clr/1996/1996_2_161.pdf

(1)(α),

(2)του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154— Ισχυρισμός ότι τοπιο πάνω άρθρο είναι αντίθετο προς τις διατάξεις τουΑρθρου 12 του Συντάγματος ή του Αρθρου 7της Ευρωπαϊκής Συνθήκης Ανθρωπίνων Δικαιω­ μάτων — Απορρίφθηκε από τοΕφετείο. Αρχή ηοποία αποκλείει καταδίκη για ποινικό αδίκημα στην απουσία νόμου Λ— Ενσωματώνεται στο Αρθρο 12του Συντάγματος και το Αρθρο 7της Ευρωπαι'κήςΣυνθήκηςΑνθρωπίνωνΔικαιωμάτων — Το Αρθρο 187

(1)(α), 2 του Ποινικού Κώδικα δεν παραβιάζει την πιο πάνω αρχή. Ο εφεσείων, ο οποίος παραδέχθηκε ενοχή για τη διάπραξητου αδικήματοςτηςχρήσηςμεγαφώνουκατάπαράβασητωνόρωνάδειας πουτέθηκανγιατηχρήσητου,εφεσίβαλετηνκαταδίκητουγιατονλό­ γοότιτοαδίκηματοοποίο,προσδιορίζεταιστοΑρθρο 187

(1)(α),

(2)του Ποινικού Κώδικα,προσκρούει στηθεμελιακή αρχήτουΑρθρου 12 του Συντάγματος και του Αρθρου 7 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης ΑνθρωπίνωνΔικαιωμάτων,λόγωτουμηκαθορισμούκριτηρίων, βά­ σειτωνοποίωνη αρμόδιααρχή θέτειόρουςγιαχρήση μεγαφώνου. ΓοΕφετείοαπέρριψε τηνέφεσηκαι αποφάνθηκε ότι: Ο νόμος απογορεύειτηχρήσημεγαφώνου κατά παράβασητων όρων που τίθενταιστηνάδεια. Ηάσκηση τηςδιακριτικής ευχέρει­ ας τηςαρχής ηοποία χορηγείτις άδειεςδεν ελέγχεται από τοποι161 Νούροςν. Αστυνομίας

(1996)νικό δικαστήριο αλλά μπορεί νααποτελέσει αντικείμενο αναθεώ­ ρησης στην άσκηση τηςαναθεωρητικής δικαιοδοσίας του Ανωτά­ του Δικαστηρίου, ηοποία διαχωρίζεται θεσμικά απότην πολιτική και ποινική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. 5 Το αδίκημα γιατο οποίο καταδικάστηκε ο εφεσείων, συνιστά αδίκημαπουκαθορίζεται μετην πρέπουσα βεβαιότητα στον Ποινι­ κό Κώδικα,όπως προνοείται στο Αρθρο 12.1 τουΣυντάγματος. 10 Η έφεση απορρίπτεται. Δεν εκδίδεται διαταγή για έξοδα. Percuriam: Οι όροι οιοποίοι μπορεί ναεπιβληθούν στηχρήση μεγαφώνου, συναρτώνται με το γενικό λόγο της απαγόρευσης,που είναι ηαπο­ τροπήοχληρίας απότηχρήση μεγαφώνου. * 15 Υποθέσεις που αναφέρθηκαν: 20 Ioannis Stylianou Sawa Klonarou v. The District Officer of Famagusta

(1963)1C.L.R. 47, Athlitiki Efimeris "O Filathlos" andAnother v. ThePolice

(1967)2 C.L.R.249, 25 Grivas andAnother v. ThePolice

(1967)2C.L.R. 301, Vasiiaras andAnother v. TheRepublic

(1969)2C.L.R. 22, 30 Ηλία v. Συμβουλίου ΒελτιώσεωςΞυλοφάγου

(1994)2Α.Α.Δ. 137, Α. Π. (Μηλιώτης) Ακίνητα Λίμιτεδ και Αλλοι ν.Αστυνομίας

(1995)2 Α.Α.Δ. 12, 35 Συμβούλιο Εγγραφής Αρχιτεκτόνων καιΠολιτικών Μηχανικώνν. Κωνσταντίνου και Αλλων

(1994)3ΑΛΛ. 453. Έφεση εναντίον καταδίκης. 40 Έφεση εναντίον τηςκαταδίκης από τονΠανίκκο Α. Νούρο,ο οποίος κρίθηκε ένοχος στις 20 Οκταιβρίου, 1995απότο Επαρχια­ κό Δικαστήριο Αμμοχώστου (Αριθμός Ποινικής Υπόθεσης 4138/95)στην κατηγορίατηςχρησιμοποίησης μεγαφώνουκατά πα162 2ΑΛΛ. Νούροςν.Αστυνομίας ράβασηόρωναδείας, παράτιςδιατάξειςτουάρθρου 187

(1)(α)

(2)του Ποινικού Κώδικα,Κεφ. 154 και καταδικάστηκεαπό Λιάτσο, Ε.\. σεδύομήνεςφυλάκισημεαναστολήκαι£150-πρόστιμο. 5 Γ.Πιττάτζης,γιατον Εφεσείοντα. Α. Βασιλειάδης,Ανώτερος Δικηγόρος της Δημοκρατίας, εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα. 10 15 20 25 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ: Την απόφασητου Δικαστηρίου θα δώσει ο Γ.Μ. Πικής, Π. ΠΙΚΗΣ,Π.: Οεφεσείο)ν κρίθηκε ένοχος,βάσει τηςδικής του παραδοχής,τουαδικήματοςτηςχρήσης μεγαφώνου, κατάπαράβάσητων όρων της άδειας,που τέθηκανγια τη χρήση του. Κα­ ταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης δύο μηνών με αναστολή και £150,00πρόστιμο. Το αδίκημα στοιχειοθετείται από τις διατάξεις του Αρθρου 187

(1)(α),

(2)τουΠοινικού Κώδικα,ΚΕΦ.

1. Παρά την παραδοχήτου αδικήματος, με την έφεσηπροσβάλ­ λεται η καταδίκητουεφεσείοντα, γιατο λόγοότι τοαδίκημα,το οποίο προσδιορίζεται από το προαναφερθέν άρθρο του Ποινικού Κώδικα, προσκρούει στη θεμελιακή αρχή του δικαίου, η οποία αποκλείει την καταδίκηγια ποινικό αδίκημαστην απου­ σία νόμου,αρχήηοποία ενσωματώνεται στο Αρθρο 12τουΣυ­ ντάγματος και το Αρθρο 7 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης Ανθρω­ πίνων Δικαιωμάτων,ηοποίακυρώθηκε μετο Ν.39/
2. 30 35 40 Δεν αμφισβητείται ότι το επίμαχο άρθρο του Ποινικού Κώ­ δικα ποινικοποιεί, με τρόπο βέβαιο,την πράξητου εφεσείοντα, που συνθέτει το αδίκημα το οποίο παραδέχτηκε. Ο εφεσείων υπέβαλε ότι το αδίκημα,το οποίο προσδιορίζεται με το Αρθρο 187

(1)(α),

(2)του ΚΕΦ. 154, προσκρούει στην υπό εξέτασηαρ­ χή, λόγω του μηκαθορισμού των κριτηρίων, βάσει τωνοποίων ηαρμόδιααρχήθέτει όρους γιατηχρήση μεγαφώνου. Ο δικηγόρος τουεφεσείοντα επικαλέστηκε, κατάκύριο λόγο, το Σύγγραμματου Καθηγητή Μαγκάκη-«ΠΟΙΝΙΚΟΔΙΚΑΙΟ» (Έκδοση ΓΒελτιωμένη), το μέρος πουδιαπραγματεύεται τηση­ μασία της αρχής «κανένα έγκλημα καμιά ποινή χωρίς νόμο». Ιδιαίτερηέμφασηδόθηκεστο μέροςπουαφοράτηβεβαιότηταμε την οποίαπρέπειναπροσδιορίζεται τοαδίκημακαιηεπί ποινή 163 Πικής,Π. Νούρος ν.Αστυνομίας

(1996)απαγόρευση του. Αναφέρεται ότιηνομοθετική εξουσιοδότηση για την απαγόρευση πρέπει να είναι ρητή και ειδική. Το Αρθρο 187

(1)(α),

(2)δεδημιουργεί καμιά αμφιβολία και δεν αφήνει κανένα ερωτηματικό ως προς τασυστατικά του αδικήματος και την ποινή που επιφέρει. 5 Είναι,κατ*αρχήν, αμφίβολο ανχωρεί έφεση εναντίον τηςκα­ ταδίκης,εφόσον είναι παραδεκτόότι ταγεγονότα ταοποία συν­ θέτουν την κατηγορίαστοιχειοθετούν τοαδίκηματο οποίο προ- 10 βλέπει ο νόμος -(βλ., μεταξύ άλλων, Ioannis Stylianou Savva Klonarou v. The District Officer Famagusta

(1963)1C.L.R. 47,Athlitiki Efimeris "OFilathlos"andAnother v. ThePolice

(1967)2 C.L.R.249, Andreas Panayiotou Grivas and Another v. The Police

(1967)2 C.L.R. 301,Georghws Charalambous 15 VasilarasandAnother v.TheRepublic

(1969)2C.L.R. 22). Ανεξάρτητα απότην επιφύλαξη αυτή,ηεισήγηση ότι τοεπίμα­ χο άρθρο προσκρούει στις διατάξεις του Αρθρου 12 του Συντάγ­ ματος ήτου Αρθρου 7της Συνθήκης,στερείται ερείσματος. Ονό- 20 μος απαγορεύει, κατ' αρχήν, τηχρήση μεγαφώνου χωρίς άδεια. Με τηνίδια βεβαιότητα, απαγορεύει τηχρήση μεγαφώνου, κατά παράβασητων όρων που τίθενται στην άδεια. Ηάσκηση τηςδια­ κριτικής ευχέρειας της αρχής,ηοποία είναι επιφορτισμένη με τη χορήγηση αδειών,δεν ελέγχεται απότοποινικό δικαστήριο. Απο- 25 κλειστική αρμοδιότηταεπίτουθέματος έχειτοΑνώτατο Δικαστή­ ριο,στην άσκηση τηςαναθεωρητικήςτουδικαιοδοσίας - (βλ.Ηλία ν.Συμβουλίου ΒελτιώσεωςΞυλοφάγου

(1994)2Α.Α.Δ. 137, AJI. (Μηλιώτης) ΑκίνηταΛίμιτεδ καιΆλλοι ν.Αστυνομίας

(1995)2 Α.Α.Δ. 12). 30 Όπως επισημάναμε στηΣυμβούλιο Εγγραφής Αρχιτεκτόνων και Πολιτικών Μηχανικώνν. Κωνσταντίνου και Άλλων

(1994)3 Α.Α.Δ. 453, ηαναθεωρητικήδικαιοδοσίαβάσει του Αρθρου 146.1 του Συντάγματοςδιαχωρίζεταιθεσμικά απότηνπολιτική δίκαιο- 35 δοσία του επαρχιακούδικαστηρίου.Το ίδιο ισχύει γιατη δικαιο­ δοσία των ποινικών δικαστηρίων. Ό,τι ενδιαφέρει για τους σκοπούς της αρχής που ενσωματώ­ νει το Αρθρο 12.1 τουΣυντάγματος είναι ο σαφής προσδιορι- 40 σμός των συστατικών στοιχείων του αδικήματος. Τοαδίκημα,τοοποίοπαραδέχτηκεοεφεσείων ότιδιέπραξε,κα­ θορίζεται απότον Ποινικό Κώδικα μετηνπρέπουσαβεβαιότητα. 164 2 ΑΛΛ. 5 ΙΝούοοςν.Αστυνομίας Πικής, Π. Παρόλο που αυτόδεν άπτεταιτης απόφασηςμας,δε συμφω­ νούμε μετην εισήγηση ότι ονόμος δεδιαγράφειτοσκοπόγιατον οποίο μπορεί να επιβληθούν όροι στη χρήση μεγαφώνου. Ηχος.ίγηση άδειαςαποτελεί την εξαίρεση και οι όροι οι οποίοι μπορεί ναεπιβληθούν συναρτώνται μετογενικό λόγο τηςαπαγόρευ­ σης,πουείναι ηαποτροπήοχληρίας απότηχρήσημεγαφώνου. Η έφεση απορρίπτεται. 10 Δεν εκδίδεταιδιαταγήγια έξοδα. Η έφεση απορρίπτεται. Δεν εκδί­ δεται διαταγή για έξοδα. 165