1 Α.ΑΛ. 20Δεκεμβρίου, 1996 [ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ,ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ, ΚΑΛΛΗΣ,Δ/στές] ΚΩΣΤΑΚΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, Εφεσεύον, ν. ΛΑΜΠΡΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, Εφεσίβλητου. (Πολιτική ΈφεσηΑρ. 9504) 5 Μαρτυρία — Αξιολόγησημαρτυρίας — Παράθεσηαπό τοΔικαστήριο αλληλοσίίγκρονόμενης ιατρικής μαρτυρίας, κατάληξη σε συμπερά σματα και επιδίκασηαποζημιώσεοϊνχωρίςπροηγούμενη αξιολόγηση καιδιευκρίνιση τουαποδεκτούμέρους της— Ηαπόφασηακυρώθηκε κατ' έφεση, εκδόθηκεδιαταγήεπανεκδίκασης. 10 Ο εφεσείων - εναγόμενος εφεσίβαλε τηναπόφασητουπρωτόδικου Δικαστηρίου, με την οποία επεδίκασε στον εφεσίβλητο - ενάγοντα ΛΚ38.640σανειδικέςκαιγενικές αποζημιώσειςγιασωματικές βλάβες πουυπέστησεδυστύχημα. 15 Ηέφεση,ουσιαστικά περιορίστηκε σεένα λόγο,ότιτο ποωτόδικο Δικαστήριο δεν αξιολόγησε ούτε διευκρίνησε ποια απότην ενώπιον τουαλληλοσυγκρουόμενη ιατρικήμαρτυρίααποδέκτηκεγιανακαταλήξειστασυμπεράσματατου. Αποφασίστηκεότι: 20
(1)Η πρωτόδικηαπόφαση,περιείχε συμπεράσματαπάνωσεσοβαρές αλληλοσυγκρουόμενες πτυχές τηςυπόθεσης,όπωςοι συνέ πειες των τραυμάτων,ηαπώλεια ημερομισθίων καιη πιθανό τηταοστεοαρθρίτιδας,χωρίς προηγουμένως ναγίνει εκτίμηση της ιατρικής μαρτυρίαςκαι διατύπωση ευρημάτων στην βάση της εκτίμησης. 25 Ηέφεσηέγινε δεκτήμεέξοδα. Εκδόθη κεδιαταγήεπανεκδίκασης. 1355 Χαραλάμπουςν. Βασιλείου
(1996)Έφεση. Έφεση απότονεναγόμενοκατάτηςαπόφασηςτου Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού (Κορφιώτης, Α.Ε.Δ.) που δόθηκε στις 23 Ιουνίου, 1995 (Αρ.Αγωγής444/90)μετηνοποίαεπιδικάσθηκευπέρ 5 τουενάγοντατοποσότων£38.640ωςαποζημιώσειςγιασωματικές βλάβεςκαι ειδικέςζημιέςπουυπέστησεδυστύχημαστο οποίοενε πλάκημετον εναγόμενο. Ν.ΠελίδηςμεΤ. Χριστόφορου,γιατον Εφεσείοντα. 10 Α. Θεοφίλου,γιατον Εφεσίβλητο. Cur. adv. vult. 15 ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ,Δ.: Την απόφασητουΔικαστηρίου Θα απαγγεί λει ο Φρ.Νικολαΐδης,Δ. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ, Δ.: Στις 23.6.1995 το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσούεξέδωσεαπόφασηεναντίοντουεναγόμενου καιυπέρτου 20 ενάγοντος γιαποσό£38.640πουαντιπροσωπεύει ειδικέςκαιγενι κές αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες πουο ενάγων υπέστη σε δυστύχημα στις25.12.1988. Οευπαίδευτοςσυνήγορος τουεφεσείοντος-εναγόμενου περιόρισε τηνέφεση τουουσιαστικά στον ισχυ ρισμόότιτοπρωτόδικοδικαστήριοδεναξιολόγησε, ούτεκαιξεκα- 25 Θάρισεποιαμαρτυρίααπότηνενώπιοντουιατρική μαρτυρίααποδέκτηκε για νακαταλήξει στα συμπεράσματατου. Οπρωτόδικος δικαστής,αφούαναλύει σε κάποιαέκτασητην ενώπιον τουδοθεί σα μαρτυρία σε ειδικό μέρος της απόφασηςτου με επικεφαλίδα "Ευρήματα τουΔικαστηρίου", καταλήγει ότι ο ενάγων υπέστη τις 30 σωματικές βλάβες που στη συνέχεια αναλύει με λεπτομέρεια. Η ανάλυσηαυτή,τηνοποίαεπαναλαμβάνουμετοΔικαστήριοδέχεται ότι συνιστά τιςσωματικές βλάβεςπουυπέστηοενάγων, ουσιαστι κά αποτελεί επανάληψητης μαρτυρίαςπου δόθηκε απότουςγια τρούς πουκλήθηκαννα μαρτυρήσουν για λογαριασμό του εναγό- 35 μενού. Οπρωτόδικοςδικαστήςαναφέρεταιεπίσης εκτεταμένακαι στην κοινή ιατρική έκθεσηημερ. 13.12.1994 των γιατρών Μιχάλη Πηλαβάκη,Χρίστου Κατσιάμηκαι Ηλία Γεωργίου, ειδικών ορθο πεδικώνπουκατέθεσανγιαλογαριασμότουεναγόμενου, συνεχίζει δεκαιπαραθέτεικαιτοτελικότουςσυμπέρασμα. Στησυνέχειακαι 40 αφού παρατίθεται αριθμός υποθέσεων με επιδικασθείσες αποζη μιώσεις, το Δικαστήριο κάτωαπότον τίτλο "Απώλεια Μελλοντι κών Απολαβών"καιαφούαναφέρεταικαιπάλιστην ιατρική έκθε σητο-jvγιατρών της υπεράσπισης συνεχίζει γιανα ανατρέξει στις 1356 1 Α.Α.Δ. Χαραλάμπους ν. Βασιλείου Νικολαΐδης, Δ. αναντίλεκτες,όπωςτις χαρακτηρίζει,μαρτυρίες τουειδικούορθο πεδικού Σίμου Ιωάννουκαι των γιατρών Κωστάκη Χατζηβασίλη πουκατέθεσανγιαλογαριασμό τουενάγοντος.ΤοΔικαστήριοακο λούθως καταλήγει ότι οενάγων στο μέλλονδεν μπορεί νακερδίζει 5 όσα κέρδιζε απότην εργασίατουπριντο δυστύχημα. Επίτουση μείουαυτού,όπωςεπίσηςκαιγιατιςσυνέπειες τωντραυμάτωντου ενάγοντος καικυρίως γιατηνπιθανότηταανάπτυξης οστεοαρθρί τιδας,ηιατρικήμαρτυρίαπουδόθηκεγιατις δύοπλευρές ήτανεκ • διαμέτρουαντίθετη. 10 Πολύ φοβούμαστε ότι το Δικαστήριο παρέλειψε να παραθέσει μεακρίβειαποιααπό τις δύοδιισταμένες ιατρικές εκδοχέςαποδέ χεται σαν πραγματική,ενώ δεν αφήνει ούτε και περιθώρια γιανα διαπιστωθεί ποια μαρτυρία στην ουσία θεώρησε ως αποδεκτή. Το 15 Δικαστήριο λαμβάνονταςυπ' όψη,όπως αναφέρεταιστην απόφα ση, μεταξύάλλων παραγόντωνκαιτιςεπιπτώσεις τωντραυμάτων πουυπέστη ο ενάγων,καθώςκαιτις μελλοντικέςπροοπτικές σύμ• φωναμετηνιατρικήμαρτυρία,κατέληξεστοποσότων£12.000υπό μορφήγενικών αποζημιώσεων. Όμως, αφούδενέχειξεκαθαριστεί 20 προηγουμένως ποια είναι ηιατρική μαρτυρία που το Δικαστήριο έχειδεχθεί, δεν είναι φανερό ποιες εννοεί ως μελλοντικέςεπιπτώ σειςτωντραυμάτων,αυτέςπουισχυρίζεται η ιατρικήμαρτυρίαγια τον ενάγονταή αυτέςτηςυπεράσπισης; Χωρίςτουπόβαθρο αυτό δεν μπορούμε να καταλήξουμε στη διαπίστωση των μελλοντικών 25 προοπτικών του ενάγοντος καικατάσυνέπεια δεν μπορεί ναεξα χθεί με την απαιτούμενη ασφάλεια το απαραίτητοδικαστικό συ μπέρασμα. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του εφεσίβλητου υποστήριξε, χωρίς 30 φοβούμαστε πολλήπειθώ,ότι τοΔικαστήριο αποδέκτηκεωςαξιό πιστητημαρτυρίατου Μ.Ε.2 ΣίμουΙωάννου. Απλή ανάγνωσητης απόφασηςτουπρωτόδικουδικαστηρίουδενδικαιολογεί ένατέτοιο συμπέρασμα. Αντίθετα, όπωςείπαμεπιοπάνω,τολεκτικό δείχνει ότισεορισμένα αποσπάσματατηςαπόφασηςυιοθετείται ηθέσηκαι 35 ηιατρικήμαρτυρίαπουδόθηκεγιατονεναγόμενοκαισεάλλαη ια τρική μαρτυρίαπουδόθηκε γιατον ενάγοντα. Αν ημαρτυρίατων δύο πλευρών στο συγκεκριμένο σημείο ήτανταυτόσημη ή διέφερε σε μικρό βαθμό, κάτιτέτοιο πιθανόνναμηδημιουργούσε πρόβληΓ μα. Όμως στην παρούσα υπόθεση η μαρτυρία τατνδύο πλευρών 40 πάνα)στις συνέπειες των σωματικών βλαβών του ενάγοντος είναι εκδιαμέτρουαντίθετες.ΤοΔικαστήριο,ενώαρχικάαποδέχεταιτην ιατρική μαρτυρίατης υπεράσπισης, παραθέτοντας μάλιστα με με γάλη λεπτομέρεια τόσον αποσπάσματααπότην κοινή ιατρικήέκ θεσηπου ετοιμάστηκε απότους γιατρούς τουεναγόμενου όσοκαι 1357 Νιχολαΐδης, Δ. Χαραλάμπουςν.Βασιλείου
(1996)τα συμπεράσματα τους, προχωρεί και δέχεται ότι ο ενάγων δεν μπορείναεργαστεί όπωςπροηγουμένως,θέσηπουαποτελεί τηνεκ δοχήτουενάγοντος. Μεάλλαλόγια,η πρωτόδικηαπόφασηπεριέ χει συμπεράσματαπάνωσεσοβαρέςπτυχέςτηςυπόθεσης,όπως οι συνέπειες των τραυμάτων,ηαπώλεια εισοδημάτων και ηπιθανό- 5 τητα έλευσης οστεοαρθρίτιδας, που είναι αλληλοσυγκρουόμενες. Κάτωαπό τις περιστάσεις ηέφεση θαπρέπεινα επιτύχει. Ανκαι η επανεκδίκαση υποθέσεων θαπρέπει να αποφεύγεται, γιατί εκτός απότη συσσώρευσηεξόδων δημιουργείται και ηανα- 10 πόφευκτη καθυστέρηση στην απονομήτης δικαιοσύνης και παρόλον ότιόπουκάτιτέτοιο είναι εφικτό το Εφετείοθαπρέπει μετην ενώπιον τουμαρτυρίαναπροσπαθείναδίδειτελικήκατάληξηστην κάθευπόθεση,εντούτοιςστηνπαρούσαυπόθεσηκάτιτέτοιοδενεί ναι δυνατό. Ο λόγος είναι ότι ακριβώς απότην πρωτόδικη από- 15 φάσηελλείπουνη κατάληξηκαιτο συμπέρασμα,καθώςκαιη τελι κήδιαπίστωση του Δικαστηρίου ποίααπό τις δύο μαρτυρίεςέγινε αποδεκτή. Ηεκτίμησητης μαρτυρίαςαποτελεί πρωταρχικάκαθή κον τουπρωτόδικου δικαστηρίου πουέχει την ευκαιρίαναακού σει τους μάρτυρες διά ζώσης καινα καταλήξει στην αποδοχήτης 20 μίαςή της άλλης εκδοχής καιστηνκαταγραφήτωνγεγονότων που δέχεται ως αληθινά. Αυτούτουπλεονεκτήματος στερείται τοδευ τεροβάθμιο δικαστήριο. Ενόψειτων πιοπάνωείναι φανερόότιη μόνηλύση πουαπομένει είναιη επανεκδίκασητης υπόθεσης. 25 Η υπόθεση να παραπεμφθείστο ΕπαρχιακόΔικαστήριο Λεμε σούπροςεπανεκδίκασητοταχύτεροδυνατόαπόάλλοδικαστή. Τα έξοδα της έφεσης θα βαρύνουν τον εφεσίβλητο, ενώ ταέξοδα της πρωτόδικης διαδικασίαςθααποτελούν έξοδα πουθα εξαρτηθούν και θαακολουθήσουν τοτελικόαποτέλεσματηςυπόθεσης. 30 Η έφεση επιτυγχάνει με έξοδα. Εκδίδεταιδιαταγήεπανεκδίκασης. 1358