1Α.Α.Δ. 10Ιουλίου,1996 ΙΑΡΤΕΜΗΣ,Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ 155.4 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ, ΤΑ ΑΡΘΡΑ 3,9,11ΚΑΙ 15ΤΟΥ ΠΕΡΙΑΠΟΝΟΜΗΣΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (ΠΟΙΚΙΛΑΙ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ) ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ 1964 (Ν.33/64) ΚΑΙ ΤΟΑΡΘΡΟ 19ΤΟΥ ΠΕΡΙΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ 1969 (Ν-14/60), ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΗΝΑΙΤΗΣΗΤΩΝΕΝΑΓΟΝΤΩΝΔΕΣΠΟΙΝΑΣ ΜΕΡΚΕΖΑ ΚΑΙ ΕΝΤΕΚΑ
(11)ΑΛΛΩΝ ΓΙΑΤΗΝΕΚΔΟΣΗ ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΩΝΔΙΑΤΑΓΜΑΤΩΝΤΗΣΦΥΣΕΩΣ CERTIORARI ΚΑΙ MANDAMUS, ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΗΝΑΓΩΓΗΥΠ' ΑΡ.7304/95ΤΟΥ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΛΕΜΕΣΟΥ: ΜΕΤΑΞΥ: ΔΕΣΠΟΙΝΑΣΜΕΡΚΕΖΑ,ΤΟΓΕΝΟΣΤΣΙΜΟΝ ΚΑΙ ΕΝΤΕΚΑ
(11)ΑΛΛΩΝ, Εναγόντων, ΑΝΤΩΝΗΝ.ΛΕΜΗ ΚΑΙΤΡΙΩΝ
(3)ΑΛΛΩΝ, Εναγομένων. ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΗΝΑΙΤΗΣΗΗΟΠΟΙΑ ΚΑΤΑΧΩΡΗΘΗΚΕ ΣΤΗΝΠΙΟΠΑΝΩΑΓΩΓΗΣΤΙΣ4.12.1995ΑΠΟΤΟΥΣ ΠΙΟΠΑΝΩΕΝΑΓΟΝΤΕΣ, ΚΑΙ 743
(1996)ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΗΝΑΠΟΦΑΣΗ ΚΑΙ/Η ΔΙΑΤΑΓΗ ΚΑΙ/Ή ΟΔΗΓΙΕΣΤΟΥ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΛΕΜΕΣΟΥ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ5.4.1996 ΣΤΗΝΠΙΟΠΑΝΩ ΑΓΩΓΗ ΥΠ' ΑΡ. 7304/95ΣΕΣΧΕΣΗ ΜΕΤΗΝΠΙΟΠΑΝΩΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ4.12.1995, ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΗΝΕΚΔΙΚΑΣΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ4.12.1995ΚΑΙ/ΉΤΗΣΑΓΩΓΗΣ 73W/95ΤΟΥ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΛΕΜΕΣΟΥ ΑΠΟΤΗΝ Ε.Δ.ΔΕΣΠΩΜΓΧΑΗΛΙΔΟΥ ΚΑΙ/Η ΑΠΟΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ. (ΑίτησηΑρ. 64/96) Προνομιακά εντάλματα — Certiorari — Διακριτική ευχέρειατον Δικα στηρίου, τρόπος άσκησηςτης, δεν ελέγχεταιαπό το Ανώτατο Δικα στήριομεπρονομιακάεντάλματα. Προσωρινά διατάγματα — Διακριτική ευχέρεια τον Δικαστηρίου — 5 Απόρριψη αίτησηςκαιπροσωρινούδιατάγματος επειδήοαιτητής δεν εμφανίστηκε κατά τηνακρόασητηςαίτησηςμετάαπό ένσταση— Αί τησηγια άδεια καταχώρισης αίτησηςcertiorariγια ακύρωση—Απορ ρίφθηκε, τοΔικαστήριο είχετηδιακριτικήευχέρειανααπορρίψει την αίτηση και ακυρώσει το διάταγμα και δεν είχε υποχρέωση να νπει- 10 σέλθει στα γεγονότα των ενόρκωνδηλώσεων. Οι καθ'ωνηαίτησηενέστησαν στην συνέχιση της ισχύος προσω ρινούδιατάγματοςπουεκδόθηκεκατόπινex-pane αίτησηςτωναιτητώνκαιηυπόθεσηορίστηκε γιαακρόαση. 15 Οιαιτητές,δενεμφανίστηκανκατάτηνακρόασηκαιτοΔικαστή ριο,απέρριψετηναίτησηκαιακύρωσετοδιάταγμα. Μεαίτησητους,οι αιτητέςζήτησαναπό το Ανώτατο Δικαστήριο 20 τηνέκδοσηεντάλματοςcertiorari πουναακυρώνειτηναπόφαση. Ει σηγήθηκαν,ότι το Δικαστήριο υπερέβητις εξουσίες του απορρίπτο ντας τηναίτησηκαιακυρώνονταςτοδιάταγμα,ενώόφειλε να εκδώ σει απόφασηαφού εξετάσει τις ένορκες δηλώσεις και επιπλέον ότι παραβιάστηκανοι πρόνοιες τουΑρθρου 30τουΣυντάγματος. 25 744 1 Α.Α.Δ. Μερχέζακ.ά. Αποφασίστηκεότι: 5 10
(1)ΤοΔικαστήριο είχετη διακριτικήευχέρεια να απορρίψει την αίτησηλόγω μηπροώθησηςτηςκαιδενείχεκαμιά υποχρέωση ναυπεισέλθει στις ένορκες δηλώσεις οιοποίες περιείχαν συ γκρουόμεναγεγονόταγιανααποφασίσειεπίτηςουσίαςτης.
(2)Οι πρόνοιες τουΑρθρου 30τουΣυντάγματοςδενπαραβιά στηκαν, διότι οι αιτητές είχαν τηνευκαιρία ναπροωθήσουν την αίτηση τους καιήτανλόγω δικής τους υπαιτιότητας που στερήθηκαντουδικαιώματος αυτού. Ηαίτησηαπορρίφθηκεμεέξοδα. 15 Αναφερόμενες νποθέσεις: InReKakos
(1985)1 C.L.R. 250, Ανθίμον
(1991)1AAA. 41, 20 Smith v.PaphosStoneC EstatesLtdandOthers
(1989)1(E)AAA. 499, Πογιατζής(Αρ.I),
(1995)1 AAA. 574. 25 Μαγκάκης
(1990)1 AAA. 1068, Fourri andOthers v.Republic
(1986)2C.L.R. 152. Αίτηση. 30 35 Αίτησηαπότους αιτητέςγια τηνέκδοση προνομιακών διαταγ μάτων τηςφύσεως certiorari καιmandamus γιατηνακύρωσητης απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, ημερομηνίας 5.4.96 (Βλαδίμηρου, Ε.Δ.)στην Αγωγή Αρ.7304/95,μετηνοποία απορρίφθηκεαίτηση τους για έκδοση προσωρινούδιατάγματος. Κ. Χρνσοστομίδης μεΑ. Ταλιαδώρο, για τους Αιτητές. Δ. Αραούζος, γιατους Καθ'ωνηαίτηση. 40 ΑΡΤΕΜΗΣ,Δ.: Ανάγνωσετηνακόλουθηαπόφαση. Μετηνπα ρούσα τους αίτησηοιαιτητές ζητούντηνέκδοση διαταγμάτων της φύσεως CERTIORARI και MANDAMUS,αναφορικά μεαπόφαση του ΕπαρχιακούΔικαστηρίου Λεμεσού, μετηνοποία απερρίφθη 745 Αρτεμης,Λ. Μερκέζα κ.ό.
(1996)αίτησητους γιαέκδοση προσωρινού διατάγματος. Τοπροσωρινό διάταγμαείχεαρχικάεκδοθεί ex parte καικατά την ημερομηνία πουήτανεπιστρεπτέο,οικαθ'ωνηαίτησηενέστησαν στην έκδοση του καικαταχώρησαντη γραπτήτους ένσταση 5 υποστηριζόμενη με ένορκη δήλωση. Ηαίτησηορίστηκε γιαμνεία, κατά την οποία διεπιστώθη σύγκρουση γεγονότων στις αντίστοι χες ενόρκους δηλώσεις καιηυπόθεσηορίστηκε γιαεκδίκασηστην παρουσία του συνηγόρου των αιτητών στις 5.4.96 και ώρα 8.30 πρωινή. Κατάτηνημερομηνία εκείνη οικαθ'ωνηαίτησηεμφανί- 10 στηκαν ενώ εκ μέρους των αιτητών ουδεμία εμφάνιση υπήρξε. Αφού παρήλθαν τρία τέταρτα, στις 9.15 π.μ. ο συνήγορος των καθ'ων ηαίτηση ζήτησε τηναπόρριψητηςαίτησης και τον παρα μερισμότουσυντηρητικού διατάγματος. ΤοΔικαστήριο μεπρα κτικό της ίδιαςημερομηνίας,αφούδιαπίστωσε ότι ηαίτησηήταν 15 ορισμένηστις 8.30 απέρριψετηναίτησηκαιδιέταξε την ακύρωση της ισχύος τουδιατάγματοςλόγω "μη εμφάνισηςκαι λόγωελλεί ψεως ενδιαφέροντος των αιτητώνγιαπροώθησητης". EivaLηθέσητων αιτητών ότι ηαπόφαση τουπρωτόδικουΔι- 20 καστηρίου εξεδόθη καθ' υπέρβασητηςδικαιοδοσίαςτου,γιατίτο Δικαστήριο δεν είχε την ευχέρεια να απορρίψει την αίτηση για τουςλόγους πουτηναπέρριψεχωρίςναεξετάσει τη μαρτυρίαπου είχεενώπιοντου,μετημορφήτωνενόρκωνδηλώσεων. Ήτανηει σήγησητου ευπαίδευτουσυνηγόρου των αιτητώνότι το Δικαστή- 25 ριο ώφειλε να εξετάσει τις ένορκες αυτέςδηλώσεις και ανδιαπί στωνε σύγκρουση γεγονότων τέτοια που να μην επέτρεπε συμπέ ρασμα ότι οι αιτητές απέσεισαν το βάροςαποδείξεως πουείχαν, τότε μόνονααπορρίψειτηναίτηση. 30 Από την άλληπλευράο ευπαίδευτοςσυνήγορος των καθ'ωνη αίτηση υποστήριξε με αναφοράστο Αρθρο 9
(3)του Κεφ.6 ότι το Δικαστήριο είχε δικαίωμανα επιληφθεί της αίτησης και ν ' απο φασίσει την τύχη του διατάγματος με όποιο τρόπο έκρινε ορθό, έχοντας έτσικαιτηδιακριτικήευχέρεια νααπορρίψει την αίτηση 35 λόγω μηπροώθησης της. Οι αρχές πουδιέπουν την άσκησητης δικαιοδοσίαςτουΔικα στηρίου για έκδοση προνομιακών ενταλμάτων υπήρξαν το αντι κείμενο πολλών αποφάσεων (δέστε μεταξύ άλλων Re Kakos 40
(1985)1 ΟΛ*.25ΟκαιΛν0ί/ωυ
(1991)1 Α.Α.Δ.41). Οιαρχέςπου προκύπτουν απότις αποφάσειςαυτές είναι ότι, όπου προσφέρε ταιάλλο ένδικο μέσοτοΔικαστήριο εκδίδειπρονομιακάεντάλμα τα μόνο όπουυπάρχουνεξαιρετικές περιστάσεις, όπωςγιαπαρά746 1 ΑΛ.Δ. Μερκέζα κ.ά. Αρτεμης, Δ. δείγμαέκδηληπαρανομία. Έχοντας εξετάσει μεπροσοχήτις εισηγήσειςτων δύοπλευρών έχωκαταλήξειστοσυμπέρασμαότιτομόνοθέμαπουέχεινααπο5 φασισθεί είναικατάπόσο,υπότιςσυνθήκες,τοΔικαστήριο είχετη διακριτική ευχέρεια να θεωρήσει τη μηεμφάνιση των δικηγόροι ως μηπροώθηση της αίτησης και ως εγκατάλειψη της. Αν τοσυ μπέρασμα είναι ότι τοπρωτόδικο Δικαστήριο είχετέτοιαδιακρι τικήευχέρεια,τότεηαίτησηαυτήγιαέκδοσηδιατάγματοςδενμπο10 ρεί ναεπιτύχει,γιατίόπως έχειεπανειλημμένατονισθεί,ηάσκηση διακριτικής ευχέρειας προσβάλλεται με έφεση και όχι μεένταλμα CERTIORARI. (ΔέστεMarieTherese Smith v.PaphosStone C. Estates Ltd and Others
(1989)1(E)Α.ΑΛ. 499 και in ReΑθανά σιοςΠογιαχζή (Αρ.1)
(1995)1 Α.Α.Δ.574). 15 Τοβάροςαποδείξεωςγιασυνέχισητηςισχύος τουδιατάγματος βρισκόταν στους ώμους τωναιτητώνκαιτοπροσωρινό διάταγμα ίσχυε μόνο γιαόσο χρόνο ήταντούτο αναγκαίοκαι μέχρι τηςεμ φάνισηςτων συνηγόρων τωνκαθ'ωνηαίτησηκαιτηςαμφισβήτη20 σηςτηςορθότηταςτου. Ημηεμφάνισητωναιτητώνήτωνσυνη γόρων τουςκατά την ορισθείσα ημερομηνίακαι ώραυπό του Δι καστηρίου, συνιστούσε παράλειψη προωθήσεως της αίτησης και είμαι τηςγνώμης ότι,μεβάσητιςγενικές εξουσίεςτου Δικαστηρί ου και ιδιαίτερα της εξουσίας του να αποφασίζει τηδιαδικασία 25 καιναεπιλαμβάνεταιαιτήσεων ενώπιον τουμεόποιοτρόποθεω ρεί ορθό, του έδιδε και το δικαίωμανα θεωρήσει την αίτηση ως εγκαταλειφθείσα. ΒρίσκωότιτοΔικαστήριοείχετηδιακριτικήευ χέρεια νααπορρίψει τηναίτησηλόγω μηπροώθησης της καιδεν είχε καμμιά υποχρέωση να υπεισέλθει στις ένορκες δηλώσεις, οι 30 οποίες περιείχαν συγκρουόμενα γεγονότα,γιανααποφασίσει επί τηςουσίαςτηναίτηση. Επίσης,τοπαράπονοτωναιτητώνότι παραβιάστηκαν οιπρό νοιες τουάρθρου30του Συντάγματος,δεν μπορεί να ευσταθήσει, 35 διότι οι αιτητές είχαντην ευκαιρίανα εμφανιστούν καιναπροω θήσουν την αίτησητους και ήταν μόνο λόγω δικής τουςυπαιτιό τηταςπουστερήθηκαντουδικαιώματος αυτού. 40 Επίσης,τοαπόσπασμααπότο Halsbury's Laws of England 3rd Edition Τόμος 30, παραγρ. 623, στο οποίο αναφέρθηκε ο ευπαίδευτοςσυνήγοροςτωναιτητώνκαιστοοποίοαναφέρεταιότιόταν σε αιτήσεις μεκλήσηδεν εμφανίζεταιτο ένααπόταδύο μέρη,το Δικαστήριο μπορεί ναακούσει το έναμέρος καινααποφασίσειή να αναβάλει την υπόθεση, κατά την κρίση μου δεν αποκλείει τη 747 Αρτεμης, Δ. Μερκέζακ.ά.
(1996)διακριτική ευχέρεια τουΔικαστηρίουνα απορρίπτειαιτήσεις λό γωμηπροώθησηςτους. (Αναφορικάμετησημασίατουάρθρου30 και την εφαρμογήτουδέστε καιRe Μιχάλης Μαγκάκης
(1990)1 Α.Α.Δ. 1068 και Fourri and Others v.Republic
(1980)2 C.L.R. 152.) 5 Εν όψει των πιο πάνω, ηαίτησηγια έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτωναπορρίπτεταιωςαβάσιμη,μεέξοδαεναντίοντωναι τητών. 10 Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα σεβάροςτων αιτητών. 748