clr/1996/1996_2_103.pdf

(1)τον ιδίου Κώδικα — Ποία τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων— Δεν αποδείχθηκαν στην παρούσα υπόθέση, με αποτέλεσμα τηναθώωση του κατηγορουμένου — Επικύρω­ ση τηςπρωτόδικηςαπόφασηςαπό το Εφετείο. Ο εφεσίβλητος, οοποίοςήτανκοινοτάρχης του χωριού Κάμπος αντιμετώπιζε τριάνταδύοκατηγορίες γιακατάχρησηεξουσίας και κλοπή. Οι κατηγορίες προέκυψαν όταν κατέθεσε επιταγή της Κε­ ντρικής Τράπεζας για ποσό ΛΚ20.000 που εκδόθηκε στο όνομα του,γιακάλυψηδαπάνηςσχετικά μεκατασκευαστικάέργαστο σχο­ λείοτου χωριού, στο δικό τουτραπεζικότρεχούμενο λογαριασμό. Ο λογαριασμός αυτός παρουσίαζεχρεωστικό υπόλοιπο πέραντων ΛΚ14.000 το οποίο υπερκαλυπτόταν από δικαίωμαπαρατραβήγματος. Στη συνέχεια, ο κατηγορούμενος, εξέδωσε για δικούς του προσωπικούς λογαριασμούς επιταγές που σχεδόν εξάντλησαν το πιστωτικό υπόλοιπο πουπροέκυψε απότηνκατάθεσητηςεπιταγής των ΛΚ20.000. Τελικά το ποσό της επιταγής αναλώθηκε για τον σκοπό πουπαραχωρήθηκε,χωρίς οποιαδήποτε καθυστέρηση. Το πρωτόδικο Δικαστήριο αθώωσε τον κατηγορούμενο λόγω μη αποδείξεως συστατικών στοιχείων του αδικήματος δηλ. ότι η πράξη του συνιστούσε κατάχρηση εξουσίας, ήταν αυθαίρετη και παρέβλαπτε ταδικαιώματαάλλων. Αναφορικά με την κατηγορία της κλοπής, ότι δεν αποδείχθηκε ότι τα χρήματα χρησιμοποιήθη­ καν γιαάλλο σκοπό απόεκείνο πουδόθηκανκαιεπίσης ότι ηενέρ103 Γεν. Εισαγγελέαςν.Κέλβερη

(1996)γειατουκατηγορουμένουδενήταν δόλια. Οιλόγοι έφεσης εστρέφοντο εναντίοντωνευρημάτωντου πρω­ τόδικουΔικαστηρίουότι: 5

1. Ηπράξη του κατηγορουμένου δεν παρέβλαψε τα δικαιώματα κανενός, και
2. Οι κατηγορίες ήταναστήρικτες λόγω κανονικής εκτέλεσης των έργων. Το Εφετείο απέρριψε την έφεση αφούυιοθέτησε την εισήγηση τουδικηγόρουυπεράσπισης,ότι καιανακόμηεπιτύγχανανοιλό­ γοι έφεσης,το αποτέλεσμα δεν θαμπορούσε να επιδράσει επίτης αθωωτικήςαπόφασηςεφόσον,σύμφωναμετηνπρωτόδικη απόφαση, δεν αποδείχθηκαν και συστατικά στοιχεία άλλα από εκείνα προςταοποίαεστρέφετο ηέφεση. 10 15 Ηέφεσηαπορρίπτεται. 20 Υποθέσειςπουαναφέρθηκαν: Platritis v. Police

(1967)2 C.L.R. 174, 25 AzinasandAnotherv. ThePolice

(1981)2 GLR.

1. Έφεση εναντίον ΑθωωτικήςΑπόφασης. Έφεσηαπότο Γενικό Εισαγγελέα τηςΔημοκρατίαςκατάτης αθώωσης του κατηγορουμένου από τον Α.Ε.Δ. Ιακχννίδη,στις τριάντα μία κατηγορίες που του προσήφθησαν για κατάχρηση εξουσίας και κλοπή από Δημόσιο Λειτουργό κατά παράβαση των Αρθρων 35, 105,255 και267 του Ποινικού Κώδικα. Γλ. Χατζηπέτρου, Ανώτερος Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τον Εφεσείοντα. 30 35 Ν.Παπαενσταθίου, γιατον Εφεσίβλητο. Cur. adv. wit. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, Δ.: Την απόφασητου Δικαστηρίου θα δώσει ο Νικολάου,Δ. 104 40 2 ΑΛΛ. 5 10 15 20 25 Γεν. Εισαγγελέας ν.Κέλβερη ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Δ.: Εναντίον του εφεσίβλητου προσήφθησαν τριάντα δύο κατηγορίες, ορισμένες για κατάχρηση εξουσίας υπό δημοσίου υπαλλήλου καιάλλες για κλοπή υπό την ίδιαιδιότητα, κατάπαράβασητων σχετικών αντίστοιχων διατάξεωντου Ποινίκού Κώδικα Κεφ.
2. Ημια,η31η, αποσύρθηκε ενώ στις υπό­ λοιπες αθωώθηκε. Τοδικαστήριοέκρινεότιδενείχεαποδειχθείεκ πρώτηςόψεωςυπόθεση. Ασκήθηκετότεηπαρούσαέφεσηηοποία εν τέλειπεριορίστηκε σε μόνο τις πρώτες είκοσι οκτώκατηγορίες οι οποίες συναποτελοΰν μια ενότητα με την έννοια ότι ξεκινούν όλεςαπότο ίδιοαφετηριακό γεγονός. Οι κατηγορίες,στις οποίες αφορά η έφεση,προέκυψαναπότις ακόλουθεςαδιαμφισβήτητεςεξελίξεις. ΤοΥπουργείοΠαιδείαςεν­ διαφερόταν για την κατασκευή τοίχων αντιστήριξης στα σύνορα αυλήςσχολείουστον Κάμπο. Γι' αυτό,προςκάλυψητηςδαπάνης, μερίμνησε ώστε να εκδοθεί από την Κεντρική Τράπεζα επιταγή ημερ.27/6/91 γιαποσό£20.000στοόνοματουκατηγορουμένου ως κοινοτάρχη,ο οποίος θααναλάμβανετηδιεκπεραίωσητου έργου. Εκκρεμούσας της έναρξης εργασιών ο κατηγορούμενος κατέθεσε την επιταγήσεπροσωπικότουτραπεζικότρεχούμενο λογαριασμό που σε εκείνο το στάδιο παρουσίαζεχρεωστικό υπόλοιπο πέραν των£14.000τοοποίοόμωςυπερκαλυπτόταναπόδικαίωμαπαρατραβήγματος. Ενσυνεχεία οκατηγορούμενος,σεδιάφορεςημερο­ μηνίες,εξέδωσεγιαδικούςτουπροσωπικούς σκοπούςαριθμόεπιταγώνπουσχεδόν εξάντλησαντοπιστωτικόυπόλοιποτοοποίοεί­ χεπροκύψειαπότηνκατάθεσητηςεπιταγήςτων£20.
3. Εντέλει όμως το ποσό της εν λόγω επιταγής αναλώθηκε κατά την πορεία των πραγμάτων για την εκτέλεση του έργου χωρίς ένδειξη περί οποιασδήποτεκαθυστέρησης. 30 35 40 Επανερχόμαστε σης κατηγορίες. Η 1η είναι για κατάχρηση εξουσίας και αναφέρεταιστην κατάθεσητης επιταγήςτων£20.000 στο λογαριασμότουκατηγορουμένου.Οικατηγορίες2έως 14είναι για κλοπήκαι αναφέρονταιηκάθεμια σε αντίστοιχη επιταγήτου κατηγορουμένουμετηνοποίαχρεώθηκεολογαριασμόςτου. Τέλος, οι κατηγορίες 15 έως 28 είναι για κατάχρηση εξουσίας και αντι­ στοιχούν μεό,τικαταλογίζεταιστονκατηγορούμενοσεσχέσημετην προηγούμενηομάδακατηγοριών. ΤοΑρθρο 105 τουΠοινικού Κώδικα,στο οποίο στηρίζονται οι κατηγορίες γιακατάχρησηεξουσίας, προνοεί ότι: "
4. Any person who, being employed in the public service, does or directs to be done, in abuse of the authority of his 105 Νικολάου,Δ. Γεν. Εισαγγελέαςν.Κέλβερη

(1996)office, any arbitrary act prejudicial to therights of another is guilty of a misdemeanour. Iftheactis doneordirected tobedonefor purposesofgainhe isguiltyof afelony,andisliabletoimprisonment for threeyears." 5 Σεμετάφραση: "105. Δημόσιος λειτουργός, όστις, κατάκατάχρησιν της ανα­ γόμενης εις τα καθήκοντααυτούεξουσίας, ενεργεί ήδιατάτ- 10 τει την ενέργειαν οιασδήποτε αυθαιρέτουπράξεωςπαραβλαπτούσηςταδικαιώματαετέρου,είναι ένοχος πλημμελήματος. Εάν ο υπαίτιος απέβλεπε διά της τοιαύτης πράξεως εις κέρδος, είναι ένοχος κακουργήματος,και υπόκειται εις φυλάκισιν τριών ετών." 15 Το δικαστήριο, αναλύοντας αυτή την πρόνοια, απαρίθμησε τα εξής ως τα στοιχεία που συνιστούσαν τοαδίκημα: 20 (α) ο κατηγορούμενος να είναι δημόσιος λειτουργός(β) ηπράξηνα συνιστά κατάχρησητης εξουσίας του· (γ) ηπράξηνα είναι αυθαίρετη-και (δ) ηπράξηναπαρέβλαψε ταδικαιώματα άλλων. 25 Κατέληξε, σε σχέση με όλες τις κατηγορίες για κατάχρηση εξουσίας, ότι δεν είχε αποδειχθεί παρά μόνο το στοιχείο (α). Ως προς τα υπόλοιπα στοιχεία, εξέφρασε την άποψηότικατά­ χρηση εξουσίας δεν αποδείχθηκε εφόσον δεν διέκρινε νομικό καθήκον τουκατηγορουμένου ωςκοινοτάρχηνακαταθέσει την 30 επιταγή των £20.000 σε ξεχωριστό λογαριασμό- ότι αυθαίρετη πράξη δεν αποδείχθηκε εφόσον η κατάθεση της επιταγής σε προσωπικό λογαριασμό δεν απαγορευόταναπό οποιονδήποτε νόμο- και,τέλος, ότι δεν αποδείχθηκε πως ηπράξηπαρέβλαψε τα δικαιώματαάλλων. Αυτά όλα το δικαστήριο κατ' αρχήντα 35 συσχέτισε με την 1ηκατηγορία. Έπειταόμως, με δεδομένο ότι και οι υπόλοιπες κατηγορίες γιακατάχρησηεξουσίας είχαν ως υπόβαθρο την εν λόγω κατάθεσητης επιταγής στην οποίαανα­ φέρεται η 1η κατηγορία,κατέληξε πωςτααυτά συστατικά στοι­ χεία επίσης δεν είχαν αποδειχθεί και για εκείνες. 40 Σεσχέσημε τις κατηγορίες γιακλοπή,το δικαστήριο προέβη σε ανάλογο εγχείρημα με αναφορά προςτον ορισμό του αδική­ ματος το οποίο, σύμφωνα με το Αρθρο 255

(1)του Ποινικού 106 2 Α.Α.Δ. Γεν. Εισαγγελέας ν. Κέλβερη Νικολάου, Δ. Κώδικα,έχει ως εξής:- 5 10 15 20 25 30 "255.-

(1)A person steals who, without the consent of the owner, fraudulently and without a claim of right made in good faith, takes and carries away anything capable of being stolen with intent, at the time of such taking, permanently to deprive the owner thereof. Provided that a person may be guilty of stealing any such thing notwithstanding that he has lawful possession thereof if, being abailee or part owner thereof,he fraudulently converts the same to his own use or the use of any person other than the owner." Σεμετάφραση: "255.-0) Κλέπτει όστις, άνευτης συναινέσεως του κυρίου, δο­ λίως και άνευ αξιώσεως δικαιώματοςκαλήτη πίστει γενομέ­ νης,κτάταικατοχήνκαιαποκομίζει ο,τιδήποτε δυνάμενοννα καταστή αντικείμενον κλοπής, επί σκοπώ, κατά τον χρόνον τηςκτήσεως,νααποστέρηση τούτου μονίμως τον κύριον." Νοείται ότι πρόσωπον δύναταιναείναι ένοχον κλοπής οιου­ δήποτε τοιούτου πράγματος, ανεξαρτήτως του ότι κατέχει τούτο νομίμως, εάν, ων θεματοφύλαξ ή κύριος τούτου, δο­ λίως σφετερίζηται τούτο προς χρήσιν του ιδίου ή οιουδήπο­ τε προσώπου άλλου τουκυρίου." Τοδικαστήριο θεώρησε ότι συστατικά στοιχεία του αδικήματος ήτανεν προκειμένω ταεξής:(α) ότι ταχρήματαπεριήλθαν στην κατοχή τουκατηγορου­ μένου για ειδικό σκοπό- 35 (β) ότι ταχρησιμοποίησε γιακάποιοάλλο σκοπό*και (γ) ότι ηχρήση ήτανδόλια. 40 Έκρινε ότι αποδείχθηκετο πρώτο στοιχείο αλλά όχι ταυπόλοιπά, λέγοντας ότι τα χρήματα που είχαν πράγματι περιέλθει στηνκατοχήτουκατηγορουμένουγιαειδικόσκοπό χρησιμοποι­ ήθηκαν για ακριβώς εκείνο το σκοπό και για κανένα άλλο και ότι εν πάσηπεριπτώσει οκατηγορούμενος ενήργησε "όπως είχε συμφωνηθεί", όχι δόλια. 107 Νικολάου, Δ. Γεν. Εισαγγελέαςν.Κέλβερη

(1996)Αυτήλοιπόν ήτανηπρωτόδικηαντίκρυσητωνκατηγοριών. Οι λόγοι έφεσης που εντέλεισυζητήθηκαν ενώπιον μαςήτανπως το δικαοτήριο λανθασμένα κατέληξε στασυμπεράσματα ότι:

1. ηπράξη του κατηγορουμένου να εμβάσει τα χρήματα του Υπουργείου Παιδείας σε δικό του λογαριασμό δεν παρέ­ βλαψε ταδικαιώματακανενός-και
2. οι κατηγορίες γιακατάχρησητωνχρημάτωνδενμπορεί να στηριχθούν γιατί τα έργα έγιναν κανονικά. 5 10 Ο δικηγόρος της Δημοκρατίας εισηγήθηκε ότι ο πρώτος λόγος στον οποίο δενγίνεται αναφοράσεείδοςκατηγορίαςπροοριζόταν νακαλύψει και τις κατηγορίες κλοπής παρόλονπου,έτσιόπως εί­ ναιδιατυπωμένος,θαμπορούσεναθεωρηθείότιπροσιδιάζει μετις 15 ανάγκες των κατηγοριών γιακατάχρησηεξουσίας. Πάντως, ανα­ φορικάμετιςκατηγορίες γιακατάχρηση εξουσίας,οπρώτοςλόγος έφεσης αναφέρεται σεπρωτόδικηκατάληξηηοποία αιτιολογείται με ό,τι επιχειρείται ναπροσβληθεί μετο δεύτερο λόγο. Από αυτή τησκοπιάοδεύτερος φαίνεταινααποτελεί επέκτασητουπρώτου. 20 Αυτή όμως η πτυχή της εμβέλειας τους δεν είναι ανάγκηνα μας απασχολήσει ενόψειάλλης σοβαρότερης. Οδικηγόρος τηςΔημοκρατίαςεπιχείρησε νακαταδείξει μεανα­ φορά προς τη νομολογία - Πλατρίτης ν. Αστυνομίας

(1967)2 Α.Α.Δ. 174 καιΑζίνας και'Αλλοςν.Αστυνομίας

(1981)2 Α.Α.Δ.9 -ότι η προσέγγιση πρωτόδικαήτανεσφαλμένη. Οσυνήγορος υπε­ ράσπισης το αμφισβήτησε αυτό. Επιπλέον υπέβαλε ότι και αν ακόμαεπιτύγχανανοι λόγοιέφεσης τοαποτέλεσμα δεθαμπορού­ σε να επιδράσει επί της αθωωτικής απόφασηςεφόσον, σύμφωνα με την πρωτόδικη απόφαση, δεν αποδείχθηκαν και συστατικά στοιχεία άλλα από εκείνα προς τα οποία στρέφεται η έφεση, με αποτέλεσμα ναπαραμένει έτσιήαλλιώς ηαθωωτική κατάληξη. Συμφωνούμε με το συνήγορο υπεράσπισης ότι ηέφεσηκαθίσταται άσκοπηδεδομένου ότικαίριες πρωτόδικες καταλήξεις σε σχέση με τεθέντα στοιχεία και γενικότερα την πρωτόδικη προ­ σέγγισηπου δεν αγγίζει ηέφεση, δεν έχουν προσβληθεί με απο­ τέλεσμα να μην μας παρέχεται σε σχέση με εκείνα δικαίωμα επέμβασης. Αποδοχή των διατυπωθέντων λόγων έφεσης δεν θα μετέβαλλετην πρωτόδικη απόφαση. Οι κατηγορίες καιπάλι θα παρέμεναν χωρίς στοιχειοθέτηση και θαάφηναν,ως εκ τούτου, άθικτο το πρωτόδικο αθωωτικό αποτέλεσμα. Νόημα θα είχε η έφεσημόνο εφόσον θαπαρεχότανδυνατότηταγια παραμερισμό 108 25 30 35 40 2 ΑΛΛ, Γεν.Εισαγγελέας ν. Κέλβερη Νικολάου,Δ. της απόφασηςδυνάμει τουάρθρου 145

(3)(α) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155. Τέτοια δυνατότηταδεν υπάρχει εδώ. Παρέλκει λοιπόν ηπεραιτέρω συζήτηση οποιουδήποτε εγ­ γενούς προςτην έφεση θέματος. 5 Ηέφεση απορρίπτεται. Η έφεση απορρίπτεται. 109