1Α.Α.Δ. 11 Απριλίου, 1996 [ΠΙΚΗΣ, Π.,ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, ΑΡΤΕΜΗΣ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ,ΚΑΛΛΗΣ,Δ/στέςϊ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΗΝΑΙΤΗΣΗTOY DAVIDLEECARTER (ΑΡ.3) ΓΙΑΤΗΝΕΚΔΟΣΗ Ε>ΓΓΑΛΜΑΤΟΣHABEAS CORPUS, Εφεσείων, ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΝΑΡΧΗΓΟΑΠΎΝΟΜΙΑΣ, Εφεσίβλητου. (ΠολιτικήΈφεσηAQ. 9614) Ποονομιακάεντάλματα— Habeascorpus—Επιτρεπτόνυποβολήςδιαδο χικώναιτήσεωνστηριζόμενωνεπί των ιδίωνγεγονότων ή γεγονότων που θαμπορούσανναπροβληθούνμετηνπρώτη. 5 10 15 Δεδικασμένο — Δημιουργίαδεδικασμένου από αποφάσεις επί αιτήσεων γιαέκδοσηπρονομιακώνενταλμάτων— Έκτασηδεδικασμένου. Οι Η.Π.Α., ζήτησαντην έκδοσητουαιτητήπρος εκδίκασητουγια αριθμόαδικημάτων. Το ΕπαρχιακόΔικαστήριο,διέταξετηναπόλυση του μέχρι την εκδίκασητης υπόθεσης υπό όρους,που ο αιτητής δεν μπόρεσενατηρήσεικαιωςεκτούτουδεναπολύθηκε. Οαιτητήςκατα χώρισεαίτησηγιαέκδοσηεντάλματοςhapeascorpus,ηοποία εκδικά στηκεαπό Δικαστήτου Ανωτάτου Δικαστηρίουκαιαπορρίφθηκεκαι εν συνέχεια άσκησε έφεση. Παράλληλα υπέβαλεκαι νέα αίτησηγια hapeas corpus. Αμέσως μετάτην απόρριψητης,καταχώρισεκαινέα στηνοποίαεκδόθηκεηεφεσιβαλλόμενηαπόφαση. 20 Ο Δικαστής τουΑνωτάτου Δικαστηρίου πουεκδίκασε πρωτόδικα τηνυπόθεση,αποφάσισεότιδενυπάρχειδυνατότηταυποβολήςδιαδοχικώναιτήσεωνγιαhapeascorpusπάνωστηβάσητωνιδίωνγεγονότων. 25 Κατά τον εφεσείοντα η απόφασητου πρωτόδικου Δικαστήήταν λανθασμένηκαιανάπτυξεσειρά λόγων έφεσης, αλλά συμφώνησε ότι αυτοίμπορούσανναεξεταστούν μόνοεφόσονήθελεθεωρηθείότιηαίτησήτουήτανπαραδεκτή. 403 Carter (Αρ.3)
(1996)Αποφασίστηκεότι: (Ι) Κατάτο Αρθρο 155.4 τουΣυντάγματοςηαποκλειστικήδικαιο δοσία έκδοσης προνομιακών ενταλμάτων μεταξύ των οποίων και το hapeas corpus ανήκει στο Ανώτατο Δικαστήριο και η 5 άσκησηαυτήςτης δικαιοδοσίας απόέναήενδεχομένωςπερισ σότερουςΔικαστέςεξαντλείτηνπρωτοβάθμιαδικαιοδοσίατου.
(2)Οι αποφάσειςτουΑνωτάτουΔικαστηρίου στηδικαιοδοσίατου για έκδοση προνομιακών ενταλμάτων συμπεριλαμβανομένου 10 τουhapeascorpus,δημιουργούν δεδικασμένο.
(3)Το δημιουργούμενο δεδικασμένο δεν αφορά μόνοταόσα προ βλήθηκαν στην πρώτηδιαδικασίααλλάκαι σεσχέσημε εκείνα πουθαμπορούσανναείχανπροβληθεί ωςενταγμένα στοπλαί- 15 σιο τουαντικειμένου τηςαλλάδενπροβλήθηκαν.
(4)Ορθά αποφασίστηκε πρωτόδικος ότι δεν μπορούν ναπροβλη θούν μεμεταγενέστερηαίτησηhapeascorpusλόγοιπουμπορού σανναπροβληθούν στηνπροηγούμενη. 20 Η έφεσηαπορρίφθηκε. Αναφερόμενεςυποθέσεις: 25 Elekov.GovernmentofNigeria[1928]·AC 459; InReHastings(No.2)[1958]3All E.R. 625, InRe Hastings (No. 3)[1959] 1 All E.R. 689, 30 InRe Tarling[1979] 1 All E.R. 981, Δημοκρατία v.Σαμψών
(1991)1 AAA. 848, 35 Κάρτερ (Αρ.2),
(1996)1 AAA. 371, Διευθυντήςτων Φυλακώνν.ΤζεννάροΠερέλλα
(1995)1AAA. 217, LevelTachexcavsLtd
(1995)1 A.AA. 1105, Henderson v.Henderson[1843-1860]All E.R. Rep. 378, TheoriandAnotherv. DjoniandAnother
(1984)1 CLR. 296, 404 40 1A.AA. Carter (Αρ. 3) Arnoldv.NatWestBankPic[1991]2A.C 93, • The"Indian- Grace"[1994]2Lloyd'sLawRep. 331, 5 Παμπορίδηςv. ΚτηματικήςΤραπέζηςΚύπρουΑτδ
(1995)1AAA. 670. 'Εφεση. Έφεση απότοναιτητή κατάτηςαπόφασηςΔικαστήτου Ανωτά10 τουΔικαστηρίου(Χρυσοστομής,Δ.)πουδόθηκεστις 12.1.1996(Αρ. Αίτησης223/95), μετηνοποίααπορρίφθηκεαίτηματουγια έκδοση εντάλματος Habeas Corpus. Σ.Δράκος,γιατον Εφεσείοντα 15 Γ.Στυλκχνίδης, Δικηγόρος τηςΔημοκρατίας,γιατουςΕφεσίβλη τους. ΠΙΚΗΣ,Π.: Την απόφασητου Δικαστηρίου θαδώσει ο Δικα20 στης Κωνσταντινίδης. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ,Δ.: Εκκρεμούσαςτηςαίτησηςγιατηνέκ δοσητουεφεσείοντα στις ΗΠΑπροςεκδίκασητουγιααριθμό αδι κημάτων,διατάχθηκεηαπόλυση τουυπό τονόρο τηςπαράδοσης 25 τουδιαβατηρίουτουκαιτηςυπογραφήςαπότονίδιοκαιτησύζυγο του εγγύησης ύψους £25.000προς διασφάλισητηςεμφάνισης του στο ΕπαρχιακόΔικαστήριο. Η εγγύησηυπεγράφηαλλάο εφεσείων δενπαρέδωσετοδιαβατήριοτου.Κατάτονισχυρισμότου,είχεκλα πεί. Οι εφεσίβλητοι επανήλθανμε αίτημαγιαδιαφοροποίηση των 30 όρων. Οεφεσείων εμφανιζότανστοΔικαστήριο κατάτιςδικάσι μουςπουμεσολάβησαναλλάθεωρούσανότιηκακήοικονομικήκα τάσταση,τόσοηδικήτουόσοκαιτηςσυζύγουτου,σεσυνδυασμόμε τη μήπαράδοση τουδιαβατηρίου,καθιστούσαν τηνπροσωπική τους εγγύησηανεπαρκή. ΤοΕπαρχιακόΔικαστήριο,αφού άκουσε 35 τιςδυοπλευρές,ενέκρινετοαίτημαΟεφεσείωνθααπολυότανεφό σονυπογραφότανεγγύησηύψους£7,000απόαξιόχρεοεγγυητή. Ηεπιβολήτουνέουόρουοδήγησεστηνκράτησητουεφεσείοντα αφούδενεξασφαλίστηκε σξιόχρεος εγγυητήςκαιοεφεσείων κατα40 χώρισεαίτησηγιαέκδοσηεντάλματοςhabeascorpus. Πρόκειταιγια τηναίτηση214/95ηοποίαεκδικάστηκεαπόΔικαστήτου Ανωτάτου Δικαστηρίουκαιαπορρίφθηκε. Οεφεσείων, ενώάσκησε έφεση κα τά της απόφασηςεκείνης,την Πολιτική Έφεση9596,υπέβαλεκαι νέααίτησηγιαhabeascorpus,την222/95καιαμέσωςμετάτηναπόρ405 Κωνσταντινίδης, Δ. Carter(Αρ. 3)
(1996)ρίψηκαιεκείνηςτηςαίτησης,την223/95 στηνοποίαεκδόθηκεηεφεσιβαλλόμενη απόφαση. Τοπροεξάρχον ερώτημααναφέρεταιστηδυνατότηταυποβολής διαδοχικών αιτήσεων γιαhabeascorpus πάνωστηβάση των ίδιων 5 γεγονότα^. Κατά τον εφεσείοντα, είναι λανθασμένη η αρνητική απάντησητουαπότοσυνάδελφομαςπουεκδίκασεπρωτόδικοςτην αίτηση. Αναπτύχθηκε και σειρά λόγων έφεσης σεσχέσημεάλλες πτυχές τηςπρωτόδικης απόφασηςή ακόμασεσχέσημε χειρισμούς στοπλαίσιοτηςπρωτόδικηςδιαδικασίαςαλλά,όπωςορθάδέχθηκε 10 και οδικηγόρος του εφεσείοντα, αυτάθαπροκύψουν για εξέταση μόνο εφόσον θεωρηθεί ότιηαίτησητουήτανπαραδεκτή. Διαφορε τικά,θαδιατυπώναμεγνώμηπάνωσεθέματαουσίαςπουδενεντά χθηκανστηδικαιοδοσίαμας. 15 Η άποψητου εφεσείοντα πως έχειτοδικαίωμανααπευθυνθεί προς τον κάθεένα απότουςδικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου γιατηνέκδοσηεντάλματοςhabeascorpus πάνωστηβάσητωνίδιων γεγονότων,στηρίχτηκε σεόσαθεωρούντανότιδιήπαντοθέμαστην Αγγλίαπριντηθέσπιση τουAdministration ofJusticeAct του 1960. 20 (Βλ. Eleko F.GovernmentofNigeria [1928]A.C.459,The Annual Practice 1958,Τόμος Ισελ. 1736). Ταοποίακαιθαέπρεπεναισχύ σουν και εδώ,όπως καιοιάλλες πτυχέςτου αγγλικού δικαίου ως προς ταπρονομιακά εντάλματα,αφούοδιανόμου ρητόςαποκλει σμός αυτήςτηςδυνατότηταςστηνΑγγλία, δεν μαςαφορά. 25 Στηνπραγματικότητα,όμως,μετονAdministration ofJusticeAct του 1960 ρυθμίστηκε νομοθετικά ό,τι είχεήδη από το 1958 διευκρι νιστεί απότηνομολογία. Εκείνοπουουσιαστικάσυνιστούσε προ σθήκη, ήτανηαναγνώρισηδικαιώματοςέφεσης εναντίονδιάταγμα- 30 τος τόσο για την απόλυση όσο καιγιατην άρνησηαπόλυσηςπρο σώπουτελούντος υπόπεριορισμόκαιαυτό, ανεξάρτητααπότο κα τάπόσο ηδιαδικασία τηςαίτησηςγιαhabeascorpus ήταναστική ή ποινική (βλ.Αρθρο 15τουΝόμου). Και επίσης, ηυπαγωγή της εξουσίας για άρνηση έγκρισης ποινικής αίτησης γιαhabeas corpus 35 στην αποκλειστική δικαιοδοσία του Divisional Court του Queen's Bench Division,είτεαυτήυπεβλήθηπροςτοΔικαστήριο εκείνοείτε προς μεμονωμένο δικαστήτου. (βλ.Αρθρο 14
(1)τουΝόμου). Ηδυνατότηταδιαδοχικώναιτήσεωνγιαhabeascorpus σεδιαφο- 40 ρετικόδικαστήριοήσεδιαφορετικούςδικαστέςτουίδιουΔικαστη ρίου,ήταναπόλυτασυναρτημένηπροςτις ιδιαίτερεςδομέςτουαγ γλικού συστήματος απονομής της δικαιοσύνης. Και κρίθηκεότι έπαυσεναυπάρχει εδώκαιπερισσότερο απόένααιώνα Εξηγούν 406 1 Α.Α.Δ. 5 Carter (Αρ. 3) Κωνσταντινίβης,Δ. τοθέμαοLordParkerCJ.στηνυπόθεσηReHastings(No.2)[1958] 3 All ER625και στησυνέχεια οιδικαστέςVaiseyκαι Harman στη HeHastings(No. 3)[1959]1 AllE.R.698πουακολούθησε. (Βλ.συ ναφώςHalsbury'sLawsofEngland4ηέκδοση,Τόμος37,σελ.447παράγραφος585 καιBasu'sCommentary ontheConstitution ofIndia, 6ηέκδοση,Τόμος Ι,σελ. 90. Μέχρι το 1873 τααγγλικά Δικαστήρια του Κοινοδικαίουήταν ανεξάρτητατοένααπότοάλλο. Κανένααπόαυτάδενδεσμευόταν 10 ούτε ήτανυποχρεωμένο ναακολουθήσει τονόμο όπως τονπροσ διόριζε τοάλλο αλλάασκούσετηδικήτουανεξάρτητηκρίση. Και εφόσο εθεωρήθηότιείχαντουλάχιστον από την εποχήτου Habeas Corpus Act του 1640 παράλληληδικαιοδοσίαεπί αιτήσεων γιατην έκδοση διαταγμάτων habeas corpus, η απόρριψη τέτοιας αίτησης 15 απότοέναδικαστήριοδεναπέκλειετηνυποβολήόμοιαςσεκάποιο απόταάλλαήστοκάθεένααπόταάλλαδιαδοχικά. Πρέπειεδώνα παρεμβληθείπωςδενπαρεχότανδικαίωμαέφεσηςσεσχέσημεαιτή σειςγιαhabeascorpusεπίποινικώνθεμάτων. 20 ΤαΔικαστήριατουΚοινοδικαίουλειτουργούσαν ωςΔικαστήρια μόνοκατάπεριόδουςκαιηκάθεμιααπότις4περιόδουςπουυπήρ χαν,είχεμικρήχρονικήδιάρκεια. Αυτήηρύθμισησεσυνδυασμόμε το γεγονός ότι ασκούσαν δικαιοδοσία επί αιτήσεων γιαhabeas corpus ενολομέλεια(inbanc)σήμαινε πωςκατάτις μακρέςπεριό25 δουςτωνδιακοπών,αιτήσειςγιαhabeascorpus,εκτηςφύσεωςτους επείγουσες, δεν αποκτούσανπρόσβαση προς αρμόδιοδικαστήριο, αφούκανέναςαπότουςδικαστέςαυτώντωνΔικαστηρίων δενείχε εξουσία ναενεργείγιατοΔικαστήριο. Μετον Habeas CorpusAct του 1679 (βλ.επίσηςτονομώνυμοτου 1816),αναγνωρίστηκε στους 30 δικαστές μεμονωμένα, δικαιοδοσίαγιατην εκδίκασηαιτήσεων για habeascorpusκατάτηνπερίοδοτωνδιακοπών. Απέκτησεέτσινο μοθετικήκάλυψηηδυνατότηταδιαδοχικώναιτήσεωνστονκάθεένα από τους δικαστές του αρμόδιουδικαστηρίου. Μετην ακόλουθη λογική. ΟαιτητήςείχεδικαίωμαστηγνώμητουπλήρουςΔικαστη35 ρίου. Ηαδυναμίανα έχει τέτοια απόφασηκατά την περίοδο των διακοπών,έπρεπενακαλυφθεί μετο δικαίωματης υποβολής δια δοχικώναιτήσεωνστονκάθεένααπότουςδικαστέςτου,ξεχωριστά. Το 1873 ήτανέτοςσταθμόςστην ιστορίατηςαγγλικήςδικαιοσύ40 νης.Ενδιαφέρειεδώημεταρρύθμισησεό,τιαφοράσταΔικαστήρια του Κοινοδικαίου. Μετον Supreme Court of Judicature Act του 1873, ενώθηκαν ως αναπόσπαστο μέρος τηςνέας οντότηταςτου Supreme Court ofJudicature, στο High Court ofJusticeτουοποίου (ειδικά στο Queen's Bench Division που αποτελεί Τμήματου)και 407 Κωνσταντινίδης,Δ. Carter (Αβ. 3)
(1996)μεταβιβάστηκε ηδικαιοδοσία για την έκδοση διαταγμάτωνhabeas corpus. Επιπρόσθετα,η νέασυγκρότηση τωνΔικαστηρίων οδήγησε στην κατάργησητουσυστήματος τηςλειτουργίας τουςκατάπεριό δους.ToHigh CourtofJusticeθατελούσεενλειτουργίααδιαλείπτως καιτοπαλαιόκαθεστώςτων"διακοπών"εξέλιπε. Παράλληλα, πα- 5 νω στη βάσητων νομοθετικών ρυθμίσεων (βλ.καιOrder in Council 1880,TheSupreme CourtofJudicature 1925και059 τ.14των R.S.C) ταΔικαστήρια δεν ασκούσαντηδικαιοδοσία τουςυποχρεωτικάεν ολομέλεια. Η απόφαση δικαστώνήτμημάτωντουςσταοποίααπο νεμόταν δικαιοδοσίαως προςορισμένο θέμα, συνιστούσε τηναπό- 10 φάση τουΔικαστηρίου πάνω στο θέμαεκείνο. Κατάσυνέπεια,δεν μπορούσε νατίθεταιπλέον ζήτημαδιαδοχίτ κών αιτήσεων γιαhabeascorpus πάνωσταίδιαγεγονότα σεάλλοή άλλαΔικαστήρια αφού μόνοέναδικαστήριο είχεδικαιοδοσία,ούτε 15 σε άλλα Divisional Courts του Queen's Bench Division (βλ.Re Hastings(No, 2)(ανωτέρω))αλλάούτεκαισε μεμονωμένους δικα στές τουαρμόδιουΔικαστηρίου αφούπλέονηαπόφασηπάνωστην πρώτηαίτησησυνιστούσε τηναπόφαση τουαρμόδιουδικαστηρίου ως ενιαίας και αδιαίρετης οντότητας, (βλ.Re Hastings (No.3) 20 (ανωτέρω)). Και κατάτους Spencer -BowerandTurner στο Res Judicata 2η έκδοσησελ.54,55και215,ηενπολλοίς συνακόλουθηαντίληψηπως απόρριψη αίτησης για έκδοση διατάγματοςhabeascorpus δεν είναι 25 "απόφαση"(judgment) ώστεναπαράγειδεδικασμένο,τηνοποίαχα ρακτηρίζουν ωςανώμαλη κατάσταση,εκλονίσθη. Ενπάσηπερίτ πτώσει, ανεξάρτητα από την επάρκεια ήμήτης θεωρητικής θεμε λίωσης της,θεωρήθηκε ότι μετον Administration ofJusticeAct του 1960 θεσμχ>θετήθηκε πλέον ηουσιαστική εξομοίωση των επιπτώσε- 30 ων απότηναπόρριψηαίτησηςγιαhabeascorpus, μεεκείνες του δε δικασμένου. ΚατάτοΑρθρο 14
(2)τουΝόμουεκείνου,δενυποβάλ λεται νέααίτηση πάνω στηβάση τωνίδιων λόγων (onthe same grounds)είτεστο ίδιοδικαστήριοή δικαστήή σεοποιοδήποτε άλλο δικαστήριο ή δικαστή, εκτός άνπροσάγεται νέαμαρτυρία (fresh 35 evidence)προςυποστήριξη της. Αυτότο Αρθρο ερμηνεύθηκε στην Re Tarling [1979] 1 ALL E.R.
- Μεταφέρουμε το σχετικό από σπασμααπό τησελίδα 987: "Firstly,itisclear totheCourt that an applicant forhabeascorpus 40 isrequired toputforward onhis initial application thewholeofthe casewhichisthenfairlyavailabletohim. Heis notfreetoadvance an application ononeground, andtokeepbackaseparateground of aplication asabasisforasecond orrenewedapplication tothe 408 1 ΑΑ.Δ. Carter (Αρ. 3) Κωνστοντινίδης, Δ. court. 5 10 15 20 25 30 The truedoctrineofestoppel known asres judicata does notapply tothedecision ofthiscourtonanapplicationforhabeas corpus:we refer tothewords ofLordParkerCJ,delivering thejudgment ofthe court inReHastings (NoZ) [1958]3AllER625 at
- Thereis, however, awidersense inwhichthedoctrineof resjudicatamay be applicable, whereby it becomes an abuse of process to raise in subsequent proceedings matters which could,andtherefore should, have been litigated in earlier proceedings: seethejudgment ofthe Privy council (Lord Morris, Lord Cross and Lord Kilbrandon) in Yat Tunginvestment CoLtdv. Dao HengBankLtd[1975]AC
- Inourjudgment,thatprincipleisapplicable toproceedings for habeas corpus, whether under the 1967 Actorunder the general jurisdiction of the court although, no doubt, the stringency ofthe applicationoftheprinciplemaybedifferent incasesconcerningthe liberty ofthesubject from thatincases concerningsuch mattersas disputes on property. Secondly, it is also clear to the court that, in s 14
(2)ofthe Administration of Justice Act 1960, in the phrase "no such application shall again bemade on the same grounds unless fresh evidence isadduced insupport ofthe application',the words'fresh evidence' are used in that meaning which is well known and established insuchcontexts,namelynotmerelyevidenceadditional to or different from theevidence before thecourt on thefirst occasion, but evidence which theapplicant could nothave put forward on the first application, or which he could notthen reasonably be expected to have put forward, see Johnson v. Johnson [1900]Ρ 19andR. v.Medical Appeal Tribunal (North Midland Region), exparte Hubble[1959]3AllER40." Σε μετάφραση: 35 40 "Πρώτον,είναικαθαρόστοΔικαστήριο ότιο αιτητήςγιαhabeas corpus οφείλειναπροβάλειμετηναρχικήτουαίτησηολόκληρη τηνυπόθεσηπουτουείναιαπότότεεύλογαδιαθέσιμη. Δενείναι ελεύθεροςναπροωθείμιααίτησηγιαέναλόγο καινακατακρα τεί κάποιο διαφορετικό λόγο αίτησηςως τηβάσηγιαδεύτερη ή ανανεωμένηαίτησηστο Δικαστήριο. Ηαληθήςαρχή τουκωλύ ματος που είναι γνωστό ως δεδιχασμένο δενεφαρμόζεται σε αποςχϊσεις αυτού του δικαστηρίου επί αιτήσεως για habeas corpus· παραπέμπουμε σταλόγιατου LordParker CJκατάτην απαγγελίατηςαπόφασηςτουΔικαστηρίουστηReHastings(No. 40ft Κωνστανηνίδης,Α. Carter (Αρ. 3)
(1996)2). Υπάρχει όμως μιαευρύτερηέννοια μετηνοποίαηαρχή του δεδικασμένου μπορείναείναιεφαρμόσιμη,κατάτηνοποίααπο λήγει σε κατάχρησητης διαδικασίαςηέγερσησε μεταγενέστερη διαδικασία θεμάτων τα οποία θα μπορούσαν και, επομένως, όφειλαν ναείχαν εγερθείπρος εκδίκαση σε προηγούμενη διαδι- 5 κασία: βλ. την απόφασητου Ανακτοσυμβουλίου (Lord Morris, LordCrossand LordKilbrandon) στην Yat TungInvestment Co Ltd v.DaoHengBankLtd. Κατάτηνκρίσημαςαυτήηαρχή εί ναι εφαρμόσιμηκαισεδιαδικασίεςγιαhabeascorpus,είτεδυνά μει του Νόμου του 1967 είτεδυνάμει της γενικής δικαιοδοσίας 10 του Δικαστηρίου αν και,χωρίς αμφιβολία,η αυστηρότητα της εφαρμογήςτηςαρχήςμπορείναείναιδιαφορετικήσε υποθέσεις που αφορούν στην ελευθερία του πολίτη απόό,τι σε υποθέσεις πουαφορούνσεθέματαόπωςπεριουσιακές διαφορές. 15 Δεύτερον, είναι επίσης καθαρό στο Δικαστήριο ότι το Αρθρο 14
(2)του Administration of JusticeAct 1960, στη φράση"καμιά τέτοια αίτησηθαυποβάλλεται ξανάεπίτων ίδιων λόγων εκτός άν προσάγεται νέα μαρτυρία προς υποστήριξη της αίτησης" οι λέξεις"νέα μαρτυρία"χρησιμοποιούνται μετην έννοια η οποία 20 είναικαλάγνωστήκαιθεμελιωμένησετέτοιοπλαίσιο,συγκεκρι μέναόχι απλώς μαρτυρίαεπιπρόσθετηπροςή διαφορετική από τη μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου κατά την πρώτη περί πτωση αλλά μαρτυρία την οποία ο αιτητής δεν μπορούσε να προσάξει κατάτηνπρώτηαίτησηή τηνοποίαδεν μπορούσε ευ- 25 λόγωςνααναμένεταιότιθαπροσήγαγε,βλ.Johnsonv.Johnson καιR.v.MedicalAppealTribunal(NorthMidlandRegion), ex parteHubble. ΚατάτοΑρθρο 155.4 τουΣυντάγματοςανήκειστοΑνώτατο Δι- 30 καστήριοηαποκλειστική δικαιοδοσίαγιατηνέκδοση προνομιακών ενταλμάτων, μεταξύ των οποίων και το habeascorpus. Η άσκηση αυτήςτης δικαιοδοσίας απόέναή ενδεχομένως και περισσότερους δικαστέςτουΑνωτάτουΔικαστηρίου (βλ.Αρθρο155.2)εξαντλείτην πρωτοβάθμιαδικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Δεν παρέ- 35 χεται ηδυνατότητα ανάληψης δικαιοδοσίας από άλλους δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου πάνωστο ίδιο θέμα επί των ίδιων γε γονότων. Δενυπάρχεικανηθεσμικήδυνατότηταυποβολής αίτησης προς μεμονωμένο ήμεμονωμένους δικαστές. Αιτήσειςαυτήςαλλά καιοποιασδήποτεμορφήςυποβάλλονται στο Ανώτατο Δικαστήριο 40 και είναι λανθασμένη ηεντύπωση πως θαήταννοητό να θεωρηθεί ότι θαυπήρχεκώλυμα να επαναεπιληφθεί του ίδιουθέματος οδι καστής που συνέπεσενα εκδικάσει την πρώτηαίτηση αλλά δενθα υπήρχε τέτοιο κώλυμα σε περίπτωση που,κατάτο απρόσωποσυ410 1 Α.Α.Δ. Carter (\Q.3) Κωνσταντινίδης, Δ. στημακατανομήςτωνυποθέσεωνπουισχύει,θασυνέπιπτενατεθεί ημεταγενέστερη ενώπιονάλλουδικαστή. ΤοΑρθρο 155.2 τουΣυντάγματοςαναγνωρίζειδικαίωμαέφεσης 5 κατάτων αποφάσεωνπου εκδίδονται απόδικαστήτου Ανωτάτου Δικαστηρίουκατάτηνενάσκησηπρωτοβάθμιαςδικαιοδοσίας, (βλ. ως προς τοhabeas corpus τηνυπόθεσηΔημοκρατία ν. ΝίκοςΣαμ· ψών
(1991)1 Α.Α.Δ. 848). Αυτήη δυνατότητα,οδηγείστητελευταία μαςπαρατήρηση πάνωστοθέμα. Ηαναγνώρισηδικαιώματοςυπο10 βολήςνέαςαίτησηςπάνωσταίδιαγεγονόταθαδιάνοιγετη δυνατό τητααυτοτελώνεφέσεωνμεόμοιοαντικείμενο. Καιπράγματι,στην παρούσαυπόθεση,τουλάχιστον μερικοί απότους λόγους πουσυ ζητήθηκαν πρωτόδικααλλάκαιενώπιον μας,αποτέλεσαν τοαντι κείμενο της έφεσης πουασκήθηκεκατάτηςαπόφασηςστην αίτηση 15 214/95,ηοποίακαιέχειστομεταξύαπορριφθεί, (βλ.Αναφορικάμε τηνΑίτησητον David Carter,ΠολιτικήΈφεση9596,ημερομηνίας 26 Μαρτίου1996). Οι εφεσίβλητοι επικαλέστηκαν και την αρχήπου εφαρμόστηκε 20 στην υπόθεση Αναφορικά με τηναίτησητον Τζενάοο Περέλλα
(1995)1 Α.ΑΛ. 217,πωςσυνιστάκατάχρησητηςδιαδικασίαςηεπι δίωξητηςίδιαςθεραπείαςμεπλείονες τηςμιαςδικαστικέςδιαδικα σίες. Τοπρόβλημαεδώείναιθεμελιωδέστερο. Ενπροκειμένω,ισχύ ουν οιαρχέςπουδιέπουν το δεδικασμένο, [βλ. συναφώςωςπρος 25 τηνισχύκαιτωναρχώντουκωλύματοςαναφορικάμεεπίδικοθέμα (issue estoppel) στην περίπτωση προνομιακών ενταλμάτων,την υπόθεση Αναφορικά με τηναίτησητηςLevel Tachexcavs Ltd
(1995)1Α.Α.Δ. 1105. 30 Δημιουργείται δεδικασμένοόχι μόνοσεσχέση μεόσαπροβλήθη καν στην πρώτη διαδικασίααλλά και σεσχέσημεεκείνα πουθα μπορούσανναείχανπροβληθείωςενταγμέναστοπλαίσιοτουαντι κειμένου τηςαλλάδενπροβλήθηκαν. Τοπιοκάτωαπόσπασμααπό την απόφαση του Wigram VC στην υπόθεση Henderson ν. 35 Henderson[1843-1860] AltERRep.378απότησελ. 381 πουυιοθε τήθηκε απότο Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Theori and Another v. Djoniand Another
(1984)1C.L.R. 296στη σελ. 300 , προσδιορίζει τηναρχή: 40 "Istate the rule of the Court correctly, when Isay that wherea given matter becomes the subject of litigation in, and of adjudication by, a Court of competent jurisdiction, the Court requires the parties tothat litigation tobringforward theirwhole case, andwill not (except underspecial circumstances) permit the 411 Κωνσταντινίδης, Δ. Carter(AQ. 3)
(1996)same parties to open thesame subject of litigation in respect of matter which might have been brought forward as part of the subjectincontest,butwhich was notbroughtforwardonlybecause they have, from negligence, inadvertence, oreven accident,mitted part of theircase. Thepleaof resjudicata applies,exceptinspecial 5 case,notonly topoints uponwhich theCourtwas actually required by the parties to form anopinion andpronounce ajudgment, but toevery point which properly belongedtothesubjectof litigation and which the parties, exercisingreasonable diligence, might have brought forward atthetime". 10 Σε μετάφραση: "ΑποδίδωορθάτονκανόνατουΔικαστηρίουότανλέγωότιόταν ένα ορισμένο θέμακαθίσταταιαντικείμενο αντιδικίαςκαι εκδί- 15 κασηςαπόαρμόδιοΔικαστήριο,τοΔικαστήριοαπαιτείαπότους διαδίκους στην αντιδικία αυτή να προβάλουν ολόκληρη την υπόθεσητουςκαιδενθαεπιτρέπει (εκτόςκάτωαπό εξαιρετικές περιστάσεις) στους ίδιουςδιαδίκουςναανοίξουν το ίδιοαντι κείμενο της αντιδικίαςσεσχέσημεθέματο οποίοθαμπορούσε 20 να είχε υποβληθεί ως μέρος τουαντικειμένουυπόαμφισβήτηση αλλά δεν προβλήθηκε μόνο επειδή από αμέλεια, παραδρομή ή ακόμαατύχημαπαρέλειψανμέροςτηςυπόθεσηςτους. Ηένστα σητουδεδικασμένουκαλύπτει,εκτόςσεειδικέςπεριπτώσεις,όχι μόνο σημεία σεσχέσημεταοποίατοΔικαστήριοπράγματικλή- 25 θηκε απότους διαδίκουςνα διαμορφώσειγνώμηκαινααπαγ γείλειαπόφασηαλλάκαικάθεσημείο τοοποίοπρεπόντωςανή κεστο αντικείμενο τηςαντιδικίαςκαιτοοποίοοι διάδικοι, επι δεικνύονταςεύλογη επιμέλεια,θαμπορούσανναείχανπροβάλει τότε". 30 Σχετικές με τηδυνατότητα παράκαμψηςτηςαυστηρήςεφαρμο γής των κανόνων ως προς τοδεδικασμένο,κάτωαπό εξαιρετικές περιστάσεις, είναι οι υποθέσεις Arnold v. NatWest Bank PLc [1991]2 A.C. 93 καιThe "Indian Grace"[1994] 2 Uoyd's Uw Rep. 35 331,στιςοποίεςδενχρειάζεταιόμωςναεπεκταθούμεαφούδενεγεί ρεταιτέτοιο ζήτημαστην παρούσαυπόθεση, (βλ.και Παναγιώτης Παμποοίόηςν. ΚτηματικήςΤραπέζηςΚύπρουΑτό
(1995)1 Α.Α.Δ. 670). 40 Ο εφεσείων, με την αίτηση που οδήγησε στην εφεσιβαλλόμενη απόφαση,επεδίωξε διάταγμαhabeas corpus επικαλούμενοςγιαμια ακόμα φορά λόγους που άπτονταντης διαταγήςτουΕπαρχιακού Δικαστηρίου ημερομηνίας 14 Δεκεμβρίου 1995 που οδήγησε στην 412 \ 1 Α.Α.Δ. Carter (Αρ. 3) Κωνσταντινίδης,Δ. κράτησητου. Ορισμένοιαπό τους λόγους πουπρόβαλε, όπωςση μειώνεικαιοσυνάδελφος μαςπουεκδίκασετηνυπόθεσηπρωτόδι κος, αποτέλεσαν επίδικοθέμαστην αίτηση214/95καιαπορρίφθη καν. Δυο μάλιστα από αυτούς ήδηαπορρίφθηκανκαι κατ'έφεση. 5 Πρόσθεσε στηνέααίτησηκαιάλλους ισχυρισμούς. Πωςτοαδίκη ματηςσυνομωσίας γιατοοποίο επιζητείταιηέκδοσητουδενκα λύπτεται απότηΣυνθήκηΈκδοσηςΦυγοδίκων μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου καιΗΠΑ, ημερομηνίας 22 Δεκεμβρίου 1931, ηοποία προτάθηκεως καλύπτουσακαιτην Κύπροδυνάμει του Αρθρου 8 10 τηςΣυνθήκηςΕγκαθίδρυσηςτηςΚυπριακήςΔημοκρατίας.Καιπως η Συνθήκηαυτήδεδεσμεύει την ΚυπριακήΔημοκρατία επειδή το πιοπάνωάρθροείναιαντισυνταγματικό,ενόψειτωνπρονοιώντου Αρθρου 169τουΣυντάγματος. 15 Ορθάκρίθηκε στην πρωτόδικηαπόφασηπως αυτοίοιεπιπρό σθετοιλόγοιθαμπορούσανναείχανπροβληθείστηναίτηση214/95, και πάντως,δενεκδηλώθηκε οποιαδήποτεαμφισβήτηση ωςπρος αυτήτηνπτυχήτης. Η αντίληψητουεφεσείονταπωςδικαιωματικά μπορεί να προσφεύγει μεδιαδοχικές αιτήσεις στον κάθε ένααπό 20 τουςΔικαστέςτουΑνωτάτουΔικαστηρίουγιατηνέκδοσηεντάλμα τος habeas corpus πάνωστα ίδιαγεγονότα,είναι εσφαλμένη. Δεν υπάρχειτέτοιο δικαίωμα. Οεφεσείων κωλυότανναυποβάλεινέα αίτησηγιαhabeascorpusπάνωστηβάσητωνδεδομένωνπουστήρι ξαντηναίτηση214/95. Ηαιτίασηενπροκειμένω,πωςπροβλήθηκαν 25 νέοιισχυρισμοί, σύμφωναμεταπιοπάνω,δεναίρειτοκώλυμακαι ηέφεση απορρίπτεται. ΗέφεσηojtOQQUvtexai. 413