1Α.Α.Δ. 30Ιουλίου, 1996 [ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ,Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ 155
(4)ΤΟΥΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΡΘΡΟ3ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΑΠΟΝΟΜΗΣΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (ΠΟΙΚΙΛΑΙ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ) ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ1964, ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΗΝΑΙΤΗΣΗΤΟΥ ΘΥΡΣΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ (ΑΡ.2) ΠΑ ΕΚΔΟΣΗΠΡΟΝΟΜΙΑΚΟΥ ΕΝΤΑΛΜΑΤΟΣ ΤΥΠΟΥ CERTIORARI, ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΗΝΑΔΕΙΑ ΤΟΥ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΛΕΜΕΣΟΥ ΗΜΕΡ.13.5.1996 ΓΙΑΤΗΝ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΗΣ ΕΝΟΡΚΟΥ ΔΗΛΩΣΕΩΣ ΣΤΗΝΑΙΤΗΣΗΤΩΝΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ6/3/96 ΓΙΑ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 15/2/1996, ΣΤΗΝΑΓΩΓΗ5061/95 ΤΟΥ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΛΕΜΕΣΟΥ. (ΑίτησηAQ. J21/96) 5 . Αρχές τηςφυσικήςδικαιοσίϊνης—Δικαίωμαακρόασης—Διάταγμα επι τρέπον τηνκαταχώρισηένορκηςδήλωσης σχετικάμεαίτησηπαραμε ρισμού — Δόθηκεχωρίς ναακουστεί ηάλληπλευρά — Ακυρώθηκε μεένταλμαcertiorariλόγω παράβασης τωναρχώντηςφυσικήςδικαιοσύνης. Προνομιακάεντάλματα—Certiorari—Παράβαση τωναρχώντηςφυσι κής δικαιοσύνης — Ακυρώθηκεμε ένταλμα certiorari διάταγμα τον Δικαστηρίου με το οποίο έδωσε άδεια σεδιάδικο να καταχωρίσει 1 0 _ __£νορ«η δήλίοση σχετικάμε αίτηση παραμερισμού χωρίς ναακούσει και τηνάλληπλευρά. ~~~~ _ 15 20 Ο εναγόμενος καταχώρισε αίτηση για παραμερισμόαπόφασης εναντίον του,χωρίς νασυνοδεύεται απόένορκηδήλωση. ΤοΕπαρχιακόΔικαστήριοτουέδίοσεάδειανακαταχωρίσειένορκηδήλωση εκ των υστέρων, κατόπιν αιτήματος του, αλλά χωρίς ναακούσειτον ενάγοντα. ΚατόπινεξασφάλισηςάδειαςαπότοΑνώτατοΔικαστήριο,οενάγωνκαταχώρισεαίτησηcertiorari γιαακύρωση τηςαπόφασης. 849 Ιωάννου (Αρ. 2)
(1996)Αποφασίστηκε ότι:
(1)Η ένορκηδήλωσηθααπέβλεπεστηστήριξητηςαίτησηςγιαπα ραμερισμόόπωςπροέκυπτεαπότοπρακτικότουΔικαστηρίου καιαφούτοδιάταγμαπουεπέτρεψε τηνκαταχώρισητηςεκδό- 5 θηκεχωρίς ναακουστεί ηάλληπλευρά,είχανπαραβιαστείοι αρχές της φυσικής δικαιοσύνης, γεγονός που το καθιστούσε υποκείμενο σεπαραμερισμό.
(2)Ανεξάρτητα απότηδυνατότηταέφεσης, συνέτρεχαν εξαιρετι- 10 κέςπεριστάσεις γιατηνακύρωσητουδιατάγματοςμεένταλμα certiorari, ενόψει τηςσημασίαςτουθέματοςαναφορικάμετην πάρα πέραπορείατηςυπόθεσης. Ηαίτηση εγκρίθηκεχωρίςδιαταγή για 15 έξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: 20 Ανθίμου
(1991)1 Α.ΑΑ. 41, Καρατζαφέρης
(1993)1 ΑΛΛ. 607, Σωτηριάδηςν.Βασιλείου καιΑλλων (Αρ. 1)
(1992)1 ΑΛΛ. 801, 25 Χαραλάμπους ν.Χαραλάμπους
(1993)1 ΑΛΛ. 1053, Ηρακλέους ν.Αστυνομίας
(1995)2 Α.Α.Δ. 250, ΑΒΡ HoldingsLtd(Αρ.1)
(1995)1 ΑΛΛ.
- 30 Αίτηση. Αίτησηγια έκδοσητουπρονομιακούδιατάγματος certiorari για την ακύρωση της απόφασης του ΕπαρχιακούΔικαστηρίου Λέμε- 35 σού (Κορφιώτης,Α.Ε.Δ.)ημερομηνίας 15 Φεβρουαρίου 1996, στην Αγωγή Αρ. 5061/
- Κ. Μελάς, για τον Αιτητή. 40 Σ. Παπασάββας για Κ. Τσιρίδη, για τους Καθ' ων ηαίτηση. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ,Δ.: Ανάγνωσε την ακόλουθηαπόφαση. Ο ενάγων-αιτητής υπέβαλε στο ΕπαρχιακόΔικαστήριο Λεμεσού αί- 850 1 Α.Α.Δ. Ιωάννου (Αρ. 2) Κωνσταντινίδης, Δ. τησηγια απόφασηλόγω παράλειψης των εναγομένων-καθ' ων η αίτηση να καταχωρίσουν σημείωμα εμφάνισης. Το Δικαστήριο άκουσε μαρτυρίακαιεπιφύλαξετηναπόφαση του. Τηνοποίακαι εξέδωσεστις 15Φεβρουαρίου
- Στις6 Μαρτίου 1996, οιενα5 γόμενοι υπέβαλαναίτησηγια παραμερισμό της απόφασης, χωρίς συνοδευτική ένορκη δήλωση. Σύμφωναμεταγεγονότα πουανα φέρονταν στην ίδιατην αίτηση,είχανκαταχωρίσει σημείωμα εμ φάνισηςστις 16 Ιανουαρίου 1996, αντίγραφο τουοποίουτοποθέ τησαν την ίδια μέρα στη θυρίδα των δικηγόρων του ενάγοντα. 10 Απέδωσαν την έκδοση απόφασηςεναντίον τους σεκαλόπιστολά θος ήαβλεψίαήστην παράλειψητουδικηγόρουτου ενάγοντανα ενημερώσειτοΔικαστήριο. Καταχωρίστηκεένσταση απότονενά γοντακαιστις 13Μαΐου 1996 τοπρωτόδικοΔικαστήριο ενέκρινε προφορικό αίτηματων εναγομένων για καταχώριση ένορκηςδή15 λωσης. Τηρήθηκετοακόλουθοπρακτικό: 20 "Πα ενάγοντα-Καθ'ουηαίτηση: καΧ" Αράπηγιακκ Κ.Με λά &Συνεργάτες. Γιαεναγομένους: κ.Χρ. Παύλουγιακ. Κ.Τσιρίδη & Σία Χρ. Παύλου: ζητώ άδεια να καταχωρήσω συμπληρωματική ΈνορκηΔήλωση. ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ: Ορίζεταιγιαακρόασητις27 Ιουνίου 1996ώρα 9.00 π.μ. Αδεια δίνεται νακαταχωρηθείένορκη δήλωσησε 15 μέρεςαπόσήμερα(13.5.96)". 25 Στις26 Ιουνίου 1996 χορήγησαάδειαγιακαταχώρισητης πα ρούσας προς έκδοση διατάγματος certiorari. Ο αιτητής, όπως όφειλε, τη στηρίζει σε όσα κρίθηκε ότι αποκάλυπταν συζητήσιμο θέμα. Υποστηρίζει πως ηάδειαγιατηνκαταχώριση ένορκηςδη30 λωσης δόθηκε απότο ΕπαρχιακόΔικαστήριο καθ' υπέρβασητης δικαιοδοσίαςτουκαι,κυρίως,κατάπαράβασητων αρχώντηςφυ σικήςδικαιοσύνης αφούδενείχεδοθεί στοδικηγόροτου η ευκαι ρία να ακουστεί. Με αποτέλεσμα την εκ των υστέρων "συμπλή ρωση πασχούσης-διαδικασίας ή δικονομικού μέτρου" και την 35 κατ'ουσία εξουδετέρωση της ένστασης τουπουακριβώςείχε στη βάσητης την άποψηπως δεν υπήρχανγεγονότα ενώπιον του Δι καστηρίου.Επίσης,δενυπήρχεαρχικήένορκηδήλωσηγιαναμπο ρεί νατίθεταιζήτημασυμπληρωματικής. 40 Είναι ηθέση των καθ'ων ηαίτηση,όπως εκφράστηκε με την ένορκη δήλωσητουδικηγόρου κ. Χρ. Παύλουπου συνοδεύει την ένσταση τους,πως στην πραγματικότηταδεν επεζήτησαν τηνκα ταχώρισηένορκης δήλωσης προςστήριξητηςαίτησηςτους. Αυτή υπεβλήθηκατ' επίκληση τηςΔ.48 6.9(h),όσοκαιανη αναφορά σ' 851 Κωνσταντινίδης,Δ. Ιωάννου (Αρ. 2)
(1996)αυτήν,απόγραφικόλάθος,δεν ήτανπλήρης. Ηαπόφασηπουεί χε εκδοθεί εναντίον τους ήταναπότην όψητηςδιαδικασίας αντι κανονικήαφούκατά το χρόνο της έκδοσης της υπήρχεήδη κατα χωρημένο σημείωμα εμφάνισης και, συνεπώς, δεν χρειαζόταν ένορκη δήλωση προς στήριξη της. Ζήτησαν την καταχώριση της 5 ένορκης δήλωσης μόνογιαναληφθείυπόψηωςπροςτοθέματων εξόδων, εφόσον το Δικαστήριο θαενέκρινετον παραμερισμότης απόφασης. Οδικηγόροςτουαντιδίκουτουςείχεσυμφωνήσει στον παραμερισμό, το Δικαστήριο κατέγραψε τη συμφωνία τους σε προηγούμενη εμφάνισητουςενώπιον τουαλλάδεν επετεύχθηστο 10 τέλος συναινετική λύση εξ αιτίας της διαφωνίας τους στο θέμα των εξόδων. Διέγραψε τότε το Δικαστήριο το πρακτικόπουείχε τηρήσει και μεεισήγησητωνδιαδίκωνόρισετηναίτησηγιαμνεία, για νακαταβληθείνέαπροσπάθειααλλάκαιγιαναδιερευνηθεί η πιθανότητα εξώδικης διευθέτησης τηςυπόθεσης. Οι προσπάθειες 15 που καταβλήθηκαναπέτυχανκαι στις 13 Μαΐου 1996, αφούστο μεταξύκαταχωρίστηκε και ηένσταση του ενάγοντα,υπέβαλαντο αίτημα τους για καταχώριση ένορκης δήλωσης "στην οποία θα αναφέρονταν αποκλειστικά ταγεγονότα πουαποδείκνυανότι τα έξοδατου ενάγονταδενείχανκανονικάκαι/ήδικαιολογημένα δη- 20 μιουργηθεί". Ηένορκηδήλωσηπουκαταχωρίστηκε στη συνέχεια, όπως αναφέρεται,επιβεβαιώνει αυτήτηνπραγματικότητα. Μουφάνηκε,και το ανέφεραστους διαδίκους,πωςαυτήη το ποθέτηση αφήνει την αντιδικίαχωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο. Ο 25 φόβος του ενάγοντα πως θα διαφοροποιείτο η βάση πάνω στην οποία θα κρινόταν η αίτησηγια παραμερισμό,φαινόταννα δια σκεδάζεται. Μεκατάλληλο χειρισμό απότους διαδίκουςθα μπο ρούσεναυλοποιηθεί ηκοινήτουςθέση πωςη αίτησηγιαπαραμε ρισμό θαέπρεπενακριθεί χωρίςναληφθείυπόψηη ένορκηδήλω- 30 σηπουκαταχωρίστηκε. Οι καθ' ων ηαίτησηείχανυποστηρίξει πωςμεβάσητιςυποθέ σεις Ανθίμου
(1991)1 Α.Α.Δ. 41 και Re Σπύρος Καραχζαφέοης
(1993)1Α.Α.Δ.607, ηαίτησηθαέπρεπε να απορριφθεί.Υπήρχε 35 διαθέσιμοτοένδικο μέσοτηςέφεσηςκαιπάντωςηδιαταγήπουεκ δόθηκε δεν είναι αναθεωρήσιμη με ένταλμα της φύσης certiorari. Υποστήριξαν επίσης πωςθαέπρεπεναθεωρηθείπωςηδικηγόρος .των αιτητών είχε, στην ουσία, συγκατατεθεί στην παραχώρηση άδειας για την καταχώριση ένορκης δήλωσης. Εν τούτοις, αφού 40 ουδέποτε αναζήτησαν ούτε σκόπευαν να αναζητήσουν στήριγμα άλλο από το ίδιο το περιεχόμενο της αίτησης για παραμερισμό που υπέβαλαν, δεν θαείχαν ένσταση στον παραμερισμό της. Δεν ήταν ποτέ ηπρόθεση τουςνα τηνεπικαλεσθούν ούτεκαιηένστα852 1 Α.Α.Δ. Ιωάννου (Αρ. 2) Κωνσταντινίδης,Δ. σή τους απέβλεπε στη διατήρησητης δυνατότητας.που εμφανιζό ταννα τουςπαρέχει. 5 Ο αιτητής στάθηκε στο πρακτικόπουτηρήθηκε απότο ΕπαρχιακόΔικαστήριο.Αφούαπότοπεριεχόμενο τουπροέκυπτεπως ηένορκη δήλωσηθααπέβλεπεστηστήριξητηςαίτησης,θαέπρεπε ναπαραμεριστεί. Όσαάλλααναφέρθηκαναπότουςκαθ' ωνηαί τησηδεν ήτανδυνατόνατοδιαφοροποιήσουνήναληφθούνυπό ψηκαιηαίτησητουθαπρέπει ναεγκριθεί,μεέξοδα. 10 Με απασχόλησε αν,κάτωαπότις περιστάσεις, θα ήταν απα ραίτητος ο παραμερισμός της πρωτόδικης απόφασης για να αγνοηθεί ηένορκηδήλωσηπουκαταχωρίστηκε καινα εκδικαστεί ηαίτησηγια παραμερισμό πάνωστη βάσητων όσων συμφωνού15 σαν και οι δυο πλευρές πως θα έπρεπε να ληφθούν υπόψη. Ένταλμα certiorari εκδίδεται κατά ενάσκηση διακριτικής εξου σίας και ηδιαπίστωση πως δεν θαεξυπηρετούσε χρήσιμο σκοπό μπορεί να οδηγήσει σε άρνηση έκδοσης του. (Βλ. Basil's Commentary on the Constitution of India,6ηέκδοση,Τόμος Ι σελ. 20 371). Κατέληξαπωςοφείλωνα επιληφθώτηςουσίας επειδήη έκ φρασηπροθέσεων, όσοκαιανδεντίθεταιζήτημαωςπροςτηγνη σιότητα τους, δεν θα συνιστούσε αφ'εαυτής δικονομική εξέλιξη πουθαδιαφοροποιούσε τηβάσηπάνωστην οποίατοπρωτόδικο Δικαστήριο θαασκούσετηδικαιοδοσίατου. 25 Είναιορθόπωςδενείναιεπιτρεπτή,στοπλαίσιοαυτήςτηςδια δικασίας,ηαναμόρφωσητουπρακτικούπουτήρησετοπρωτόδι κο Δικαστήριο. (Βλ. συναφώς Σωτηριάδης ν. Βασιλείου χαι 'Αλλων(Αρ.1)
(1992)1Α.ΑΑ 801, ΚώσταςΧαραλάμπους ν. Αν30 δρούλλαςΧαραλάμπους
(1993)1 ΑΛΑ. 1053,ΚώσταςΗρακλέους Μιχαήλν.Αστυνομίας
(1995)2Α.Α.Δ.250 καιRe ΑΒΡHoldings Ltd (Αρ.1)
(1995)1 ΑΛΑ.
- 35 40 ~Το γεγονός-ότιοιεναγόμενοι είχαν.αναφερθείρΈ^μπληρωματικήένορκη δήλωσηδενθαενείχεεγγενή σημασία. Επίσης, δεν~θ6Γ ενέκρινα τελικά την αίτησηγιαλόγουςαναφερόμενους στηδικαι οδοσία του πρωτόδικου Δικαστηρίου. ΗΔιαταγή48 Θ.8 και Θ.9 καθορίζει ποιες αιτήσεις δεν είναι απαραίτητονα συνοδεύονται απόένορκηδήλωση. (Βλ.καιΔ.48 Θ.3). Οποτεδήποτεαπαιτείται ένορκηδήλωση, αυτήκαταχωρείται όπως προβλέπεται στη Δ.
- (Βλ. Vuitton ν.ΔέρμοσαχΛτδχαιΆλλη(\992) 1(B)ΑΛΑ 1453). Δεν εξετάζω τώρα αν το περιεχόμενο της αίτησης που εκκρεμεί ενώπιον τουπρωτόδικουΔικαστηρίου υπάγειπράγματιτηνπερί πτωση στη Δ.48 Θ.9(η). Αυτό είναι θέμα που εμπίπτει σε πρώτο 853 Κωνσταντινίδης,Δ. Ιωάννου (Αρ. 2)
(1996)βαθμόστηδικαιοδοσίατουΕπαρχιακούΔικαστηρίου. Εκείνοπου τώρα είναι σχετικό είναι τοότι τοαίτημαπουείχευποβληθεί,και σημειώνω πως δεν έχει εγερθείζήτημααναφορικάμετοότι ήταν προφορικό, εμφανίζεται να απέβλεπε στην καταχώριση ένορκης δήλωσης σε σχέση μετηναίτηση για παραμερισμό. Όπωςκαι η 5 απόφασημετηνοποίαχορηγήθηκε άδειαγιατηνκαταχώρισητης. Με τηνέαΔ.64έχει αρθεί η διάκριση μεταξύ άκυρηςκαιαντικα νονικής διαδικασίας. (Βλ.μεταξύ άλλων Panayiotis Georghiou (Catering)Ltd F.ΚυπριακήςΔημοκρατίας
(1996)3ΑΛΑ. 323) Δεν είμαι,επομένως, έτοιμος νασυμφωνήσω,πολύ λιγότερο αφού 10 οι αιτητές δεν έστρεψαν τηνπροσοχή τους προςαυτήτηνεξέλιξη, πωςηβάσητηςαίτησηςγιαπαραμερισμόδενθαμπορούσε ναανα πλαστεί ήπως δεν ενέπιπτε στη δικαιοδοσία του πρωτόδικου Δι καστηρίου η "συμπλήρωση πασχούσης διαδικασίαςήδικονομικού μέτρου". 15 Συμφωνώ όμως πως εμφανώς δενδόθηκε στον ενάγοντα η ευ καιρία ναακουστεί. Τηνυποβολή τουαιτήματος ακολούθησε η έγκρισητουχωρίς οτιδήποτεάλλο. Αυτόείναιπουπροκύπτειαπό το πρακτικόκαι δεν είναι επιτρεπτό να συνυπολογιστούν άλλα ή 20 να στηριχτώ σε πιθανολογήσεις ή εκτιμήσεις. ΗαπόφασητουπρωτόδικουΔικαστηρίου είναι αναθεωρήσιμη. ΗυπόθεσηReΣπύροςΚαρατζαφέρης(ανωτέρω)αναφερότανστη διαφορετικής (ρύσηςκαι προοπτικής απόφασηΕπαρχιακούΔικά- 25 στηρίου σεποινικήδίκηπωςδενείχεαποδειχθεί εκπρώτης όψεως υπόθεση. Ηδευπόθεση Re ΓενικόςΕισαγγελέας
(1993)1 ΑΛΑ. 442, στην οποία παραπέμπει,είχεως αντικείμενο "καθαρά διαδι καστικό θέμαη επίλυση τουοποίουανάγεταιστηδιακριτική ευχέ ρεια του σώματος (επρόκειτο για την Επιτροπή Προστασίας του 30 Ανταγωνισμού) τουοποίουη απόφαση αμφισβητείται". Καιείναι αυτής της (ρύσης τοθέμαπουαναφέρθηκεπως δεν είναιαναθεωρήσιμο αφούηορισμένηαντιμετώπιση τουδενπροοιώνιζε τοαπο τέλεσμακαιάφηνεάθικταταδικαιώματατωνδιαδίκων. 35 Εδώείχεαναδειχθείως επίδικοτοζήτηματηςδυνατότηταςεπι τυχίαςτηςαίτησηςγιαπαραμερισμόόπωςαυτήείχευποβληθείκαι ηκαταχώριση ένορκης δήλωσης στην ουσία εμφανιζόταννασυνι στά πρωθύστερη επίλυση του,κατά προφανή επηρεασμό τουδι καιώματος του ενάγοντα να υποστηρίξει την απόρριψη της αίτη- 40 σης για παραμερισμό για το λόγοπουπρόβαλε. Η προσβαλλόμε νη απόφαση,ωςεκδοθείσα κατάπαράβασητων αρχών της φυσι κήςδικαιοσύνηςυπόκειται σεπαραμερισμό. Μετηνπιοπάνωπα ράβαση εμφανή στοπρακτικό και πολύ περισσότερο ενόψειτης 854 1 Α.Α.Δ. 5 Ιωάννου (Αρ. 2) Κωνσταντινίδης, Δ. σημασίαςτουθέματοςαναφορικάμετηνπαραπέραπορεία,κρίνω ότι συντρέχουν εξαιρετικέςπεριστάσεις καιότιηπρωτόδικη από φαση πρέπει να παραμεριστεί ανεξάρτητα απότο διαθέσιμο του ενδίκουμέσουτηςέφεσης. (Βλ. συναφώςR. v.ChiefConstabieof Merseyside [1986] 1All E.R.257 ηοποίαυιοθετήθηκε στηνυπό θεσηΑνθίμου(ανωτέρω)καιBasu's (ανωτέρω)σελ. 375 -376). Η αίτησηεγκρίνεται. Ηαπόφασητου Δικαστηρίου ημερομη νίας 13Μαΐου 1996 παραμερίζεται. Συνακολούθωςηένορκοςδή10 λωσηπου καταχωρίστηκε πρέπει να αγνοηθεί. Ηδιαπιστωθείσα παράβασηδενμπορείνααποδοθείσεσφάλματωνκαθ' ωνη αίτη σηκαιείναιενδεδειγμένο,έχονταςυπόψηκαιτηντοποθέτησητους αναφορικά μετηναναθεωρούμενηαπόφαση,ναμή εκδοθείδιατα γήγιαέξοδα. 15 Ηαίτησηεπιτυγχάνειχωρίςδιάταγηγιαέξοδα. 855