ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΟΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΩΤΑΤΟΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ ΚΑΤ' ΕΦΕΣΗ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ Μέρος2 (Ποινικές Υποθέσεις) 11 Ιανουαρίου, 1996 [ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ,ΑΡΤΕΜΗΣ,ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ,Δ/στές] ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Εφεσείων, ν. ΑΝΤΩΝΗΑΝΤΩΝΙΟΥ, Εφεσίβλητου. (Ποινική ΈφεσηΑρ.6015). Επίθεσημεπραγματική σωματικήβλάβη, κατά παράβαση τον Αρθρου 243του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 — Επίθεσημέσα σεαθλητικό χώρο κατά παράβαση τωνΆρθρων 2,9και 20 τουπερί Αντιμετώ πισης τηςΒίας, rr/gΑνάρμοστης Συμπεριφοράς καιΣυναφών Αδι1 ΓενικόςΕισαγγελέαςν.Αντωνίου
(1996)κημάτων στους Αθλητικούς Χώρους Νόμου τον 1994, (Ν. 5
(1)/94) — Σχεδιασμός, πρόθεση και εκδικητικότητα — Προηγούμενη κα ταδίκη — Επιβολή ποινής φυλάκισης εξήντα ημερώνμε τριετή ανα στολή στην πρώτη κατηγορία — Ηαναστολήκρίθηκεαδικαιολόγη τη και ακυρώθηκε— Ηποινή αντικαταστάθηκεμεάμεσηποινή φυ5 λάκισης εξήνταημερών. Ποινή — Αποτρεπτική ποινή — Είναι επιβεβλημένη στις περιπτώσεις διάπραξης αδικημάτων βίας στους αθλητικούς χώρους λόγω της συχνότητας στη διάπραξη τους — Εφαρμοστέες αρχές αναφορικά με την επιβολή ποινής σεαδικήματα βίας στα γήπεδα. 10 Ποινή — Αποτελεί πρωταρχική ευθύνη τον πρωτόδικου Δικαστηρίου — ΤοΕφετείο επεμβαίνει όταν ηποινή είναι έκδηλα ανεπαρκής. 15 Εξατομίκευση — Δεν πρέπει να εξουδετερώνει την αποτρεπτικότητα της ποινής. Διάπραξη ποινικών αδικημάτων — Παροχή πληροφοριών από το κοι νό — Τοκοινό πρέπει να ενθαρρυνθεί να καταγγέλλει κάθεπαρά20 νομή σνμπεριφορά — Οποιαδήποτε εκδήλωση εκδικητικότητας ή προσπάθεια εκφοβισμού του κοινού που καταγγέλλει παρανομού ντα άτομα, πρέπει να παταχθεί εντη γενέσει της. Η επίθεση έγινε μετά το πέραςποδοσφαιρικούαγώναστο Τσί- 25 QELOΣτάδιο Λεμεσού απότον κατηγορούμενοκαι τον αδελφότου εναντίον του υπεύθυνουτων εγκαταστάσεωντου σταδίουκαι είχε σαν αποτέλεσμα την πρόκληση σ' αυτόν εκδορών στην κεφαλή, στον δεξιό αγκώνακαι στις δεξιές πλευρές. Ηεπίθεση έγινε γιατί ο παραπόνούμενοςσεπροηγούμενηπερίπτωσηκατήγγειλετουςκατηγορουμένους για είσοδο τους στον αγωνιστικόχώρο. Το Εφετείο αφούτόνισε ιδιαίτερατη συχνότητα τουφαινομέ νου βίας στους αθλητικούςχώρους η οποία έχει λάβει ανησυχητι κές διαστάσεις τον τελευταίο καιρόμε αποτέλεσμα να εξελίσσεται σεκύριοκοινωνικόπρόβλημα,όπωςεπίσηςκαιτοκαθήκοντουΔι καστηρίου να περιφρουρήσει τον αθλητισμό από πράξεις βίας, αποφάνθηκε ότι οι παρανομούντεςπρέπεινα αντιληφθούνότι θα καταβάλλουν βαρύτίμημα για τησυμπεριφοράτους καιοι θεατές να επιδεικνύουναυτοσυγκράτησηκαιναμηπαρασύρονταιαπόξεσπάσματα θυμού ή φανατισμού οποιουδήποτε είδους. Επίσης αφού τόνισε ότι το πρωτόδικοΔικαστήριο έδωσε αδικαιολόγητη βαρύτητα στις προσωπικές συνθήκες τουκατηγορουμένουενώδεν έλαβε υπόψη την προηγούμενη καταδίκη του και ότι τοαδίκημα 2 30 35 40 2 ΑΛΛ. ΓενικόςΕισαγγελέας ν.Αντωνίον σχεδιάστηκεκαιέγινεγιαλόγουςεκδικητικότητας, αποφάνθηκεότι η ποινήείναι έκδηλαανεπαρκήςαναφορικά μετο μέροςτηςανα στολήςτηςποινήςγι' αυτό καιδιέταξετηνάμεση εκτέλεση της 5 Η μηεπιβολήποινήςστηδεύτερηκατηγορίακρίθηκεορθή. Η έφεση επιτρέπεται Ηποινή δια φοροποιείται ωςανωτέρω. 10 Υποθέσειςποναναφέρθηκαν: MathikolomandAnother ν ThePolice
(1988)2C.LR 22, Attorney-General ν Mavrokefalos
(1966)2 CLR 93, 15 Police ν Ioannou
(1989)2 C.LR61, Theodorou ν ThePolice
(1979)2CLR.191, 20 25 30 Hapsides v.ThePolice
(1969)2 CLR 64. Έφεσηγια ανεπάρκειαποινής. Έφεσηαπότο Γενικό Εισαγγελέα τηςΔημοκρατίας εναντίον τηςαπόφασηςτουΕπαρχιακούΔικαστηρίου Λεμεσού(Αρ Ποι νικής Υπόθεσης 23462/94) με την οποία ο Φωτίου, Α.Ε.Δ επέ βαλε στον κατηγορούμενο φυλάκιση 60 ημερών με αναστολή 3 ετών στην κατηγορία επίθεσης που προκάλεσε σωματική βλάβη κατάπαράβασητουΑρθρου243 τουΠοινικού ΚώδικαΚεφ 154 και επίθεσης σε αθλητικό χώρο κατά παράβαση του περί Αντι μετώπισης της Βίας Νόμου (Ν.5(Ι)/94). Μ. Παμπαλλή (χα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τον Εφεσείοντα. 35 Τ.Παπαμιχαλόπονλος, για τον Εφεσίβλητο. Cur.adv.vult. 40 ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ,Δ.. Την απόφασητουΔικαστηρίου θαεκ δώσει ο Φρ. Νικολαΐδης,Δ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ, Δ.: Στην παρούσα υπόθεση ο εφεσείωνκα τηγορούμενος 1καταδικάστηκεβάσει δικής του παραδοχής για 3 Νικολαΐόης,Δ. ΓενικόςΕισαγγελέαςν.Αντωνίου
(1996)το αδίκημα τηςεπίθεσης μεπραγματική σωματική βλάβη, κατά παράβασητου άρθρου243του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154και της επίθεσης μέσα σε αθλητικό χώρο κατά παράβασητων άρ θρων 2,9και20του περί Αντιμετώπισης της Βίας,της Ανάρμο στης Συμπεριφοράς και Συναφών Αδικημάτων στους Αθλητικούς Χώρους Νόμου του 1994,(Ν.5(Ι)/94). Στην πρώτη κατη γορία τουεπιβλήθηκε φυλάκιση εξήντα ημερών μετριετή ανα στολή, ενώ στη δεύτερηκατηγορίαδεν επιβλήθηκε ποινή. Η ποι νή εφεσιβλήθηκε απότοΓενικόΕισαγγελέα ως ανεπαρκής. 5 10 Σε συντομία τα γεγονότα της υπόθεσης είναι τα ακόλουθα: Στις 2.10.1994 καιμετά τοπέρας ποδοσφαιρικού αγώνα, ενώ ο Κωστάκης Χριστοδούλου, υπεύθυνος των εγκαταστάσεων του Τσιρείου Σταδίου στηΛεμεσό, ανέμενε τηναποχώρησητωνφιλά θλων για να σβύσειτα φώτατου σταδίου,οκατηγορούμενος και 15 οαδελφόςτου(κατηγορούμενος 2)τονπλησίασανκαιάρχισαννα τον κτυπούν μετα χέρια καιτα πόδιασεδιάφοραμέρητου σώ ματος. Συνέχισαν νατονκτυπούν,ακόμακαι μετάτηνπτώσητου στο έδαφος. Από τηνεπίθεσηοπαραπονούμενοςυπέστη εκδορές στην κεφαλή,στο δεξιό αγκώνακαιστις δεξιές πλευρές. Ηεπίθε- 20 ση έγινεγιατί οπαραπονούμενος σεπροηγούμενη περίπτωσηκα τήγγειλετουςκατηγορούμενους για είσοδο τους στον αγωνιστικό χώρο. Ο εφεσίβλητος βαρύνεται μεπροηγούμενη καταδίκη για παρόμοιο αδίκημα,όταν τον Ιούνιο του 1992καταδικάστηκεγια είσοδο σεγήπεδο μεσκοπό να ενοχλήσει,κακομεταχείριση ζώου 25 και συμπεριφορά ενδεχόμενη ναδιασαλεύσει την ειρήνη. Τον τελευταίο καιρό τοφαινόμενο της βίας στους αθλητικούς χώρους έχειλάβει ανησυχητικές διαστάσεις, εξελίσσεταιδεσταθε ρά σε κύριο κοινωνικό πρόβλημα. Ηπεριφρούρηση τουαθλητι- 30 σμού απόπράξεις βίαςαποτελεί καθήκοντουΔικαστηρίου. Η ευ πρεπήςσυμπεριφορά θαπρέπειναείναι οκανόναςκαιόχιηεξαί ρεσηκαι ταγήπεδα αθλοπαιδιώνθαπρέπει ναγίνουν όπωςήταν στο παρελθόν, χώροι •ψυχαγωγίας, ευγενούς άμιλλας καιυγιούς ανταγωνισμού,ενώοιαθλητικοί αγώνεςπρέπειναπαύσουνναπα- 35 ρέχουν δικαιολογίες γιαβανδαλισμούς καιεκδηλώσεις μισαλλοδο ξίας. Οι επιβαλλόμενες σεαδικήματα αυτής της φύσης ποινές θα πρέπει ναείναιαποθαρρυντικέςγιαπρόσωπαπουδενμπορούννα ελέγξουν τη συμπεριφορά τους σεδημόσιες συναθροίσεις και ιδι αίτερα σεγήπεδα αθλοπαιδιών,ενώεκείνοι πουδενμπορούν να 40 ελέγξουντους εαυτούς τους,θαπρέπει νααντιληφθούν ότι θα καταβάλλουν βαρύ τίμημα για τη συμπεριφορά τους αυτή (Mathikolom andAnother v.The Police
(1988)2 C.L.R.22). Η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών είναι ιδιαίτερα εμφανής. 4 2ΑΛΛ. 5 10 15 20 25 30 35 40 ΓενικόςΕισαγγελέαςν.Αντωνίου Νικολαΐδης, Δ. τοντελευταίοκαιρόπουη βίαιησυμπεριφορά,είτευπόμορφήμεμονομενων περιστατικών είτε οργανωμένης αντικοινωνικής συ μπεριφοράςέχεικαταστείανησυχητικάσυχνή. Τόσοτοπρωτόδικο ^ικαστήριο όσο και το Εφετείο μπορεί να λάβει δικανική γνώση της συχνότητας παρόμοιων επεισοδίων κατά τη διάρκειαποδο σφαιρικών,κυρίως,αγώνων(βλ.σχετικάTTieAttorney-Generalv. Mavrokefalos
(1966)2 C.L.R. 93,καιPolicev.Ioannou
(1989)2 C.L.R. 61). Όπωςτονίστηκε καιστην υπόθεση Theodorouv. The Police
(1979)2 C.L.R. 191,τόσο οι συμμετέχοντες σεποδοσφαιρικούςαγώνεςόσοκαιοιθεατές,θαπρέπειναεπιδεικνύουναυτοσυ γκράτησηκαινα μην επιτρέπουν στους εαυτούς τους να παρασύ ρονταιαπόξεσπάσματαθυμούή απόφανατισμόοποιουδήποτεεί δους (βλ.επίσης Hapsidesv.ThePolice
(1969)2C.L.R. 64). Είναιγνωστή ηαρχήότιη επιβολήποινήςείναιπρωταρχικάέρ γοτουπρωτόδικουΔικαστηρίου,ενώτοΕφετείοεπεμβαίνειότανη ποινήείναιέντοναανεπαρκής. ΣτηνπαρούσαυπόθεσητοΔικαστή ριοεπέδειξευπέρμετρηεπιείκειαπουδενήτανδικαιολογημένηαπό ταπεριστατικάτης υπόθεσης. Ηενέργεια των συγκεκριμένων κατηγορουμενων μπορεί ναθεωρηθεί ως εκδήλωσηψυχρήςβίας,η δε συμπεριφοράτους διακρίνεταιακόμακαι απότηνπερίπτωσηπου φίλαθλοιπαρασύρονταιαπόομοϊδεάτεςτουςσεστιγμές συναισθη ματικήςφόρτισηςκαιεκδηλώνονται μετρόποβίαιοήαντικοινωνι κό. Η συμπεριφορά του εφεσίβλητου δείχνει σχεδιασμό, πρόθεση και εκδικητικότητα. Παρόλον ότι ησυμπεριφοράτου εκδηλώθηκε σεαθλητικόχώροκαιενέχειταστοιχείατωναδικημάτωνπουονό μοςθέλησενακαταστείλει μετη-ψήφισητουνόμου5
(1)/94,εντού τοις,δενπαύειναχαρακτηρίζεταικαιαπότοψυχρότρόπο ενέργει ας. Ο εφεσίβλητος, συνοδευόμενος απότον άλλο κατηγορούμενο, ανέμενε υπομονετικάτηλήξη τουαγώναγιανα επιτεθεί στονανυ περάσπιστοπαραπονούμενο,μόνοκαιμόνογιανατονεκδικηθεί. ΤοπρωτόδικοΔικαστήριο έδωσε ιδιαίτερηβαρύτηταστιςπρο σωπικέςπεριστάσεις τουεφεσίβλητου,βαρύτηταηοποίαόμωςδεν φαίνεταιναήτανδικαιολογημένη,ενώδεν ελήφθηυπόψηη προη γούμενη παρόμοια καταδίκητου. Εξάλλου η εξατομίκευση της ποινήςδενπρέπεινακαταλήγεισε εξουδετέρωση τωνσκοπώντης ή της χρησιμότητας της ως αποτρεπτικού μέσου. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι αναφορικά μετις προσωπικές συνθήκες του εφεσίβλητου δεν έχουμε σημειώσειοποιοδήποτεσημείο πουνα δικαιο λογείτηναναστολήτηςεπιβληθείσας ποινής φυλάκισης. Με βάσηόλα ταπιο πάνωβρίσκουμε ότι η επιλογή της ποι νής φυλάκισης ως μέσοτιμωρίας του εφεσίβλητου ήταναπόλυ5 Νιχολαΐδης, Δ. ΓενικόςΕισαγγελέαςν. Αντωνίου
(1996)ταδικαιολογημένη, ενώτούψος της επιβληθείσας ποινής, άνκαι χαμηλό, δεν μπορεί να θεωρηθεί υπέρμετρα χαμηλό για να δι καιολογεί επέμβασητουΑνωτάτου Δικαστηρίουγιααύξησητης. Όμως, δεν βλέπουμε να δικαιολογείται ηαναστολή της εκτέλε σης της ποινής και σ' αυτότο σημείοθαδιαφοροποιήσουμε την 5 ποινή που επιβλήθηκε απότο πρωτόδικο Δικαστήριο. Ηποινή που επιβλήθηκε απότοπρωτόδικοΔικαστήριοδιαφοροποιείται και ο εφεσίβλητος καταδικάζεται σε ποινή φυλάκισης εξήντα ημερών, ποινή η οποία θα πρέπει να εκτελεστεί αμέσως. Στη δεύτερηκατηγορία ορθάδενεπιβλήθηκε χωριστή ποινή. 10 Στην παρούσα υπόθεση υπάρχει ακόμα μια πλευρά ηοποία θα πρέπει να θιγεί. Η συμπεριφορά του εφεσίβλητου συνιστά εκδίκησηγιατί οπαραπονούμενοςστο παρελθόντον κατήγγειλε για τη διάπραξηκάποιουαδικήματος. Ηπαροχήπληροφοριών 15 από το κοινό αναφορικά μετηδιάπραξηδιαφόρων αδικημάτων και ηκαταγγελία προσώπων που διαπράττουντέτοιααδικήμα τα είναι κοινωνικό καθήκονκαιστηρίζει την αστυνομία στο έρ γο της. Τοκοινό θαπρέπειναενθαρρυνθείγιαναμπορεί νακα ταγγέλλει χωρίς φόβο κάθε παράνομη συμπεριφορά που εμπί- 20 πτει στην αντίληψη του και η επιβληθείσα ποινή θα πρέπει να πλησιαστεί και απόαυτήτησκοπιά. Θαπρέπει δηλαδήηοποι αδήποτε εκδήλωση εκδικητικότητας ή προσπάθεια εκφοβισμού νομιμόφρονων πολιτών πουκαταγγέλλουν παρανομούνταάτο μα, συμβάλλοντας έτσι με τη στάση τους στην καταστολή της 25 εγκληματικότητας, ναπαταχθείεν τηγενέσειτης. Η έφεσηεπιτρέπεται.Η ποινήδια φοροποιείταιωςανωτέρω. 6