(1996)31 Μαΐου, 1996 [ΠΙΚΗΣ, Π., ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ, Δ/στές] ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, Εφεσείων, ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Εφεσίβλητης. (Ποινική ΈφεσηΑρ. 6080). Επίθεση με πραγματική σωματικήβλάβη κατά παράβαση τον Άρθρου 243 του Ποινικού Κώδικα,Κεφ. 154 — Επιβολήποινής προστίμου ΛΚ200,- και ΑΚ60,- έξοδα — Επικυρώθηκε από το Εφετείο. Αυτοάμυνα — Καθορισμός των ορίων αυτοάμυνας — Εφαρμοστέες αρχές. 5 Ποινή — Αποτρεπτική ποινή — Ορθάεπφλήθηκε για τηδιάπραξη του αδικήματοςτης επίθεσηςμετάπραγματικής σωματικήςβλάβης. 10 ΜετάαπότροχαίοατύχημαστηΛάρνακαμεταξύτων οχημάτων του κατηγορουμένου και του παραπονουμένου,ο κατηγορούμενος κτύπησε με γροθιά τον παραπονούμενο στο στόμα με αποτέλεσμα να αιματωθούνταχείλητου καιναπροκληθεί σ' αυτόνοίδημα του άνωχείλους. Στησυνέχεια οπαραπονούμενοςπροσπάθησεναεπιτεθεί στον κατηγορούμενο αλλά εμποδίστηκε από άλλους. 15 Η έφεση εστρέφετο εναντίον των ευρημάτων του πρωτόδικου δικαστηρίου και συγκεκριμένα στο εύρημα ότι τα ενεχόμενα πρό σωπα"προχώρησαν ο έναςπροςτον άλλον", ότιτοτραύμαστο πό20 δι του εφεσείοντα δεν προξενήθπκε από τον παραπονούμενο και ότι ο παραπονούμενος δεν κλώτσησε τον εφεσείοντα πριν αυτός καταφέρειγροθιά στον παραπονούμενο. Οκατηγορούμενος πρόβαλε σανυπεράσπιση θέμααυτοάμυνας. Το Εφετείο, αφούανέλυσε τις αρχές πουδιέπουν τηναυτοάμυ170 25 2 ΑΛΛ. 5 Δημακόπσυλος ν.Αστυνομίας να, απέρριψε την έφεσηκαι αποφάνθηκεότι το πρωτόδικοδικα στήριο εφάρμοσεορθάτονόμοσταγεγονότατηςπαρούσαςυπόθε σηςκαιορθάέκρινετονκατηγορούμενο ένοχο. Αναφορικάμετην υπεράσπισητηςαυτοάμυνας,ανέφερεότιηεπίθεσητουεφεσείοντα δενμπορούσεεύλογαναθεωρηθείαναγκαίαγιαναστηρίξειτηναυ τοάμυνα. Επίσης έκρινε ότι ηεπιβολή αποτρεπτικήςποινήςήταν επιβεβλημένη. Ηέφεσηαπορρίπτεται. 10 Υποθέσειςποναναφέρθηκαν; Miliotis v. Police
(1971)2C.L.R. 292, 15 Maifoshis v. Police
(1978)2 C.L.R. 9, Kallishis v. Republic
(1981)2C.L.R.
- Έφεση εναντίον ΚαταδίκηςκαιΠοινής. 20 25 Έφεση εναντίον της καταδίκηςκαι της ποινής από Γεώργιο Δημακόπουλο οοποίοςκρίθηκε ένοχος στις 28 Νοεμβρίου, 1995 από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακος (Αριθμός Ποινικής Υπόθεσης 17044/93)στην κατηγορία παράνομης επίθεσης μετά πραγματικής σωματικής βλάβης κατά παράβαση του Αρθρου 243 τουΠοινικού ΚώδικακαικαταδικάστηκεαπόΜ.Νικολάτο Α.Ε.Δ.σε πρόστιμο £200,-. Α. Μυριάνθης, για τον Εφεσείοντα. 30 Ε. Ζαχαριάδου (κα),Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για την Εφεσίβλητη. Cur. adv.vult. 35 ΠΙΚΗΣ,Π.: ΤηνομόφωνηαπόφασητουΔικαστηρίου θαδώ σει ο Δικαστής Χρυσοστομής. 40 ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ, Δ.: Με την παρούσα έφεση ο εφεσείων προσβάλλει την απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, μετην οποία βρέθηκε ένοχος στην κατηγορίατης επίθεσης μετάπραγ ματικήςσωματικήςβλάβης, κατάπαράβασητουάρθρου243 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 και του Ν. 166/
- Επίσης ο εφε σείων προσβάλλει σαν υπερβολική την επιβληθείσα σ' αυτόν 171 Χρυσοστομης.Δ. Δημακόπουλος ν.Αστυνομίας
(1996)ποινή προστίμου εκ £200.- πλέον £60.-έξοδα. Τα γεγονότα που οδήγησαν στην διάπραξητουπροαναφερ θέντος αδικήματοςείναι σε συντομία ταακόλουθα: 5 Στις 18.9.93γύρω στις 10.30 μ.μ. στη Λάρνακα, στην περιο χή της Λεωφόρου ΣτρατηγούΤιμάγια, επεσυνέβη ένα τροχαίο ατύχημα στο οποίο ενέχοντο το αυτοκίνητοτου εφεσείοντα και το αυτοκίνητο του παραπονούμενουΛοΐζου Σιακαλή. Ταδύο οχήματα οδηγούντο κατά τον ουσιώδη χρόνο απόταπρόσωπα αυτά. Μετά τη σύγκρουση των δύο οχημάτων και οι δύο οδηγοί εξήλθαν από τα αυτοκίνητατους και είναι το εύρημα τουπρω τόδικου Δικαστηρίου πουαναφέρεταιστη σελ. 7της απόφασης, ότι ταγεγονότα εξελίχθηκαν κατάτον ακόλουθοτρόπο: 10 15 "Στις 18.9.93γύρω στις 22.30μετά απότροχαίον ατύχημα που συνέβηκε στην περιοχή της ΛεωφόρουΤιμάγια στη Λάρ νακα,τόσον οκατηγορούμενος όσοκαιοπαραπονούμενοςκα- 20 τέβηκαν από τα συγκρουσθέντα αυτοκίνητα τους και προχώ ρησανο έναςπροςτον άλλο.Οπαραπονούμενοςπαρόλοπου κατευθυνόταν προς τον κατηγορούμενο με άγριες διαθέσεις δηλαδήόντας εκνευρισμένος, σταμάτησε καιδεν κτύπησε τον κατηγορούμενο. Ενώ ο παραπονούμενος στεκόταν απέναντι 25 από τον κατηγορούμενο και η σύζυγος του κατηγορούμενου στεκόταν μεταξύ των δύο ανδρών κι έσπρωχνε τον παραπο νούμενο προς ταπίσω,ο κατηγορούμενος μεγροθιά κτύπησε τον παραπονούμενοστο στόμα μεαποτέλεσμανααιματωθούν ταχείλητουκαι στησυνέχεια ναπροκληθεί στον παράπονου- 30 μενο οίδημα (πρήξιμο) του άνωχείλους. Στησυνέχεια οπα ραπονούμενος προσπάθησε να επιτεθεί στον κατηγορούμενο αλλά μπήκανάλλοι στη μέση καιτους χώρισαν." Οι λόγοι της έφεσης, όπως αναπτύχθηκαν ενώπιον μας από το δικηγόρο του εφεσείοντα, στρέφονται εναντίον των ως άνω ευρημάτων του πρωτόδικου Δικαστηρίου και ειδικώτερα του ευρήματος ότι τα ενεχόμενα πρόσωπα "προχώρησαν ο ένας προς τον άλλο", ότι το τραύμα στο πόδι του εφεσείοντα που διαπιστώθηκε μετά από ιατρική εξέταση στο νοσοκομείο Λέμεσού την 20.9.93,δεν προξενήθηκε απότον παραπονούμενοκαι στην απόρριψητης εκδοχήςτουεφεσείοντα,ότι προηγήθηκετης γροθιάς που επέφερε ο εφεσείων στον παραπονούμενο, κλω τσιά του παραπονούμενου στον εφεσείοντα. Τα ευρήματακαι 172 35 40 2 ΑΛΛ. Δημαχόπουλοςν.Αστυνομίας Χρνσοστομής. Λ συμπεράσματα του πρωτόδικου Δικαστηρίου χαρακτηρίστηκαν αυθαίρετα,γιατί δεν μπορούσαν να εξαχθούν απότην ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία. 5 10 15 20 25 30 35 40 Η υπεράσπιση του εφεσείοντα βασιζόταν στην αυτοάμυνα. Δεν αμφισβητείται,αλλάτουναντίον αποτελεί κοινό έδαφος,ότι ο εφεσείων κατάφερε μια γροθιά στον παραπονούμενο και του προκάλεσε την πραγματική σωματική βλάβη που περιγράφεται ανωτέρω. Όμως, με την προσπάθεια ανατροπής των πιο πάνω ευρημάτων του πρωτόδικου Δικαστηρίου επιδιώκεται ηαποδο χήτης αυτοάμυναςκαι ηαθώωση του εφεσείοντα. Το πρωτόδικο Δικαστήριο αξιολογώντας την ενώπιον του μαρτυρία απέρριψε τη μαρτυρίατου κατηγορούμενου σαναναξιόπιστη καιδέκτηκε τημαρτυρίατουπαραπονούμενουκαι των άλλων μαρτύρων κατηγορίας. Εξετάσαμε τη μαρτυρία όπως την αποδέκτηκε το πρωτόδικο Δικαστήριο καιλάβαμευπόψη μαςτις εισηγήσειςτου δικηγόρου του εφεσείοντα περί αυθαίρετων συμπερασμάτων του πρωτόδι κου Δικαστηρίου. Δεν συμφωνούμε με τις εισηγήσεις του δικη γόρου του εφεσείοντα. Από τη μαρτυρία,όπως την αποδέκτηκε το πρωτόδικο Δικαστήριο, βρίσκουμε όχι τα ευρήματα και τα συμπεράσματα του αντλούνται απότημαρτυρία αυτήκαι είναι απόλυτα δικαιολογημένα καιορθά. Οι αρχέςπουδιέπουν τηναυτοάμυνααναφέρθηκανμε σαφή νεια σε αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Το πρωτόδικο Δικαστήριο αναφέρθηκεστιςυποθέσεις Μηλιώτηςν. Αστυνομίας
(1971)2Α.Α.Δ. 292, ΓεώργιοςΜαϊφόσιηςν. Αστυ νομίας
(1978)2 Α.Α.Δ. 9, Καλλίσης ν. Δημοκρατίας
(1981)2 Α.Α.Δ. 143, και ανέλυσε το νόμο επί του θέματος αυτού. Στην ΓεώργιοςΜαϊφόσιης ν.Αστυνομίας (ανωτέρω), καθορίζονται με σαφήνεια ταόρια της αυτοάμυνας. Μεβάσητις αρχές αυτές και τα ευρήματα στα οποία κατέληξε το Δικαστήριο, έχουμε τη γνώμηότι εφάρμοσε ορθά το νόμο στα αληθήγεγονότα τηςπα ρούσαςυπόθεσης καιορθάκατάληξε στην απόφασηναβρει ένο χο τον εφεσείοντα. Οπαραπονούμενοςπαρόλοπουκατευθυνό τανπροςτον εφεσείοντα μεάγριες διαθέσεις, σταμάτησε καιδεν κτύπησε τον εφεσείοντα και ενώ εσπρώχνετο προς ταπίσω από τη γυναίκα του εφεσείοντα, αυτός του κατάφερε τη γροθιά. Η επίθεσηαυτήτου εφεσείοντα δεν μπορούσε να θεωρηθεί εύλογα αναγκαία γιαναστηρίξει τηναυτοάμυνα. 'Οσον αφορά το θέμα της επιβληθείσας^ποινής, έχουμε την 173 , ' Χφυσοστομής.Δ. Δημακόπουλοςν.Αστυνομίας
(1996)άποψη πως κάτω από τα γεγονότα και τα περιστατικά της πα ρούσας υπόθεσης, δεν ήτανυπερβολική. Το πρωτόδικο Δικαστή ριο επέβαλε αποτρεπτικήποινή,αφούέλαβε υπόψητουκατάτην επιμέτρηση της ποινής όλα τααναγκαία προς τούτο στοιχεία. 5 Για τους πιο πάνωλόγους η έφεσηαπορρίπτεται. Η έφεση απορρίπτεται. 174