευράς ανκαιη πρέπουσαδιαδικασία είναι η κατα­ χώριση αίτησης για παραμερισμότης απόφασης και επαναφοράς 1134 1 Α.Α.Λ. Χρύσανθουχ.ά.v.MarialaConstruction Limited Κοονίδης, Δ. τηςαγωγήςστηζωή(ΒλέπεAnnualPractice 1956 σελ. 614,Armour v.Bate[1891]2Q.B. 323, Vint v.Hudspith29 Ch.D.322). 5 Κατάσυνέπειακαταλήγουμεότιοδεύτεροςλόγοςεφέσεως,εφ' όσον αναφέρεται στην απόφασητου Πλήρους Επαρχιακού Δικα­ στηρίου ημερομηνίας 19/12/1993, δεν είναι έγκυρος ούτε είναιδυ­ νατόναεξετασθεί σταπλαίσιατηςπαρούσαςέφεσης. Ο τρίτος και τέταρτος λόγος τηςέφεσης που είναι συναφείς, 10 αναφέρονται (α)στον ισχυρισμό τοτνεφεσειόντων ότιτοΔικαστή­ ριο παρέλειψε ναασχοληθεί μετο επίδικοθέματης ύπαρξηςή μη εκ πρώτης όψεως εύλογης υπεράσπισης καιέτσικατέληξε σελαν­ θασμένα συμπεράσματα, και (β)ότι λανθασμένα απέρριψε τηναί­ τησηλόγωτης μηύπαρξης μαρτυρίας. 15 Η βασική εισήγηση τουευπαίδευτου συνηγόρου τωνεφεσειό­ ντων είναι τογεγονός ότι σε προηγούμενη απόφασητουημερομη­ νίας2/3/1993τοΔικαστήριοαπέρριψεαίτηματωνεφεσίβλητων για συνοπτική απόφασηόσον αφοράτο αιτούμενο διάταγμαέξακτης 20 και έδωσετοδικαίωμα στους εφεσείοντες να καταχωρήσουν την υπεράσπιση τους σ' αυτότοεπίδικο θέμα,καιωςεκ τούτου εξυ­ πακούεταιότιοιαιτητές-εφεσείοντες είχανεκπρώτηςόψεωςσυζη­ τήσιμηυπεράσπιση. 25 Είναι γεγονός όπ τοΔικαστήριο στην εφεσιβαλλόμενη απόφα­ σητουασχολήθηκεεκτενώς μόνο μετοεπίδικοθέματουδικαιολο­ γημένου ήμητηςαπουσίαςτων εφεσειόντων τηνημέραακρόασης της αγωγής. Καιτούτογιατίστην ένορκηδήλωση του εφεσείοντα αρ.2πουσυνοδεύει τηναίτησηγιαπαραμερισμότηςαπόφασης,τί30 ποτέ δεν αναφέρεταισεαναφοράμετην ύπαρξη εύλογης υπερά­ σπισης.ΤοθέματούτοδεντέθηκεενώπιοντουΔικαστηρίου. ΤοΔι­ καστήριο πράγματικατέληξε ότιη δικαιολογίαπουπρόβαλλαν οι εφεσείοντες για την απουσίατους κατά την ακρόασητης αγωγής δεν ευσταθούσε και έτσι παρέμενε μετέωρο και αστήρικτο. Λόγω 35 τηςκατάληξηςτουαυτήςδενπροχώρησε στην εξέταση τουδεύτε­ ρου σκέλουςτης ύπαρξηςήμηκαλόπιστης υπεράσπισης, η οποία όμως δεν είχε προβληθεί ηυποστηριχθεί απότην ένορκη δήλωση πουσυνόδευε τηναίτηση. 40 ΤοΔικαστήριο στην επίδικηαπόφασητουαναφέρειότιαγνόη­ σε παντελώς τηδεύτερη ένορκηδήλωση πουκαταχωρήθηκεεκ μέ­ ρους των εφεσειόντων την ημέρα της ακρόασης (31/3/1994)με το αιτιολογικό ότι αυτήκαταχωρήθηκεχωρίς τηνάδειατουΔικαστη­ ρίου. Ηπροσέγγιση αυτήτου πρωτόδικου Δικαστηρίου μαςβρί1135 Κρονίδης,Δ. Χρύσανθουκ.ά.v. MarialaConstruction Limited

(1996)σκεισύμφωνους. ΣτηνυπόθεσηLouis Vuittonν.Αερμοσάχ

(1992)1(B) Α.Α.Δ. 1453 το Ανώτατο Δικαστήριο αντιμετώπισε το ίδιο ακριβώς θέμακαι επικύρωσε τηναπόφασητουπρωτόδικουΔικα­ στηρίου να αγνοήσει ένορκες δηλώσεις οι οποίες καταχωρήθησαν χωρίς τηνάδειατουΔικαστηρίου μετη μορφήεπιπρόσθετων ενόρ- 5 xojv δηλώσεων. Κατάσυνέπεια ενώπιοντουπρωτόδικουΔικαστηρίου ήταν μό­ νοηένορκηδήλωσηπουσυνόδευε τηναίτησητωνεφεσειόντων και στηνοποίακανέναςισχυρισμός δενγίνεται,ούτεκαιπαρατίθενται γεγονόταπουνααποδεικνύουνότιοιεφεσείοντες είχανεκπρώτης όψεως εύλογηυπεράσπιση. Ημόνηαναφοράστηνένορκηδήλωση, που συνόδευε την αίτηση για παραμερισμό της απόφασης,όσον αφοράτοθέμααυτόεπισημαίνεταιστηντελευταίαπαράγραφο(αρ. 6)ηοποίαέχειως εξής: "6. Αληθώς πιστεύω καιο δικηγόρος μου με συμβουλεύει ότι έχομεν καλήν υπεράσπιση και ότι οι λόγοι της απουσίας μας ήταν σοβαροί και ότι ηάδειαγια παραμερισμό τηςαπόφασης πρέπειναδοθήκαιαιτούμαιπαραμερισμότηςαπόφασης.". 10 15 20 ΗπρόνοιατηςΔ.33 θ.5προσομοιάζει απόλυταμετις πρόνοιες τηςΔ.17θ.10γιαπαραμερισμόαπόφασηςένεκαπαράλειψηςκατα­ χώρησης σημειώματος εμφάνισηςκαιτηςΔ26 θ.14 ένεκαπαράλει­ ψηςκαταχώρησης έκθεσης υπεράσπισης. Κατάσυνέπεια μπορού- 25 μενα αντλήσουμε καθοδήγησηκαι απότις αυθεντίες πουβασίζο­ νται στις πρόνοιεςαυτές. Κλασσική αγγλική απόφασηείναι η Evans v.Bartiam(ανωτέ­ ρα))ηοποίαυιοθετήθηκε απότηδικήμαςνομολογία καιιδιαίτερα 30 στην απόφαση loannis Kotsapas & Sons Ltd. v. Titan Constructions&Engineering Company(ανωτέρω,). Στην αγγλική αυτήυπόθεση τίθεται σανθέμαπρωταρχικής ση­ μασίαςηύπαρξηκαλήςυπεράσπισης.Τίθεταιόμωςκαιθέμαύπαρ- 35 ξηςσοβαρήςκαιεύλογης αιτιολογίαςγιατηναπουσίατωναλητών κατά την ακρόασητης αγωγήςμε συνέπεια την έκδοση απόφασης από τοΔικαστήριο. Το βάρος της απόδειξης είναι σίγουρα πάνωστους αιτητέςνα 40 αποδείξουν ότι έχουν καλήυπεράσπισηστην ουσία τηςυπόθεσης. Δεν απαιτείται απόδειξητηςυπεράσπισηςτους. Είναιαρκετόνα αποδείξουν ότι έχουν εκ πρώτης όψεως συζητήσιμη υπεράσπιση και αυτόείναι αρκετόγιαναπαραμεριστείη απόφασηκαιναεπα1136 1 Λ.Λ.Δ. Χρύσανθου κ.ά. v. MarialaConstruction Limited Κρονίδης,Δ. νεκδικαστεί η υπόθεσηεπίτηςουσίας. 5 Αυτότοβάροςτηςαπόδειξηςοιεφεσείοντες στηνπαρούσαυπό­ θεσηδεν το έχουν αποσείσει. Αντίθετα, στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτησηγιαπαραμερισμό,δεν αναφέρονταισε οποι­ αδήποτεγεγονότα πουναυποδηλούν ότι έχουν εκπρώτης όψεως εύλογηήσυζητήσιμηυπεράσπιση. Ούτεκαιπαρουσίασανπεραιτέ­ ρωοποιαδήποτεμαρτυρίαπροφορικήήάλλη μετηνοποίανααπο­ δεικνύεται ότι έχουν εκπρώτηςόψεως καλή υπεράσπιση. 10 Ηεισήγησητουευπαίδευτουσυνηγόρουτων εφεσειόντων είναι ότι ηύπαρξη συζητήσιμης υπεράσπισης ήταν δεδομένη αφούσε προγενέστερη αίτησηγιασυνοπτικήαπόφασητοΔικαστήριο,μετά από ακροαματικήδιαδικασία,παρεχώρησε άδειαγιακαταχώριση 15 έκθεσης υπεράσπισης. Ηθέση αυτήέχειως έρεισμα τογεγονός ότιτοΔικαστήριο είχε ενώπιον τουτοφάκελοτηςυπόθεσηςκαιως εκτούτουήτανδυνα­ τό ναμηναποστεί απότηνπροηγούμενη απόφασητου επί τηςαί20 τησηςγιασυνοπτικήαπόφασηστην οποίαείχεδεχθείότιοιεναγό­ μενοι-εφεσείοντες απέδειξαν ότι είχαν εκπρώτης όψεως εύλογη υπεράσπιση και τους έδωσετοδικαίωμανα υπερασπισθούν. Γι' αυτό όμως ακριβώς το λόγο το Δικαστήριο δεν ασχολήθηκε εκτε­ νώς μετοθέμα αυτό στην απόφασητου και ακροθιγώς μόνοτο 25 πραγματεύεται. ΤοΔικαστήριο ασχολήθηκεκατάκύριολόγομόνο μετοθέματουαιτιολογημένου ήόχιτηςμηπαρουσίαςτωνεφεσειόντατν-εναγομένων τηνημέρατηςακρόασηςτηςαγωγής. Παρατηρούμεμόνοτογεγονός ότιστηνένορκηδήλωσητουενά30 γοντα-εφεσείοντα 2καμιά μνεία δεν γίνεται για την προηγούμενη απόφασηστην αίτησηγια συνοπτική απόφαση. Πέραν τούτου,η τελεσιδικία τηςαπόφασηςπουεκδόθηκεθααναιρείταιεκπροοιμί­ ου, εάντοΔικαστήριο θαελάμβανεάνευάλλου τινός ωςδεδομέ­ νηπάντοτετηθέση ότιοιεναγόμενοι-εφεσείοντες είχανεκπρώτης 35 όψεωςκαλήυπεράσπισηχωρίςνακληθείνααποφασίσειτούτοαπό τουςτελευταίους μεσχετικήένορκημαρτυρία. Τουςδόθηκεηάδεια να προβάλουντηνυπεράσπισητους γιατους σκοπούς εκείνης της διαδικασίαςκαιαπέφυγαννατοπράξουν. 40 ΤοΔικαστήριο στην απόφασητουαναφέρει ότιτο θέμα της απουσίας των εναγομένων κατάτην ακρόαση,παρέμεινε μετέωρο και αστήρικτο,εφ' όσον καμιά μαρτυρία δεν παρουσιάστηκε που ναυποστηρίζειότιυπήρχεσοβαρόςκαιεύλογοςλόγοςπροςτούτο. Επισημαίνειδεπεραιτέρω(α)τηναντίφασημεταξύτηςένορκηςδή1137 Κρονίδης, Δ. Χρύσανθουχ.ά.v. MarialaConstruction Limited

(1996)λωσηςτου εφεσείοντος αρ. 1 και τηςδήλωσης τηςδικηγόρουτους την 19/12/1993 και (β)τηδήλωση τηςδικηγόρουτην ίδιαημερομη­ νίαότι σετηλεφωνική επικοινωνίατην ίδιαημέρα μετον εφεσείοντααρ.2οτελευταίος αμφισβήτησετηναλήθεκχτωνόσωντουανέ­ φερε και λόγω της διάστασης που προέκυψε,ητελευταία ζήτησε 5 άδεια απότο Δικαστήριο νατης επιτραπείνααποσυρθεί απότην υπόθεση. Όσον αφοράτοπρώτο σημείο ο ευπαίδευτος συνήγοροςτων εφεσειόντων μαςανέφερε κατάτην ακρόασητης έφεσης ότιεπρό- 10 κειτο περί λάθουςτης τότε δικηγόρουτωνεφεσειόντων. Η δήλω­ σηαυτήδεν μπορεί ναγίνει δεκτή. Ενώπιον τουπρωτόδικου Δι­ καστηρίουδενυπήρχεοποιαδήποτεμαρτυρίαμεένορκηδήλωσηή προφορικήπερίτούτου. Όσοναφοράτοδεύτεροσημείοτίποτεδεν λέχθηκε απότοδικηγόροτωνεφεσειόντων, ούτεαναφέρεταιοτιδή- 15 ποτέστην ένορκηδήλωση τουεφεσείοντα αρ. 2. ΈχουμεκαταλήξειότιορθάτοπρωτόδικοΔικαστήριο απέρρι­ ψε την αίτηση τωνεφεσειόντων λόγω της ανυπαρξίας μαρτυρίας ως προςτηνπροϋπόθεσητηςύπαρξηςσοβαρήςκαιεύλογης αίτιο- 20 λογησης της απουσίας των εφεσειόντων κατά την ακρόασητης αγωγής. Ηέφεσηαπορρίπτεταιμεέξοδα. 25 Η έφεσηαπορρίπτεταιμεέξοδα. 1138