1Α.Α.Δ. 17 Ιουλίου,1996 [ΠΙΚΗΣ,Π.,ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ, ΚΡΟΝΙΔΗΣ,Δ/στές] LIOUFISANDCO. LTD., Εφεσείοντες -Ενάγοντες, ν. ΜΙΧΑΛΑΚΗ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ, Εφεσίβλητου- Εναγόμενου, ν. ΠΑΝΙΚΟΥ ΠΑΝΑΠΔΗ, Εφεσίβλητου- Τριτοδιάδικου. (Πολιτική ΈφεσηΑρ. 8767) Απόδειξη — Σύσταση εταιρείας — Μπορεί να αποδειχτεί με μαρτυρία ότι υφίστατο και λειτουργούσε σαν εταιρεία — Λειτουργία ωςεται ρεία,δημιουργεί τεκμήριοκανονικής σύστασης. 5 10 Εταιρείες — Απόδειξη σύστασης και λειτουργίας — Αποτελεί απόδει ξη κανονικήςσύστασης της εταιρείας. Πολιτική Δικονομία—Α νύπαρκτος ενάγων—Θέμα ανύπαρκτου ενά γοντα, δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο αντιδικίας μέσω των δικογράφων, τομέσο αμφισβήτησης της οντότητας του είναι αίτηση για διαγραφή της αγωγής. Ιδιοκτησία — Τεκμήριοιδιοκτησίας— Κατοχή καιχρήση κινητού, δη μιουργεί τεκμήριο ιδιοκτησίας. 15 20 Η ενώπιον του ΕπαρχιακούΔικαστηρίου υπόθεση, αφορούσε αξίωση των εφεσειόντων - εναγόντων να αποζημιωθούν από τον εφεσίβλητο -εναγόμενο γιαζημιές που προζενήθηκανστο αυτοκί νητο τους κατόπιν αυτοκινητικούατυχήματος. Με τηδιαδικασία προσεπικλήσεως ο εφεσίβλητος -εναγόμενος κατέστησε μέρος στη 773 Lioufis and Co. Ltd v. Ανδρόνικου κ.ά.
(1996)διαδικασία τον εφεσίβλητο - τριτοδιάδικο. ΤοπρωτόδικοΔικαστήριο αποφάσισεότι επί τηςουσίαςοι εφεσείοντες - ενάγοντες πέτυχανκαιθαεξέδιδεπροςόφελος τους από φασηγιατοποσότωνΛΚ874,αλλάτελικά έκρινε ότιαυτόδενήταν 5 δυνατό,επειδήδεν απέδειξαν(α)την ιδιότητατους ως εταιρείακαι (β)την ιδιοκτησίατουςόσοναφοράτοαυτοκίνητοκαιαπέρριψετην αγωγή. Οι εφεσείοντες - ενάγοντες,εφεσίβαλαντην απόφαση. Μεαντέ- 10 φεσή του ο εφεσίβλητος - εναγόμενος όσο καιο εφεσίβλητος-τριτοδιάδικοςπρόσβαλαντο μέροςτης απόφασηςτουΔικαστηρίουανα φορικά με ταέξοδα και ισχυρίστηκαν ότι λανθασμένα το Δικαστή ριο δεν επεδίκασε έξοδα υπέρτους αγνοώντας τον κανόναότι "τα έξοδαακολουθούντοαποτέλεσμα",καθώςκαιτονκαταμερισμότης 15 ευθύνης μεταξύτων εφεσίβλητων, εναγομένου καιτριτοδιαδίκου. Εκδόθηκαναπότο Εφετείοδύοαποφάσειςοιοποίες συμφωνούν ως προς το αποτέλεσμα. 20 Ο Κρονίδης Δ., αποφάσισε ότι: (Ι) Υπήρξε πληθώρα μαρτυρίαςπου κατέδειχνε ότι οι εφεσείο ντες -ενάγοντες λειτουργούσαν ως εταιρεία και αυτό συνι στούσετεκμήριο ότι είχανσυσταθεί δεόντως ως εταιρεία,το 25 οποίοδενανατράπηκεκαισυνεπώςηαπόφασητουπρωτόδι κου Δικαστηρίου ότι ηύπαρξητης εταιρείαςδεναποδείχθη κε,ήτανεσφαλμένη.
(2)Η κατοχήκαιχρήσητουαυτοκινήτουαπό τους εφεσείοντες - 30 ενάγοντες, συνιστούσε εκ πρώτης όψεως απόδειξηιδιοκτη σίας η οποία δεν ανατράπηκε,αλλά υπήρξε και πληθώρα αποδεκτής μαρτυρίας από την οποία μπορούσε να εξαχθεί ότι οι εφεσείοντες - ενάγοντες ήτανιδιοκτήτεςτου αυτοκινή τουκαισυνεπώς τοεύρηματουπρωτόδικουΔικαστηρίου ότι 35 δενείχεαποδειχθεί, ήτανεσφαλμένο. Ο Πικής,Π.,μεδικήτουαπόφασημετηνοποίασυμφώνησε και ο ΧρυσοστομήςΔ., συμφώνησε μετην απόφασητου Κρονίδη Δ. ως προς το αποτέλεσμα καιπρόσθεσε, ότι: (Ι)Τομέσογιατηναμφισβήτησητηςοντότηταςτουενάγοντα,εί ναιαίτησηγιαδιαγραφήτηςαγωγής,διότιηύπαρξητωνενα γόντων δεν μπορεί νααποτελέσει αντικείμενο αντιδικίας μέ774 40 1 Α.Α.Δ. Lloufis and Co.Ltd v. Ανδρόνικου κ.ά. σωτωνδικογράφων. 5 Η έφεση έγινεδεκτή, εκδόθηκεαπόφαση υπέρτων εφεσειόντωνεναγόντων γιατο ποσότων ΛΚ874πλέον έξοδαπρωτοδίκωςκαι κατ* έφεση,καθώςκαιδιάταγμαγιατα έξοδα μεταξύ εναγομένου και τριτοδιαδίκου. Ηέφεσηέγινεδεκτή. 10 Αναφερόμενες υποθέσεις: K.N.G. AutopartsLtdν. Ιωάννου
(1996)1Α.Α.Δ. 689, Queenv. Langton [1876]2QBD296, 15 Russian Commercial and Industrial Bank v.ComptoirD'Escompte de MuIhouse[1925]A.C. 112. Έφεση. 20 25 Έφεσηαπότους ενάγοντες κατάτης απόφασηςτου Επαρχια κούΔικαστηρίου Λευκωσίας (Βλαδίμηρου,Ε.Δ.) πουδόθηκεστις 29 Μαΐου 1992(Αρ. Αγωγής3493/89)μετην οποίααπορρίφθηκε η αγωγή,λόγω του ότιοι ενάγοντες δεν απέδειξαν την ύπαρξη τους ωςεταιρείακαθώςκαι την ιδιοκτησία τους όσον αφορά το αυτοκίνητοτοοποίο ενεπλάκηστοδυστύχημα. Χρ. Ιαχχννίδου (χα)για Στ.Κιττή,γιατους Εφεσείοντες. 30 Θ.Μάντης,γιατον Εφεσίβλητο -εναγόμενο. Στ.Πολυβίου (χα),γιατον Εφεσίβλητο-Τριτοδιάδικο. CUT. adv. vult. 35 ΠΙΚΗΣ,Π.:ΤηνπρώτηαπόφασηθαδώσειοΔικαστής Κρονίδης40 ΚΡΟΝΙΔΗΣ,Δ.: Οιεφεσείοντες, όπως φαίνεταιαπότον τίτλο της έφεσης, είναι νομικό πρόσωπο, Εταιρείαπεριορισμένης ευθύ νης. Μετο ειδικά οπισθσγραφημένο κλητήριο ένταλμα της αγωγής αξίωναν εναντίον του εναγομένου αποζημιώσεις ύψους£1.286,02 775 Κρονίδης,Δ. Lloufis and Co. Ltd v. ΑνδρονΙχουχ.ά.
(1996)σεντ γιαζημιές πουυπέστησαν στο αυτοκίνητουπ'αριθμόεγγρα φής LE271, ιδιοκτησίας τους, συνεπεία τροχαίου δυστυχήματος που συνέβηκε την21/2/1989στον ΑγιοΔομϊτιο καιοφείλετο στην αμέλεια του εναγομένου. Ο εφεσίβλητος-εναγόμενος στην υπερά σπιση τουαρνήθηκεότι οι εφεσείοντες ήτανοι ιδιοκτήτες τουαυ- 5 τοκινήτου LE271καιακολούθωςπρόβαλεδιάφορους ισχυρισμούς όσον αφορά την αμέλεια. Ισχυρίσθηκε ότι τοδυστύχημαπροκλή θηκεαπό την αμέλειακαι/ή παράβασητωννομίμων υποχρεώσεων τουΠανικούΠαναγίδητονοποίομετηδιαδικασία προσεπίκλησης κατέστησε τριτοδιάδικοστηδιαδικασία. ·, 10 Κατόπινακρόασης,τοΔικαστήριοκατέληξεότι,ενώεπίτηςου σίας οι εφεσείοντες επιτύγχαναν και επομένως θα εξέδιδε προς όφελος τους απόφασηγια το ποσό των £874,-, εν τούτοις τελικά έκρινε ότι αυτό δεν καθίστατο δυνατό εφόσον, κατά την άποψη 15 του, οι εφεσείοντες δεν απέδειξαν (α)την ιδιότητα τους ως Εται ρείακαι(β)τηνιδιοκτησίατουςόσοναφοράτοαυτοκίνητοLE
- Ένεκατούτου,απέρριψετηναγωγή. Μετηνπαρούσαέφεσηαμφι σβητείται ηπρωτόδικηαπόφαση,όσον αφοράτο συμπέρασμα ότι δεναποδείχθηκεηοντότητατηςεταιρείαςκαιηιδιοκτησίατηςεπί 20 τουαυτοκινήτου. Μετηναντέφεσήτουςτόσο οεφεσίβλητος-εναγόμενος όσοκαι ο εφεσίβλητος-τριτοδιάδικος προσβάλλουν τομέροςτηςαπόφασης του πρωτόδικουΔικαστηρίου πουαφορά τα έξοδα και ισχυρίζο- 25 ντανότι λανθασμέναδενεπεδίκασετοπρωτόδικοΔικαστήριο έξο δαυπέρτους,αγνοώνταςτονκανόναότι"ταέξοδαακολουθούντο αποτέλεσμα". Επίσης,προσβάλλεται ηαπόφασητουπρωτόδικου Δικαστηρίουόσον αφοράτονκαταμερισμότηςευθύνηςμεταξύτων εφεσίβλητων, εναγομένου και τριτοδιάδικου. Κατάτην ακρόαση 30 της έφεσης οδεύτερος λόγοςτηςαντέφεσηςαποσύρθηκεαπότους δύο δικηγόρους που αντιπροσώπευαν τους δύο εφεσίβλητους. Όσον αφοράτο μέρος της αντέφεσηςγιατα έξοδααμφότεροιδή λωσαν ότιολόγοςαυτόςθαισχύσειεάνκαιεφόσοντοΔικαστήριο απορρίψει τηνέφεση. 35 Ο συνήγορος των εφεσειόντων εισηγήθηκε ότι ηγενική άρνηση όπωςαναφέρεταιστηνπρώτηπαράγραφοτηςΈκθεσης Υπεράσπι σης μετηνοποίααρνείταιτοπεριεχόμενο τηςπρώτηςπαραγράφου της Έκθεσης Απαιτήσεως, δεν αναφέρεταιστη νομιμοποίηση της 40 ενάγουσαςΕταιρείαςαλλάμόνοστονισχυρισμό ότιητελευταίαεί ναι ιδιοκτήτριατουαυτοκινήτουLE
- Συμφωνούμε με τηνεισήγησηαυτή. Ηγενικήάρνησητηςπρω- 776 1 Α.Α.Δ. Lioufis and Co.Ltd v. Ανδρόνικου χ.ά. Κρονίδης,Δ. τηςπαραγράφουτηςΈκθεσης Υπερασπίσεως δεν μπορεί παράνα αναφέρεταιαποκλειστικά στο θέματης ιδιοκτησίας τουαυτοκινή τουκαι όχι φυσικά στην οντότητα των εναγόντων. Τούτοπροκύ πτει αβίαστα και απότοσύνολο του περιεχομένου της Έκθεσης 5 Υπερασπίσεως όπουπουθενάδεν υπάρχει ισχυρισμός πουνααμ φισβητεί τηνοντότητατηςΕταιρείας. Περαιτέρωεισηγήθηκε ότιεν πάσηπεριπτώσει είχεπροσαχθεί μαρτυρίακαι επεσήμανε τη μαρ τυρία του αστυνομικού εξεταστή του δυστυχήματος, τη μαρτυρία του Μ.4 εκτελεστικού Διευθυντού της Εταιρείας,τημαρτυρίατου 10 Π. Πιττάκα,υπαλλήλου του λογιστηρίου της Εταιρείας Παυλίδης & Αραούζος όπου έγινε ηεπιδιόρθωση του αυτοκινήτου LE271, καθώςκαιστατεκμήρια2και3 ταοποίαπαρουσιάσθηκανστο Δι καστήριο με τη συναίνεση των διαδίκων. Τελικά εισηγήθηκε,ότι προέκυπτε από τοσύνολο της μαρτυρίαςπως οι εφεσείοντες ενερ15 γούσανως Εταιρείαπεριορισμένης ευθύνης. Οισυνήγοροι τηςάλ λης πλευράςυποστήριξαν τηνπρωτόδικηπροσέγγιση ότι δεν απε δείχθη μεθετική μαρτυρίαη οντότητα της Εταιρείας. Όσοναφοράτημαρτυρίατουεκτελεστικού Διευθυντή τωνεφε20 σειόντων, είμαστε της άποψης ότι από μόνη της δεν θαήτανπρό σφορηγιατηναπόδειξητηςνομικής οντότητας. Ομάρτυραςαπα ντώντας σε ερώτηση κατάτην κύρια εξέταση για τη σχέσητουμε τους εφεσείοντες, απάντησεότι ήτανο γενικός εκτελεστικός Διευ θυντής της Εταιρείας. Αλλά,πέραντης μαρτυρίας τουεκτελεστι25 κού Διευθυντή των εφεσειόντων υπάρχει πληθώρα άλλης μαρτυ ρίας που κατέδειχνε ότιοι εφεσείοντες λειτουργούσαν ωςΕται ρεία. Ημαρτυρίααυτήείναι διάχυτησταπρακτικάτης ακροαμα τικήςδιαδικασίας, καιενδεικτικάαναφέρουμετατεκμήρια2και3, τιμολόγια τα οποία εξέδωσεστο όνομα των εφεσειόντων η Εται30 ρεία Παυλίδης & Αραούζος που επιδιόρθωσαν τις ζημιές στοαυ τοκίνητο τους,καιταοποίατιμολόγια παρουσιάσθηκανστοΔικα στήριο μετησύμφωνη γνώμη των εφεσίβλητων. Πέραντούτου,οι εφεσίβλητοι συμφώνησαν μετουςεφεσείοντες κατάτηδιάρκειατης ακρόασης ότιηενάγουσα Εταιρεία (εφεσείοντες) δικαιούταν να 35 πληρωθεί ποσό £70,- για την απώλεια χρήσεως του αυτοκινήτου LE271επίπλήρους ευθύνης. 40 Αυτήημαρτυρίαήταναρκετήγια τηνέγερσημαχητού τεκμηρί ουκανονικότητος: omnia praesumuntur rite acsolemniter esse acta (Βλέπε CrossonEvidence, 5thEdition,p.46,όπουαναφέρεται: 'The principle appliesto corporations, soproof that acompany has acted as such isevidencethatitwas duly incorporated.). Αυτό το τεκμήριο δεν αντικρούστηκε απότην πλευρά των εφε777 Κρονίδης,Δ. Lioufts and Co.Ltd v. Ανδρόνικου κ.ά.
(1996)σιβλήτων και αποβαίνει καθοριστικό. Στην υπόθεση Queenν. Langton{1876] 2QBD296,τοΑγγλικόΔευτεροβάθμιο Δικαστήριο ομόφωνα αποφάσισε ότιμαρτυρίασύμφωνα μετην οποίαηπρο βαλλόμενη ως Εταιρείαδιεξήγαγε εργασίες ωςτέτοια,ήταναρκετή προςαπόδειξητηςύπαρξηςτης(Βλ. KMG. AutopartsLtd. ν. Μι- 5 χάληΙωάννου
(1996)1 Α.Α.Δ.689). Καταλήγουμε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο έσφαλε καταλήγο ντας ότι η ύπαρξητης Εταιρείαςδενείχεαποδειχθεί. 10 Τοδεύτεροσκέλοςτηςέφεσηςστρέφεται εναντίοντουευρήματος τουπρωτόδικουΔικαστηρίου ότι οιεφεσείοντες απέτυχαννααπο δείξουν την ιδιοκτησία τους επίτουαυτοκινήτου αρ. εγγραφής LE
- 15 Οευπαίδευτοςσυνήγορος τωνεφεσειόντων εισηγήθηκε ότικαθ' όλη την ακροαματικήδιαδικασίαδεν αμφισβητήθηκε η ιδιοκτησία τοινεφεσειόντων επίτουαυτοκινήτου. Μαςπαρέπεμψεδεσεαπο σπάσματααπό ταπρακτικά τηςδίκης,μεταξύτων οποίων καιτου αστυνομικού εξεταστού του δυστυχήματος, τόσο κατά την κύρια 20 εξέταση τουόσοκαικατά τηναντεξέτασή τουαπότον εφεσίβλητοεναγόμενο. Τοπρωτόδικο Δικαστήριο απεφάσισε ότιη μαρτυρία αυτήεπίτουθέματοςτης ιδιοκτησίας είναιμηαποδεκτήγιατί είναι εξ ακοήςμαρτυρία. Συμφωνούμε στο σημείοαυτόμετο πρωτόδι κο Δικαστήριο. Ομάρτυρας έδωσετη μαρτυρία αυτή αναγιγνώ- 25 σκοντας έγγραφοτοοποίο ουδέποτε παρουσιάστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Υπάρχει όμως πληθώρα άλλης αποδεκτής μαρτυρίας μεβάση την οποίαμπορεί ναεξαχθεί το συμπέρασμα ότιοιεφεσείοντες εί- 30 ναι ιδιοκτήτες τουαυτοκινήτου LE
- Πέραντης μαρτυρίαςτουεκτελεστικού Διευθυντού τωνεφεσειόντοχν υπάρχει άλλη μαρτυρία που αποδεικνύει τηνκατοχή και χρήση του αυτοκινήτου απότους εφεσείοντες. Η κατοχήκαιχρή- 35 σητουαυτοκινήτουαπότους εφεσείοντες αποτελεί εκπρώτηςόψε ως απόδειξητηςιδιοκτησίας (ΒλέπεCrossonEvidence,5th Edition, p.644 όπου αναφέρεται: "Possession is prima facie evidence of ownership,and asecond waywhichownership may be provedis by proof ofpossessionofthepropertyin question.")40 Αλλά,πέραντων πιο πάνω,όλοιοι διάδικοιμέσωτων δικηγό ρων τους,μεκοινήδήλωση τους,κατάτηδιάρκειατης ακροαματι κής διαδικασίας,προέβησαν σε παραδοχήγεγονότων χωρίςκαμιά 778 1 Α.Α.Δ. Lioufis and Co.Ltd v. Ανδρόνικου κ.ά. επιφύλαξη,ότιηενάγουσα Εταιρείαδικαιούταιναπληρωθεί ποσό £70,-γιατηναπώλειαχρήσεωςτουαυτοκινήτουυπ' αριθμόεγγρα φήςLE271επίπλήρους ευθύνης. 5 Οισχυρισμός των δικηγόρων των εφεσίβλητων ότιηδήλωση αυτήέγινευπότην αίρεση της απόδειξηςτης ιδιοκτησίας του αυ τοκινήτου LE271δεν βρίσκει έρεισμα στο κείμενο ούτε μπορεί να γίνειαποδεκτή. Τέτοιαεπιφύλαξηδενυπάρχειστοκείμενο τηςδή λωσης,ούτεείναιδυνατόναυπονοηθείότιυπάρχειήναπροστεθεί 10 εκτων υστέρων. Καταλήγουμε,γιατουςπιοπάνωλόγους, ότιτοπρωτόδικοΔι καστήριοέσφαλεστην απόφασητουότιδενείχεαποδειχθείη ιδιο κτησίατων εφεσειόντων επί τουαυτοκινήτουLE
- 15 Ηέφεση επιτυγχάνει. Η πρωτόδικη απόφασηπαραμερίζεται. 20 Εκδίδεται απόφαση υπέρ τωνεφεσειόντων και εναντίοντου εφεσιβλήτου-εναγομένου, γιατοποσό των £874,- πλέον έξοδα, τόσοπρωτόδικαόσοκαικατ' έφεση. Εκδίδεται επίσης (επί της διαδικασίαςπροσεπικλήσεως) από φασηυπέρτουεναγομένου και εναντίον τουτριτοδιάδικουγιατο ήμισυ τουεπιδικασθέντοςποσούκαιτοήμισυ των εξόδων που θα 25 καταβληθούναπότον εφεσίβλητο-εναγόμενο στους εφεσείοντες. Επειδήταέξοδατηςόληςδιαδικασίαςδενμπορούνναδιαχωρισθούνσεέξοδατηςαγωγήςκαιέξοδατηςδιαδικασίαςπροσεπικλήσεωςκαινοουμένου ότιο εφεσίβλητος-τριτοδιάδικος θα επιβαρυν30 θεί μετοήμισυτων εξόδων πουθαπληρώσει οεφεσίβλητος-εναγόμενος, έχουμε καταλήξειόπωςμηεκδώσουμε οποιαδήποτε διαταγή ΟΧ; προςταέξοδασχετικά μετη διαδικασία προσεπικλήσεως. Ταέξοδαναυπολογιστούν απότον Πρωτοκολλητή. 35 ΠΙΚΗΣ, Π.: Με την απόφασηπου θαδώσω συμφωνεί καιο Χρυσοστομής,Δ. 40 ΠΙΚΗΣ,Π.:Συμφωνώμετοαποτέλεσμακαιτηδιαταγήηοποία προτείνεται στην απόφασητου Κρονίδη,Δ. Όντως,έχειαποδει χθείότιτοαυτοκίνητο,τοοποίουπέστηζημιά,ανήκειστηνεφεσείουσαεταιρεία. Συμφωνώ,επίσης,ότιδεντέθηκευπόαμφισβήτησημετην Υπε779 Πικής,Π. Uoufis and Co. Ltd v.Ανόρονίκουκ.ά.
(1996)ράσπισηη ύπαρξητηςεταιρείας,τουνομικούπροσώπουπουήγει ρε την αγωγή. Ό,τι θέλω ναπροσθέσω, είναι ότιηύπαρξη των εναγόντων δεθα μπορούσε να αποτελέσει τοαντικείμενο αντιδι κίας μέσωτωνδικογράφων. Οιέγγραφεςπροτάσεις έχουν ως λό γο τονπροσδιορισμό των επιδίκων θεμάτων μεταξύ τωνδιαδί- 5 κων. Η αντιδικία προϋποθέτει την ύπαρξητων διαδίκων. Ανο ενάγωνδεν είναιυπαρκτόπρόσωπο, φυσικόήνομικό,δεντίθεται, ούτε θα μπορούσε νατεθεί ζήτημα αντιδικίας μετον εναγόμενο. Αγωγήεκμέρους ανύπαρκτου προσώπουσυνιστά κατάχρηση της διαδικασίας. Τομέσογιατηναμφισβήτησητηςοντότητας τουενά- 10 γοντα είναι αίτησηγια τηδιαγραφήτηςαγωγής. Ηθέση αυτήευ ρίσκει έρεισμα στην απόφαση Russian Commercial and Industrial Bank v.ComptoirD'Escompte de Mulhouse [1925] A.C. 112 (HL). Στην υπόθεση εκείνη κρίθηκε ότι η αμφισβήτηση εξουσίας τουενάγοντανακινήσειαγωγή εξονόματοςτηςενάγου- 15 σας εταιρείας δεν μπορούσε νααποτελέσει το αντικείμενο αντιδι κίας, μετηνέγερσητου θέματος στην Υπεράσπιση. Η θεραπεία έγκειτο στηλήψη μέτρων,σεαρχικόστάδιοτηςδιαδικασίας,γιατη διαγραφήτουενάγοντακαιτοντερματισμό της διαδικασίας.Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση που αμφισβητείται ηύπαρξητου 20 ενάγοντα - (βλ.TheAnnualPractice 1958, σελ. 574 και 575). ΗΔ.27, Θ.3, τωνΘεσμώνΠολιτικής Δικονομίας παρέχει τοδι κονομικό πλαίσιο γιατηνκίνησητουμηχανισμούγιατη διαγραφή αγωγήςεκμέρους ανύπαρκτουδιαδίκου. 25 Ταστοιχεία, ταοποίαοενάγωνυποχρεούταιναπαραθέσειγια τηνταυτότητατουστον τίτλο τηςαγωγής,προβλεπόμενα από από τη Δ.2,θ.3,των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, σκοπούν στον προσδιορισμό τόσο της οντότητας όσοκαιτηςταυτότητας του 30 ενάγοντα. Ηκίνηση του μηχανισμού για την έγερσητης αγωγής προϋποθέτει την ύπαρξη του. Μεταστοιχεία τα οποίαπαρέχο νται,δίνεται ηευκαιρίαστον εναγόμενο ναελέγξεικαι,ενανάγκη, να αμφισβητήσει τηνοντότητα τουενάγοντα. 35 Όπου ηταυτότητατων διαδίκωνδε διευκρινίζεται στον τίτλο τηςαγωγής,όπωςστηνπερίπτωσησυνεταίρων πουενάγουν μετην εμπορική επωνυμία του συνεταιρισμού, οι Θεσμοί προβλέπουν μηχανισμό γιατηδιασαφήνισητηςταυτότηταςτους -(βλ. Δ.7). 40 Η έφεσηέγινεδεχτή. 780