(1996)14 Ιουνίου, 1996 [ΝΙΚΗΤΑΣ,ΑΡΤΕΜΗΣ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, Δ/στές] ΑΡΙΣΤΟΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ, Εψεσείοντες - Εναγόμενοι, ν. ΤΟΥΛΛΑΣ ΤΡΥΦΩΝΟΣ, Εφεσίβλητης - Ενάγουσας. (Πολιτική ΈφεσηΑρ. 8746) Πολιτική Δικονομία — Έφεση—Αίτηση γιαπαράταση προθεσμίαςκα ταχώρισηςέφεσης—Γίνεται είτεστο ΕπαρχιακόΔικαστήριο είτεστο Ανώτατο Δικαστήριο το οποίο ασκεί πρωτογενή δικαιοδοσία, αλλά υποβάλλεται κατά πρώτο στο Επαρχιακό Δικαστήριο, Δ.35 0.2 και Δ.35 θ.19 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας — Έφεση κατά 5 απόφασηςΕπαρχιακού Δικαστηρίου απορρίπτουσαςαίτησηπαράτα σηςχρόνου καταχώρισης έφεσης, απορρίφθηκε. Το ΕπαρχιακόΔικαστήριο απόρριψεαίτησητωνεφεσειόντων εναγομένων για παράτασητου χρόνου καταχώρισης έφεσης. Οι 10 εφεσείοντες -εναγόμενοι καταχώρισαν έφεση. Η εφεσίβλητη -ενάγουσα,εισηγήθηκε ότι δεν ήταν δυνατόγια το Ανώτατο Δικαστήριο να εκδικάσει την έφεση εν όψει τωνπρο νοιών της Δ.35 θ.2 και θ.19 των θεσμών της Πολιτικής Δικονο- 15 μίας. (Ι)Από το συνδυασμό των διατάξεων της Δ.35 θ.2 και θ.19, 20 προκύπτει ότι η αίτησηγια παράτασητου χρόνου καταχώ ρισης έφεσης μπορεί να υποβληθεί είτε στο ΕπαρχιακόΔι καστήριο είτε στο Ανώτατο Δικαστήριο, αλλά σε πρώτο στάδιο στοΕπαρχιακό. 25 '
(2)Η κρίση του Ανώτατου Δικαστηρίου επί του θέματος της παράτασηςτουχρόνουυποβολήςέφεσης,εξασφαλίζεταιόχι 652 1Α.ΑΛ. Μιχαηλίδηςχ.ά.ν.Τρύφωνος μεέφεσηαλλάμεαίτησηκαιάσκησηπρωτογενούςδιακριτι κήςεξουσίας επ' αυτής. Ηέφεσηαπορρίφθηκεμεέξοδα. 5 Αναφερόμενεςυποθέσεις: Cropperv. Smith [1883]24Ch. Division 305, 10 PaourouandOthersv. Kaspi
(1970)1 C.L.R. 194, Lindons Constructions Ltdv. Διευθυντή Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων
(1994)1 Α.Α.Δ. 669, 15 Χόππης ν.Παναγή
(1993)1 Α.Α.Δ.
- Έφεση. Έφεσηαπότουςεναγόμενους κατάτηςαπόφασηςτου Επαρ20 χιακούΔικαστηρίου Λευκωσίας (Μ.Γεωργίου, Ε.Δ.) που δόθη κε 21 Μαΐου 1992(Αρ. Αγωγής 3569/86)μετην οποίααπορρί φθηκε η αίτηση τους γιαπαράτασητουχρόνου καταχώρισης έφεσης κατάεπτάημέρες μεέξοδα εις βάροςτους. 25 Χρ.Πουργονρίδης,για τους Εφεσείοντες. Ν.Παπαευσταθίου, για την Εφεσίβλητη. Cur. adv.vult. 30 ΝΙΚΗΤΑΣ, Δ.:Τηναπόφαση τουΔικαστηρίου θαδώσει ο Δικαστής Γ. Κωνσταντινίδης. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, Δ.: Οι εφεσείοντες υπέβαλαν αίτηση 35 στοΕπαρχιακόΔικαστήριο Λευκωσίαςγια παράτασητηςπρο θεσμίας γιαάσκηση έφεσης κατά απόφασης του.Εξεδόθηαπορ ριπτικήαπόφασηκαιασκήθηκεηπαρούσαέφεσηπροςανατρο πήτης. Το ζήτημαείναι ανηέφεσηείναι παραδεκτή. 40 Ηαρνητικήθέσητηςεφεσίβλητης στηρίχτηκε στις διατάξεις τηςΔ.35 θ.2και 19τωνθεσμών περίΠολιτικήςΔικονομίας. Επι καλέστηκε συναφώς την αγγλική υπόθεση Cropper v. Smith 1883 24 Ch.Division 305 καιτην αναφορά στο θέμαστο Annual Practice του
- Επίσης,όχι ως απτόμενες αυτούκαθ' εαυτού 653 Κωνσταντινίόης, Δ. Μιχαηλίδης χ.ά.ν.Τρύφωνος
(1996)του θέματος που εγείρεται αλλά ως σχετικές, τις υποθέσεις Katerina Georghiou Paourou and Others v.Andriani Panayi Kaspi(\910) 1 C.L.R. 194t Lindos Constructions Ltd v.Διευθυ ντή Τμήματος ΚοινωνικώνΑσφαλίσεων
(1994)1 Α.Α.Δ. 669 και Χόππης Θεόδωροςν.ΙακώβουΠαναγή
(1993)1 Α.Α.Δ. 140. Στις 5 δυοπρώτες,αίτημαπροςτο Ανώτατο Δικαστήριο γιαπαράταση προθεσμίαςπροςάσκηση έφεσης θεωρήθηκε ότι έπρεπενααπορ ριφθεί γιατί ήταν υποχρεωτική ησε πρώτο στάδιο υποβολή του στο Επαρχιακό Δικαστήριο. Στην τρίτη, αίτηση για παράταση στο Ανώτατο Δικαστήριο ακολούθησε τηναπόρριψηόμοιαςαπό 10 το ΕπαρχιακόΔικαστήριοκαιπαρατηρήθηκεότι "έτσιικανοποι ούνται οι προϋποθέσεις πουθέτει η Δ.35 θ.19". Συμφωνούν και οι εφεσείοντες πως το ερώτημα που τίθεται πρέπει να απαντηθεί με γνώμονα τις διατάξεις των Διαδικαστι- 15 κών Κανονισμών. Αυτό, αφούτο Αρθρο25 του περί Δικαστη ρίων Νόμουτου 1960 (Ν.14/60) ορίζει μενπωςκάθεαπόφασηΔι καστηρίου ασκούντος πολιτική δικαιοδοσίαυπόκειται σε έφεση αλλά τηρουμένου τουΔιαδικαστικού Κανονισμού. Είναι ηάπο ψητουςπωςενώπράγματιμετάτηναπόρριψηαίτησηςγιαπαρά- 20 τάσηαπότο Επαρχιακό Δικαστήριο παρέχεταιδυνατότηταυπο βολήςνέας,όμοιας,στοΑνώτατο Δικαστήριο,δενπροκύπτειαπό τους θεσμούς απαγόρευσηάσκησης και έφεσης κατά της απόφα σηςτου ΕπαρχιακούΔικαστηρίου. Πρότεινανσυναφώςπωςδια φορετικάηαπόφασητουπρωτόδικουΔικαστηρίου μετηνοποία 25 καταδικάστηκαν στην πληρωμήτων εξόδων τηςπρώτης αίτησης, θα παρέμενε ισχύουσα έστωκαιαντο Ανώτατο Δικαστήριο ενέ κρινε τηναίτησηπουθαυποβαλλότανσ'αυτό. ΣύμφωναμετηΔ.35 θ.2ηπροθεσμίαπροςάσκησηέφεσης μπο- 30 ρεί να παραταθεί με διαταγήείτε του Πρωτόδικου Δικαστηρίου είτετουΕφετείου. ΣύμφωναμετηΔ.35 θ.19 οποτεδήποτε αίτηση μπορεί ναυποβληθεί είτεστοκατώτεροΔικαστήριο είτεστοΕφε τείο θαυποβάλλεται σεπρώτοστάδιοστοκατώτεροΔικαστήριο. Από το συνδυασμό των δυο διατάξεωναναπόφευκτα προκύπτει 35 πως ηκρίση του Εφετείου πάνωστο θέμα εξασφαλίζεται όχι με έφεσηαλλά με δεύτερη αίτηση. Η θεώρηση πως το ένα δεν απο κλείει το άλλο παραγνωρίζει πως αυτόθασυνεπαγότανταυτό χρονη εμπλοκή του Εφετείου και με τουςδυο τρόπους,καιμά λιστα, με διαφορετικό για τον καθένα δικαιοδοτικό πλαίσιο. 40 Στο πλαίσιο δεύτερης αίτησης το Ανώτατο Δικαστήριο ασκεί πρωτογενώς διακριτική εξουσία ενώ στο πλαίσιο έφεσης θα ελεγχόταν η διακριτική εξουσία όπως την άσκησε το πρωτόδι κο Δικαστήριο, υπό το πρίσμα των περιοριστικών αρχών που 654 1 Α.ΛΛ, Μιχοηλίδηςκ.ά.ν.Τρύφωνος Κωνσταντινίδης, Δ. διέπουν αυτό τοζήτημα. Με προσδιορισμένες τις δυνατότητες που παρέχουν οι θε σμοίδεν νομίζουμε πως αρμόζει ναεπεκταθούμε σε όσα συνδέ5 θηκανπροςτοζήτηματων εξόδων τηςδιαδικασίαςενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου και δεν είναι θέμα του παρόντος η διερεύνηση των ορίων εφαρμογής της Δ.35 Θ.20 αναφορικά με τηδυνατότηταέφεσης κατάαποφάσεωςσεσχέσημόνο προς την άσκηση διακριτικής εξουσίας ως προς τα έξοδα. Θα υποδει10 κνύαμε όμως πως ηάσκησητηςδιακριτικής εξουσίας τουΔικα στηρίου ως προς τα έξοδα σε αίτηση αυτής της μορφής δεν εί ναι κατά κανόνα συναρτημένη προς το αν εγκρίνεται ή όχι. Σύμφωνα με τη Δ.57 θ.2, στην περίπτωση της, τα έξοδα θα κα ταβάλλονται από το διάδικο που την υπέβαλε εκτός αν το Δι15 καστήριο διατάξει διαφορετικά. Επίσης πως στο πλαίσιο της εκδίκασης δεύτερης αίτησης στο Ανώτατο Δικαστήριο,ανάλογα με τα περιστατικά, ίσως ευλόγως θα μπορούσε να υποβληθεί η εισήγηση ότι, σε περίπτωση έγκρισης της, θα έπρεπε να συνυ πολογιστεί κατά την ενάσκηση της διακριτικής εξουσίας ως 20 προς ταέξοδα το γεγονός της ήδη καταδίκηςτου αιτητή σε έξο δα απότο Επαρχιακό Δικαστήριο. Η αγγλική νομολογία που επικαλέστηκε η εφεσίβλητη ανα φέρεται σε όμοιες ρυθμίσεις αλλά σε διαφορετικό ζήτημα. Δεν 25 επεζητήθη εκεί ηάσκηση έφεσης ανεξάρτητα από τις διατάξεις των θεσμών που καθιερώνουν ό,τι χαρακτηρίστηκε ως ισότιμη (co-ordinate) δικαιοδοσία του κατωτέρου Δικαστηρίου και του Εφετείου. Αφορούσεστο κατάπόσο, μετάτην απόρριψητηςαί τησης απότο κατώτερο Δικαστήριο στο οποίο πρεπόντως υπε30 βλήθη σε πρώτο στάδιο, το δικονομικό διάβημα που έγινε στη συνέχεια στο Εφετείο, ήταν έφεσηήόχι. Ηαπάντησηήταναρ νητική αφού η ρύθμιση δυνάμει των οποίων προωθήθηκε το διάβημα προσέδιδε στο Εφετείο πρωτογενή δικαιοδοσία. 35 Η έφεσηαπορρίπτεταιμε έξοδα. Ταέξοδανα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και να εγκριθούν απότο Δικαστήριο. Η έφεση απορρίπτεται με έξοδα. 655