(1996)29Μαΐου,1996 [ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ,ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ, ΝΙΚΟΛΑΟΥ,Δ/στές] ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, ΕφεσεΙαΆ', ν. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΑΒΒΑ, Ε(ρεσίβλητου. (ΠολιτικήΈφεσηΑρ. 8799) Μαρτνρία — Πραγματογνώμονες — Μαρτυρίαπραγματογνωμόνωντο πραγματικό μέρος τηςεπί τουοποίου στηρίζεται ηγνώμη δενμπορεί νααποδεικνύεταιμεεξακοήςμαρτνρία. Πραγματογνοψονες— Μαρτνρίαπραγματογνωμόνων•—Τοπραγματικό τηςμέρος επί τον οποίον στηρίζβται ηγνώμηδενμπορεί να αποδει κνύεταιμεεξακοήςμαρτνρία. Πραγματογνώμονες — Εκτίμησηαξίας αντοκινήτον— Εκτίμηση αξίας αχττοκινήτον πριν από το ατύχημαστοοποίοκαταστράφηκε ολοσχε- [0 ρώς— Στηρίχτηκε σεεξακοήςμαρτυρία για τηναρχική τον αξίαως καινούργιου— Τοεύρημα τονΔικαστηρίον ωςπρος τηνπρο τονδυ στυχήματοςαξία τονπαραμερίστηκεκατ'έφεση ΗέφεσηστράφηκεεναντίοντηςαποτίμησηςαπότοΔικαστήριοτης 15 ζημιάςτουαυτοκινήτουτονεφεσίβλητου,ηοποίαπροκλήθηκε σεαυ τοκινητικό ατύχημα. ΤοΔικαστήριο καταλόγισε στον εφεσείονταπλήρη ευθύνηκαι επεδίκασε στον εφεσίβλητο ΛΚ4.300 όπίοςηεκτίμησητουπραγματογνώ- 20 μονά του.Τόσο αυτό όσοκαιο πραγματογνώμοναςτου εφεσείοντα έδωσανμαρτυρίαότιτοαυτοκίνητοείχεκαταστραφείπλήρως.Καιοι δύοέδωσαν μαρτυρίακατόπινδικήςτουςέρευναςστηναγοράγιατην αρχικήαξίατουαυτοκινήτουωςκαινούργιου.Η μαρτυρίακαιτωνδύο ήτανεξακοήςκαιδόθηκεχωρίςένσταση. 25 Οεφεσείων, κατάτηνακρόαση τηςέφεσης επιχειρηματολόγησε ότι 576 5 1 ΑΛΛ. 5 Χαραλάμπουςν. Σάββα το Δικαστήριο, εσφαλμένα δέχτηκε εξ ακοής μαρτυρία ως προς την αξίατουαυτοκινήτουκαιωςεκτούτουδενείχεβάσηυπολογισμού της αξίαςτουκατάτοατύχημασυνεπώς,ανέφερε,δενήτανδυνατόγιατο Δικαστήριο ναυπολογίσειτηναξίατουκατάτοατύχημα,ούτεναεπιδικάσειαποζημιώσεις. Αποφασίστηκεότι: 10 15 20
(1)Το πραγματικό μέρος επί του οποίου στηρίζεται μαρτυρία πραγματογνώμονα,δεν μπορεί να αποδεικνύεται με εξ ακοής μαρτυρία.
(2)Η αποδοχήτηςεκτίμησης τουπραγματογνώμονατου εφεσίβλη του ως προς την αξία του αυτοκινήτου ήταν εσφαλμένη διότι στηρίχθηκε σεεξακοής μαρτυρία.
(3)Η μαρτυρίατουιδίουτουεφεσίβλητου ωςπροςτηναξίατουαυ τοκινήτου δεν λήφθηκε υπόψη απότο Δικαστήριο για να την αξιολογήσει,ούτε διατύπωσεγενική θέση περί της αξιοπιστίας τουώστενατηνκαλύπτεικαιωςεκτούτουηεπανεκδίκασητης υπόθεσης ήτανεπιβεβλημένη. Διατάχθηκεεπανεκδίκασημεέξοδα επί τηςμειωμένηςκλίμακαςκαιχωρίςδιαταγήεξόδων στηνκατ' έφεση διαδικα σία. 25 Αναφερόμενη υπόθεση: 30 Νικολάουν. Σταύρου
(1992)1(B)Α.ΑΛ. 746. 'Εφεση. 35 Έφεση από τον ενάγοντα κατάτης απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου(Αναστασίου, Π.ΕΛ.)που δόθηκε στις 19.6.92 (Αρ. Αγα>γής 1595/89)στο μέρος που αφορούσε την αποτίμηση της αποζημίακτηςγιαζημιάπουυπέστη σε οδικό δυστύχημα. Α. Εύζαχνας,για τον Εφεσείοντα. 40 Α. Μυριάνθης, γιατον Εφεσίβλητο. Cur. adv.vult. 577 Χαραλάμπους ν.Σάββα
(1996)ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ,Δ.: ΤηναπόφασητουΔικαστηρίου θαδώ σει οΝικολάου,Δ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ,Δ.: Καταλογίστηκε στονεφεσείοντα πλήρηςευθύ νη για την πρόκληση οδικού ατυχήματος αποτέλεσμα του οποίου 5 ήταν,ανάμεσασεάλλα,ναυποστεί ζημιάτοαυτοκίνητο τουεφεσί βλητου. Ηπαρούσαέφεσηστρέφεται μόνοεναντίον τηςπρωτόδι κηςαποτίμησης αυτήςτης ζημιάς. Τοδικαστήριο επιδίκασεποσό£4.300πουαντανακλούσετηνεκτί- 10 μηση του πραγματογνςόμονα του εφεσίβλητου. Ενώ απέρριψε την εκτίμηση τουπραγματογνώμονατηςάλληςπλευράςσύμφαϊναμετην οποίαηζημιάδενξεπερνούσετις£2.
- Αφετηρία καιγιατιςδύο εκτιμήσειςήτανη αρχικήαξίατουαυτοκινήτουακ;καινούργιου,σχε δόνέναχρόνο ενο)ρίτερα,δεδομένου ότι ενόψειτηςέκτασηςκαιφύ- 15 σηςτηςζημιάςτοαυτοκίνητοθεωρήθηκεμη επιδιορθώσιμο. Γιαδια πίστωσηαυτήςτηςαξίαςδιεξήγαγεοκαθέναςτηδικήτουέρευναστην αγορά. Ηοποία, καθώςεξήγησαν,δενσήμαινεάλλοαπότοότιερώ τησανκαιπληροφορήθηκαν. Ομενπρώτοςότιη αξίαήταν£5.100ο δεδεύτερος ότι η αξίαήταν£5.100- £5.
- Ταόσαλοιπόν επίτου- 20 τουκατέθεσανπροέρχονταναπόπληροφορίες.Απότους συνηγόρους δενηγέρθη ένσταση. Στοτέλοςτοδικαστήριο αποδέχθηκεό,τι απο τελούσετηνουσιαστικά κοινή διαπίστωση των πραγματογνωμόνων ωςπροςτηναρχικήαξίατουαυτοκινήτου. Καιέκρινε,αναφορικάμε τις εν συνεχεία διάφορεςαφαιρέσειςπουεπέβαλλαν οι περιστάσεις, 25 ότιορθήήτανηπροσέγγισητουπραγματογνώμονατουεφεσίβλητου ενώτουάλλου θείυρήθηκε "μη ρεαλιστική". Ο συνήγορος του εφεσείοντα χαρακτήρισε τα όσακατατέθηκαν (οςπρος τηναρχικήαξίατουαυτοκινήτουαχ;εξ ακοήςκαι μηδυ- 30 νάμενα,(ος εκ τούτου,να θεμελιώσουν δικαστικό εύρημα. Εισηγή θηκε ότι εφόσον με αυτήτην αντίκρυση το εύρημα κατέρρεε, η κα τάληξη θαπρέπει να ήταν ότι ο εφεσίβλητοςαπέτυχενα αποδείξει οποιαδήποτεζημιάσε σχέσημετοαυτοκίνητοκαιη αξίακτή τουσε τούτο δεν μπορούσε παρά νααπορριφθεί.Οσυνήγορος τουεφεσί- 35 βλητου απόδικήςτου μεριάςπεριέγραψε ταόσασχετικάκατατέθη κανωςμαρτυρίαγνώμης πραγματογνωμόνων,υπογράμμισε 0)ς ση μαντική τη μεταξύ τους σύμπτωση στην υπό αναφοράπτυχήκαι, σχολιάζοντας την άποψητουσυνηγόρου τουεφεσείοντα ότι μετυ χόνκατάρρευσητουευρήματοςθαπροέκυπτεπλήρεςκενό,αντέτει- 40 νε ότι υπήρχε εν προκειμένω ένα κατώτατοόριο το οποίο έθετεη κατάληξητουπραγματογνώμονατουεφεσίβλητου,σύμφωνα μετην οποίαηζημιάανερχότανσε£2.300.Γι'αυτό,κατάτηνεισήγησητου, θα πρέπει,στηχειρότερη περίπτωση,ναεπιδικαστεί αυτότοποσό. 578 1 Α.Α.Δ, Χαραλάμπους ν. Σάββα Νικολάου, Δ. Ό,τι εγείρεται εδώ απασχόλησε και στη Νικολάου ν. Σταύρου
(1992)1(B) Α.Α.Δ. 746 όπου το Εφετείο, αφού προέβη σε εκτενή ανασκόπησητηςνομολογίας,υπέδειξε ότιη δυνατότηταγια έκφρα σηγνώμης απόπραγματογνώμοναδενσήμαινεκαιδυνατότηταγια 5 απόδειξη με εξ ακοής μαρτυρίαγεγονότος αναγκαίουγια υποστήλωσητης εκφρασθείσας γνώμης. Δεν παρίσταταιανάγκηνα επε κταθούμε. Προκύπτεισαφώςότιηβασικήπροκείμενη επίτηςοποί αςδομήθηκεοσυλλογισμόςκαιτωνδύοπραγματογνωμόνωνσυνί στατοσεό,τι εξ ακοήςμετέφεραν στο δικαστήριο. Ήταν επομένως 10 απαράδεκτηηαποδοχήεκτίμησης,τουπόβαθροτηςοποίαςήτανγε γονός το οποίοδενείχεαποδειχθεί. Ωςεκτούτουτοσχετικό εύρη ματουπρωτόδικουδικαστηρίου στερείται ερείσματος. Μεαυτήτηνκατάληξηκαιχωρίς ο,τιδήποτε άλλο θαπροβαίνα15 με βέβαιασε παραμερισμό του μέρους της πρωτόδικηςαπόφασης πουαφοράστην επιδίκαση αποζημιώσεων σε σχέσημε το αυτοκί νητοτουεφεσίβλητου. Υπάρχει όμωςεπίτουθέματοςκαιη μαρτυ ρίατου ιδίουτου εφεσίβλητου. Στηνοποίαδενέγινεαναφοράκα τάτησυζήτηση της έφεσης. Ωστόσοτην εντοπίσαμε. Καιδενμπο20 ρούμε να παραγνωρίσουμε τηνύπαρξη της.Τοδικαστήριο δεν κα τηύθυνε τηνπροσοχήτουσεεκείνη τημαρτυρίαγιανατηναξιολο γήσει. Ούτε και διατύπωσε γενική θέσηπερί της αξιοπιστίας του εφεσίβλητου ώστενατην καλύπτει. Καθίσταται λοιπόν επιβεβλη μένηη επανεκδίκασηστουπόαναφοράθέμα. Η επανεκδίκαση, την 25 οποίαδιατάσσουμε,ναγίνειαπόάλλοδικαστή. 30 Ως προς ταέξοδα πρωτόδικα, ηδιαταγήμε τηνοποίαεπιδικά στηκαν έξοδα υπέρ του εφεσίβλητου στην κλίμακα στην οποίαπέτΛ^επαρ^αμΐνειαλΜ μειωμένης τηςκλίμακαςανάλογα. Ωςπροςτα έξοδα της έφεσης, έχοντας υπόψη το πως προέκυψε ο προωθηθείς λόγοςέφεσης,δενεκδίδουμε οποιαδήποτεδιαταγή. Η έφεσηεπιτυγχάνειχωρίς διαταγή γιαέξοδα. 579