1Α.Α.Δ. 28Ιουνίου;1996 [ΑΡΤΕΜΗΣ,ΚΩΝΧΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣΔ/στές] ΣΑΒΒΑΣΑΡΓΥΡΟΥ ΠΕΤΣΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ, Εφεοείοντες- Ενάγοντες, ν. ΠΑΠΑΘΕΟΧΑΡΗ ΠΕΤΣΑ, Εφεσίβλητου- Εναγόμενου. (ΠολιτικήΈφεσηΑρ.8491) 5 10 15 20 Καταπιστεύματα — Δικαιώματα τρίτων επί του καταπιστεύματος — Τρίτοι, δεσμεύονταιαπό το καταπίστευμα εφόσονδεν είναιαγορα στέςέναντι ανταλλάγματος καιχωρίςγνώση του—Κληρονόμοι του καταπιστευματοδόχου στους οποίους περιέρχεται η περιουσία του καταπιστεύματος,δεσμεύονται από το καταπίστευμα. ΠολιτικήΔικονομία—Αναγκαίος διάδικος— Περιουσία αποβιώσαντα καταπιστευματοδόχου — Δεν είναι αναγκαίος διάδικος σε αγωγή εναντίοντωνκληρονόμωντουγιαεπιστροφή τηςπεριουσίαςτουκαταπιστεύματος — Οπαρακαταθέτηςέχει ευθέως αγώγιμο δικαίωμα εναντίον τωνκληρονόμωντουθεματοφύλακα. Όιεφεσείοντες -ενάγοντεςήσαναδέλφια,τέκνακάποιουΑργυρού ο οποίος ήταν αδελφός του εφεσίβλητου -εναγόμενου. Μεαγωγή τους ενώπιοντουπρωτόδικουΔικαστηρίου οι εφεσείοντες - ενάγο ντεςαξίωσαναποζημιώσειςκαιδιάταγμαγιαάρσηεπέμβασηςπουθα περιλάμβανεκαικατεδάφισηκτιρίωνπουανεγέρθηκανσεκτήματους στηΔροΰσια. Μετηνυπεράσπιση καιανταπαίτησήτουο εφεσίβλη τος -εναγόμενος ισχυρίστηκε ότιο Αργυρός αγόρασετοκτήμα σαν καταπιστευματοδόχοςτουμεπροοπτικήνατουτομεταβιβάσειαργό τερα και ότι δικαιωματικά το κατείχε. Ο Αργυρός απεβίωσεαφού έχασετηφωνή τουσε ατύχημα,χωρίςναμεταβιβάσειτοκτήμαστον εναγόμενο-εφεσίβλητο. Στησυνέχειατοκτήμαενεγράφηστουςεφε σείοντες - ενάγοντεςωςκληρονόμουςτου. 25 ΚατάτηνενώπιοντουΔικαστηρίουμαρτυρία,οΑργυρός είχεπα ραδώσειέκτοτετοντίτλο στον εφεσίβλητο- εναγόμενοοοποίοςανέ701 Πέτσσ κ.ά. ν.Πέτσα
(1996)λαβεευθύςεξαρχήςτηνκατοχήκαιανήγειρεκτίσματαστοκτήμα. Οι εφεσείοντες -ενάγοντες αναγνώριζανOTL τοκτήματου ανήκεγιανα επιδιώξουν όμως,παράτιςυποσχέσεις τουςότι θατου μεταβίβαζαν, την ανάκτησητηςκατοχήςτου. 5 ΤοπρωτόδικοΔικαστήριο δέχθηκετημαρτυρίατουεφεσίβλητου εναγόμενουκαιαποφάσισεότικατάτοδίκαιοτηςεπιεικείαςο εφεσί βλητος -εναγόμενος ήταν ο ιδιοκτήτης του κτήματος και πως αυτό ενεγράφη στο όνομα του Αργυρού ωςκαταπιστευματοδόχου. Ως εκ τούτου, αποφάσισε,πως είχε δικαίωμανα το αναζητήσει απότους 10 κληρονόμους του εφεσείοντες -ενάγοντες και εξέδωσε σχετικό διά ταγμαωςηανταπαίτηση. Οι εφεσείοντες - ενάγοντες, εφεσίβαλαν την απόφαση. Μεταξύ άλλων-λόγων-έφεσης, εισηγήθηκαν ότι ηπεριουσίατουαποθανόντος 15 καταπιστευματοδόχουδενπεριλήφθηκε ωςαναγκαίοςδιάδικος. Αποφασίστηκε ότι:
(1)Ηεισήγησητων εφεσειόντων - εναγόντων ότι ηπεριουσία του 20 αποβιώσαντακαταπιστευματοδόχου όφειλε ναήταν αναγκαί ος διάδικος θα έπρεπε να απορριφθεί διότι οι εφεσείοντες ενάγοντες διαδέχθηκαντον αποβιώσαντακαι συνεπώς ο εφε σίβλητος - ενάγων διατηρούσε εναντίον τους, ως των εγγε γραμμένων ιδιοκτητών του κτήματος, αυτοτελές αγώγιμο δι- 25 καίωμα και δεν υπήρχε άλλος που θαμπορούσε να θεωρηθεί ότιθαεπηρεαζόταναπότηνκατάληξητηςαντιδικίαςόπιοςτην οριοθέτησαν οι γραπτέςπροτάσεις.
(2)Οι αρχές του δικαίουτης επιεικείας εκτείνονται ώστενα κα- 30 λύπτουν καιτρίτους ότανκατάταπεριστατικά στοιχειοθετεί ται δέσμευση της δικής τους συνείδησης με αποτέλεσμα την υποκατάστασητουκαταπιστευματοδόχουαπότους ιδίους ως δικαιούχωνσεόποιο βαθμόήτανδικαιούχοςοκαταπιστευματοδόχος. Δεσμεύονται οιτρίτοι απότοκαταπίστευμαεφόσον 35 δεν είναι αγοραστές έναντι ανταλλάγματος και χωρίς γνώση του, όπως είναι ηπερίπτωση μεταξύ άλλων των κληρονόμων τουκαταπιστευματοδόχου στους οποίους περιέρχεται ηπερι ουσίατου. 40
(3)Το εύρηματου πρωτόδικουΔικαστηρίου ότι τοκτήμα αγορά στηκε από τον Αργυρό σαν καταπιστευματοδόχος του εφεσί βλητου -εναγομένου ήταν εύλογοκαι ηπαραδοχή του ότι το ενέγραψε στο όνομα του ως καταπιστευματοδόχου για λογα- 702 1 Α.Α.Δ. Πέτσα κ.ά. ν.Πέτσα ριασμότουεφεσίβλητου - εναγόμενου ήταναποδεκτήωςστρε φόμενηεναντίον τουσυμφέροντος του. Ηέφεσηαπορρίφθηκεμεέξοδα. 5 Αναφερόμενες υποθέσεις: Lipkin Gorman (a firm)v.Karpnale LtdandAnother[1992]4 All E.R. 512, 10 A G forHongKongv.ReidandOthers[1994] 1 AllE.R. 1, Chrysostomou v.ChalkousiandSons
(1978)1C.L.R. 10, 15 Harmerv. Armstrong[1993]All E.R. Rep. 778, William Brandt'sSons andCo. v.Dunlop RubberCompany[1905]A C 454, 20 Weddell v.J. A.Pearce andMajor[1987]3AllE.R.p. 624, PerformingRightSocietyLdv. TheLondon TheaterofVarietiesLd,A.C. 1924p. I. 25 30 Έφεση. Έφεση από τους ενάγοντες κατά της απόφασης του Επαρχια κού Δικαστηρίου Πάφου (Κορφιώτης, Α.Ε.Δ.), που δόθηκε στις 29.5.91 (Αρ.Αγ. 1733/87), με την οποία αποφασίστηκε επί της ανταπαίτησηςτου εναγόμενου, ότι κτήμα το οποίο ήταν εγγεγραμ μένο επ' ονόματι τους, ανήκε σ' αυτόν κατάτοδίκαιο τηςεπιεί κειας. Α. Κονχοννης, για τους Εφεσείοντες. 35 "Μ. Ματθαίον καιΕ. Κορακίδης, για τον Εφεσίβλητο. ΑΡΤΕΜΗΣ, Δ.: Την απόφασητου Δικαστηρίου θαδώσειο Δι καστής Γ. Κωνσταντινιδης. 40 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ,Δ.: Κατάτην έκθεσηαπαιτήσεως,οενα γόμενος -εφεσίβλητος, απότο 1980 και μετά, άρχισε να επεμβαί νει παρανόμως στο κτήμα των εναγόντων-εφεσειόντων μεαρ. εγ γραφής 11148/Φ./Σχ. XXXV/26 χωρ„ Τεμ.4/1, τοποθεσία εντός 703 Κωνσταντινίδης, Δ. Πέτσα χ.ά.ν.Πέτσα
(1996)τουχωρίουΔροΰσια,εκτάσεως 799τ.μ.. Ζητήθηκαναποζημιώσεις καιδιάταγμαγιαάρσητηςεπέμβασηςπουθαπεριλάμβανεκαικα τεδάφισηκτιρίων πουανεγέρθηκαν. Κατά την υπεράσπιση,ηκατοχήτουκτήματος απότον εφεσί- 5 βλητοήτανδικαιωματική. Τοκτήμα,όσοκαιανήταν εγγεγραμμέ νο στο όνοματων εφεσειόντων, στηνπραγματικότητα, κατάτοδί καιοτηςεπιείκειας,ανήκεστον ίδιο. Το 1959,ενόψει τηςάρνησης τηςτότε ιδιοκτήτριαςτουκτήματοςνατοπωλήσει στον εφεσίβλη το για λόγους που αναφέρθηκαν, ο εφεσίβλητος ανέθεσε στον 10 αδελφότου - πατέρατων εφεσειόντων - (στο εξής οΑργυρός),να τοαγοράσει γιαλογαριασμό του. Η αγοράπραγματοποιήθηκεμε χρήματα που διέθεσε ο εφεσίβλητος και το κτήμα ενεγράφη στον Αργυρό μετη ρητή συναντίληψη πωςθατουτο μεταβίβαζεσεεύ θετο χρόνο. Δεν πραγματοποιήθηκεημεταβίβασημέχρι το θάνα- 15 το του Αργυρού το 1972 γιατί μεσολάβησε γύρω στο 1963,σοβα ρόςτραυματισμός τουαπότυχαίαεκπυρσοκρότηση όπλου. Έχα σε τότε τηφωνήτου και αναζήτησανιατρικήφροντίδασε διάφο ρεςχώρες. ΟΑργυρός όμωςείχεπαραδώσειεξαρχήςστον εφεσί βλητοτοπιστοποιητικόεγγραφήςκαιακόμαείχεαναλάβειοίδιος, 20 και ουδέποτε ο Αργυρός, την κατοχή του κτήματος. Ανήγειρε σ'αυτό κτίσματα με σημαντική δαπάνη και για τη μεγάλη σειρά των ετών απότο 1959 μέχρι το 1987 κατείχε τοκτήμαανενόχλη τος. Οι ίδιοι οι εφεσείοντες αναγνώριζανπωςτοκτήματουανή κε,γιανα επιδιώξουν όμως στο τέλος, παράτις υποσχέσεις τους 25 πωςθατουτομεταβίβαζαν,τηνανάκτησητηςκατοχήςτου. Οεφε σίβλητος ζήτησε τηναπόρριψητηςαγωγής,καιμεταξύάλλων,την έκδοσηδιατάγματοςγιατηντιτλοποίηση τουκτήματοςστοόνομα του. Μετηναπάντησηκαιυπεράσπισηστηνανταπαίτηση οιεφε σείοντες αρνήθηκαντους ισχυρισμούς τουεφεσίβλητου ως εκτων 30 υστέρων επινοήματακαιεπέμειναν στιςθέσεις καιαξιώσεις τους. Αναδείχθηκαν κατάτη δίκηως γεγονότα παραδεκτά καιαπό τους εφεσείοντες αλλάκαιτημητέρατουςπουεπίσηςκατέθεσε ως μάρτυρας, πως κάθε άλλο παρά ο εφεσίβλητος επενέβη και ανή- 35 γείρε κτίσματαστο κτήμααπότο 1980 και μετά. Τοκτήμαουδέ ποτε περιήλθε στην κατοχήτου Αργυρού και ηαποκλειστικήκα τοχή πουανέλαβε έκτοτε ο εφεσίβλητος συνοδεύτηκε πράγματιμε την ανέγερση απόαυτόνκτισμάτων,ενγνώσει τους. Ο Αργυρός είχεόντως τραυματιστεί σοβαράαπότυχαίοπυροβολισμό καιεπί 40 σειρά ετώνδενμπορούσεναμιλήσει. Οεφεσίβλητος είχεκατάπε ριόδους,ζώντοςκαιτουΑργυρού αλλάκαιμετά,θέσειζήτηματιτλοποίησης τουκτήματος στο όνοματουαλλάόσοιαπότουςεφε σείοντες ή τους μάρτυρες του αναφέρθηκαν στο θέμα δήλωσαν 704 1 Α.Α.Δ. Πέτσα χ.ά.ν. Πέτσα Κωνσταντινί&ης, Δ. άγνοια των λόγων αυτήςτης διεκδίκησης. Ανέχθηκαν, κατάτον ισχυρισμό τους,τηκατοχήτουκτήματοςαπότον εφεσίβλητο επει δήήτανθείος τουςκαιτον σέβονταν. 5 Προέβαλαν πλέον ως το κεντρικό σημείο τριβής, οι συνθήκες εγγραφήςτουκτήματοςστο όνοματουΑργυρού. Κατά τουςεφε σείοντες καιτη μητέρα τους το αγόρασε μεδικάτουχρήματαγια νατοδωρίσει στον ένααπότουςγυιούς του. Δεν πραγματοποιή θηκεηδωρεάτότεγιατίείχεαποβιώσει ηπρώτησύζυγος τουγυι10 ούτους εκείνου καιταπράγματαπαρέμεινανστάσιμα. Τοκτήμα κατέληξε τελικά ως κληρονομικό στο όνομα όλων των παιδιών του Αργυρού και της μητέραςτους,ηοποίαστη συνέχεια μεταβί βασετα3/18 μερίδιατηςστον ένααπότουςγυιούςτης. 15 ΤοπρωτόδικοΔικαστήριο δεδέχθηκεαυτήτην εκδοχή. Έκρι νε πως την αλήθεια την είπε ο εφεσίβλητος. Θεώρησε πως ενι σχυόταν,όπωςαπαιτείτοαφούηδιεκδίκησηαφορούσεσεπεριου σίααποβιώσαντοςκαιδιαπίστωσεωςγεγονός ότιπράγματιοΑρ γυρόςαγόρασετοκτήμαγιαλογαριασμότουεφεσίβλητου. Σημεί20 ωσε συναφώςτη μαρτυρίατρίτων,αξιόπιστωνκατάτηκρίσητου, πως οΑργυρός μεδηλώσεις τουδεχόταναυτήτηνπραγματικότη ταόπωςκαιταλοιπάπεριστατικά. Τηνεπίδεκαετίεςαδιαφιλονί κητηκατοχήτουκτήματοςαπότον εφεσίβλητο, το πιστοποιητικό εγγραφήςτης οποίας,όπωςσημειώσαμε, κατείχε καικατέθεσε ως 25 τεκμήριοκαιτην ανέγερση σ' αυτότων δωματίωνπου αναφέρθη καν,χωρίς ένσταση απότονΑργυρό ήτους άλλους. Η αναφοράτου πρωτόδικουΔικαστηρίου σε ό,τι προσδιόρισε ως τηνομικήπτυχήτηςυπόθεσης εξαντλήθηκε μεπαράθεσηέκτε30 ταμένων αποσπασμάτων από τα συγγράμματα Bowstead on Agency 14ηέκδοση,σελ. 16,33 και 127,Halsbury'sLawsof England 3η έκδοση, Τόμος 1 σελ. 152 και την αγγλική υπόθεση Rochefoucauldv.Boustead1895 -9All E.R.Rep.Ext. 1911. Προ κύπτειόμωςπωςπάνωστηβάσητουςθεώρησε ότι,ενόψει τωνγε35 γονότων όπως τα διαπίστωσε, ο εφεσίβλητος είναι ο κατάτο δί καιο της επιείκειας ιδιοκτήτης τουκτήματος, πως αυτόενεγράφη στοόνοματουΑργυρού ωςκαταπιστευματοδόχουκαιπωςείχεδι καίωμα να το αναζητήσει από τους ενάγοντες ως κληρονόμους του. Απέρριψε συνεπώς την αγωγή και εξέδωσε διάταγμαως η 40 ανταπαίτηση. Οι λόγοι έφεσης είναι περιορισμένης εμβέλειας. Δεν έχειεγερ θεί ζήτημαως προς την ορθότητα τηςκατάληξης πάνωστηβάση των γεγονότων όπως τα διαπίστωσε το πρωτόδικο Δικαστήριο. 705 Κωνσταντινίδης, Δ. Πέτσα χ.ά.ν.Πέτσα
(1996)Αντίθετα, δηλώθηκε ενώπιον μαςπως ήταν παραδεκτόότι κάτω από τέτοιες περιστάσεις πράγματιγεννάται "κτητικό",όπωςχα ρακτηρίστηκε,δικαίωμαστοπλαίσιο τηςκαταπιστευματικήςσχέ σης πουδημιουργείται. Οιδυοαπότους λόγους έφεσης που ανέ πτυξαν ενώπιον μαςοι εφεσείοντες έχουν στον πυρήνατους την 5 άποψητους,πωςήταναναγκαίοςδιάδικοςοΑργυρός καιεφόσον αυτόςαπεβίωσε,πρόσωποπουθαδιοριζότανως διαχειριστήςτης περιουσίας του. Διαζευκτικά,θα έπρεπε να βρισκόταν ενώπιον του Δικαστηρίου ως διάδικος η μητέρα των εφεσειόντων αφού ήτανκαι εκείνη κληρονόμος του. Κάτωαπόαυτέςτιςσυνθήκες η 10 μαρτυρία αναφορικά μετιςπεριστάσεις τηςεγγραφήςτουκτήμα τοςστοόνοματουΑργυρού καιτιςδηλώσεις τουσετρίτουςήταν εξακοήςκαιθαέπρεπεναείχεαγνοηθεί. OLυπόλοιποι λόγοι έφε σης αναφέρονταιστην αξιολόγηση και στην επάρκειατηςμαρτυ ρίας. Υποστηρίζουν οι εφεσείοντες πως το πρωτόδικο Δικαστή- 15 ριο έσφαλε "σε θέμα νόμου και δη όσον αφορά την έννοια και εφαρμογήτουκανόνατηςενισχυτικής μαρτυρίας...",ότι"δενέκα με θετικά ευρήματα όσον αφοράτην αντιπροσώπευση και/ή το agencyτουεναγομένου"ότι "δεν έδωσε λόγο και/ή πειστικούς λό γους γιατί απέρριψε την εκδοχήκαιγραπτήμαρτυρίατων εναγό- 20 ντατνσχετικά με ταδικαιώματατους"και ότι "δεν έδωσε λόγους γιατί δέχθηκε την εκδοχήκαιτημαρτυρίατων εναγομένων". Ο εφεσίβλητος αντέκρουσετους ισχυρισμούς των εφεσειόντων. Υποστήριξε την πρωτόδικη απόαχχσηκαι αναφέρθηκεστη νομό- 25 λογία αναφορικάμε τις περιστάσεις κάτωαπό τις οποίεςδικαιο λογείται παρέμβασηπροςανατροπήτωνευρημάτωντουπρωτόδι κου Δικαστηρίου. Αναφέρθηκε επίσης στις υποθέσεις Lipkin Gorman(afirm) v. Karpnale Ltd and Another[1992]4 All ER 512 και A.G. for HongKong v.Reid and Others[1994] 1 All ER 30 1 ως παραδείγματαεπιτυχημένης αναζήτησης απότο δικαιούχο περιουσίας που αποτελούσε τοαντικείμενο καταπιστεύματοςκαι πουκατέληξε σταχέρια τρίτων. Θααναμέναμεοι εφεσείοντες ναπροωθήσουν πρωτοδίκωςτην 35 άποψητους πωςέλειπε αναγκαίοςδιάδικος. Αυτό,αφούημήσυ νένωση διαδίκουδενκαταστρέφει την αιτίααγωγήςαλλάαντιμε τωπίζεται με κατάλληλη διαταγή στο πλαίσιο της διακριτικής εξουσίας τουΔικαστηρίου. (Βλ. Δ. 9θ. 10των Θεσμών περίΠο λιτικήςΔικονομίας,Chrysostomou v.Chalkousiand Sons
(1978)40 1C.L.R. 10,Annual Practice 1960σελ.346,BullenandLeake12ηέκ δοσησελ. 75και 165). Δεν χρειάζεταιόμωςναδούμετοθέμααπό την πιο πάνωσκοπιά. Ηεισήγηση των εφεσειόντων πως ηπερι ουσία του Αργυρού ήταν αναγκαίος διάδικοςπαρέμεινε εντελώς 706 1 Α.Α.Δ. 5 10 15 20 25 30 35 το Πέτσα χ.ά. ν. Πέτσα Κωνσταντινί&ης, Δ. γενική και ανυποστήρικτη από οποιαδήποτε δικονομική ή νομο λογιακή αρχή. Ήταν μάλιστα και αντιφατικήγιατί κατάτησύ ντομηεπεξήγηση τηςοι εφεσείοντες πρότεινανπωςεφόσον δενεκπροσωπείτο στηδιαδικασίαη περιουσία του Αργυρού, τοπρωτόδικόΔικαστήριο θαμπορούσε μόνονααπορρίψειτηναγωγήτους, όχι όμως και να εγκρίνει την ανταπαίτηση. Όμως αναπόφευκτα θαβρισκόταν στηβάσηκαιτωνδυοκαταλήξεων, ηαποδοχή πως τοκτήμαείχεπεριέλθει στον Αργυρόωςκαταπιστευματοδόχο. Η συνένωση τουκαταπιστευματοδόχου ωςδιαδίκουμπορεί να είναι αναγκαία. Αλλάκαι εκεί όπου ηφύση της διεκδίκησης την επιβάλλει,αναγνωρίστηκανεξαιρέσεις. (Βλ. AnnualPractice(ανω τέρω) και επ., Harmer v. Armstrong [1933] All ER Rep. 778, WilliamBrandt's Sons and Co. v. Dunlop Rubber Company, [1905] A.C.454, Weddellv,J^Pearce& Major[1987] 3All E.R. σελ. 624). Μετηνελπίδαπωςδενυπεραπλουστεύουμε έναθέμαμε πληθώρα εκφάνσεων θαλέγαμε πωςγενικάηαναγκαιότητα συνέ νωσης του καταπιστευματοδόχου είναι συναρτημένη είτε προς την έλλειψη αυτοτελούς αγώγιμου δικαιώματος του δικαιούχου στοκαταπίστευμαείτεπροςτηνενδεχόμενη συνέχιση τηςύπαρξης ζωντανού συμφέροντος του καταπιστευματοδόχου, το οποίο θα μπορούσε οίδιοςναεπικαλεστεί. Οπότε,η εκδίκασηθέματοςσχε τικούπροςτοκαταπίστευμαστηναπουσίατουθαήτανατελέσφο ρηκαιθαδιάνοιγετηδυνατότητανέων διαδικασιώναφούτοαποτέλεσμά της πρώτηςδενθαδέσμευεόλους τους ενδιαφερομένους. (Βλ. Performing Right Society Ld v. The LondonTheaterof Varieties, Ld A.C. 1924 σελ. 1). Οι αρχές του δικαίου της επιεί κειας εκτείνονται ώστενακαλύπτουν και τρίτους όταν,κατάτα περιστατικά,στοιχειοθετείται δέσμευσητηςδικήςτους συνείδησης μεαποτέλεσμα τηνυποκατάστασητουκαταπιστευματοδόχουαπό τους ίδιους,ωςδικαιούχωνσεόποιοβαθμόήτανδικαιούχος οκαταπιστευματοδόχος. Δεσμεύονται οι τρίτοι απότοκαταπίστευμα εφόσον δενείναιαγοραστέςέναντιανταλλάγματοςκαιχωρίςγνώ σητου,όπως είναι η περίπτωση,μεταξύ άλλων, των κληρονόμων τού καταπιστευματοδόχου, στους οποίους περιέρχεται ηπεριου σία του. (βλ. Snell's Equity 2% έκδοση σελ. 23, Sinclair ν. Broungham[1914] A.C. 398, Keeton andSheridan 10ηέκδοση σελ. 394, Hanbury and Martin, Modern Equity 14ηέκδοση σελ. 33). Οι εφεσείοντες διαδέχθηκαν τον αποβιώσαντα Αργυρό, ο εφεσίβλη τος διατηρεί εναντίον τους ως των τωρινών εγγεγραμμένων ιδιο κτητώντουκτήματος αυτοτελές αγώγιμοδικαίωμακαιδενυπάρ χει άλλος πουθαμπορούσε να θεωρηθεί ότι θαεπηρεαζόταναπό την κατάληξη της αντιδικίας όπως την οριοθέτησαν οι γραπτές προτάσεις. Ηεισήγησητων εφεσειόντων πρέπει νααπορριφθεί. 707 Κωνσταντινίδης, Δ. Πέτσα κ.ά.ν.Πέτσα
(1996)Πρέπει επίσης να απορριφθούνκαι οι υπόλουιοι ισχυρισμοί τους. (α) Ημαρτυρίατουεφεσίβλητου ήτανπρωτογενής. Εκείνηδε ως προς την παραδοχήτου Αργυρού πως πράγματι ενε- 5 γράφητο κτήμα στο όνομα του ωςκαταπιστευματοδόχου για λογαριασμό τουεφεσίβλητου,ωςεμφανώς στρεφόμενη κατάτουσυμφέροντος του,ήταναποδεκτή. Είναιενπρο κειμένω σχετική ηανάλυσηστον Phipson on Evidence 13η έκδοση σελ. 386παράγραφος20-5 καιεπ. αναφορικάμετο 10 αποδεκτόδηλώσεων προηγούμενου ιδιοκτήτηστο πλαίσιο αντιδικίας μεταξύτωνδιαδόχωντουκαιτρίτων. (Βλ επί σης Cross on Evidence6ηέκδοσησελ. 523). Δεν έχει εξειδικευθεί τελικά ποιο είναι το νομικό σφάλμα 15 στο οποίο υπέπεσε το πρωτόδικο Δικαστήριοαναφορικά "με την έννοια και εφαρμογήτουκανόνατης ενισχυτικής μαρτυρίας" και πάντως αναμφιβόλως συνιστούσαν ενι σχυτική μαρτυρίαόσαεντόπισε τοπρωτόδικοΔικαστήριο. 20 ΤοπρωτόδικοΔικαστήριο προέβησεσαφέςεύρημαπωςο Αργυρός αγόρασετοκτήμαγιαλογαριασμό του εφεσίβλη τουκαιεξηγούνται στην απόφασητουοι λόγοι πουστήρι ξαν την αξιολόγηση της μαρτυρίας. Δεν έχειεγερθεί αλλά θα ήταν ίσως επωφελές να προσθέσουμε πως δε θα θεω- 25 ρούσαμε ότι συντρέχουν οιπροϋποθέσεις γιατην ανατρο πή της κρίσης του πρωτόδικου Δικαστηρίου ως προς το ποιοί είπαντηναλήθεια. Η έφεση απορρίπτεται με έξοδα. Ταέξοδανα υπολογιστούν 30 απότον Πρωτοκολλητή γιαναεγκριθούναπότοΔικαστήριο. Η έφεσηαπορρίπτεται μεέξοδα. 708