clr/1996/1996_1_253.pdf

(1996)ρώσετοδιάταγμα. Οι εφεσείοντες-ενάγοντεςεφεσίβαλαν τηναπόφα­ ση. Αποφασίστηκεότι: 5 (Ι) Ηδιακρίβωσηπιθανότηταςεπιτυχίας,αποτελείπροϋπόθεσηέκ­ δοσηςπροσίορινούδιατάγματοςδυνάμειτουΑρθρου32τουΠε­ ρίΔικαστηρύονΝόμουτου 1960 (Ν.14/60)καιγίνεταιστηβάση τηςπροσαχθείσας μαρτυρίας,η οποίαπρέπεινααναφέρεταιμε ακρίβειασεγεγονότααπόταοποίανακαταδεικνύεται. 10

(2)Η κατάληξητουπρωτόδικουΔικαστηρίουότιδενκαταδείχθηκε πιθανότηταεπιτυχίαςήτανορθή αφούδεν δόθηκε μαρτυρία με την αναγκαία λεπτομέρειαπουναδικαιολογείδιαφορετική κα­ τάληξη. 15

(3)Η αιτίααγοογήςπουαποτελείπροϋπόθεσηέκδοσηςπροσο)ρινού διατάγματοςκατ'Αρθρο5τουπερί ΠολιτικήςΔικονομίας Νό­ μου Κεφ.6 πρέπει ναείναικαλήμετην έννοιαότι από απόψε(ι>ς ποιότητας συγκεντρώνει πιθανότητα επιτυχίας,χαρακτηρι- 20 στικά τα οποίαδεν αποκαλΰφθησαν με μαρτυρία καισυνεπο')ς τοπροσωρινόδιάταγμαδενεδικαιολογείτο.

(4)Η έκδοσηπροσωρινούδιατάγματοςκατ' Αρθρο4τουπερίΠο­ λιτικήςΔικονομίαςΝόμουΚεφ.6είναιδυνητική,υπόκειται δη- 25 λαδήστηδιακριτικήευχέρειατουΔικαστηρίουκατάτηνάσκηση της οποίας δεν πρέπει να παραγνωρίζεται και η ποιότητα της αξίωσηςπου αξιολογείται στηβάση τηςπροσκομισθείσαςμαρ­ τυρίαςκαιεπειδήδενυπήρχεηαναγκαίαενώπιοντουΔικαστη­ ρίου μαρτυρία ορθάκατέληξε OTLδεν εδικαιολογείτοηέκδοση 30 του διατάγματοςδυνάμειτουΑρθρου4. Η έφεση απορρίφθηκε με έξοδα υπέρ τον εφεσίβλητου2. 35 Αναφερόμενεςυποθέσεις: Papastratis v.Pierides

(1979)1 C.L.R. 231, Lakatamitisv. Theodorou

(1983)1 C.LR.557, Odysseos v.PierisEstates LtdandOthers

(1982)1 C.LR.557, Constantinides v.Makriyiorghou

(1978)1 C.LR.585, 254 40 1 Α.Α.Δ. Κυτάλα κ.ά. ν. Χρύσανθουκ.ά. ReLordCable(deceased)GarattandOthersv. WatersandOthers[1976]3 AI1E.R.

1. American Cyanamidv. Ethicon[1975] 1 AllE.R.
2. 5 Έφεση. 10 Έφεσηαπότους ενάγοντεςκατάτηςδιαταγήςτου Επαρχιακού ΔικαστηρίουΠάφου(Σ. Σταυρινίδης,Α.Ε.Δ.)πουδόθηκε30Μαΐου 1991 (Αρ. Αγωγής581/90) μετηνοποίααπορρίφθηκεηαίτηση το/ν εναγόντωνκοα ακυρα')θηκετοεκδοθένπαρεμπίπτονδιάταγμα. Ε. ΝικολαΐδουγιαΠ. Σφιτανίδη,γιατον Εφεσείοντα. 15 Ε.Κορακίδηςμε Χ. ΑρτεμηγιαΓ.Σαββίδη, για τους Εφεσίβλη­ τους Αρ.
3. Ε.ΚορακίόηςμεΝ. Κορακέδη,γιατουςΕφεσίβλητους Αρ.3 20 Cur. adv. vult. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ,Δ.:ΤηναπόφασητουΔικαστηρίουθα δο>σει οΝικολάου, Δ. 25 30 35 40 ΝΙΚΟΛΑΟΥ,Δ.: Σεαγοογή πουκινήθηκεμεγενικάοπισθογραφημένοκλητήριοένταλμα,οιεφεσείοντεςδιεκδικούντηνκυριότητα ακίνητης ιδιοκτησίας στην ΠόληΧρυσοχούς,αξιώνονταςανάμεσα σεάλλακαιδιάταγμαγιαεγγραφήστοόνοματους. Πρόκειταιγια τοκτήμαμεαρ.εγγραφής 10282,τεμάχιο61τουΦ/Σ26/
4. Το κτήμαεμφανίζεταιως εγγεγραμμένο κατά2/3 μερίδια επ' ονόματιτου 2ο\ι εφεσίβλητου κατόπιναγοράςαπότην 1ηεφεσίβλητη καικατά το 1/3μερίδιο επ'ονόματι της3ης εφεσίβλητης. Με την καταχώριση τηςαγωγής καταχωρίθηκε και μονομερής αίτησηγια έκδοσηπροσωρινού διατάγματος μετοοποίο ναεμπο­ δίζονταιοιεφεσίβλητοι'Vaπωλήσουν,διαθέσουν,τιτλοποιήσουν ή καθ' οιονδήποτετρόποαποξενώσουν"τοκτήμα. Στηναίτησηγινό­ ταν επίκλησητων Αρθρων4και5τουπερί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου,Κ.εφ.6,όπωςκαιτουΑρθρου32τουπερίΔικαστηρίωνΝόμουτου
5. Η αίτησησυνοδευόταναπόένορκηδήλωσητουενός εκτωνεφεσειόντοίν,η οποίααποτελείτοαπότέσσεριςσύντομεςπα­ ραγράφους. Στην πρώτη δηλίονόταν η ιδιότητα τουομνύσαντος· στη δεύτερη δηλα/νόταν OTL υπήρχαν πληροφορίες προερχόμενες από τοΔικαστήριο καιτο Κτηματολόγιο ότιοιεφεσίβλητοι ακού255 Νικολάου, Δ. Κυτάλα κ.ά. ν.Χρύσανθον κ.ά.

(1996)στηκαννα λέγουν ότι επρόκειτονααποξενώσουν τοκτήμακαιότι αυτόθακαθιστούσε αδύνατητην ικανοποίησηαπόφασηςυπέρ το>ν εφεσειόντων στηντρίτηδηλωνότανμεγενικότηταότι"υπάρχεισο­ βαρόθέμαπρος εκδίκαση"-καιστην τελευταίαδηλωνόταν πάλιμε γενικότητα ότι,καθώςπροέκυπε απόσυμβουλή πουπήρανοι εφε- 5 σείοντες, έχουν καλήβάσηαγωγής. Ενκαιρώ,κατόπινσυναίνεσης της 1ηςεφεσίβλητης,τοδιάταγμα κατέστηοριστικό έναντιτης. Οι άλλοι δύοεφεσίβλητοι ενέστησαν, αμφισβητώντας ανάμεσα σε άλλα ότι προέκυπτε σοβαρό ζήτημα 10 προς εκδίκασηήκαλόαγώγιμο δικαίωμαμεπιθανότητα επιτυχίας καιεπισημαίνονταςότι τίποτεδενείχεεξειδικευθεί πουναυποστή­ ριζετηναίτηση.Διεξήχθηακρόαση. Οομνύσαςτηδήλωσηη οποία συνόδευε τηναίτηση,υπεβλήθησεαντεξέτασησεσχέσημόνο μετην πτυχή πουαφορούσετονισχυρισμό περίπρόθεσηςαποξένωσηςτου 15 κτήματοςενώωςπροςταλοιπάηεικόναπαρέμεινεαμετάβλητη. Ας σημειωθεί (υστόσοότιστοδιάστημαμεταξύεπιφύλαξηςτηςαπόφα­ σηςκαιέκδοσης της,καταχ(ορίθηκεέκθεσηαπαίτησηςτηνοποίατο δικαστήριοεπίσηςέλαβευπόψηαλλάεσφαλμέναβέβαια. Αυτόόμως δενεπιδράσεό,τί εγείρεταιγιαεξέταση. 20 Το δικαστήριο επισήμανε τις προϋποθέσεις γιατην έκδοσηδια­ ταγμάτων δυνάμει του Αρθρου 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας ΝόμουκαιτουΑρθρου 32τουπερίΔικαστηρίων Νόμου 1960. Στά­ θηκε ιδιαίτερα στην αναγκαιότητακατάδειξης"καλής αιτίαςαγω- 25 γης"σεσχέσημετοπρώτοκαι"πιθανότηταςότιοενάγωνδικαιού­ ται σεθεραπεία"σεσχέσημετοδεύτερο. ΩςπροςΑρθρο4τουπε­ ρί Πολιτικής Δικονομίας Νόμουτο δικαστήριο,αφού αναφέρθηκε στηνυπόθεσηPapastratisv.Pierides

(1979)1 C.L.R.231,όπουσχο­ λιάστηκε ο συσχετισμόςτηςενλόγωπρόνοιαςμετοΑρθρο 32 του 30 περί Δικαστηρίων Νόμου I960, κατέληξε ότι ακόμακαιστηνπερίπτοχπ]πουτο αιτούμενο διάταγμααφοράτηδέσμευση περιουσίας ηοποία είναι το αντικείμενο της αγαϊγής,ηέκδοση τουεπαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου, προϋποθέτοντας την ύπαρξητουλάχιστο "νομικήςβάσης"πουναδικαιολογούσε τηδιεκ- 35 δίκησητηςπεριουσίας. Το δικαστήριο εξέτασελοιπόν την έκδοσητουδιατάγματοςυπό το φωςαυτήςτηςνομικής θεώρησης τωνδιατάξεωνπουεπικαλού­ ντανοιεφεσείοντες. Διαπίστωσετηνανυπαρξίαμαρτυρίαςαπότην 40 οποία να προέκυπτε ότι συνέτρεχαν οι αναφερθείσες αντίστοιχες προϋποθέσεις. Ως εκτούτουακύρωσετο διάταγμα. Ηέφεσηστρέφεταιεναντίοντηςκατάληξηςαναφορικάμετηνέλ256 1 Α.Α.Δ. 5 Κυτάλακ.ά.ν.Χρύσανθου κ.ά. Νικολάου,Δ. λειψήτοιν αναγκαί(ονπροϋποθέσεων αλλά, καθ(ί>ςσυνάγεται και εναντίον,ενπάσηπεριπτώσει,τηςπρωτόδικηςάποψηςότιη εφαρ­ μογήτουΑρθρου4τουπερίΠολιτικήςΔικονομίας Νόμουπροϋπο­ θέτει ο,τιδήποτε άλλο απόό,τι εκείρητώς ορίζεται. Ας σημειο>θεί ότιστην ενλόγωδιάταξηδενεξειδικεύεται ωςπροϋπόθεσηη ύπαρ­ ξη "νομικής βάσης" ήο,τιδήποτε άλλο αναφορικάμε άσκηση δια­ κριτικής εξουσίας. Δεν παρίσταταιανάγκηνα προβούμε σε καθολική επισκόπηση 10 της εμβέλειας των εν λόγο)προνοιών και της όποιας μεταξύτους διασύνδεσης. Περιοριζόμαστε σεό,τι,,καθώς αναφέραμε,θεωρήθη­ κε,σεσχέσημετηνκάθεμια,ωςαντίστοιχηκαίριαέλλειψη. Σημει(όνουμε συναφώςπιοςθαήταν,κατάτηνάποψημας,αρκετόανοι εφεσείοντες μπορούσαννα επιτύχουν στηβάσημόνο μιαςαπότις 15 τρειςπρόνοιες πουεπικαλέστηκαν. ΟιπαρατηρήσειςτουΕφετείου στην υπόθεσηPapastratis v.Pierides

(1979)1 C.L.R. 231,ότι ορι­ σμένεςαπότις περιπτο'χιειςτου Αρθρου 4 τουπερί Πολιτικής Δι­ κονομίας Νόμου διαπλέκονται με το Αρθρο 32 του περίΔικαστηρίοινΝόμου 1960έτσιοχπεναεπιβάλλεταιησωρευτική ικανοποίη20 ση τους,όπως και οι παρατηρήσεις στην υπόθεση Lakatamitis ν. Theodorou

(1983)1 C.L.R. 557,περίτηςδυνατότηταςταυτόχρονης εξέτασηςτουΑρθρου5τουπερίΠολιτικήςΔικονομίαςΝόμουμετο Αρθρο32τουπερίΔικαστηρίων Νόμου 1960,δενπροορίζονταννα θέσουνγενικήαρχήαλλάναεπισημάνουνανάγκεςπουπροέκυπταν 25 σεεκείνεςτιςσυγκεκριμένες περιπτώσειςκαιάλλεςπαρόμοιες. Δεν αγγίζουν ενπροκειμένω τηνπαρούσαυπόθεση. Με αυτήτηδιευκρίνιση προχωρούμεναεξετάσουμε τοκατάπό­ σο οι εφεσείοντες, με ό,τι είχαν παρουσιάσει, θαέπρεπε ναεπιτύ30 χουν.ΑρχίζουμεμετοΑρθρο32τουπερίΔικαστηρίων Νόμου 1960. Η διακρίβωση πιθανότηταςεπιτυχίας,που αποτελεί προϋπόθεση, γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας: βλ Odysseos ν. PierisEstatesLtd and Others

(1982)1 C.L.R. 557. Διευκρινίζουμε ότι η μαρτυρίαπρέπει νααναφέρεται μεακρίβειασεγεγονότααπό 35 τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας.Το Εφετείο στην υπόθεση Constantinides v. Makriyiorghou

(1978)1 C.LR. 585,παρέθεσεεπιδοκιμαοτικάτοεξήςαπόσπασμααπότηναπόφα­ σητουδικαστήSladeJ.,στηνRe LordCable(deceased) Garattand Others v. Watersand Others[1976] 3All E.R.417 (σελ. 430) στην 40 οποίαεξηγείται ότι,ακόμακαι μετάτηναπόφασηστην American Cyanamid ν, Ethicon [1975] 1 All E.R.504,η προοπτική επιτυχίας δεν μπορεί παράναεξετάζεταιστηβάση μαρτυρίας:"Nevertheless,in myjudgmentit isstill necessary for any plaintiff 257 Νικολάου,Δ. Κυτάλακ.ά.ν.Χρύσανθου κ.ά.

(1996)who is seeking interlocutory relief to adduce sufficiently precise factual evidencetosatisfy theCourt that hehas areal prospect of succeedingin his claim for a permanent injunction at the trial. If the facts adduced by him in support of his motion do not by themselves suffice to satisfy the Court as to this,hecannot in my 5 judgment expectittoassisthimby inventing hypotheses of facton which hemight haveareal prospect of success. Forexample, ifhe wishestheCourttogranthimreliefonthebasisthatanother person has at all material times held certain assetsas nominee for athird party, he must adduce sufficient factual evidenceto showboth the 10 grounds onwhich suchclaim ismadeandthathehasareal prospect of establishingthat such assetsare so held. Likewise, if hewishes the Court togrant himrelief onthebasisthatcertain trustees have in the past been acting in breach of trust, he must adduce factual evidence sufficient to show not only what acts or omissions are 15 reliedonbutalsothathehasarealprospect ofestablishingthatthey constituted abreach of trust undertherelevantsystemof law." Στην προκείμενη περίπτωσηηγενικότητατουπεριεχομένου της ένορκης δήλωσης των εφεσειόντοιν μοιάζει με ισχυρισμό που εκ- 20 φράζει θέση και μάλιστα υπότύποκατάληξης. Ως εκτούτου στε­ ρείται αξίαςαπόάποψηςαποδεικτικούυλικού εφόσον δεν εκτίθε­ νταιγεγονόταμετηναναγκαίαλεπτομέρεια πουναπαρέχειέρεισμα το οποίο να δικαιολογεί τηθέση. Η κατάληξηπρωτόδικαότι δεν καταδείχθηκε πιθανότηταεπιτυχίαςήταναπόλυταορθή. Το προ- 25 σωρινό διάταγμαδεν εδικαιολογείτο μεβάσητο Αρθρο 32τουπερί Δικαστηρίων Νόμου 1960. Προχωρούμε το')ρασεθεώρησητουθέματοςμεβάσητοΑρθρο5 τουπερίΠολιτικήςΔικονομίας Νόμου. Εγείρεταιγιαεξέτασηη έν- 30 νοιατης προϋπόθεσηςγιατηνύπαρξη"καλήςαιτίας αγο>γής". Δεν εντοπίσαμε οποιαδήποτε ερμηνεία στη νομολογία. Είναιπάντως σαφές απότον επιθετικό προσδιορισμό ότι ηαιτίααγωγήςπρέπει να διακρίνεται απότην ποιότητα της.Το ότι διατυπώνεταιαιτία αγωγήςδεν είναι απόμόνο τουαρκετό. Η αιτίααγοιγήςπρέπεινα 35 είναικαλήμετηνέννοιαότι, απόάποψηςποιότητας, συγκεντρώνει πιθανότητα επιτυχίας. Αυτήη ποιότητα,μόνο απόμαρτυρία μπο­ ρεί ναδιαγνωσθεί. Πρόκειταιλοιπόνγιαπροϋπόθεσηόμοιαμετην αντίστοιχηστηνεπιφύλαξητουΑρθρου32

(1)τουπερίΔικαστηρίων Νόμου

1. Στηνπροκείμενηπερίπτοκτη ελλείπει αυτήη προϋπό- 40 θέση. Συνεπώςτοπροσωρινόδιάταγμαδενεδικαιολογείτο μεβάση το Αρθρο 5τουπερίΠολιτικήςΔικονομίαςΝόμου. Απομένει γιαεξέτασηη έκδοσητουπροσωρινούδιατάγματοςμε 258 1 Α.Α.Δ. 5 10 15 20 Κυτάλακ.ά.ν. Χρύσανθου κ.ά. Νικολάου,Δ. βάσητο Αρθρο4 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου. Προκύ­ πτει απότολεκτικόότιπαρέχεταιστοδικαστήριο εξουσία,η άσκη­ σητης οποίας είναι δυνητική:" The Court may make inthe action anorder- - -." Toότιπληρούνταιοιτυπικέςαπαιτήσειςτου Αρθρουδενσημαίνει καιότιτοδικαστήριο εκδίδει τοδιάταγμααυ­ τόματα. Η έκδοση υπόκειταιστηδιακριτικήτουεξουσία. Το πλαί­ σιο μέσαστοοποίοτοδικαστήριοπρωτόδικαενέταξετοθέμαήταν ορθό. Εξειδίκευσεόμο>ςακολούθως ότι ηάσκηση τηςδιακριτικής εξουσίας προς έκδοσηδιατάγματοςπροϋποθέτει την ύπαρξητουλάχιστο "νομικής βάσης" που να δικαιολογεί την διεκδίκηση της επίδικης περιουσίας. Αν με αυτήτη διατύπωσητο δικαστήριο εν­ νοούσεταεξωτερικά γνωρίσματα της αιτίαςαγωγής ως τουπόβα­ θροδιεκδίκησης,θεωρούμε ότιέθεσετοζήτημαπιοχαμηλάαπόό,τι επιβάλλεται. Κατά τηνάποψη μας,η άσκησηδιακριτικής εξουσίας δεθαέπρεπεναπαραγνωρίζεικαιτηνποιότητατηςαξίοκηις.Η διάγνίοση τηςοποίας, όπωςκαιστηνπερίπτωσητωνάλλο)νδιατάξείον μετιςοποίες ασχοληθήκαμε ενωρίτερα,δεμπορείναγίνειπαράμό­ νο στηβάσητηςπροσκομισθείσας μαρτυρίας.Στηνπροκείμενηπερίπτοχιηδενυπήρχεενώπιον τουδικαστηρίου μαρτυρίαπρόσφορη γιατον σκοπό αυτό. Ωςεκτούτου,ούτεδυνάμειτουΑρθρου4του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου δεν εδικαιολογείτο η έκδοση προσωρινούδιατάγματος. Ηέφεση αποτυγχάνεικαι απορρίπτεται. 25 Ωςπροςταέξοδα,επειδήσεσχέση μετην 3ηεφεσίβλητη οσυνή­ γορος της, μετά την επιφύλαξη της απόφασης, ειδοποίησε το Εφε­ τείοότιαυτήείχε,πριναπότηνακρόασητηςέφεσης,αποξενώσει το μερίδιο της στοκτήμα, προκύπτει ότιη συμμετοχή τηςστηνακρόα30 σητηςέφεσηςήτανεπί ματαίω. Ωςεκτούτουδενθα επιδικάσουμε έξοδαυπέρτης. Έξοδα επιδικάζονταιυπέρτουεφεσίβλητου 2 καιεναντίον των εφεσειόντων. 35 Η έφεση απορρίπτεται με έξοδα υπέρτον εφεσίβλητουαρ.
2. 259