clr/1996/1996_1_153.pdf

(1996)Αποφασίστηκεότι:

(1)Toαντικείμενοτηςαναθεωρητικήςέφεσηςεξακολουθείναείναι ηνομιμότητα της ιδίαςπράξηςήαπόφασης, όπουτο Εφετείο επανεξετάζει πλήρωςτηναπόφαση. 5

(2)Ο συνταγματικός νομοθέτης με το Αρθρο 146 ήθελεναπαρα­ χωρήσει το δικαίωμααποζημίωσης ύστερα απότην οριστική και αμετάκλητη απόφασητου ΣυνταγματικούΔικαστηρίου, η οποίαδενμπορείναεπηρεασθείμετηψήφισητουπερίΑπονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλαι Διατάξεις) Νόμουτου 1964 Ν. 33/64σύμφωνα μετονοποίοτο ΑνώτατοΔικαστήριο ανέλαβε τηδικαιοδοσίατουΣυνταγματικούΔικαστηρίου καιεισήχθηκε δεύτερος βαθμόςδικαιοδοσίας. 10 15

(3)Δεν υπάρχειδικαίωμααποζημίωσηςκατ' Αρθρο 146.6 του Συ­ ντάγματοςπριναπότηντελεσιδικίατηςαπόφασηςεπίτηςπρο­ σφυγής. Η έφεση έγινεδεκτήχωρίς δια- 20 ταγή γιαέξοδα. Αναφερόμενεςυποθέσεις: Kyriakides v.Republic 1 R.S.C.C 66, 25 Δημοκρατία ν.Ματθαίου, Α.Ε. 832, ημερ. 12.7.1990, Frangoulides v.Republic

(1982)3C.L.R. 462, 30 Kyriakides v.Republic3R.S.C.C. 13, Ouzounian v. Republic (i960)3 CL.R. 553, Attorney-General v.MarcoulidesandAnother

(1966)1CL.R.242, 35 Kampisv.Republic

(1984)JC.L.R. 314, Αγρόκτημα Αανίτη Λτδ και Άλλοι ν. ΓενικούΕισαγγελέακαι Άλλων

(1991)1 Α.ΑΛ. 225, Pikisv. Republic

(1968)3 CL.R. 303, Πανεπιστήμιο Κύπρου ν. Κωνσταντίνουκαι Άλλων

(1994)3 ΑΛΛ. 154 40 1 Α.Α.Δ. Δημοκρατίαv. SuccessAdvert.Co Ltd 145, Republicv. Georghiades

(1972)3C.L.R. 594, 5 ChristouandOthersv. Republic

(1983)3CL.R. 634, Δημοκρατίαv.Χατζηπαντελή

(1989)3(B)ΑΛΛ. 961, Republicv. Vassiliades

(1967)3C.L.R. 82, 10 ΔήμοςΑάρνακαςv. ΑκκελίδουA.E.1003, ημερ. 10.4.1990, Republicv. LoucaandOthers

(1984)3C.LR241. 15 Έφεση. Έφεση από τους εναγόμενους κατά της απόφασηςτου Επαρ­ χιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας (Π. Λαούτας,Π.Ε.Δ.και Α. Λιάτσος Ε.Δ.) που δόθηκε στις 25 Οκτωβρίου, 1994 (Αρ. Αίτησης 20 1102/94),μετην οποίααπορρίφθηκεηπροδικαστικήένστασητων εναγομένων, ότι τοΕπαρχιακόΔικαστήριο στερείτοτης δικαιοδο­ σίαςναεπιληφθεί τηςαγωγής,γιατί ενόψειτηςκαταχώρισηςέφε­ σης,ηενάγουσαδενομιμοποιείτο μεβάσητοΑρθρο 146.6 νααξιώ­ σει αποζημιώσεις. 25 Αλ. Μαρχίδης, ΓενικόςΕισαγγελέας,γιατους Εφεσείοντες. Σπ. Ευαγγέλου,γιατους Εφεσίβλητους. 30 Cur. adv. vult. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ,Δ.:ΤηναπόφασητουΔικαστηρίου θααπαγ­ γείλειοΦρ.Νικολαΐδης,Δ. 35 ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ, Δ.: Ηενάγουσα-εφεσίβλητη πουείναιδιαφημι­ στικήεταιρεία,το Μάιοτου 1992 έλαβεμέροςσεδιαγωνισμόπρο­ σφορών που προκηρύχθηκε απότο Υπουργείο Οικονομικών για την ετοιμασία διαφωτιστικής εκστρατείας επί της εφαρμογής του νόμου για το φόρο προστιθέμενης αξίας. Ηεφεσίβλητηυπέβαλε 40 προσφορά,αλλάσεκάποιομεταγενέστεροστάδιοηπροκήρυξητης προσφοράςακυρώθηκε. Εναντίοντηςδιοικητικήςαπόφασηςακύ­ ρωσης του διαγωνισμού η εφεσίβλητη καταχώρησε προσφυγή με βάσητο Αρθρο 146 του Συντάγματος.Το πρωτόδικο Δικαστήριο στις 30.12.1993δικαίωσετην εφεσίβλητηκαιακύρωσε τηναπόφα155 Νικολαΐδης, Δ. Δημοκρατία v. SuccessAdvert.Co Ltd

(1996)σητηςδιοίκησης. Στησυνέχειαηεφεσίβλητη αξίωσετησυμμόρφω­ ση της διοίκησης προςτην απόφασητου Ανωτάτου Δικαστηρίου, ενώ σης 14.1.1994 η ΚυπριακήΔημοκρατία άσκησε εναντίον της πρωτόδικης ακυρωτικής απόφασης έφεση που ακόμα εκκρεμεί. Στις 4.2.1994 καταχωρήθηκε στο ΕπαρχιακόΔικαστήριο Λευκώ- 5 σίαςαγοιγήμετηνοποίαηεφεσίβλητηδιεκδικείαποζημιώσειςσύμ­ φωναμετοΑρθρο 146.6 τουΣυντάγματος. Μετηνυπεράσπισητης η Δημοκρατία ήγειρε προδικαστική ένσταση ισχυριζόμενη ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να επιληφθεί της αγωγήςγιατί ενό-ψει τηςκαταχώρησηςέφεσης,η ενάγουσαδεννο- 10 μιμοποιείται βάσει του Αρθρου 146.6 για αξίωση αποζημιώσεο)ν. Στησυνέχεια μεαίτησηημερ. 9.6.1994ζητήθηκεβάσειτηςΔ.27θ.θ.Ι και2,όπωςη ένστασηπουηγέρθηαποφασιστείαπότοΔικαστήριο προδικαστικά. Το Πλήρες ΕπαρχιακόΔικαστήριο Λευκωσίας με ενδιάμεση απόφασητου ημερ.25.10.1994,απέρριψε την προδικα- 15 στικήένσταση. Εναντίοντηςενδιάμεσης αυτήςαπόφασης ασκήθη­ κεηπαρούσαέφεση. Το ερώτημα πουτίθεται είναι ουσιαστικά κατάπόσο ηαξίωση για αποζημκόσειςπροσώπουπουζημιώθηκεαπό απόφαση διοικη- 20 τικούοργάνουπουκηρύχθηκεάκυρη μπορείναεγερθείαμέσωςμε­ τά την έκδοση πρωτόδικης απόφασηςή αν,στην περίπτωση που ασκήθηκε έφεση,απαιτείται ηέκδοση απόφασης καιαπότην Ολο­ μέλεια τουΑναπάτουΔικαστηρίου. 25 Σύμφωνα με το Αρθρο 146.6 του Συντάγματοςκάθεπρόσωπο που ζημιώνεται από διοικητική απόφασηπου κηρύχθηκεάκυρη, εφόσον ηαξίωση του δεν ικανοποιηθεί απότο αρμόδιο όργανοή αρχή,δικαιούταινα επιδιώξει δικαστικώς αποζημίοχτηήάλλη θε­ ραπεία. Σύμφωναμετο Αρθρο 146.1 τοτότε Ανώτατο Σύνταγμα- 30 χικό Δικαστήριο είχε αποκλειστική δικαιοδοσία να αποφασίζει οριστικούς καιαμετακλήτωςεπί πάσηςπροσφυγήςπουυποβαλλό­ ταν εναντίον απόφασης οιουδήποτε οργάνου ή αρχής που ασκεί εκτελεστικήήδιοικητικήεξουσία. ΤοΔικαστήριο μπορούσε μετην απόφασητουναεπικυρώσει ή ακυρώσει τηναπόφασηενόλωή εν 35 μέρει. Είναιγνωστό ότι μετάτον Ιούνιοτου 1964 τοΑνώτατοΣυ­ νταγματικό Δικαστήριο και το Ανώτατο Δικαστήριο έπαυσαννα λειτουργούν καιμετονπερί Απονομής τηςΔικαιοσύνης (Ποικίλαι Διατάξεις) Νόμοτου 1964, Ν.33/64,ιδρύθηκετο σημερινό Ανώτα­ τοΔικαστήριο τοοποίοανέλαβετηδικαιοδοσίαπουασκούσανμέ- 40 χρι τότε το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο και το Ανώτατο Δικαστήριο. ΗδικαιοδοσίατουΑνωτάτου ΣυνταγματικούΔικα­ στηρίου εξαντλείτο σε ένα μόνο βαθμό, ενο> μ£ το Νόμο 33/64 (Αρθρο !1),εισάγονται δύο βαθμοί δικαιοδοσίας. Έχει ήδη απο156 1 Α.Α.Δ. 5 Δημοκρατία v. Success Advert. Co Ltd Νικολαΐδης,Δ. φασιστεί ότι η αναθεο)ρητικήδικαιοδοσία για εκδίκαση προσφυ­ γώνσύμφωναμετοΑρθρο 146τουΣυντάγματος,ανήκειστηνΟλο­ μέλεια του Ανοπάτου Δικαστηρίου, ενώ ηανάθεσητης εκδίκασης σε μονομελέςδικαστήριο (σεδικαστήτουΑνωτάτου Δικαστηρίου) γίνεται μόνογια σκοπούς ευχερέστερης διεκπεραίοχτης του έργου του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Μίααπότιςαναγκαίεςπροϋποθέσεις γιααξίωσηαποζημίωσης μεβάσητοΑρθρο 146.6 είναι η ύπαρξη δικαστικήςαπόφασης που 10 ακυρώνει την προσβαλλόμενη πράξη ή παράλειψη (Phedias kyriakidesand theRepublic 1 R.S.C.C. 66,74,Δημοκρατίαv. Γε­ ώργιουΜατθαίον A.E. 832, ημερ. 12.7.1990). Με άλλα λόγια,η ακύρα)ση τηςπροσβαλλόμενης διοικητικήςπράξηςαποτελείπροϋ­ πόθεση για την έγκυρηκαταχώρησηαγωγής για αποζημιώσειςμε 15 βάσητοΑρθρο 146.6 (βλ.CharilaosFrangoulides v.TheRepublic

(1982)3C.L.R.462,471.). 20 25 30 35 40 Οι θεραπείεςτουΑρθρου 146.1 καιτουΑρθρου 146.6 αποκλεί­ ουν η μια την άλλη. Δενεπιτρέπεται ηταυτόχρονη έγερση προσφυγής γιαδιοικητικήαναθεώρησηκαι αγωγής για αποζημιώσεις που κατ* ισχυρισμόν προκύπτουν απότην ίδιαδιοικητικήπράξη (βλ. Kyriakides v.TheRepublic3 R.S.C.C. 13,Hagop Ouzounian v. The Republic

(1966)3CL.R. 553).Toδικαίωμααποζημιώσείον τουΑρθρου 146.6 είναι εντελώςανεξάρτητοαπόοποιοδήποτεάλλο αγώγιμο δικαίωμα (βλ. Attorney-General v. Andreas Marcoulides and another

(1966)1 CL.R. 242,Charilaos Frangoulides v.The Republic

(1982)3CL.R.462). Είναιιδιώνυ­ μο δικαίωμα(sui generis)που δημιουργεί μια κατηγορία ευθύνης πουσκοπείστονακαταστήσει τοδιοικητικόέλεγχοαποτελεσματικό. Τοδικαίωμααυτόείναι παρεμφερές προςτηδιοικητικήανα­ θεώρηση (Kampis v.The Republic

(1984)1 CL.R.314,327). Στην ίδια υπόθεση τονίστηκε ότιτοδικαίωμα που προκύπτει από το Αρθρο 146.6,άνκαιπηγάζειαπόενέργειατηςδιοίκησης στοντομέα του δημόσιου δικαίου,είναι ιδιωτικό δικαίωμαπου μεπερίεργο τρόποείναι συνδεδεμένο μετηναπώλειαπουέχειυποστεί οεπιτυ­ χών στοδιοικητικόδικαστήριοδιάδικος. Το Αρθρο 146.6 δημιουργεί ένασημαντικό συνταγματικόαστι­ κό δικαίωμαγια το οποίο έχει αρμοδιότητατο Επαρχιακό Δικαστήριο. Ηβάσητηςαγωγήςγιααποζημίωσηδενσυναρτάταιμετην παραβίασηαστικού δικαιώματος, αλλά με τηνακύρωσηπράξης ή παράλειψηςτηςδιοίκησης πουεκδίδεταιήσημειώνεται στοντομέα τουδημόσιου δικαίου. Η διευκρίνιση αυτήκρίθηκε σημαντική καθώς και προσδιοριστική του πλαισίου μέσα στο οποίοκαθορίζο157 Νικολαΐδης, Δ. Δημοκρατία v. Success Advert.Co Ltd

(1996)νται οι αποζημιώσεις (βλ. Charilaos Frangoulides v. The Republic

(1982)1 CL.R.462καιΑγρόκτημα Αανίτη Ατδ καιΆλλοι ν.Γενικού Εισαγγελέα και Άλλων (\99\) 1 Α.Α.Δ.225). Γιανααπαντηθείόμωςτοερώτηματηςχρονικήςγένεσης τουδι- 5 καιώματος αποζημίωσης θαπρέπει να εξεταστεί ηφύσητης από­ φασης στην αναθεωρητικήέφεση σε σχέσημετηφύσητης απόφα­ σηςτου μονομελούς δικαστηρίουκατάτηνεκδίκασηυπόθεσηςγια ακύρωσηπράξηςτηςδιοίκησης. Όπωςείδαμε,αρχικάτο Ανώτα­ το Συνταγματικό Δικαστήριο αποφαινόταν οριστικά και αμετά- 10 κληταπερί τηςακυρότηταςτηςπράξης,ενώστη συνέχεια εισήχθη ηδευτεροβάθμιαδικαιοδοσία. Το αντικείμενο προσφυγής είναιη νομιμότητατηςδιοικητικήςπράξηςήαπόφασης,αλλάηνομιμότη­ τατης ίδιαςπράξηςήαπόφασηςσυνεχίζει ναείναιτο αντικείμενο και της αναθεωρητικήςέφεσης (βλ. CostasPikis v. TheRepublic 15 (Minister of Interior and Another)

(1968)3CL.R. 303,305, 306, Πανεπιστήμιο Κύπρου v.ΠαύλουΚωνσταντίνουκαιΆλλων

(1994)3Α.Α.Δ. 145, 159). Το επίδικο θέμαπου τίθεταιγια απόφασηστην αναθεωρητική 20 έφεση συνεχίζει να είναι η εγκυρότητα της προσβαλλόμενης διοι­ κητικήςαπόφασηςόπως τώραδιαφαίνεταιυπό το φωςτηςδιαδι­ κασίας ενώπιον του πρωτόδικου δικαστή,περιλαμβανομένης και της απόφασηςτου. ΗπροσφυγήδυνάμειτουΑρθρου 146 γίνεται στοδικαστήριοκαικατάπάνταχρόνοαντικείμενο τηςπαραμένειη 25 εγκυρότητα της προσβαλλόμενης διοικητικής πράξης.(Βλέπε με­ ταξύ άλλων Constantinides v.TheRepublic

(1969)3 CL.R. 523, Δημοκρατία ν.Γεώργιου Ματθαίου Α£. 832,ημερ.12.7.1990). Κατάτηναναθεωρητικήέφεσητοδικαστήριοπροσεγγίζει τοθέ- 30 μα με πλήρη επανεξέταση της υπόθεσης αναφερόμενο στα θέματα πουεγείρονται απόταμέρηστηνέφεσηήτηνέκτασηπουδενείχαν αποφασιστείαπότοπρωτόδικοδικαστήριοήσταθέματαπουεγεί­ ρονταιστηναντέφεση. ΟδιάδικοςδικαιούταιστηγνώμητηςΟλο­ μέλειαςτουΔικαστηρίου(Republicv.Lefkos Georghiades

(1972)35 3 CL.R. 594, 690, Christouand Others v.TheRepublic

(1982)3 CLR. 634, 639, Πανεπιστήμιο Κύπρου v.ΠαύλουΚωνσταντίνου και Άλλων,ανωτέρω,Δημοκρατία ν.ΠαντελήΧατξηπαντελή, Α.Ε. 827,ημερ. 25.4.1989). 40 Έχει λεχθεί (CostasPikis v.TheRepublic

(1968)3CL.R. 303, 305) ότι το αντικείμενο τηςέφεσης συνεχίζει στην ουσίαναείναιη διοικητικήπράξηπουαμφισβητείταιμετηνπροσφυγήκαιτοκατά πόσο ή όχι ο εφεσείων δικαιούται στην αιτουμένη θεραπεία (βλ. 158 1 Α.Α.Δ. 5 Δημοκρατία v. Success Advert. Co Ltd Νικολαΐδης, Δ. επίσηςΔημοκρατία ν.ΓεώργιουΜατθαίου,ανωτέρω).Η φύσητης αναθεωρητικής έφεσης είναι διαφορετικήαπότηφύσητης έφεσης σε αστικές υποθέσεις, λόγωτης διαφοράςμεταξύτωνδύο δικαιο­ δοσιών (Republic (Council of Ministers) v. Christakis Vassiliades

(1967)3C.L.R.82). Μετην έφεσηστις αστικέςυποθέ­ σειςαμφισβητείταιη ορθότητατηςαπόφασηςτουΕπαρχιακούΔι­ καστηρίου, ενώαντίθετα στην αναθεωρητική έφεσηηΟλομέλεια τουΑνωτάτου Δικαστηρίου επιλαμβάνεταιτηςυπόθεσης εξυπαρχής(abinitio). 10 Η ιδιαιτερότητατης παρούσαςυπόθεσης συνίσταται στο γεγο­ νός ότιενώτοΣύνταγμααρχικάπροέβλεπε τοδικαίωμααποζη­ μίωσης ύστερααπότηνοριστικήκαιαμετάκλητη απόφασητηςμο­ ναδικής τότε δικαιοδοσίας,στησυνέχεια η κατάστασηάλλαξεμε 15 τηνεισαγωγήμετονόμο 33/64τουδεύτερουβαθμούδικαιοδοσίας, προϋπόθεσηςπουδενείχευπόψητουοσυνταγματικόςνομοθέτης. Τίθεταισυνεπώς θέμαερμηνείας. Είναικαθιερωμένηερμηνευτικήαρχήότιόπουείναιδυνατόν,ο 20 νόμοςπρέπειναερμηνεύεται μετρόποπουναδιευκολύνεταιηλει­ τουργίατουκαινααποφεύγονταιπαράλογα καιανώμαλα αποτε­ λέσματα (ΔήμοςΛάρνακας ν.ΜαρίαςΑκκελίδουΑ.Ε. 1003,ημερ. 10.4.1990). Περαιτέρω ο Κωνσταντίνος Τσάτσος στημελέτη του 'Το Πρόβηματης Ερμηνείας τουΔικαίου",Β' Έκδοση, 1978,σελ. 25 126, τονίζει ότι μόνο απότην τοποθέτηση του ιστορικώς εξακρι­ βωμένου νοήματος στο σύστημα τουδικαίουαρχίζειηκυρίως ερ­ μηνευτικήεργασία.Στιςσελ. 126και 127αναφέρει: 30 35 40 "Η ιστορική ερμηνεία. Μόνοναπότηςτοποθετήσεως τουιστόρικώςδιεξηκριβωμένου νοήματοςεντωσυστήματι τουδικαίου άρχεταιηκυρίωςερμηνευτικήεργασία. Δυνατόν,τιθεμένουτου ιστορικού νοήματος ειςτηναλληλουχίαν του όλου δικανικού συστήματος, νααποκτήσουν έννοιαι τίνες ήκαιοόλοςκανών νέαν σημασίαν,τηνοποίανονομοθετήσας είτε διότι δεν είχεν υπ'όψιν την θέσιν, ηνθακατελάμβανεν ούτος εντω δικανικώ συστήματι,είτεδιότιδενείχευπ'όψιντοσύστηματούτο,ωςεμ­ φανίζεται καθ'ην στιγμήν ερμηνεύεται ηδιάταξις,ούτε προέ­ βλεπε,ούτε,καιανπροέβλεπε,θα ήθελε." Ηιστορική έρευναουσιαστικάαποβλέπειστον εκάστοτεσκοπό χάριντουοποίουονομοθέτης ψήφισε τονόμο. Οιδιατάξειςπου θεσμοδοτεί συνδέονται τελολογικώς προςτοσκοπό αυτό. Γιανα βρεθεί τοποιος υπήρξε ο ιστορικός αυτός σκοπός, ενδεχομένως βοηθητικό μέσο είναι οκαθορισμός τουσκοπούοοποίος, αναλό159 ΝικολαΤδης,Δ. Δημοκρατία v. Success Advert. Co Ltd

(1996)γο>ς τ(ον τότε υπαρχουσών συνθηκών, θα ήταν ανακόλουθο να υπάρχει στη συνείδηση τουνομοθέτη. Ηέρευνα τα>ννομοθετικών προϋποθέσεων πρέπει να περιλαμβάνει ακόμακαι το σύνολοτων κοινωνικών συνθηκών κάτο)απότις οποίεςγεννήθηκε η νομοθετι­ κήεπιταγή. (Τσάτσος, ανωτέρω,σελ. 132και 133). 5 Ο νομοθέτης εννοείται ωςμίαενιαίαβούληση,το ενιαίο δε αυ­ τής προκύπτει απότη σύνθεσητων επιταγών σε ένα λογικό σύνο­ λο. Είναι αυτονόητο ότι ονομοθέτης επιθυμούσε ονόμος 33/64 να ισχύει και λειτουργεί μέσα στα πλαίσια του Συντάγματος.Το Σύ- 10 νταγμα είναι ζωντανός οργανισμός και θαπρέπει να ερμηνεύεται ανάλογα. Η αρχή του δικαίου της ανάγκης (πουδημιούργησε το νόμο 33/64)εξουσιοδοτεί απομάκρυνση απότις πρόνοιες του Συ­ ντάγματος μόνο εις ην έκτασητούτο υπαγορεύεταιαπότηνκατά­ στασηανάγκης(Republic v.Louca and Others

(1984)3C.L.R 241, 15 277). Είναιαλήθειαότι στις προϋποθέσεις τουΑρθρου 146.6 περι­ λαμβάνονται μόνο η ακύρωση διοικητικής πράξης,η ύπαρξη ζη­ μίαςκαιημη ικανοποίηση τηςαξίωσης από το σχετικό διοικητικό όργανο. Όμο>ς OLπροϋποθέσεις αυτές θαπρέπει να εξεταστούν υπό το φως των τότε ισχυουσών προνοιών του Συντάγματοςπου 20 Ηεσμοδοτούσαν τηδικαιοδοσίατουτότεΑνωτάτουΣυνταγματικού Δικαστηρίου να αποφασίζει οριστικά και αμετάκλητα επί πάσης προσφυγής πουυποβαλλότανεναντίοναπόφασης, πράξηςήπαρά­ λειψης οιουδήποτε οργάνου. Παρά τη δημιουργία του δεύτερου βαθμού δικαιοδοσίας η δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου 25 δεν παύειναπηγάζειαπότοΑρθρο 146.

1. Αναμφίβολα ηπαράγραφος6δεν θαπρέπει να απομονώνεται, αλλά ναδιαβάζεται καιερμηνεύεται σε συνάρτηση μεολόκληρο το Αρθρο
2. Είναικατάτηγνώμη μαςφανερόότι οσυνταγματικός 30 νομοθέτης ήθελεναπαραχωρήσει τοδικαίωμααποζημίωσης ύστε­ ρα απότην οριστική καιαμετάκλητο απόφασητου Ανωτάτου Συ­ νταγματικούΔικαστηρίου μετηνοποίαακυρώνεταιη συγκεκριμέ­ νηπράξη(Βλ. Αρθρο 146.1). Η διατύπωση μαςοδηγεί στο λογικό συμπέρασμα ότι η ανάγκη την οποία ηθέλησε στη συγκεκριμένη 35 χρονική στιγμήνα θεραπεύσει, προϋπόθετε την ύπαρξη οριστικής αμετάκλητης απόφασηςτου Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρί­ ου το οποίο είχεδικαίωμανααποφασίζειεπίπάσηςπροσφυγής σε πρώτοκαι τελευταίο βαθμό. Η ψήφιση τουνόμου 33/64δεν μπο­ ρεί να επηρεάσει τηβούληση τουσυνταγματικού νομοθέτη,οποία- 40 δήποτε δε άλληερμηνεία θασυγκρουόταν με τους κανόνες ερμη­ νείας καιθα ήν£*'cwuU.r,,τροςτηβούληση τουνομοθέτη. Διαφορετική ερμηνεία θα κατέληγε και σε παράλογα αποτελε­ ί60 1 Α.Α.Δ. Δημοκρατία v. Success Advert. Co Ltd Νικολαΐδης, Δ. σματα.Αφούη απόφασητηςΟλομέλειας έχειαναδρομική ισχύκαι ακυρώνειήεπιβεβακόνειτηνπράξηεξυπαρχής, ανηέφεσητουΓε­ νικού Εισαγγελέα επιτύχει, θασημαίνει ότι το αγώγιμοδικαίωμα τουδιοικούμενουγιααποζημίωσηουδέποτεδημιουργήθηκεκαισυ5 νεπο'κτοΕπαρχιακόΔικαστήριοουδέποτεείχεδικαιοδοσίαγιαεκ­ δίκασητης συγκεκριμένης αγωγήςγιααποζημιώσεις. Η πρωτόδι­ κηαπόφασητουΑνωτάτουΔικαστηρίουγεννάαπότη μιατηνυπο­ χρέωσητηςδιοίκησης γιασυμμόρφωση,αλλάαπότηνάλλη,εκτός ανπαρέλθειηπροθεσμίαγιαάσκησηέφεσηςχωρίςναασκηθείέφε10 ση,δενγεννάαγίόγιμοδικαίωμαγιααποζημίωση, αφούηαπόφαση θαπρέπειναείναι οριστικήκαι αμετάκλητη. Θα πρέπει να διαχωρίσουμε σ'αυτό το σημείο την υποχρέωση τηςδιοίκησηςγιαάμεσησυμμόρφωση,υποχρέωσηη οποίαυπάρχει 15 απότηστιγμήέκδοσης τουπρωτόδικουδικαστηρίου,απότη γένε­ σητουδικαιώματοςγιακαταβολήαποζημιώσεων. Η διοίκησηγια λόγους σεβασμούπροςτοΔικαστήριο καιδιατήρησηςτηςνομικής τάξηςείναιυποχρεο)μένηνατηρήσειτηναπόφασητουπρωτόδικου δικαστηρίου,έστο)κι' ανεναντίοντηςαπόφασης έχειασκηθείέφε20 ση. Η υποχρέωσηγιασυμμόρφωση είναι εντελώςανεξάρτητη από τηνάσκηση έφεσης. Γιαόλους τους ηιο πάνωλόγους βρίσκουμε ότι τοαγώγιμοδι­ καίωμα του κάθεπροσώπου πουζημιώνεται απόπράξητης διοί25 κησης πουακυρώθηκεύστερα απόαπόφασητου Ανωτάτου Δικα­ στηρίου γεννάται μόνο μετάτηνοριστική και αμετάκλητηαπόφα­ σητουΑνωτάτουΔικαστηρίου. Η απόφασηκαθίσταται,πάνταγια τους σκοπούς του Αρθρου 146.6 του Συντάγματος,οριστική και αμετάκλητη,είτεότανέχειπαρέλθει άπρακτηηπροθεσμίαυποβο30 λήςέφεσης,είτεότανηΟλομέλειατουΑνωτάτου Δικαστηρίουεπι­ βεβαιώσειτηνακυρότητατηςδιοικητικήςπράξης.Μέχριτότε,όσον αφορά την αξίωση για αποζημιώσεις βάσει του Αρθρου 146.6,η απόφασητου πρωτόδικουδικαστήδενδημιουργεί αγώγιμοδικαί­ ωμα. Υπό το φως τουνανωτέρω ηέφεσηεπιτυγχάνει,αλλάκάτω 35 απότιςπεριστάσεις αποφασίσαμεναμηνεκδώσουμε οποιανδήπο­ τεδιαταγήωςπροςταέξοδα. Ηέφεσηγίνεται δεκτήχωρίς διαταγή γιαέξοδα. 161