(1996)12Δεκεμβρίου,1996 [ΠΙΚΗΣ,Π., ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ, ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ, ΚΩΝΓΓΑΝΤΙΝΙΔΗΣ,ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ, ΝΙΚΟΛΑΟΥ,ΚΑΛΛΗΣ, ΚΡΟΝΙΔΗΣ, Δ/στές] ΛΕΝΙΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΗ, Αιτήτριες, ν. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΡΑΠΤΗ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ, Καθ'ων ηαίτηση. (Υπομνήματα Αρ. 314,315) Συνταγματικότητα νομοθεσίας — Συνταγματικότητα τον Άρθρον18
(1)τον περί Διατηρητέων Οικοδομών Νόμου τον 1992 (Ν. 68
(1)/92) — Κρίθηκεαντισυνταγματικό διότιπαραβιάζει (α)την αρχή τηςδιάκρι σης τωνεξονσιών, φ)είναιαντίθετομετις διατάξειςτον Άρθρον30.2 τον Συντάγματος, (γ)πλήττει την αρχήτης ισότητας ενώπιοντον νό- 5 _μον και τηςδικαιοσύνηςκαι (δ)παραβιάζει τηναρχήτηςισότηταςτων όπλωνστη δικαστικήδιαδικασία. Ιδιοκτήτης και ενοικιαστής— Έξωση— Έξωσηενοικιαστή διατηρητέας οικοδομής δννάιιειτον Άρθρον 18
(1)τον περί ΔιατηρητέωνΟιχοδο· 10 μώνΝόμοντον 1992(Ν. 68
(1)/92), αδύνατηλόγωαντισυνταγματικότη τας τον Άρθρου 18
(1). ΤέθηκεενώπιοντουΑνωτάτουΔικαστηρίουγιανααποφασιστείτο νομικόζήτημακατάπόσο Αρθρο 18
(1)τουπερίΔιατηρητέωνΟικοδο- 15 μώνΝόμουτου 1992 (Ν.68
(1)/92)προσκρούειήείναιαντίθετοπρος(α) — τις διατάξειςτων Αρθρων 28,30,35και 152τουΣυντάγματος και(β) τηναρχήτηςδιάκρισηςτωνεξουσιών πουκαθιερώνειτοΣύνταγμα.Το Αρθρο 18
(1)προβλέπει,ότι 'το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεωνεκ δίδειαπόφασηήδιάταγμαγιατηνανάκτησηκατοχήςδιατηρητέαςοι- 20 κοδομήςκαιγιατηνέξωσητουενοικιαστήσεπερίπτωσηπουοΥπουρ γόςπιστοποιεί ότιηανάκτησητηςαπαιτείταιγιατηνεκτέλεση τωνέρ γων συντήρησης της''. 25 Αποφασίστηκε ότι:
(1)Το Αρθρο 18
(1)του περί Διατηρητέων Οικοδομών Νόμουτου 1306 1 Α.Α.Δ. 5 Παπαδοπούλου χ.ά. ν. Ράπτη κ.ά. 1992 (Ν. 68
(1)/92), εναποθέτει τη διαπίστωση των γεγονότων που συνθέτουν το αγώγιμο δικαίωμα της έξωσης ενοικιαστή από διατηρητέα οικοδομή στην εκτελεστικήεξουσία καιγια το λόγοαυτόπαραβιάζειτηναρχήτηςδιάκρισηςτωνεξουσιώνκαι παράλληλα προσκρούει στο Αρθρο 30.2 του Συντάγματος το οποίο εναποθέτει τηδιάγνωση των αστικών δικαιωμάτων του διαδίκουστην αποκλειστική αρμοδιότητατης δικαστικής εξου σίαςηοποίαασκείται απότις δικαστικές αρχέςπουπροβλέπο νται στο ΚεφάλαιοΧ τουΣυντάγματος. 10 15 20
(2)Το Αρθρο 18
(1)τουΝ.68
(1)/92,πλήττει την αρχήτης ισότητας ενώπιον του νόμου και της δικαιοσύνης που κατοχυρώνει το Αρθρο28 του Συντάγματος επειδή ηδιάκριση μεταξύ ιδιοκτη τών διατηρητέων οικοδομών καιμη ωςπροϋπόθεση ανάκτησης τηςκατοχήςτουακινήτου,στερείται λογικού ερείσματος.
(3)Μεξεχωριστήαπόφασητου ο Καλλής Δ.,προσθέτει σανλόγο αντισυνταγματικότητας του Αρθρου18
(1)του Ν.68
(1)/92 τον στόχοτουνομοθετήματος ναεπηρεάσει τηδικαστική διάγνωση της διαφοράςενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων κατά παράβαση του Αρθρου 30.2 του Συντάγματος που δια σφαλίζει το δικαίωμα της δίκαιης δίκης, αφούθέτει τοθέσμιο ενοικιαστή σεμειονεκτικήθέσηπαραβιάζονταςκαιτηναρχήτης ισότητας των όπλων. 25 ΤοΆρθρο 18
(1)τον Ν.68
(1)/92 κρίθηκε αντισυνταγματικό. Αναφερόμενες νποθέσεις: 30 AntoniouandOthers v.Republic
(1984)3CLR. 623, Mahlouzarides v. Republic
(1985)3(D) CLR.2279, 35 Δημοκρατίαv.Τόκα
(1995)3AAA. 218, DiagorasDevelopment v. NationalBank
(1985)1 CLR. 581, P.I.K. v.ΚαραγιώργηκαιΆλλων
(1991)3AAA. 159, 40 Μιχαήλ ΘεοδοσίουΑτδ ν. ΔήμουΛεμεσού
(1993)3AAA. 25, Νικολάονν. ΚοσαρήήΚοσιαρήχ.ά.
(1995)1 AAA. 660, 1307 Παπαδοπούλουκ.ά.ν.Ράπτηχ.ά.
(1996)Πρόεδρος της Δημοκρατίας ν. Βουλής των Αντιπροσώπων (Αρ. 2)
(1989)3(Γ)AAA.1931, Σεργίδηςν.Δημοκρατίας
(1991)3AAA.1191, 5 Neumeisterv. Austria, A8
(1968), DomboBeheerv. Netherlands,A 274para. 33
(1933), 10 Stran GreekRefineriesandStratisAndreadisv. Greece,A301-B. Υπομνήματα. To Δικαστήριο ΕλέγχουΕνοικιάσεων (Δερμοσονιάδης, Δ.) επι φύλαξετοακόλουθονομικόζήτημαστηνΑίτησηΑρ. Ε.30/95,32/95 15 για να αποφασιστεί από το Ανώτατο Δικαστήριο: κατά πόσο το Αρθρο 18
(1)του περί Διατηρητέων Οικοδομών Νόμου,του 1992, Ν.68
(1)/92προσκρούει ήείναιαντίθετο,προς (α)τιςδιατάξειςτων Αρθρων28,30,35και 152τουΣυντάγματοςκαι(β)τηναρχήτηςδιά κρισης τωνεξουσιώνπουκαθιερώνειτοΣύνταγμα. 20 Χρ. Μελίδηςμε Κ. Γεαιργίον,γιατις Αιτήτριεςκαισταδύουπο μνήματα. Στ.Στυλιανίδης,γιατον Καθ*ουηαίτησηστουπόμνημα
- 25 Γ.ΚονναρήςπροσωπικάκαιγιαΠ.Παύλου,γιατους Καθ1ωνη αίτησηστουπόμνημα
- Cur. adv.vult. 30 ΠΙΚΗΣ,Π.: Μετηναπόφασηπουθαδώσωταυτίζονταιόλοιοι Δικαστές εκτόςαπότον Καλλή,Δ.,οοποίοςθαεκδώσειξεχο)ριστή απόφαση. ΠΙΚΗΣ, Π.: Μετάαπόαίτησητων καθ' ων ηαίτηση,θέσμιων 35 ενοικιαστών, σεδύοξεχωριστέςαιτήσειςτων ιδιοκτητώνακινήτων για την ανάκτησητηςκατοχήςτους,τοΔικαστήριο Ελέγχου Ενοι κιάσεων επιφύλαξε,βάσειτουΑρθρου7
(2)τουΝ.23/83 (όπωςτρο ποποιήθηκεαπότοΝ.102
(1)/95),τοακόλουθονομικόζήτημαγιανα αποφασιστεί από το Ανώτατο Δικαστήριο: Κατά πόσο το Αρθρο 40 18
(1)του περί Διατηρητέων Οικοδομών Νόμου, του 1992, Ν.68
(1)/92),προσκρούει ήείναιαντίθετο,προς(α)τιςδιατάξειςτων Αρθρων 28, 30, 35 και 152 του Συντάγματοςκαι (β)την αρχήτης διάκρισηςτωνεξουσιώνπουκαθιερώνει τοΣύνταγμα. 1308 1 Α.Α.Δ. Παπαδοπούλουχ.ά.ν.Ράπτη χ.ά. Πικής, Π. ΤοΑρθρο 18
(1)τουΝ. 68
(1)/92προβλέπει: 5 10 "18.-
(1)ΑνεξάρτητααπότιςδιατάξειςτωνπερίΕνοικιοστα σίου Νόμων, τοΔικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων εκδίδει απόφάση ή διάταγμαγιατηνανάκτησητηςκατοχήςδιατηρητέας οι κοδομήςκαιγιατηνέξωση απόαυτήθέσμιου ενοικιαστή,σεπε ρίπτωσηπουο Υπουργός πιστοποιεί ότι ηανάκτησητης κατο χήςτηςαπαιτείταιγιατηνεκτέλεσητωνέργωνσυντήρησης της." Ας σημειωθεί ότι με την Κ.Δ.Π. 232/94, ο Διευθυντής του Τμή ματος Πολεοδομίας καιΟικήσεως υποκατέστησε τον Υπουργό ως τοαρμόδιοόργανογιατηνπροβλεπόμενηπιστοποίηση. Ηυπόκρίσηνομοθετικήδιάταξηδημιουργείνέολόγοέξωσηςθέ15 σμιου ενοικιαστή,ηγένεσηκαιαπόδειξητουοποίουσυναρτάταιμε τις διαπιστώσεις οργάνουτηςεκτελεστικής εξουσίας. Η διαπίστω ση της αναγκαιότηταςγια τη διενέργεια των έργων συντήρησης, ανάγεται σε Διοικητική Αρχήσε αντίθεση με όλες τις άλλες περι πτώσεις, που προβλέπει ο περί Ελέγχου Ενοικιάσεων Νόμος, 20 Αρθρο 11, Ν.23/83 γιατηνανάκτηση κατοχής,πουαφήνονταιστην κρίση τουΔικαστηρίου. Τοερώτηματο οποίοτίθεταιείναι,ανείνοασυνταγματικάπαραδεκτόςοαποκλεισμόςτηςδικαστικήςεξου σίαςαπότηδιαπίστωσητωνγεγονότων πουστοιχειοθετούν τοδι καίωμα που επικαλείται ο ιδιοκτήτης για την παροχή θεραπείας, 25 ήτοιτης έξωσης. Τοπρώτοπουπρέπειναεξετάσουμε,είναιηφύσητηςαπόφασης του οργάνου της εκτελεστικής εξουσίας, βάσει του Αρθρου 18
(1)· συγκεκριμένα, κατάπόσο αυτήεμπίπτει στο πεδίοτουδημοσίου ή 30 τουιδιωτικούδικαίου. Η διάκρισημεταξύτωνδύοτομέων,καθώς και τακριτήρια ταοποίαεπενεργούν στον προσδιορισμό τουδια χωρισμού τους, αποτέλεσαν το αντικείμενο πολλών δικαστικών αποφάσεωνοι οποίεςαναλύονται,καιοιαρχέςτους συνοψίζονται στηνAntoniouand Othersv.Republic
(1984)3C.L.R. 623"ολόγος 35 της οποίαςυιοθετήθηκε απότην ολομέλειαστη Mahlouzarides ν. Republic
(1985)3(D)CLR.2279. (Βλ.επίσηςΚυπριακήΔημοκρα τία ν.ΑντώνηΤόκα
(1995)3Α.ΑΑ 218). 40 Το Αρθρο 18
(1)σκοπεί στην παροχήδικαιώματοςσε ιδιοκτήτες διατηρητέωνοικοδομώνπουτελούν υπόενοικίασηναανακτήσουν τηνκατοχήτουςεφόσονσυντρέχουν οιπροϋποθέσειςπουθέτει,δη λαδή η πιστοποίηση του αρμοδίου διοικητικού οργάνου για την αναγκαιότητατων έργων οηηαήρησης.Απόφασηηοποία λαμβάνε ταιβάσειτουΑρθρου 18
(1), απόόργανοτηςεκτελεστικής εξουσίας, 1309 Πικής,Π. Παπαδοπούλου χ.ά. ν.Ράπτη κ.ά.
(1996)είναι καθοριστικήγιατηθεμελίωση αστικούδικαιώματοςτοοποίο άπτεται της ιδιοκτησίας ακίνητης περιουσίας. Η απόφαση του Υπουργού είναιπροσδιοριστική αστικούδικαιώματοςτουιδιοκτή τηακινήτουκαιρυθμιστικήτηςάσκησηςτουσεπολιτικήδιαδικασία έναντι τουκατόχουτου,τουενοικιαστή. Η απόφασηεπενεργεί στο 5 πεδίοτου ιδιωτικού δικαίουδιότι πρωταρχικόςσκοπός είναιη δη μιουργία περιουσιακού δικαιώματος υπέρ τουιδιοκτήτη γης και παράλληλαοπεριορισμός τουδικαιώματοςθέσμιου ενοικιαστήνα διατηρήσει τηνκατοχήτου. 10 Διακρίνονται αποφάσειςκάτωαπότοΑρθρο 18
(1)απόαποφά σεις αρμόδιας διοικητικής αρχής οι οποίες σκοπούν στον καθορι σμό ακινήτουως διατηρητέου. Σεεκείνη τηνπερίπτωση,η απόφα σητηςαρμόδιαςαρχήςσυναρτάται,όχι μετη δημιουργία ιδιωτικού δικαιώματοςτο οποίο επενεργεί έναντι τρίτου,αλλά,μετηνπροα- 15 γωγή τουδημόσιου σκοπού της διαφύλαξης της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς. Ηαρχήτης διάκρισης των εξουσιών καθιστά τηνκάθε εξουσία αυτόνομηστοπεδίολειτουργίας της.(Βλ. DiagorasDevelopment 20 v.NationalBank
(1985)1CLR.581.P.I.K. v.Καραγιώργη και Αλλων
(1991)3A.AA 159. ΜιχαήλΘεοδοσίουΛτδ ν.Δήμου Λε μεσού
(1993)3Α.Α.Δ. 25.) Η διαπίστωσητωνγεγονότων πουστοΐτ χειοθετούν αγώγιμο δικαίωμαανάγεται,ωςεκ τηςφύσεως τηςλει τουργίας, στην αρμοδιότητα της δικαστικής εξουσίας. Ακόμα και 25 στην περίπτωση αποκλεισμού, χάριν τουδημοσίου συμφέροντος, μαρτυρίας,σχετικής μετηδιαπίστωση αστικών δικαιωμάτωνή της ποινικής ευθύνης κατηγορουμένου, το Δικαστήριο διατηρεί τηνευ χέρεια νααποδεχθεί μαρτυρίαεφόσον κριθεί ότιτοεπιβάλλει το συμφέρον της δικαιοσύνης. (ΒλέπεΝικολάου ν. ΚοσαοήήΚοσια- 30 ρή, κ,ά.
(1995)1 Α.Α.Δ. 660). Ηδικαστικήεξουσία είναιοκριτήςτωνγεγονότων που στοιχειο θετούν τοδικαίωμα. Η διαπίστωσητους,ανάγεταιστονπυρήνατης δικαστικήςλειτουργίας.ΤοΑρθρο18
(1),αποθέτειτηδιαπίστωσητων 35 γεγονότων που συνθέτουν το αγώγιμο δικαίωμα,στην εκτελεστική εξουσίακαιγιατολόγοαυτό,παραβιάζειτηναρχήτηςδιάκρισηςτων εξουσιών. Παράλληλα,τοΑρθρο 18
(1)προσκρούει στις ρητέςδιατά ξεις τουΑρθρου 302τουΣυντάγματος,τοοποίο εναποθέτει τη διά γνωσητωναστικών δικαιωμάτων του διαδίκου στην αποκλειστική 40 αρμοδιότητατης δικαστικής εξουσίας, ηοποίαασκείται απότις δι καστικές αρχέςπουπροβλέπονται στο Κεφάλαιο Χ του Συντάγμα τος. (Βλέπεεπίσης Ν.33/64.). Η διάγνωση δικαιώματος περιλαμβά νει τηδιαπίστωσητωνγεγονότων πουτο στοιχειοθετούν. 1310 1 Α..ΧΛ. Παπαδοπούλουχ.ά.ν.Ράπτη χ.ά. Το Αρθρο 18
(1), πλήττει επίσης την αρχήτης ισότητας ενώπιον του νόμου καιτηςδικαιοσύνης,την οποίακατοχυρώνει τοΑρθρο 28 τουΣυντάγματος. Η διάκριση,ηοποίαγίνεται μεταξύ ιδιοκτη τώνδιατηρητέωνοικοδομώνκαιμή, αφενός,καιτωνθέσμιωνενοι5 κιαστώνανάλογαμετοχαρακτήρατουακινήτουτοοποίοκατέχουν (διατηρητέοήμή)αφετέρου, ωςπροςτηνστοιχειοθέτηση τωνπροϋ ποθέσεων ανάκτησης τηςκατοχήςτουακινήτου,στερείται λογικού ερείσματος. Ηαρχή τηςισότητας αποκλείει,αφενός, διακρίσειςμε ταξύομοιογενών και,αφετέρου,τηνεξομοίωσηανομοιογενών υπο10 κειμένων καιαντικειμένων τουνόμου, με μέτρο κρίσης τηνουσια στικήσυνάφεια μεταξύτους.(Βλ μεταξύάλλων Πρόεδρος τηςΔη μοκρατίαςν.ΒουλήςτωνΑντιπροσώπων(Αρ. 2)
(1989)3(Γ)Α.ΑΛ. \93\ και Σεργίόηςν. Δημοκρατίας(\99\) 1 ΑΛΛ. 119.) Και στις δύο περιπτώσεις, συντρέχουν οι ίδιοι λόγοιγια την απόδειξη των 15 γεγονότων ταοποίαστοιχειοθετούν τοδικαίωμαανάκτησηςκατο χής οπόταν ηδιάκριση ηοποίαγίνεται απότο Αρθρο 18
(1)κατα φαίνεταιως αυθαίρετη. 20 Ηαπόφασημαςστο τεθέν ζήτημαείναι,ότι το Αρθρο 18
(1)παραβιάζει:(α)τηναρχήτηςδιάκρισηςτων εξουσιών, (β) είναι αντίθετο μετις διατάξειςτουΑρθρου 30.2 τουΣυντάγματος,και(γ)πλήττει τηναρχήτηςισότηταςενώπιοντουνόμουκαιτηςδικαιοσύνης,που θέτει το Αρθρο28 του Συντάγματος.Συνεπώς είναι αντισυνταγ ματικό. 25 ΚΑΛΛΗΣ,Δ.: Γιατουςλόγους πουαναφέρονταιστηναπόφαση του Προέδρου τουΔικαστηρίου συμφωνώ ότι το Αρθρο 18
(1)πα ραβιάζει (α) την αρχή της διάκρισης των εξουσιών, και (β) είναι αντίθετομετις διατάξειςτουΑρθρου 30.2 του Συντάγματος. 30 Στην απόφασημου που ακολουθεί θαπαραθέσω,σε συντομία, και τους δικούς μου πρόσθετους λόγους για τους οποίους θεωρώ ότιτοπιο πάνωάρθροπαραβιάζειτοΑρθρο30.2τουΣυντάγματος. 35 40 ΤοΑρθρο30.2 τουΣυντάγματοςκατοχυρώνει τοδικαίωματης δίκαιηςδίκης. Τολεκτικό τουείναιταυτόσημομετοΑρθρο6
(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Το τελευταίο έχει ερμηνευθεί τόσο απότην Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων ΔικαιωμάτωνόσοκαιαπότοΕυρωπαϊκόΔικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Σεσειράαποφάσεωντωνδύοσωμάτωνέχειδιαμορφωθείηαρ χή ότι το δικαίωμα για δίκαιηδίκη προϋποθέτει συμμόρφωση με τηναρχήτης ισότητας των όπλων (Βλ. Neumeister v.Austria Α$ 1311 Καλλης, Δ. Παπαδοπούλου χ,α. ν. Ράπτη χ.ά.
(1996)
(1968)) και τυγχάνει εφαρμογήςκαι σε υποθέσειςαστικών δικαιω μάτων και υποχρεώσεων. Στην Dombo Beheer v. Netherlands A274par&. 33
(1933)το ΕυρωπαϊκόΔικαστήριοδιακήρυξεότι ανα φορικά με διαδικασία πουσυνεπάγεται συγκρουόμενα ιδιωτικά συμφέροντα"ηισότητα όπλων"προϋποθέτειότιστονκάθε διάδι κο πρέπεινα δοθείεύλογη ευκαιρίαναπαρουσιάσειστηνυπόθεση του - περιλαμβανομένηςκαι της μαρτυρίαςτου - κάτω από συνθή κες που δεν τον θέτουνσεουσιαστικάμειονεκτικήθέσησεσχέσημε τον αντίδικο του. Το Δικαστήριο ΑνθρωπίνωνΔικαιωμάτωνέχειεπικαλεσθεί την αρχή της ισότητας των όπλων και στην υπόθεση Stran Greek Refineries andStratis Andreadis v.GreeceA301-B. Στηνυπόθε σηεκείνη ηΕλληνικήΒουλή εθέσπισενομοθεσίαηοποία καθιστού σε"αναπόφευκτη" την έκδοσηευνοϊκήςγιατην Κυβέρνηση απόφα σης στην εκκρεμούσαπολιτικήδιαδικασία, την οποία είχανεγείρει εναντίοντης οιαιτητές. ΤοΕυρωπαϊκόΔικαστήριοδιαπίστωσεπα ραβίαση του Αρθρου6
(1)της Συνθήκης. Διακήρυξεότιηαρχήτου κράτουςδικαίουκαι ηέννοιατης δίκαιηςδίκηςπου κατοχυρώνο νται από τοΑρθρο6αποκλείουν οποιαδήποτε επέμβασητης νο μοθετικής εξουσίας στην απονομή της δικαιοσύνηςη οποία στο χεύει ναεπηρεάσειτηνδικαστικήδιάγνωσητης διαφοράς*. * Τοοχετικό απόσπασμα από τηναπόφασηέχει cogπιοκάτω: "Article 6of the Convention secures inparticular therighttoa fair trial and sets out in detailtheessential guarantees inherentinthisnotionas applied tocriminal proceedings. As regards disputes concerningcivilrightsandobligations, the Court has laiddown inits case-law therequirementofequality ofarms inthesense ofa fair balancebetween theparties. Inlitigation involving opposing private interests, thatequality implies thateach party mustbeafforded areasonable opportunityto present his case - under conditions that do not place himat a substantial disadvantage vis-a-vis his opponent (see the Dombo Beheer B.V. v. the Netherlands judgment of 27 October 1993,Series Ano.274,p.19 & 33). The principle of the rule of lawand thenotionof fair trial enshrined inArticle 6 preclude any interference by thelegislature with theadministration of justice designed to influence the judicial determination of the dispute. The wording of paragraphs 1 and2ofArticle 12ofLaw 17CV87 taken togethereffectively excluded any meaningful examination of the case by theFirst Division of the Courtof Cassation In conclusion, the State infringed the applicant's rights under Article 6 (t)by intervening in a manner which was decisive to ensure that the- imminentoutcome of proceedings inwhich itwas aparty was favourable to it. Therehas therefore been a violation ofthat Article." 1312 1 ΑΑ.Δ. Παπαδοπούλου χ.ά.ν.Ράπτηχ.ά. Καλλής, Δ. Ομοίως στην κρινόμενη περίπτωση,δυνάμει του επίδικουάρ θρου,το πιστοποιητικό του Υπουργού καθιστάαναπόφευκτη την έκδοση διατάγματος εξώσεως εναντίον του θέσμιου ενοικιαστή. Αποτελεί,επομένως, νομοθέτημα το οποίο στοχεύει να επηρεάσει 5 τηνδικαστικήδιάγνωσητηςδιαφοράς,κατάπαράβασητου Αρθρου 30.2 του Συντάγματος το οποίο διασφαλίζει το δικαίωματης δί καιηςδίκης. Όπως τονίζεταιπιοπάνωη έννοιατηςδίκαιηςδίκης αποκλείει οποιαδήποτε επέμβαση των άλλων δύο εξουσιών -της Εκτελεστικής και της Νομοθετικής -στην απονομήτηςδικαιοοΰ10 νης. Πρόσθετα θέτει τον θέσμιο ενοικιαστή σε μειονεκτική θέση έναντιτουιδιοκτήτη.Ακολουθείπως παραβιάζειτηναρχήτηςισό τητας των όπλων. Ηισότητα των όπλων αποτελεί,όπωςυποδει κνύεταιπιοπάνω,πτυχήτηςέννοιας τηςδίκαιηςδίκηςηοποίακα τοχυρώνεται απότοΑρθρο 30.2 τουΣυντάγματος. 15 ΤοΆρθρο 18
(1)τουΝ.68
(1)/92κρί νεται αντισυνταγματικό. 1313