(1996)18 Νοεμβρίου,1996 [ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ, ΝΙΚΟΛΑΟΥ,Δ/στές] ΕΛΛΗ ΣΙΜΙΛΛΙΔΟΥ, Εφεσείονσα, ν. ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΤΕΡΓΙΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΗΣ, Εφεσίβλητων. (ΠολιτικήΈφεσηΑρ. 9048) Ενρη)ιαταΑικαστηρίον—Επέμβαση Εφετείου—Προϋποθέσεις επέμβα σης Εφετείον. Αποφάσεις και διατάγματα — Αιτιολογία απόφασης — Αανθασμένη ή απαράδεκτηαιτιολογία— Επέμβαση τον Εφετείονσταενρήματα του 5 πρωτόδικου Αικαστηρίον λόγω εσφαλ^ιένης ή απαράδεκτης αιτιολο γίας. Μαρτυρία — Αξιολόγησημαρτυρίας — Έργο τονπρωτόδικου Δικαστη ρίου — Προϋποθέσεις επέμβασης του Εφετείον στα ενρήματα τον \Q πρίοτόδικουΑικαστηρίον. Το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου,απόρριψετην αγίογήτης εφεσείουσας - ενάγουσαςεναντίοντων εφεσίβλητων - εναγομένων μετην οποίαδιεκδικούσε αποζημιώσειςλόγωοχληρίαςπουκατάτους ισχύ- 15 ρισμούς τηςπροκαλούσε ηάχνη,από αλ<όνισμαστοχωράφιτωνενα γομένων - εφεσιβλήπον XOLμεταφερότανμετονάνεμοσελεμονιές στο παρακείμενο περιβόλι της με αποτέλεσμα να μειώνεται ηπαραγωγή καιποιότητατων λεμονιών. 20 ΤοΔικαστήριοέκρινεότιημαρτυρίατηςενάγουσας- εφεσείουσας καιτουεμπειρογνώμονα τηςήταναναξιόπιστηενώεκείνητωνεναγο μένων -εφεσίβλητων αξιόπιστηκαικατέληξε ότιδεναποδείχτηκε ού τεοχληρία ούτεζημιά. 25 Η εφεσείουσα -ενάγουσα εισηγήθηκε ότι ηαπόφαση είχε προφα νείς αδυναμίεςστην αιτιολογία ταϊνευρημάτωντουΔικαστηρίουκαι 1170 1 Α.Α.Δ. Σιμιλλίδου ν. Στεργίου χ.ά. ωςπροςτηνκρίσητουαναφορικά μετηναξιοπιστίατωνμαρτύρων. - Αποφασίστηκεότι: 5 10 15 20 (0 ΤοπρωτόδικοΔικαστήριοχαρακτήρισετημαρτυρίατουεμπει ρογνώμονατωνεναγομένων -εφεσίβλητων σανπειστική,χωρίς νααιτιολογεί τοσυμπέρασματου.
(2)ΤοπρωτόδικοΔικαστήριο, εσφαλμένα έλαβευπόι|ϊητημαρτυρία του εμπειρογνώμονα των εναγομένων -εφεσίβλητων που αφορούσετοέτος 1992,γιανακαταλήξει σεσυμπεράσματαως προςτηνπρόκληση οχληρίαςκατάτο 1991.
(3)ΤοπρωτόδικοΔικαστήριο δενανέφερεστηναπόφασητουοτοιχείο ήπαράγονταώστενα αιτιολογήσει, γιατί θεώρησεότι οι κακέςσχέσειςμεταξύτων διαδίκωνεπενέργησαν δυσμενώς επί της αξιοπιστίας της ενάγουσας - εφεσείουσας καιόχι τωνενα γομένων - εφεσίβλητων και εσφαλμένα εξέλαβεως αντιφάσεις στη μαρτυρία της εφεσείουσας -ενάγουσας αναφορές της σε ανόμοιες περιστάσεις.
(4)Ταευρήματα του Δικαστηρίου ως προς την ύπαρξηοχληρίας καιπρόκλησηζημιάςήτανλανθασμέναδιότιη αιτιολογία τους ήτανλανθασμένηκαιαπαράδεκτη. 25 Διατάχθηκεεπανεκδίκαση. Αναφερόμενη υπόθεση: 30 Αγησιλάου ν. Χρίστον
(1989)1(E)ΑΛΛ. 713. Έφεση. 35 Έφεση από την ενάγουσα κατάτης απόφασηςτου Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου (Πούγιουρου, Ε.Δ.) που δόθηκε στις 22 Σε πτεμβρίου, 1993 (Αρ. Αγαϊγης 825/92)με την οποία απορρίφθηκε η αγωγή της για οχληρία Α. Κορακιδου, για την Εφεσείουσα. 40 Χ. Λαπέρτας, για τους Εφεσίβλητους. Cur. adv. vult. 1171 Σίμιλλίδου ν. Στέργιοι) χ.ά.
(1996)ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ,Δ.: ΤηναπόφασητουΔικαστηρίου θαδώ σει ο Νικολάου,Δ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ,Δ.: Ηεφεσείουσα κίνησεεναντίον των εφεσίβλη των,που είναι σύζυγοι, αγωγήγιαοχληρία. Ισχυριζόταν ότι άχνη 5 πουεδημιουργείτο απόαλωνισμα στοχωράφιτωνεφεσίβλητωνμε ταφερόταν μετον άνεμο καιεπικαθότανσε λεμονιέςστοπαρακεί μενοπεριβόλι της, μεαποτέλεσμα ναμειώνεται ηπαραγωγή αλλά και ηποιότητατων λεμονιών, ζημιώνοντας την οικονομικώς. 10 Κατόπιν ακρόασης, το πρωτόδικο δικαστήριο απέρριψε την αγιογή. Θεώρησεότιημαρτυρίατης εφεσείουσας καιτουπραγμα τογνώμονα που κάλεσε-ηκύρια μαρτυρίαγια την υπόθεση τηςδενήταναξιόπιστη ενώ,αντίθετα, θεώρησε αξιόπιστητημαρτυρία των εφεσίβλητων καιτων μαρτύρων τους,ανάμεσαστους οποίους 15 ήταν και ένας πραγματογνώμονας. Έκρινε ως εκ τούτου ότι δεν αποδείχθηκε η ισχυριζόμενη οχληρία αλλά και ούτε οποιαδήποτε ζημιά. Μετηνπαρούσαέφεσηπροσβάλλεται αυτήη αντίκρυσημεανα- 20 φορά στα όσα το δικαστήριο επικαλέστηκε ως αιτιολογικά ερεί σματα. Ησυζήτηση ήτανδιεξοδική. Καισυνέβαλε στηνυπογράμ μισηορισμένων αδυναμιών στην απόφασηοι οποίες είναι, θα λέ γαμε,προφανείς. Αυτές οι αδυναμίεςκαθιστούν τηναπόφασηευ άλωτη σε παραμερισμό. Δεν παρίσταταιανάγκηνααναφερθούμε 25 παρά μόνο στις πιο σοβαρές. Μιααπόαυτέςαφοράστηνπροτίμηση τηςμαρτυρίαςτουπραγ ματογνώμονα των εφεσίβλητων κ. Παρούτη,έναντι της αντίστοι χης μαρτυρίας του πραγματογνώμονα της εφεσείουσας κ. Τζάζα. 30 Το δικαστήριο εξέφρασε την άποψηότι η μαρτυρία του κ. Τζάζα διέπετο απόπροχειρότητα. Καιφαίνεταινασυμπέρανε από αυτό ότι σκοπός του δεν ήτανναπαρουσιάσει στο δικαστήριο τηναλή θεια αλλά να ευνοήσει την εφεσείουσα. Μιατέτοιακατάληξηδεν εδικαιολογείτο όσοκαιανηπροχειρότηταοδηγούσε σεανακρίβεια. 35 Γιααυτόακριβώς τονλόγοφαίνεταιπως τοδικαστήριοπροχώρη σε περαιτέρω για νακαταλήξει ότι ως εκτούτου έπρεπε να δεχθεί τη μαρτυρία του άλλου πραγματογνώμονα, ήτοι, του κ.Παρούτη, τηνοποίαχαρακτήρισε ωςπιοπειστική,χωρίς όμως ναεξηγείκαι γιατί. Πέρα όμως από αυτά, υπάρχει και μια άλλη διάσταση, η 40 οποία είναι ότι στην πραγματικότηταενώη μαρτυρίατουκ. Τζάζα αναφερόταν στο έτος 1991 που ενδιέφερε, εκείνητου κ. Παρούτη αναφερότανστο έτος
- Συνεπώςημαρτυρίατουςδενμπορού σε να συγκριθεί μεπροοπτικήτηδιαπίστωση ως προςτοκατά πό1172 j 1Α.Α.Δ. Σιμιλλίδουν.Στεογίουχ.ά. Νικολάου.Δ. σουπήρχεή όχι οχληρίακατάτο
- Αυτήηπαρανόηση αναφο ρικά με τον κρίσιμο χρόνο άφησε το όλο εγχείρημα αξιολόγησης τηςμαρτυρίαςτωνπραγματογνωμόνων μετέωρο. 5 !0 15 20 25 30 35 40 Προχωρούμεσεμιαάλληπτυχή. Τοδικαστήριοκατέληξεότιη εφεσείουσα ήταναναξιόπιστηκαιαπέρριψετη μαρτυρίατης.Ηκα τάληξηαυτήείχεδύοάξονες. Οέναςήτανηεντύπωσηπου αποκό μισετο πρωτόδικο δικαστήριο παρακολουθώνταςτηννα καταθέ τει. Εξειδίκευσε όμωςότι αυτήηεντύπωσηαφορούσεσε μόνο την τάσητηςεφεσείουσας ναυπερβάλλει καιτίποτεπερισσότερο.Συ νεχίζοντας,τοδικαστήριοεξειδίκευσεκαιάλλαστοιχεία - ασύνδε τα με την εντύπωση - ταοποίαθεώρησε πωςκατέδειχναναναξιο πιστία.Αυτά συναποτελούν τονάλλοάξονα Ας δούμεποιαήταν. Γίνεταικατ*αρχάςυπόμνησητωνκακώνσχέσεωνμεταξύτωνδιαδίκων. Δεν εξηγείται όμωςγιατίαυτό,καθώςθεώρησετοδικαστή ριο,νααντανακλά δυσμενώς επί της εφεσειουσας και όχι επί των εφεσίβλητων. Θαμπορούσεβέβαιαναισχύειγιαμόνοτη μιαπλευ ράαλλάτότε θαέπρεπεναεξηγηθεί μεαναφοράσε συγκεκριμένο στοιχείο ή παράγοντα. Έναάλλο στοιχείο ήτανότι τοδικαστήριο θεώρησε πως η μαρτυρίατης εφεσείουσας βρισκόταν σε αντίθεση μετη μαρτυρίατου πραγματογνώμονατης. Αυτό έχειδύο σκέλη. Τοπρώτοαφοράτηνεπισήμανσηαπότοδικαστήριοότι ενώηεφε σείουσακατέθεσεπωςηπαραγωγήτηςκάθελεμονιάςανερχότανσε 3000λεμόνια τονχρόνο,οπραγματογνώμονας, οδικόςτης, κατέθέσεότιδενξεπερνούσαν τα
- Όπωςόμωςυπέδειξεησυνήγο ροςτηςεφεσείουσας,οαριθμόςτων3000λεμονιών αναφερότανσε χρόνο πριν απότην έλευση τουπροβλήματος,ενώ ο αριθμός των 1500 ήταν εκείνος πουπαρήγαγαν οι λεμονιές μετάπουδημιουρ γήθηκετοπρόβλημα.Τοδικαστήριοδενφαίνεταινασυνέλαβεαυτήτηδιαφορά. Έπειτα,κιαυτόείναιτοάλλο σκέλος, το δικαστή ριο επεσήμανε πως ηενάγουσακατέθεσε ότι ταλεμονόδεντρά της άρχισαν να κιτρινίζουν, ενώ ο πραγματογνώμονας της,κατέθεσε μόνοότιταλεμόνια ήταν πράσινακαιείχανπάνωτουςσκόνη. Το δικαστήριοθεώρησε πωςυπήρχεαντίφαση. Μακαιεδώησύγκρισηήτανμεανόμοια. Δεν μπορείνασυγκριθεί η μαρτυρίαπερίτης κατάστασηςτωνλεμονόδεντρων μετη μαρτυρίαπερίτηςκατάστα σης των λεμονιών. Δεν λέγουμεότι μεταξύτων δύοκαταστάσεων δενθαμπορούσε ναυπάρχεισχέση. Αλλατοδικαστήριοδενανα φέρθηκεστησχέσηγιαναεξηγήσειορθολογικάτηνόποια σύνδεση. Επομένως, τα στοιχεία που επικαλείται το δικαστήριο,πέρααπό τηνεντύπωση,ωςστοιχείαπουκατέδειχνανότιη εφεσείουσαήταν αναξιόπιστη,δενυποστηρίζουντέτοιο αποτέλεσμα. Καταλήγουμε on όσο και αν το Εφετείο είναι απρόθυμο να 1173 Νικολάου, Δ. Σιμιλλίδου ν. Στεογίου κ.ά.
(1996)επεμβαίνει σεό,τι αφορά ταπρωτόδικαευρήματαεντούτοις, στην παρούσαυπόθεση, είναιπρόδηλοπωςδενυπάρχειεκλογή. Όπως λέχθηκεστην Αγησιλάουν. Χρίστου
(1989)1 Α.Α.Δ.(Ε)713 (στις σελ. 727-728): 5 "Συνήθηςκαινομολογιακάκαθιερωμένος λόγοςεπέμβασηςτου Εφετείου και ακύρωσης ευρημάτωντουπρωτόδικουΔικαστη ρίουαποτελεί η περίπτωσηστην οποίααποδεικνύεταιότι είναι λανθασμένη ή απαράδεκτηη αιτιολογία που χρησιμοποιείται σανβάσητωνπροσβαλλόμενων ευρημάτων." 10 Διατάσσουμε επανεκδίκασητης υπόθεσης στο σύνολοτηςαπό άλλοδικαστή. Επίσηςπαραμερίζουμετηνπρωτόδικη διαταγήγια έξοδα. Ταέξοδα,τόσοπρωτόδικαόσοκαιστηνέφεση,ναακολου θήσουν το αποτέλεσμα τηςεπανεκδίκασηςτηςυπόθεσης. 15 Διατάσσεται επανεκδίκαση. 1174